อ่านละครเรื่อง เจ้าบ้านเจ้าเรือน ตอนที่ 6 วันที่ 11 มี.ค. 59

อ่านละครเรื่อง เจ้าบ้านเจ้าเรือน ตอนที่ 6 วันที่ 11 มี.ค. 59

ให้เผอิญบัวน้อยแวะมาเยี่ยมพ่อแม่ที่ร้านข้าวแกงข้างกระทรวง จึงเข้ามาทำเซอร์ไพรส์ แต่พอเห็นมาลาตีกำลังแนบชิดกับไรวินท์ก็น้ำตาร่วง เขาหันมาเห็นแต่ไม่กระโตกกระตากปลอบมาลาตีต่อไป...พอออกมาส่งมาลาตีหน้ากระทรวง เขาก็บอกเธอว่า วันที่เข้าไปเยี่ยมพ่อเธอ ท่านเขียนชื่อเธอให้ทราบ ท่านเป็นห่วงเธอมาก ตนจะหาหนทางช่วย เธอน้ำตาไหลพรากด้วยความดีใจ ไรวินท์เอาผ้าเช็ดหน้าที่สีนวลปักให้เธอซับน้ำตา ดูท่าเขาหลงเสน่ห์เธอเข้าแล้ว มาลาตียิ้มยั่วยวนเดินทอดน่องไปขึ้นสามล้อเพราะรู้ว่าเขายังมองอยู่

หลังจากเห็นภาพบาดใจ บัวน้อยก็มาร้องไห้กับพ่อแม่ที่ร้าน ทั้งสองได้แต่ปลอบใจ พอไรวินท์เดินเข้ามา บัวน้อยก็วิ่งเข้ากอดร้องไห้ถามผู้หญิงคนนั้นเป็นใคร เขาตอบว่าเป็นลูกเจ้านายเก่ามาขอความช่วยเหลือตนต้องแสดงความกตัญญูต่อนาย คิดว่าตนทำอะไรไม่ดีหรือ เธอปฏิเสธ



แพรขาวขยับตัวไปมา กำมือทุบที่นอนเบาๆ พ่นลมหายใจแบบเหนื่อยใจออกมา ไรวินท์ยืนมองผ่านมุ้งรู้ว่าเมื่อเธอตื่นขึ้นมาต้องต่อว่ามากมาย จึงเปรย “ฉันเล่าความจริงทุกสิ่งให้เธอรับรู้โดยไม่หลบแอบซุกซ่อนว่าตัวเองเลวเอาไว้แม้แต่น้อย เธอไม่พอใจดอกหรือ...แพรขาว”

ooooooo

เช้าวันใหม่ สีนวลคุมสาวใช้ซักผ้าขึ้นตากราว เธอพิถีพิถันถึงขนาดนับทุกชิ้นจึงรู้ว่า ผ้าเช็ดหน้าหายไปผืนหนึ่ง เธอรีบมาค้นที่ตู้เสื้อผ้าไรวินท์ เห็นเขาเตรียมเสื้อผ้าที่ไม่ใช่ชุดทำงานไว้ก็แปลกใจ พอเขาเข้ามาในห้องก็ถามอย่างประหม่า ว่าเขาทำผ้าเช็ดหน้าหายหรือเปล่า

ไรวินท์ชะงักรู้แก่ใจแต่ทำเป็นไม่พอใจ “เหลวไหลพี่ไม่ใช่เด็กๆจะได้ทำของหาย แล้วผ้าเช็ดหน้ามีเหมือนกันเป็นโหล หาไม่เจอสักผืนสองผืน ทำไมต้องเป็นเรื่องใหญ่ด้วย”

สีนวลหน้าเสียไม่กล้าถามอีกแต่มองไปยังชุดที่เขาเตรียมไว้ เขากลบเกลื่อนด้วยการบอกให้เธอเอาไปรีดใหม่ให้ทีอ้างว่ายับ ตนจะใส่ออกไปทำธุระให้นายเก่า หญิงสาวแย้งเบาๆว่าวันนี้วันหยุด เขาเสียงเข้มว่าจะออกตอนบ่ายตอนนี้หิวจะกินข้าวเช้า สีนวลรีบออกไปตระเตรียม

พอไรวินท์ออกจากบ้านไป สีนวลก็มาบ่นกับวารี เธอปลอบอย่าคิดมากเพราะเชื่อว่าลูกชายไม่ได้ทำตัวเหลวไหล สักพักวารีก็มีอาการวิงเวียนจะเป็นลม สีนวลตกใจเรียกบ่าวไพร่เอายาดมมาให้และพาเธอไปนอนพัก จะเรียกหมอมาตรวจแต่เธอห้ามไว้

ด้านไรวินท์ขับรถมาบ้านมาลาตี มะลิและมาลาตีรอต้อนรับ เขาตะลึงกับชุดเสื้อคอปาดเผยเนินอกอวบอิ่มของมาลาตี...ไรวินท์เห็นภายในบ้านประดับตกแต่ง

อย่างดี ถ้วยชามแก้วน้ำที่ใช้ก็เนื้อดีเป็นของต่างประเทศ มีรูปครอบครัวสามคนพ่อแม่ลูกที่แสดงออกถึงความรักใคร่กันดี มะลิเปรยว่าของทุกอย่างในบ้านคุณหลวงนำมาใช้ที่นี่ ลำพังตนคงไม่มีปัญญาหาซื้อ ทุกวันนี้เราสองคนแม่ลูกก็ดิ้นรนทำงานหาเงินใช้จ่ายในบ้านเอง ไรวินท์แทรกถามท่านไม่ให้ไว้บ้างหรือ

“เดือนชนเดือนน่ะค่ะ ให้มากนักคุณนายบ้านใหญ่ก็จะเคือง ตั้งแต่ท่านป่วย เงินทั้งหมดก็อยู่ในมือคุณนาย...” มะลิทำท่าจะร้องไห้ มาลาตีบีบมือปลอบต้องอดทน...

จนค่ำ วารีดูท่าทางยังเหนื่อยๆ สีนวลเป็นคนนับและเก็บอัฐลงกำปั่นคล้องกุญแจให้ แล้ววารีก็ให้เธอกลับเรือนพร้อมเตือนอย่าปล่อยให้ตัวเองว่างจะคิดมาก หาอะไรทำที่ทำแล้วได้อัฐ สีนวลรับคำเดินออกจากห้อง ไม่ทันไรได้ยินเสียงโครมก็รีบกลับเข้ามาตกใจเห็นวารีฟุบอยู่กับพื้น

ในขณะเดียวกัน มาลาตีแกล้งปัดน้ำหกใส่ไรวินท์ แล้วรีบเอาผ้าไปเช็ดลูบไล้เนื้อตัวเขาอย่างใกล้ชิด ทำให้เขาต้องพยายามหักห้ามใจดึงผ้ามาเช็ดเอง แต่ไม่วายสัมผัสมือเธออีก...มะลิแอบยิ้มพอใจ แล้วทำทีเปรยว่าตนกับลูกต้องทำงานหนัก มาลาตีเสริมว่าแม่ตื่นแต่เช้ามาทำขนมเพราะมีคนมารับ มะลิชื่นชมว่าลูกสาวก็เก่ง ทำงานแบ่งเบาภาระได้มาก ช่วยตัดเย็บเสื้อผ้าฝีมือดี

ไรวินท์เผลอมองชุดที่มาลาตีใส่คอกว้างเน้นทรวงอกอวบอิ่ม แล้วมะลิก็ทำทีเสียใจอยากไปเยี่ยมคุณหลวงสักครั้ง สองแม่ลูกกอดปลอบกัน ไรวินท์สงสารรับปากจะช่วย

แพรขาวซึ่งยังหลับอยู่ทำหน้าหมั่นไส้ หัวเราะหึๆ ทำให้ไรวินท์ที่อยู่ข้างเตียงสะดุ้งนิดๆ...พอรุ่งเช้า แพรขาวตื่นขึ้นมาก็สวมเสื้อคลุมออกมามองหาตาเขียว พอเห็นไรวินท์ยืนอยู่หน้าศาลก็เดินไปนั่งเก้าอี้สนามท่าทางโกรธๆ เขาออกตัวว่าเธอคะยั้นคะยอให้เล่า และตนก็เลือกที่จะเล่าลำดับเหตุการณ์ที่แท้จริง ไม่ปิดบังสักนิด เธอถอนใจเฮือก เขาบ่น

“มันยากมากนะ รู้ไหม ที่ต้องเล่าเรื่องตัวเอง ว่าเคยทำอะไรไว้บ้าง”

แพรขาวกล่าวงอนๆว่าจริง ถึงตรงนี้เขาปิ๊งมาลาตีเข้าแล้ว ไรวินท์แย้งตอนนั้นตนคิดช่วยเหลือในฐานะเพื่อนมนุษย์เท่านั้น แพรขาวเยาะเป็นข้ออ้าง เขามองเธองงๆ

“คุณเอาความเป็นสุภาพบุรุษมนุษยธรรมสูงส่ง มาใช้เป็นข้ออ้างในการที่จะพาตัวไปพัวพันกับหญิงคนใหม่และทรยศต่อหญิงคนเก่าๆต่างหากเล่า”

แพรขาวลืมตัวแสดงอาการโกรธ

แพรขาวอาบน้ำแต่งตัวเดินมาที่เรือนใหญ่ด้วยความคิดถึงลูกเห็นว่ายังไม่ตื่น นลินคุยโทรศัพท์กับแฟนอยู่จึงโบกมือทักทาย เนยชมว่าชมพูน่ารักไม่งอแงแค่บ่นคิดถึงแม่เท่านั้น แพรขาวขอขึ้นไปหาลูก สมพรแซว

ไม่รู้ลูกติดแม่หรือแม่ติดลูกกันแน่ ทุกคนหัวเราะเบาๆ แพรขาวเขินเดินขึ้นบันได...ทันทีที่เธอก้าวขึ้นมาข้างบน สีนวลซึ่งอยู่ในห้องเก็บของหันขวับมามองตาวาว

แพรขาวรู้สึกเย็นยะเยือกเหมือนมีลมหนาวพัดมาปะทะ ทันใดก็มีเสียงประตูแง้มตามด้วยเสียงหัวเราะของชมพู เธอจึงเลี้ยวไปห้องเก็บของ มองผ่านประตูที่มีแสงลอดออกมา เห็นชมพูนั่งเล่นอยู่คนเดียว จึงทักลูกตื่นแล้วหรือ สีนวลซึ่งยืนอยู่แต่แพรขาวมองไม่เห็นแสยะยิ้มรอ แพรขาวเรียกชมพูให้ออกมาหา ชมพูกลับหันมองนิ่ง หน้าซีดจนเธอตกใจจะเข้าไปหา เป็นจังหวะที่ชมพูตัวจริงวิ่งมาด้านหลังร้องเรียกแม่ ตนอยู่นี่...เธอได้สติหันมามองลูก แล้วหันกลับไปมองในห้องเก็บของ ทุกอย่างว่างเปล่า มีเพียงหน้าต่างที่เปิดแง้มอยู่ เนยวิ่งตามขึ้นมาแปลกใจที่ประตูห้องเก็บของเปิดได้อย่างไร ตนใส่กุญแจใหม่กับมือ แพรขาวกอดชมพูคิดว่าตัวเองตาฝาดไปเอง

ooooooo

อ่านละครเรื่อง เจ้าบ้านเจ้าเรือน ตอนที่ 6 วันที่ 11 มี.ค. 59

ละครเจ้าบ้านเจ้าเรือน บทประพันธ์โดย แก้วเก้า
ละครเจ้าบ้านเจ้าเรือน บทโทรทัศน์โดย ปราณประมูล
ละครเจ้าบ้านเจ้าเรือน กำกับการแสดงโดย รัญญา ศิยานนท์
ละครเจ้าบ้านเจ้าเรือน ผลิตโดย บริษัท ฮู แอนด์ ฮู จำกัด
ละครเจ้าบ้านเจ้าเรือน ควบคุมการผลิตโดย วรายุฑ มิลินทจินดา
ละครเจ้าบ้านเจ้าเรือน ออกอากาศทุกวันพุธ-พฤหัสบดี เวลา 20.25 น. ทางไทยทีวีสีช่อง 3
ละครเจ้าบ้านเจ้าเรือน เริ่มตอนแรกวันพุธที่ 2 มีนาคม 2559
ที่มา ไทยรัฐ