อ่านละคร ชาติพยัคฆ์ ตอนที่ 7 วันที่ 28 มี.ค.59

อ่านละคร ชาติพยัคฆ์ ตอนที่ 7 วันที่ 28 มี.ค.59

“ลื้อสองคนไม่รู้อะไร ถ้าอั๊วเผยความจริงเมื่อไหร่ อารื่นกับอากล้าก็ต้องถูกจับจริงไหม แถมอาบัวก็ต้องอยู่ที่เหลาบุปผาต่อไปอีก ซึ่งข้อหลังนี่แหละที่อั๊วรับไม่ได้ เพราะอาบัวอีเป็นตัวซวย ใครอยู่ด้วยก็ซวยหมด คิดดูสิ... ผู้ชายมาช่วยอีหนีจากเหลาบุปผา แต่ละคนอยู่ดีมีสุขที่ไหน นั่นก็เป็นเพราะอี...อีเป็นตัวอับโชค!”

เสียงดังของเจ๊คิ้ม รู้ถึงหูมิ่ง ซึ่งแอบสะกดรอยตามคำสั่งปีเตอร์อย่างจัง และไม่รอช้าจะลากตัวแม่เล้าใหญ่ไปพบเจ้านาย อาฉ่างกับอาเฉียงได้แต่มองตามเครียดๆ ก่อนจะตัดสินใจไปเตือนพวกกล้าให้ระวังตัว...

ooooooo



คำสารภาพของเจ๊คิ้มทำให้พวกปีเตอร์รู้จนได้ว่าพวกกล้าซ่อนตัวในวังของท่านเตี่ย เลยไปเชิญพระยาประเสริฐภักดีมาช่วยออกหน้า ซึ่งพระยาหนุ่มใหญ่ก็ตกปากรับคำทันที เพราะหมั่นไส้ท่านเตี่ยเป็นทุน และครั้งนี้ก็ถือเป็นโอกาสดี จะทำให้อีกฝ่ายถูกหยามพระเกียรติอีกรอบ

พลอยเป็นเดือดเป็นร้อนแทนกล้ามาก เช่นเดียวกับอาฉ่างและอาเฉียง ที่มุ่งหน้าไปเตือนอดีตนักโทษหนุ่มถึงวังท่านเตี่ย บัวและคนอื่นๆอยากให้หนีออกจากพระนคร แต่กล้าไม่ยอมยืนหยัดจะสู้!

ระหว่างที่ยื้อยุดกัน พวกปีเตอร์และพระยาประเสริฐ– ภักดีก็มาถึงหน้าประตูรั้ววังท่านเตี่ยแล้ว มิ่งตั้งท่าจะบุกไปจับตัวกล้าให้ได้แต่ก็ถูกกันตัวไว้ พระยาประเสริฐภักดีเลยต้องประกาศ หวังข่มให้กลัว

“เฮ้ย...คนที่อยู่ข้างในฟังให้ดี ข้าพระยาประเสริฐภักดี ข้าพาคุณปีเตอร์ ซึ่งเป็นตัวแทนของท่านกงสุลมาจับตัวคนร้ายที่ชื่อไอ้กล้ากับพวกของมัน ถ้าไม่ยอมเปิดประตูล่ะก็ จะถือว่าทุกคนในวังนี้สมรู้ร่วมคิดกับคนร้าย”

ทุกคนในวังท่านเตี่ยเห็นท่าไม่ดี เพราะราชนิกุลหนุ่มใหญ่ก็ไม่อยู่ กล้าเลยตัดสินใจเปิดประตู โชติกับมิ่งถลาจะเอาเรื่อง แต่กล้าก็โพล่งขัดด้วยน้ำเสียงเคร่งเครียด

“เอ็งนั่นแหละ ไม่มีสิทธิ์สั่งพวกข้า ตอนนี้ข้ากับไอ้รื่นและตาสังข์พ้นโทษกันหมดแล้ว ไม่ใช่คนร้ายอีกต่อไป”

สังข์รีบควักจดหมายอภัยโทษออกมา แล้วยื่นให้พวกปีเตอร์ดู

“ถ้าไม่เชื่อก็ดูจดหมายนี่ก็ได้ นายพลอังเดรลงนามกับมือเชียวนะ บอกว่าข้าเป็นไทกันแล้ว”

ปีเตอร์ไม่สนใจจดหมายกระชากมาฉีกทิ้งดื้อๆ ก่อนจะประกาศให้จับทุกคน มิ่งตั้งท่าจะทำตามคำสั่ง แต่ก็ต้องชะงักเมื่อกล้าโพล่งขึ้น

“อย่าแตะพวกข้าอีกเป็นอันขาด ไม่งั้นเอ็งกับข้าได้เห็นดีกันแน่”

“ไอ้กล้า...มึงท้ากูหรือ”

“ใช่...แน่จริงมาสู้กับข้าด้วยเพลงมวยตัวต่อตัว”

ปีเตอร์พยักหน้าอนุญาต มิ่งเลยย่างสามขุมหากล้าด้วยความเต็มใจ ยอดอยากจะเข้าร่วมด้วย โชติเลยกระซิบให้เข้าไปซ้ำถ้าเห็นช่องจะเล่นงานกล้าได้

แต่เพลงมวยของมิ่งกับยอด ก็ดุดันและรุนแรงสู้ของกล้าไม่ได้ โดยเฉพาะยอดถูกกล้าหักขาล้างแค้น

“นี่สำหรับที่มึงเคยหยามกูกับแม่ของกู...ไอ้ยอด!”

ฝีมือของกล้าเป็นที่ตกตะลึงของทุกคน โชติโกรธมากควักปืนมาจ่อยิง แต่ก็ถูกเที่ยง ซึ่งเพิ่งกลับมาพร้อมเจ้านายยิงสกัด พร้อมประกาศเสียงกร้าว

“ที่นี่คือวังเทวาพิทักษ์ ห้ามผู้ใดกระทำหยามหมิ่นเป็นอันขาด!”

พระยาประเสริฐภักดีถึงกับอึ้ง เมื่อเห็นท่านเตี่ยสะพายกระเป๋ายาเข้ามา ต่างจากปีเตอร์ที่มองมาอย่างดูถูก

“จะกลัวทำไม กะอีแค่เจ้าไร้ศาลไร้อำนาจ”

“ถึงตัวข้าจะเสื่อมยศแล้วก็จริง แต่วังแห่งนี้หาได้เสื่อมไปด้วยไม่”

บารมีของท่านเตี่ยทำให้ทุกคนยำเกรง พระยาประเสริฐภักดีไม่กล้าหือ ทรุดตัวลงหมอบกราบ มีเพียงปีเตอร์ที่ทำแค่แสยะยิ้มเย้ยหยัน ก่อนจะทูลถากถาง

“หากพระองค์ทรงเห็นว่าวังนี้ยังมีพระเกียรติดังเช่นที่รับสั่ง พระองค์ก็ไม่ควรให้ที่พักพิงแก่คนร้าย”

“ที่นี่มีแต่คนเจ็บไข้ แล้วก็ชาวบ้านที่หนีร้อนมาพึ่งเย็นคุณปีเตอร์ หาได้มีโจรผู้ร้ายสักคนไม่”

“กระนั้นหรือฝ่าบาท...แล้วไอ้เดนคุกที่อยู่ตรงนี้เล่าคือผู้ใด หากไม่ใช่คนร้ายที่เคยช่วยเหลือนายทองอิน”

“คดีความนั้นจบแล้วคุณปีเตอร์ ท่านนายพลอังเดร... ว่าที่กงสุลคนใหม่ ได้อภัยโทษให้นายกล้ากับพวกแล้ว”

“อภัยโทษหรือ ไหนล่ะหลักฐานและพยานฝ่าบาท ...อย่าถือองค์ว่าเป็นเจ้าแล้วอยู่เหนือกฎหมายนะกระหม่อม”

“ข้าไม่เคยคิดเช่นนั้นเลยคุณปีเตอร์ แต่คุณต่างหากที่วางตนเกินอำนาจ คิดว่าตัวเองอยู่เหนือชาวสยามทั้งปวง”

ตรัสจบก็พยักหน้าให้เที่ยงหยิบจดหมายจากกงสุลเบอร์นาร์ดมาส่งให้ปีเตอร์

“นี่คือหนังสือรับรองความเป็นไทของนายกล้าและพวกพ้องทุกคนรวมถึงนังบัว ที่เขียนโดยท่านกงสุลเบอร์นาร์ด ตัวแทนแห่งเจ้าอาณานิคม”

ยันต์เหยียดยิ้มหยัน ก่อนจะช่วยอ่านจดหมายเสียงดังฟังชัด

“ต่อจากนี้ไป นายกล้ากับพวกถือว่าเป็นอิสระอย่างแท้จริง จะมีผู้ใดมาข่มเหงหรือจับกุมไม่ได้!”

กล้ากับรื่นยิ้มให้กัน เช่นเดียวกับบัว ดีใจจนน้ำตา ไหลที่ได้เป็นไทอีกครั้ง ปีเตอร์โมโหมากชี้หน้าตวาดด่าอย่างไม่เกรงกลัว แต่ท่านเตี่ยกลับตั้งรับด้วยสีหน้านิ่งสงบ ตอกกลับเสียงเรียบ

“ผิดถูกเป็นเช่นไรคุณเองก็รู้ดีคุณปีเตอร์ รีบกลับไปก่อนที่วังแห่งนี้จะต้องเปื้อนเลือด แล้วจำไว้...หากไอ้กล้าและพวกมีอันเป็นอะไรไปล่ะก็ เราจะได้เห็นดีกันแน่!”

ooooooo

ปีเตอร์หัวเสียมากและจะไม่ยอมกลับ พระยาประเสริฐภักดีกลัวเรื่องจะลุกลามเลยพยายามลากตัวกลับจนได้ กล้ามองตามด้วยแววตาไม่หวั่นเกรง ก่อน จะเป็นตัวแทนทุกคนไปกราบขอประทานอภัยจากท่านเตี่ย

“มันไม่ใช่ความผิดของพวกเอ็ง แต่เป็นเพราะความจองหองของพวกนักล่าอาณานิคมต่างหาก ที่หลงคิดว่าตัวเองจะเป็นใหญ่เหนือแผ่นดินสยาม ข้าไม่มีอำนาจเหมือนเมื่อก่อน ช่วยพวกเอ็งได้ไม่เต็มที่นัก ถ้าคิดจะต่อกรกับนักล่าอาณานิคมพวกนี้ คงต้องอาศัยกำลังกายและสติปัญญาอีกมากจากชาวสยามทุกคน”

“ชาวบ้านธรรมดาๆ จะทำเช่นนั้นได้หรือกระหม่อม”

“บุญญาบารมีของคนเราไม่ได้มีมาแต่ชาติกำเนิดอย่างเดียว หากแต่ยังเกิดได้ด้วยหัวใจที่หาญกล้าเหมือนเอ็ง”

กล้าอึ้งไปอึดใจ ก่อนจะกวาดตามองรอบๆ ก็เห็นทุกคนมองมาด้วยแววตาชื่นชม

“ไอ้ชุ่มมันเล่าให้ข้าฟังหมดแล้ว ว่าวันนี้เอ็งปักหลักสู้ตายเพื่อปกป้องเกียรติยศของวังแห่งนี้และพี่น้องทุกคน นั่นล่ะคือบุญญาบารมีของเอ็งที่ซ่อนในตัว เหมือนคมมีดที่ถูกขังอยู่ในฝัก เอ็งจงเก็บรักษามันไว้ให้ดี แล้วสักวันเอ็งจะได้ใช้มันเพื่อปกป้องแผ่นดินสยาม”

ความดีของกล้าได้รับการยกย่องจากทุกคน จนอาเหวินอดน้อยเนื้อต่ำใจไม่ได้ ยิ่งเห็นสายตาของบัวมองกล้าอย่างเทิดทูนบูชายิ่งช้ำ และคิดว่าตนคงไม่มีหวังจะเอาชนะใจอดีตบ่าวสาวเป็นแน่

ฝ่ายปีเตอร์เจ็บใจมากที่ต้องถูกตอกให้อายต่อหน้าคนทั้งวังท่านเตี่ย เหมยต้องปลอบให้คลายใจ เพราะเชื่อแน่ว่าต้องมีหนทางล้างแค้นเอาคืนให้สาสมแน่

มิ่งคับแค้นใจไม่ต่างกัน ต้องแพ้เชิงมวยให้อดีตทาสหนุ่มคนเรืออย่างกล้า ทิวไม่รู้จะปลอบเช่นไร เพราะเห็นกับตาว่าฝีมือกล้าพัฒนาไปมากจนยากจะต่อกร แถมเมื่อทั้งสองได้เห็นอาการสาหัสจนอาจเดินไม่ได้ของยอด ก็ถึงกับพูดไม่ออก จากที่คิดจะหาทางเอาคืนกู้ศักดิ์ศรี คงต้องพักไว้ก่อนเพราะไม่อยากเอาชีวิตไปทิ้ง!

เสียงร้องโหยหวนด้วยความเจ็บปวดของยอด ดังทั่วเรือนพระยาประเสริฐภักดี จนกุหลาบนึกสงสัย ว่าอีกฝ่ายไปพ่ายแพ้ให้แก่นักสู้คนไหนถึงอาการเพียบหนักเพียงนี้

พระยาประเสริฐภักดีเห็นเป็นโอกาสดีจะใส่ร้ายกล้า เลยแกล้งพูดเสียงอ่อน

“ไม่ใช่นักเลงที่ไหนดอก ก็ไอ้กล้าข้าเก่าของหนู พลอยนั่นแหละที่ลงมือหักขาไอ้ยอด”

“คุณพระช่วย ออกจากคุกไม่ทันไร ก็หาความอีกแล้ว เห็นหรือยังลูก ว่าสันดานไอ้กล้ามันเป็นยังไง”

“อย่าเพิ่งด่วนสรุปสิคะคุณแม่ เรายังไม่รู้เลยด้วยซ้ำว่าเรื่องเป็นมายังไง”

โชติเห็นกุหลาบมีสีหน้าครุ่นคิดก็รีบใส่ไฟต่อ

“เป็นนายกล้ากับพวกมันจริงๆขอรับคุณอา ที่เข้าไปฉุดนังบัวหนี แล้วก็ไปกบดานที่วังของเจ้านายพระองค์หนึ่ง นายฝรั่งปีเตอร์ก็เลยให้คุณพ่อกระผมพาคนไปเจรจา แต่มันถือดีว่ามีคนคุ้มกะลาหัว ก็เลยเล่นงานพวกกระผมจนเอาชีวิตเกือบไม่รอด ว่ายังไงล่ะน้องพลอย คราวนี้ยังจะเข้าข้างมันอีกหรือเปล่า”

พลอยเถียงไม่ออก ยิ่งถูกแม่จ้องมาอย่างคาดคั้น ยิ่งพูดไม่ออก พระยาประเสริฐภักดีเลยสำทับ

“เชื่อลุงเถอะหนูพลอย ไอ้กล้ามันเป็นตัวอัปรีย์ พาแต่เคราะห์อุบาทว์มาสู่คนรอบข้าง สักวันลุงต้องฆ่ามันให้ได้”

ooooooo

อ่านละคร ชาติพยัคฆ์ ตอนที่ 7 วันที่ 28 มี.ค.59

ละครเรื่อง ชาติพยัคฆ์ บทประพันธ์โดย ณพุทธ สุศรีฯ
ละครเรื่อง ชาติพยัคฆ์ บทโทรทัศน์โดย ณพุทธ สุศรีฯ/ฉัตรชัย เปล่งพานิช
ละครเรื่อง ชาติพยัคฆ์ กำกับการแสดงโดย โชติรัตน์ รักษ์เริ่มวงษ์
ละครเรื่อง ชาติพยัคฆ์ ผลิตโดย : บริษัท เมตตาและมหานิยม จำกัด
ละครเรื่อง ชาติพยัคฆ์ ควบคุมการผลิตโดย : ฉัตรชัย เปล่งพานิช
ละครเรื่อง ชาติพยัคฆ์ เริ่มตอนแรกในวันอังคารที่ 15 มีนาคม 2559
ละครเรื่อง ชาติพยัคฆ์ ออกอากาศทุกวันจันทร์-อังคาร เวลา 20.15 น. ทางไทยทีวีสีช่อง 3
ที่มา ไทยรัฐ