อ่านละครเรื่อง เจ้าบ้านเจ้าเรือน ตอนที่ 7/2 วันที่ 13 มี.ค. 59

อ่านละครเรื่อง เจ้าบ้านเจ้าเรือน ตอนที่ 7/2 วันที่ 13 มี.ค. 59

แม้จะดึกสีนวลก็ยังรอไรวินท์เพื่อที่จะบอกเรื่องอาการป่วยของวารี แต่เขากลับรำคาญอ้าง

เหนื่อยมากอยากพัก ไม่ฟังเรื่องที่เธอจะบอก เดินปึงปังเข้าห้อง สีนวลน้ำตาซึมทรุดนั่ง

วันต่อมาวารีบอกสีนวลว่าตนคงต้องปลดเกษียณตัวเอง แล้วมอบกุญแจกำปั่นและสมุดบัญชีทั้งหมดแก่เธอแถมกำชับ “จำไว้นะ ผู้หญิงเราต้องอดทนอดกลั้น

ทำงานหนักๆเข้าไว้จะได้ไม่คิดมาก ด้วยความดีของเราจะทำให้เอาชนะทุกอย่างได้ วันหนึ่งสามีเขาต้องเห็นคุณค่าในตัวเราแน่ๆ จำเอาไว้นะ” แววตาวารีมองออกไปนอกหน้าต่างไกลถึงใครคนหนึ่ง



แพรขาวตื่นขึ้นกลางดึก เดินออกจากเรือนเบาๆ ด้วยกลัวลูกจะตื่น ออกมาถึงระเบียงก็เหวี่ยงทันที “คุณวินท์...คุณมันเกินทนจริงๆนะ คุณวินท์...”

ไรวินท์ปรากฏตัวขึ้นถาม “นั่นเธอคลั่งหรือ ถึงกับรีบตื่นมาต่อว่าฉันทีเดียว”

แพรขาวยอมรับว่าทนไม่ไหวจริงๆ ทำไมผู้หญิงต้องถูกสอนให้เอาความดีชนะใจสามี ไรวินท์ขำที่เธอหมายถึงคำสอนของแม่ เธอสบถ “คุณรู้ไหม พอถึงจุดหนึ่งคนเราต้องมีขีดจำกัดของความอดทนเหมือนกันนี่เราเชื่อเราสอนอะไรกันมาคะ ผู้หญิงดีต้องเป็นฝ่ายยอมเอาความเป็นกุลสตรีดั้งเดิมออริจินัล มาครอบตัวเราไว้ไม่ให้ทำอะไรที่อยู่เหนือกฎเกณฑ์เลยงั้นเหรอ”

“เธอรู้ไหมแพรขาว บางทีฉันอยากให้สีนวลคิดแบบเธอได้บ้าง”

ที่หน้าต่างชั้นบนเรือนใหญ่ สีนวลตาแดงโรจน์ด้วยความเคียดแค้น สักพักร่างกลายเป็นควันดำลอยเข้าไปในเสาที่มีรอยขูดขีดแบบนับเลข...แพรขาวเผลอเดินกระแทก กระทั้นกลับเข้าห้อง นึกได้กลัวลูกจะตื่น รีบเข้าไปนอนข้างลูกข่มตาให้หลับ ไรวินท์ปรากฏตัวข้างมุ้งพึมพำ

“เธอเพิ่งเห็นแค่ช่วงเริ่มต้นเท่านั้นเอง...แพรขาว”

กลับเข้าสู่อดีตอีกครั้ง สีนวลออกมาใส่บาตรลำพังเพราะวารียังป่วย พอเดินกลับเข้ามา สาวใช้ก็วิ่งมารายงานว่าวารีล้ม...ไรวินท์มาทำงานแต่เช้าจึงไม่รู้เรื่อง ในวันนั้นมาลาตีเอาขนมมาให้โดยอ้างว่าคุณแม่ฝากมา ทั้งสองจึงออกมาทานข้าวข้างกระทรวง มาลาตีชม้ายชายตาเย้ายวนไรวินท์ตลอด ทำให้เขายิ่งหลงใหลในตัวเธอ

สีนวลนั่งสามล้อมาที่กระทรวงด้วยสีหน้าตื่นๆ เพราะเป็นครั้งแรกที่ออกมาโลกภายนอกคนเดียว สอบถามผู้คนเพื่อไปยังห้องทำงานไรวินท์...ระหว่างนั้น ไรวินท์กับมาลาตีทานอาหารเสร็จเดินคุยกันหัวเราะหัวใคร่มาหน้ากระทรวง เขาส่งหญิงสาวขึ้นรถแล้วเดินผิวปากสบายอารมณ์มายังห้องทำงาน ไม่ทันจะเข้าห้อง ลูกน้องรายงานว่าคุณนายมารอพบ เสียงสีนวลเรียกคุณพี่

ด้วยความดีใจ ไรวินท์ตกใจไม่คิดว่าสีนวลจะมา จึงตรงรี่ไปถามเสียงขุ่นว่ามาทำไม

ไม่ทันที่สีนวลจะกล่าว มาลาตีเดินกลับมาไม่ทันมองสีนวลก็เสียงอ่อนเสียงหวาน “คุณไรวินท์คะ มาลาตีลืมไปจริงๆค่ะ นี่ค่ะ...ผ้าเช็ดหน้าของคุณที่มาลาตีลืมติดตัวไปวันก่อน”

สีนวลหน้าชาวูบ ไรวินท์รับผ้าเช็ดหน้ามากำไว้ทำหน้าปกติ มาลาตียังพูดอีกว่าเมื่อครู่ที่ร้านอาหารลืมคืน พอเห็นว่าเขามีแขกก็รีบยกมือไหว้ลา สีนวลอึ้งเหมือนโดนตีหัวหนักๆ ไรวินท์เดินนำสีนวลลิ่วๆเข้าห้องทำงาน แล้วหันมาเอ็ดว่าตนงานยุ่งทั้งวัน ทำไมอยู่ดีๆถึงมาไม่บอกให้รู้ สีนวลอึกอักๆ บอกมีเรื่องสำคัญ เขาเสียงเขียวว่าเรื่องที่บ้านก็รอกลับไปพูดที่บ้านไม่ได้หรือ

สีนวลหน้าเสียรับคำเบาๆ ไรวินท์เปรยขึ้นมาว่า ผู้หญิงที่เจอเมื่อกี้ เป็นลูกสาวเจ้านายเก่า มาปรึกษาเรื่องงานพ่อของเธอ สีนวลรับคำเสียงแข็ง แล้วเขาก็ถามที่มามีธุระอะไร

“คุณแม่ท่านไม่ใคร่สบายมาสามสี่วันแล้วค่ะ ท่านไม่ให้บอกพี่ แต่...เมื่อเช้าท่านล้มต้องไปหาหมอ” สีนวลเอ่ยด้วยแววตาเจ็บปวด
ไรวินท์ตกใจมากถามแม่เป็นอะไร สีนวลบอกหมอบอกว่าหัวใจท่านไม่ใคร่ดี เขาหน้าเสียรีบลางานพาสีนวลกลับบ้าน...เห็นวารีหน้าซีดพยายามจะทานข้าวต้มก็รีบเข้ามาหาอย่างห่วงใย วารีหันมองเชิงตำหนิสีนวลที่ไปบอกเรื่องป่วยกับไรวินท์ ก่อนจะหันมาบอกลูกชายว่าแค่โรคคนแก่ธรรมดาๆ ไรวินท์ให้เลิกทำงานเสียที วารีบอกตนให้สีนวลดูแลแทนแล้ว


“แต่ที่ห่วง ..แม่อยากเลี้ยงหลานกับเขาบ้างแล้วนะสิ แต่งกันมาเป็นปีๆ นี่ยังไม่มีวี่แววว่าแม่จะได้มีหลานอุ้มให้กระชุ่มกระชวยกับเขาบ้างหรือ”
ทั้งไรวินท์ ทั้งสีนวลต่างเงียบนิ่งไปทั้งคู่ ไรวินท์ก็ตอบอะไรไม่ถูก สีนวลก็น้ำท่วมปาก ได้แต่นั่งก้มหน้านิ่งซ่อนพิรุธไว้จนดูเงียบไปหมด ไรวินท์เลยรีบหาทางออก “แม่ครับ แม่ก็ลองบนบานศาลกล่าวเจ้าหลายๆแห่งดีไหมครับ เผื่อว่า..จะมี คนมีบุญมาเกิดไวๆ..ผมก็อยากให้แม่สมหวัง”
สีนวลถึงกับเหลียวขวับมองไรวินท์อย่างคาดไม่ถึง วารียิ้มชื่นบาน ก่อนหันไปทางสีนวล สีนวลขวยเขินระคนกระอักกระอ่วนทำหน้าอะไรไม่ถูก ไรวินท์เหลือบมองๆสีนวล คิดบางอย่าง
เรือนใหญ่ยามค่ำ พระจันทร์กระจ่างสดใสเด่นชัด เห็นห้องไรวินท์ชั้นสองเปิดไฟอยู่ สีนวลในชุดเตรียมเข้านอนเดินผ่านมาหน้าห้องไรวินท์ หยุดมองหน้าประตูนิ่ง คิดเรื่องวันนี้
“คุณมาลาตี!”
“ค่ะ นี่ค่ะ ผ้าเช็ดหน้าของคุณไรวินท์ที่มาลาตีลืมติดไปวันก่อน” มาลาตียื่นผ้าเช็ดหน้าในมือคืนให้ไรวินท์ เห็นลายปักรูปตัว “V” ชัดเจน
สีนวลเห็นอึ้ง หน้าชาวูบ ไรวินท์อึ้งไม่แพ้กัน รับไว้ รีบเอามือกำปิดลายปัก ทำไม่รู้ไม่ชี้ เป็นปกติๆ“อะอ้อ.ครับ..”
“ขอบพระคุณนะคะ วันนี้ตั้งใจเอามาคืน ตอนที่ไปนั่งร้านอาหารด้วยกันก็ลืมเสียได้” มาลาตียิ้มๆ หัวเราะเบาๆ หันไปเห็นสีนวล” อ้อ มีแขกอยู่นี่คะ ถ้าอย่างนั้นมาลาตี ไม่รบกวนแล้วล่ะค่ะ กลับละค่ะ”
สีนวลน้ำตาเอ่อขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก ได้สติรู้ตัว เลยจะหันเดินกลับห้อง แต่พอก้าวเท้าเกิดเสียงพื้นไม้ลั่นดังขึ้น
“นั่นใคร?”
“นวล เองค่ะ”
“มีอะไร?”
“ปะ-เปล่า นวล..นวลจะมาถามว่าพี่จะรับ เอ่อ..โกโก้ร้อนๆไหม นวล..จะเข้านอนแล้ว”
ประตูห้องอ้าเปิดขึ้น ไรวินท์ในชุดนอนกางเกงแพร เสื้อคอกลมยืนอยู่ ภายในเห็นเป็นแสงโคมข้างเตียงสลัวๆ ลอดออกมา “เข้ามานอนที่นี่สิ ..”
“เอ่อ..อะไรนะคะ”
“..พี่กำลังจะนอนพอดี..เข้ามา..”
ไรวินท์ผลักประตูเปิดออกกว้าง สีนวลหน้าแดงก่ำใจเต้นระรัวเดินเข้าไป ไรวินท์มองตรงมาแน่วแน่

ดวงอาทิตย์ทอแสงเหนือขอบฟ้ายามเช้า สีนวลนอนร่างเปล่าเปลือยอยู่ใต้ผืนผ้าแพรกับไรวินท์ที่นอนหลับสนิทอยู่ข้างๆ สีนวลลืมตามองเพดาน สีหน้าแช่มชื่นผุดผาด ไม่นึกไม่ฝันกับสิ่งที่เกิดขึ้นข้ามคืนผ่านมา มีรอยยิ้มเล็กๆเปี่ยมสุข ก่อนหันไปมองไรวินท์ แล้วค่อยๆขยับลุกออกจากเตียงไปเบาๆ

ไรวินท์ในชุดข้าราชการ สวมหมวกก้าวเดินลงระเบียงเรือน มีสีนวลที่อยู่ในชุดสวยกว่าปกติที่เคยคือมีสีสันขึ้นมา สีหน้าสดใส มายืนส่ง ยื่นกระเป๋าให้กับไรวินท์
“อย่าลืมบอกให้แช่มย้ายของส่วนตัวของพี่ ..ที่พี่จดรายการไว้บนโต๊ะ กลับไปไว้ในห้องเราด้วย พี่ไปล่ะ”

อ่านละครเรื่อง เจ้าบ้านเจ้าเรือน ตอนที่ 7/2 วันที่ 13 มี.ค. 59

ละครเจ้าบ้านเจ้าเรือน บทประพันธ์โดย แก้วเก้า
ละครเจ้าบ้านเจ้าเรือน บทโทรทัศน์โดย ปราณประมูล
ละครเจ้าบ้านเจ้าเรือน กำกับการแสดงโดย รัญญา ศิยานนท์
ละครเจ้าบ้านเจ้าเรือน ผลิตโดย บริษัท ฮู แอนด์ ฮู จำกัด
ละครเจ้าบ้านเจ้าเรือน ควบคุมการผลิตโดย วรายุฑ มิลินทจินดา
ละครเจ้าบ้านเจ้าเรือน ออกอากาศทุกวันพุธ-พฤหัสบดี เวลา 20.25 น. ทางไทยทีวีสีช่อง 3
ละครเจ้าบ้านเจ้าเรือน เริ่มตอนแรกวันพุธที่ 2 มีนาคม 2559
ที่มา ไทยรัฐ