อ่านละคร ชาติพยัคฆ์ ตอนที่ 7 วันที่ 27 มี.ค.59

อ่านละคร ชาติพยัคฆ์ ตอนที่ 7 วันที่ 27 มี.ค.59

ระหว่างที่พลอยคิดหนักเรื่องค่าไถ่ตัวบัว ซึ่งเพิ่มเป็นหลายเท่าตัว กล้ากับรื่นก็บุกไปช่วยอดีตบ่าวสาวได้สำเร็จ แต่ก็ต้องเจออุปสรรคก้อนใหญ่ เพราะถูกเหมยกับเหล่าคนคุมเห็นเสียก่อน การมาถึงของสองหนุ่มเลยไม่ใช่ความลับอีกต่อไป แต่กลายเป็นเหตุวุ่นวายขนานใหญ่ จนปีเตอร์กับสองแขกคนสำคัญต้องวิ่งมาดู

เหมยไม่ใช่แค่นางคณิกา แต่เป็นนักฆ่าฝีมือดี เมื่อเห็นว่ามีผู้บุกรุก เลยตั้งท่าจะจัดการ แต่ก็พลาดท่า ถูกรื่นเข้าประชิดและปลดอาวุธ ปีเตอร์มาถึงทันเวลาและจะยิงสกัด แต่พลอยจำแววตาภายใต้ผ้าโพกเหมือนโจรนั้นได้ว่าหนึ่งในสองโจรนั้นต้องเป็นกล้า เลยโถมตัวไปขวางอดีตนายกองฝรั่งสุดตัว!



ผลคือสองผู้บุกรุกเอาตัวบัวออกจากเหลาบุปผาได้สำเร็จ แต่กระนั้น...ก็ถูกตามล่าไปทั่วเมือง และเกือบจะถูกจับตัวกลับทั้งสามคนแล้ว ถ้ายันต์กับเที่ยงจะไม่มาช่วยไว้ตามคำสั่งของท่านเตี่ย...

ส่วนพลอย...โดนโชติตำหนิอย่างหนักที่ขัดขวางปีเตอร์ไม่ให้จับผู้บุกรุก และท่าทางมีพิรุธของเธอ ก็ทำให้เขาสังหรณ์ใจว่าหนึ่งในสองโจรอาจเป็นกล้า...ศัตรูหัวใจคนสำคัญ

“มันรู้จักกับบัว และน้องพลอยก็ช่วยมันตอนที่มันจะถูกยิง”

“พลอยแค่ไม่อยากเห็นคนถูกฆ่า ไม่ได้คิดเรื่องอื่นหรอกค่ะ”

“คำพูดน่ะ จะปรุงแต่งยังไงก็ได้ แต่แววตาพลอยน่ะ พี่ดูออก...อย่างน้อยๆก็คงแอบหวังให้คนร้ายคือนายกล้า”

พลอยอึ้งไปอึดใจ แต่ก็ตีหน้าตาย หัวเสียกลบเกลื่อนและขอตัวดื้อๆ ทิ้งโชติให้มองตามด้วยความสงสัยอย่างหนัก และหมายมั่นปั้นมือในใจ จะต้องคาดคั้นความจริงจากปากคุณหนูคนสวยให้ได้!

ooooooo

ครอบครัวของสังข์กับบัวได้เจอหน้ากันอีกครั้งในเช้าวันต่อมา สองพ่อลูกกอดกันกลมด้วยความรักและคิดถึง ส่วนกล้ากับรื่น ถูกนำตัวไปเข้าเฝ้าท่านเตี่ยในห้องทรงอักษรเวลาต่อมา

“ดวงเอ็งนี่มันแกร่งสมชื่อจริงๆ แม้แต่คุกฝรั่งก็ขังเอ็งไม่อยู่”

“ด้วยบารมีของฝ่าบาท ไอ้กล้ากับทุกคนถึงได้พ้นภัยกระหม่อม”

ท่านเตี่ยแย้มสรวลน้อยๆ “หึ...บังเอิญสิไม่ว่า ที่ข้าเจอกับตาสังข์เสียก่อน ถึงได้รู้ว่าเอ็งกำลังสืบหานังบัว ก็เลยส่งไอ้ยันต์กับไอ้เที่ยงไปสอดแนมแถวนั้น...แล้วนี่ใครกันล่ะ”

สายตาท่านเตี่ยกวาดไปทางเพื่อนร่วมคุกของกล้า รื่นยิ้มร่าเสนอหน้าก้มกราบ

“ฝ่าบาท...เกล้ากระหม่อมฉันชื่อไอ้รื่น เป็นเพื่อนของไอ้กล้า ขอกราบถวายเนื้อถวายตัวเพคะ”

คำราชาศัพท์ผิดๆถูกๆของรื่น ก่อให้เกิดเสียงหัวเราะ กล้าเลยถือโอกาสทูลอธิบายที่มาของเพื่อนหนุ่ม

“เมื่อครั้งต้องโทษในที่คุมขัง นายรื่นเป็นคนช่วยกระหม่อมไว้ ก็เลยผูกมิตรเป็นสหายกัน”

“ในเมื่อเอ็งเป็นเพื่อนไอ้กล้า ก็ถือว่าเป็นคนของข้าเช่นกัน หลบพักอยู่ที่นี่ไปก่อนเถอะ เรื่องอื่นค่อยว่าทีหลัง”

“จะดีหรือกระหม่อม ก็ในเมื่อกระหม่อมเพิ่งก่อเรื่องพานังบัวหนีมา” กล้ายังเป็นกังวล

“เอ็งช่วยนังบัวไม่ใช่เรื่องผิดดอกไอ้กล้า”

เที่ยงพยักพเยิดสนับสนุนคำพูดเจ้านาย “อย่าพะวงไปเลยไอ้กล้า ตราบใดที่ชายคาวังแห่งนี้ยังคุ้มหัวพวกเอ็ง พวกเอ็งทุกคนจะต้องปลอดภัย”

เมื่อสังข์รู้ว่าอาเหวินช่วยปกป้องลูกสาวจนอาการปางตาย ก็อาสาจะช่วยดูแลจนกว่าจะหายดี โดยมีบัวเสนอตัวช่วยด้วย โดยไม่รู้เลยว่าเจ๊คิ้มต้องรับศึกหนักแค่ไหน เมื่อถูกปีเตอร์เรียกตัวไปสอบสวน เพราะเชื่อว่าอาเหวินอาจเป็นพวกเดียวกับผู้บุกรุก เพราะจู่ๆหนุ่มลากรถจอมเซ่อซ่าก็หายตัวไป!

เจ๊คิ้มเอาตัวรอดไปได้แบบร่อแร่เต็มที รู้ดีว่าปีเตอร์คงไม่เชื่อว่าเธอไม่มีส่วนรู้เห็นกับผู้บุกรุกและอาเหวิน แต่ก็คิดจะยืนกระต่ายขาเดียวให้นานที่สุด จนกว่าน้องชายจะหายจากอาการช้ำใน

ฝ่ายพลอย...ต้องประสาทเสียไม่แพ้กัน เมื่อโชติไม่ละความพยายามจะคาดคั้นความจริงจากเธอเรื่องหนึ่งในโจรบุกรุกเหลาบุปผา ด้วยการนำเรื่องทั้งหมดไปฟ้องกุหลาบ ให้มากดดันเธออีกที

“ไหนลองบอกแม่มาซิ ตกลงคนร้ายที่ช่วยนังบัว มันใช่ไอ้กล้าหรือเปล่า”

“พลอยไม่ทราบค่ะคุณแม่ พลอยไม่ได้เห็นหน้าคนร้าย”

“แล้วตอนที่มันจะถูกยิง ลูกไปช่วยไว้ทำไม”

“พลอยแค่ไม่อยากเห็นคนถูกฆ่าตายค่ะ ไม่ว่านายกล้าหรือจะเป็นใครตาย”

กุหลาบส่ายหน้า มั่นใจว่าคงง้างปากลูกสาวไม่ได้ เลยได้แต่ดักคอ “งั้นแม่ขอเตือนไว้ก่อนนะพลอย ถ้าคนร้ายคือไอ้กล้าจริงๆล่ะก็ ลูกต้องจำไว้ว่ามันคือคนที่ทำให้พ่อของลูกต้องตาย ดังนั้น...อย่าไปเวทนามันเด็ดขาด!”

พลอยอึดอัดมากและผลุนผลันออกไปแล้ว ทิ้งกุหลาบให้มองตามด้วยความหงุดหงิดใจ ก่อนจะหันไปขอร้องโชติ ให้จับตามองลูกสาวคนเดียวทุกฝีก้าว ซึ่งเขาก็ตอบรับด้วยความยินดี และเริ่มต้นงานที่ได้รับมอบหมาย ด้วยการตามไปดักหน้าคุณหนูคนสวยในเวลาต่อมา

คุณหนูคนสวยยังเคืองญาติหนุ่มที่ชอบทำตัวรุ่มร่าม แถมความเจ้ากี้เจ้าการขี้ฟ้องของเขา ก็ทำให้กุหลาบมองเธอในแง่ไม่ดี เลยแหวกลับด้วยความโมโห แต่โชติก็ทำเป็นหน้ามึนไม่สำนึก

“ชื่อเสียงและความปลอดภัยในชีวิตของน้องพลอย ถือเป็นเรื่องใหญ่ของพี่เสมอ”

“ขอบคุณค่ะพี่โชติ แต่พลอยว่าต่อไปพี่โชติไม่ต้องมายุ่งกับพลอยดีกว่า”

พูดจบก็ผละจากไป ทิ้งโชติให้มองตามด้วยแววตาไม่พอใจ

“หึ...ทำดีไม่ได้ดี แล้วจะทำไปเพื่ออะไร!”

ooooooo

เหตุการณ์บุกรุกเหลาบุปผา ทำให้เหมยเจ็บใจมาก โดยเฉพาะเมื่อนึกถึงหนึ่งในสองโจรที่ทำรุ่มร่ามกับเธอ ต่างจากรื่น...หลับสนิทเป็นตายในวังของท่านเตี่ย แถมตื่นมาสายโด่ง เวลาที่ทุกคนไปทำงานกันหมดแล้ว

รื่นเห็นท่านเตี่ยเป็นที่รักของบรรดาชาวบ้าน แลดูมีบารมี เลยเข้าไปประจบประแจงหวังเสนอตัวทำงานใหญ่เอาความดีความชอบ ท่านเตี่ยเลยส่งไปทำงานกับกล้า เพราะคิดว่าเป็นเพื่อนกัน คงทำงานแบบเดียวกันได้ แต่กลับทำให้รื่นหน้างอ เพราะคิดว่าจะได้รับใช้งานใหญ่และเป็นหน้าเป็นตากว่านี้

กล้าเห็นเพื่อนหน้าหงิก เลยแกล้งทัก รื่นกำลังอารมณ์ไม่ดี โวยใส่

“ยังจะมาถามอีกหรือ ก็เพราะความซื่อของเอ็งนั่นแหละ ที่ทำให้ข้าต้องมาจมปลักแบบนี้ มีอย่างที่ไหน ได้เข้ารั้วเข้าวังทั้งที แทนที่จะอาสาทำงานใหญ่ ขวนขวายหาลาภยศเงินทอง เอ็งดันอาสามาเก็บฟืนเนี่ยนะ”

“เอ็งจะสนใจเรื่องอื่นทำไมวะ มีโอกาสก็ควรกตัญญู ทำงานถวายท่าน อีกไม่นานเราก็ต้องกลับเวียงสิงห์แล้ว”

“เวียงสิงห์...ใครบอกว่าข้าจะกลับด้วย วาสนามารอแล้ว เอ็งจะกลับทำไมวะ ไหนเอ็งบอกอยากมีศักดิ์ศรีไง”

“ใช่...ข้าเคยบอกเอ็ง ว่าข้าต้องการอย่างนั้น ข้าอยากเป็นทหาร อยากติดตามรับใช้ท่านเตี่ย แต่ตอนนี้มันสายไปแล้ว” รื่นนิ่วหน้าไม่เข้าใจ กล้าเลยต้องอธิบาย “เอ็งกับข้าเป็นเดนคุกนะไอ้รื่น ไม่ว่าอยู่กับใครก็มีแต่จะทำให้ชื่อเสียงผู้มีพระคุณต้องหม่นหมอง หรือเอ็งว่าไม่จริง”

รื่นถึงกับอึ้งไป คิดไม่ถึงเลยว่ากล้าจะเป็นห่วงชื่อเสียงและเกียรติยศท่านเตี่ยขนาดนี้ แต่กระนั้นก็ยังหงุดหงิด เพราะแม้จะเห็นด้วยกับเพื่อน แต่ใจก็ทะเยอทะยาน อยากเงยหน้าอ้าปากมากกว่านี้

อาการของอาเหวินดีขึ้นเรื่อยๆ แผลช้ำในค่อยๆ หายไป แต่เพราะไม่ได้ขยับร่างกายนาน เส้นเลยยึด ต้องนวดและฝึกเดินบ่อยๆ บัวดูแลอย่างใกล้ชิด เพราะรู้สึกผิดและเป็นหนี้บุญคุณอีกฝ่าย อาเหวินปลื้มมาก และอดไม่ได้จะถามถึงความสัมพันธ์ของเธอกับกล้า

บัวมีท่าทีอึกอัก เพราะคิดกับกล้ามากกว่าพี่ชายจริง แต่เพียงไม่นาน ก็ปั้นหน้าบึ้ง แกล้งหงุดหงิดกลบเกลื่อน หนุ่มลากรถเลยต้องสงบปากสงบคำ ไม่เซ้าซี้อีก เพราะกลัวเธอโกรธ

เวลาเดียวกันที่ร้านอาเล้ง...เจ๊คิ้มเล่าความจริงอย่างออกรสว่าที่บัวหนีไปได้เพราะฝีมือกล้ากับรื่น อาฉ่างกับอาเฉียงตาโต อดเป็นห่วงแม่เล้าใหญ่ไม่ได้ ที่ไม่สารภาพความจริงกับปีเตอร์ แต่เจ๊คิ้มกลับไม่กังวล

“ลื้อสองคนไม่รู้อะไร ถ้าอั๊วเผยความจริงเมื่อไหร่ อารื่นกับอากล้าก็ต้องถูกจับจริงไหม แถมอาบัวก็ต้องอยู่ที่เหลาบุปผาต่อไปอีก ซึ่งข้อหลังนี่แหละที่อั๊วรับไม่ได้ เพราะอาบัวอีเป็นตัวซวย ใครอยู่ด้วยก็ซวยหมด คิดดูสิ... ผู้ชายมาช่วยอีหนีจากเหลาบุปผา แต่ละคนอยู่ดีมีสุขที่ไหน นั่นก็เป็นเพราะอี...อีเป็นตัวอับโชค!”

อ่านละคร ชาติพยัคฆ์ ตอนที่ 7 วันที่ 27 มี.ค.59

ละครเรื่อง ชาติพยัคฆ์ บทประพันธ์โดย ณพุทธ สุศรีฯ
ละครเรื่อง ชาติพยัคฆ์ บทโทรทัศน์โดย ณพุทธ สุศรีฯ/ฉัตรชัย เปล่งพานิช
ละครเรื่อง ชาติพยัคฆ์ กำกับการแสดงโดย โชติรัตน์ รักษ์เริ่มวงษ์
ละครเรื่อง ชาติพยัคฆ์ ผลิตโดย : บริษัท เมตตาและมหานิยม จำกัด
ละครเรื่อง ชาติพยัคฆ์ ควบคุมการผลิตโดย : ฉัตรชัย เปล่งพานิช
ละครเรื่อง ชาติพยัคฆ์ เริ่มตอนแรกในวันอังคารที่ 15 มีนาคม 2559
ละครเรื่อง ชาติพยัคฆ์ ออกอากาศทุกวันจันทร์-อังคาร เวลา 20.15 น. ทางไทยทีวีสีช่อง 3
ที่มา ไทยรัฐ