อ่านละครเรื่อง เจ้าบ้านเจ้าเรือน ตอนที่ 7/4 วันที่ 14 มี.ค. 59

อ่านละครเรื่อง เจ้าบ้านเจ้าเรือน ตอนที่ 7/4 วันที่ 14 มี.ค. 59

“คุณสุดสวาท..โมโหไปก็ไม่ได้อะไร คุณหลวงท่านรู้ท่านจะนอนตายตาไม่หลับ ..”
แพรขาวเอียงหูฟังสุดฤทธิ์
“จะไม่ให้โมโหได้ยังไง ญาติเราแท้ๆ ไปสนิทสนมกับนังนั่นได้ลงคอ”
ไรวินท์ชักเอือมๆ พยายามพูดด้วยน้ำเสียงเรียบๆ “เขาก็คงคิดว่าเขาเป็นญาติกับ..เอ่อ..มาลาตีเหมือนกันกระมังครับ”

แพรขาวมองหน้าไรวินท์ ส่ายหน้าในความแอ๊บเนียนเป็นกลางของไรรวินท์ที่หลอกลวงสุดสวาทชัดๆ
“ญาติพวกนี้..นิสัยเหลือทน เมื่อก่อนขาดเงินก็มาขอคุณพ่อ นี่คุณพ่อตายยังไม่ทันเผา กลับไปประจ๋อประแจ๋กับนังลูกเมียน้อย ไม่เกรงใจดิฉันบ้างเลย”


ไรวินท์ถอนใจเฮือก ชำเลืองมองสุดสวาทอย่างเวทนา แพรขาวมองหน้าไรวินท์อดีตอย่างรู้ทัน แต่อยู่ๆไรวินท์หันมา เจอหน้าแพรขาว ไรวินท์ชะงัก มองๆ แพรขาวสะดุ้ง แล้วรีบหลบตา เมินไปอีกทาง ไรวินท์มองๆ แล้วไม่สนใจ หันกลับไป แอบชะเง้อดูมาลาตี มาลาตีก็แอบชะม้ายมองมาสบตากัน
แพรขาวที่หลับอยู่ ถอนใจ พลิกตัว มากอดลูก ไรวินท์ยืนดู ยิ้มออกมา “เป็นไง สนุกตื่นเต้นมากขึ้นไหม..แต่ละครฉากต่อไป เธอคงเป็นได้แค่ผู้ชมอย่างเดียวเท่านั้นล่ะนะ” สีหน้าแพรขาวพอใจ

รถยนตร์ของไรวินท์แล่นฉิวไปบนถนนกลางพระนครยามค่ำ มาลาตีเสียงหวานละมุนหันมาพูดกับไรวินท์ที่กำลังขับรถอยู่ข้างๆ “โชคดีของดิฉัน ที่ท่านกรุณาแวะรับมาส่ง ไม่อย่างนั้นออกจากวัดก็ต้องเรียกรถรับจ้าง กลางค่ำกลางคืน รถก็หายากเสียด้วย”
“บอกกี่หนแล้วว่าอย่าเรียกผมว่าท่าน”
“ขอประทานโทษค่ะ.. ก็แหม ท่านมีตำแหน่งงานออกใหญ่โต มาลาตีก็เกรงใจ”
“เจอญาติๆของคุณพ่อคุณหลายคน คุณคงอุ่นใจขึ้น”
“อุ่นใจมากเทียวค่ะ..ทั้งอาเล็ก พี่สุณี และอาวรรณ ดีกับมาลาตีมาก ไม่มีรังเกียจเดียดฉันท์ ไม่อย่างนั้นมาลาตีคงลำบากใจ หัวเดียวกระเทียมลีบอยู่ในงานแน่”
“ทำไมคุณถึงมางานคนเดียว คุณแม่ของคุณไม่อยากมาหรือ”
“แม่เป็นลมไปสามสี่พัก ตั้งแต่รู้ข่าวคุณพ่อเสีย ดิฉันเลยไม่กล้าพามา ถึงรู้ว่าต้องมาเข้าปากเสือ คนเดียวก็เถอะค่ะ”
ไรวินท์เอื้อมมือไปตบหลังมือมาลาตีเชิงเห็นใจเบาๆ มาลาตีชะม้ายมองช้าๆ

รถยนตร์ของไรวินท์แล่นมาจอดกึกอยู่หน้าประตูรั้วบ้านมาลาตี “พรุ่งนี้ผมจะมาแวะรับคุณไปด้วย แต่คงจะส่งได้แค่หน้าวัด ไม่อย่างนั้นคุณสุดสวาท จะสงสัยว่าเรารู้จักกันแต่เมื่อไร”
“คุณไรวินท์สนิทสนมกับคุณพี่สุดสวาทมากนะคะ ที่จริงคุณสองคนก็เหมาะสมกันมากทีเดียว”
ไรวินท์ปล่อยขำออกมา “คิดมากไปได้ มาลาตี..สุดสวาทกับผมน่ะ เป็นเพื่อนกันมาหลายปี ตั้งแต่ก่อนผมแต่งงาน..” ไรวินท์รู้ตัวว่าเผลอพูดไป หยุดพูดไปดื้อๆ
มาลาตีสะดุ้งกับสิ่งที่ได้ฟัง “คุณไรวินท์..มีครอบครัวแล้วหรือคะ”
ไรวินท์อึ้งไปอึดใจก่อนที่จะตอบ “..ครับ”
“มีบุตรกี่คนแล้วคะ”
“ผมยังไม่มีลูก”
“แล้วภรรยาคุณ..ไม่มาฟังสวดงานศพคุณพ่อด้วยหรือคะ”
“คงไม่มาหรอกครับ”

“เธอไม่สบายหรืออย่างไรคะ”
“เอ่อ..มิได้..เขาไม่.. ชอบออกงาน”
“อ้อ..อย่างนี้เอง เอาละค่ะดึกแล้ว ขอบพระคุณมากนะคะที่กรุณามาส่ง” มาลาตีไหว้ชดช้อย ก่อนเปิดประตูก้าวลงรถไป
“คะ-ครับ..ยินดีครับ” ไรวินท์มองตามส่งมาลาตี ก่อนถอนใจออกมาเฮือกใหญ่

แพรขาวละเมอ หัวเราะเบาๆสะใจสมน้ำหน้าที่ไรวินท์เผลอบอกว่าแต่งงานแล้ว ไรวินท์มายืนมองที่ริมหน้าต่าง ยิ้มๆ “แหม..สาแก่ใจเชียวนะ..หึๆ..พักผ่อนได้แล้วแม่หนู” ร่างไรวินท์ค่อยๆหายไป แพรขาวขยับพลิกตัวหลับปุ๋ย

รถเขมินีที่สาโรจน์ขับเลี้ยวเข้าซอยมา กำลังจะถึงหน้าบ้าน
“ต้องพูดกับไอ้กรให้รู้เรื่อง ว่ามันจะอยากได้ลูก หรืออยากจะทำลายทุกอย่าง”
“คุณเขมต้องอย่าใส่อารมณ์มากครับ อย่าขึ้นง่ายๆ ต้องวางอุเบกขาบ้าง”
“ขอบใจที่เตือน..ฉันจะพยายาม..ตั้งใจจะใจเย็นๆ ทำตัวชิลด์ๆ ทีไร เจอหน้ามันแล้วลืมทุกที”
พอดี ประตูรั้วบ้านเปิดออก แล้วรถเก๋งคันใหญ่ของที่บ้านที่มีคนรถขับเลี้ยวออกไป ในรถคนรถของที่บ้านขับ ดิวนั่งมาที่ที่นั่งข้างหลัง แต่มัวแต่รบกับท็อปที่กำลังโยเย ตีท็อปป้าบๆๆ ไม่ได้มองมาทางรถของเขมินี
“อ้าว..นังดิวออกไปไหน..ใช้รถที่บ้านซะด้วยนะ แหม..ทำตัวเป็นคุณนายเกินไปละ”
“ไม่มีคุณพัสกร..”
“จังหวะเหมาะจริงๆ เอางี้ สาโรจน์เธอเอารถนี่ตามมันไป ฉันจะลงไปรอในบ้าน..เธอตามประกบมันไป..แล้วเดี๋ยวได้ความว่ายังไง ฉันจะส่งเจ้าต่อ..นักสืบ รีบตามไป” เขมินีเปิดรถลงไป “ได้เรื่องแล้วโทบอกด้วย”
“ครับ” สาโรจน์รีบกลับรถตามไป
เขมินียืนหน้าบ้าน มองตามอย่างลุ้นๆ

เขมินีเดินเข้าบ้านมา เจอประไพกำลังเก็บของเล่นของท็อป ที่กองเต็มพื้นรกๆ “ไอ้กรล่ะ”
“คุณกรออกไปแต่เช้าค่ะ เอารถไปแต่ง”
“เอารถไปแต่ง!! ว่างมากนะมันน่ะ เจริญละ แล้วเมียมันบอกว่าจะไปไหนล่ะ เธอรู้ไหมไพ..”
“นางบอกว่านางจะไปช็อปปิ้งค่ะ..นางบอกว่า..จะพาลูกไปซื้อเสื้อผ้า ชุดที่มีคับหมดละ”
“งั้นเหรอ..”
ทั้งสองสบตากันแบบแขยงคนที่เอ่ยถึงมากๆ

ดิวเข็นรถเข็นท็อปมาแบบกระชากกระชั้น ท็อปร้องโยเย ทางด้านสาโรจน์ตามมาห่างๆ ท่าทางสุขุมเยือกเย็น เนียนๆ ในมือมีมือถือ กำลังกดไลน์ถึงเขมินี ดิวเข็นรถมาถึงหน้าซูเปอร์มาเก็ต แล้วหยุดรอ ดูนาฬิกา เหมือนนัดกับคนไว้ สาโรจน์หยุดรอ ทำเป็นหยุดดูสินค้าอยู่ที่มุมไกล มองซ้ายขวา มาดสุขุม ก้มกดโทรศัพท์ไปพลาง ดิวชะเง้อ หงุดหงิด สักพัก เท็นเดินมา ดิวดีใจ วิ่งเข้าไปกอดคอ ดิว เท็น เดินกลับมาที่ลูก เท็นหอมแก้ม ทักทายท็อป ท็อปดูอารมณ์ดีขึ้นทันที ดิว เท็น เข็นรถท็อปไปด้วยกัน ดุเป็นครอบครัวสามพ่อแม่ลูก สาโรจน์มองตามไป ก่อนจะตามไปอย่างชิลด์ๆ สลับกดไลน์ไปพลาง
เขมินีมองข้อความในไลน์ แล้วทำหน้าเด็ดขาด กดโท สักพัก มีคนรับสาย “ต่อเหรอ..นี่ชั้นนะ..เขมินี..อือ..ต่อรีบโทหาคุณสาโรจน์ด้วย เร็วเลยนะ มีงานด่วน ใช่ๆ”
เท็น ดิว เข็นท็อปไปแผนกเสื้อผ้าเด็ก เลือกของให้ท็อปกัน สนุกสนาน หวานสวีท สาโรจน์เดินโทรศัพท์พูดเบาๆไปพลาง “ใช่..มาถึงแล้วก็รีบมาที่แผนกเสื้อผ้าเด็ก ชั้น3 ใช่..ใช่”
ดิวเอาหมวกมาให้ท็อปลอง ดิว เท็น ตบมือ เชียร์ท็อปกัน ท็อปตบมือตามพ่อแม่ ร่าเริง เอิ๊กอ๊าก
สาโรจน์หลบมุมนึง มองแล้วอนาถใจ สมเพช สาโรจน์หันมา เจอนักสืบ
“คุณสาโรจน์..”
“อือ..ต่อไปนี้เป็นหน้าที่นายละนะ” สาโรจน์บุ้ยหน้าไปที่คนพวกนั้น
นักสืบมองตาม เห็นดิว เท็น ท็อปกำลังมีความสุขกัน “โอ๊ว..วันนี้เขาเปิดเผยมาก ..ไม่หลบเสาแล้ว..ประมาทกันสุดๆ”

คอนโดเขมินีที่โต๊ะอาหาร ลูกน้องชาย 1 คน หญิง 2 คนกำลังจัดสำรับกันอยู่ในครัว เขมินีและสาโรจน์กำลังเตรียมอาหารที่เหลือ
“เอ้า สาโรจน์ เอาน้ำจิ้มออกไปก่อนไป..แล้วบอกทุกคนให้เริ่มกินกันเลย..”
พอดี มีเสียงเรียกจากไลน์ของเขมินี ทั้งสาโรจน์ และเขมินีมองหน้ากันทันที เขมินีหยิบโทรศัพท์มากดดู “เจ้าต่อไลน์มาละ..” เขมินีกดๆๆ ดูไปสักพัก เขมินีมีสีหน้าสะใจ พอใจ สาใจมากขึ้นๆๆ สาโรจน์มองรออยู่ เขมินีเงยมา สบตากัน แล้วเดินเข้ามา ส่งโทรศัพท์ให้ “ชัดเจนมาก..เลื่อนดูเลย สาโรจน์” สาโรจน์รับไปดู กดดูทีละรูป แล้วเงยมา “ชั้นหวังว่า..เรื่องนี้จะทำให้นังตัวร้ายถูกเฉดออกไป...แล้วถ้าคุณพระคุณเจ้าช่วย..ขอให้ยัยแพรขาวจะกลับมาดีกะไอ้กรอีก..หลานชั้น..จะได้กลับมามีครอบครัวที่อบอุ่นอีกครั้งนึง..ชั้นคงไม่ได้มโนเกินไปนะ..สาโรจน์”
“ครับ..ผมจะช่วยเต็มที่เลยครับ ขอให้หนูชมพูได้อยู่พร้อมหน้าพ่อแม่เร็วๆที่สุด”
“แต่แค่รูปแบบนี้ มันจะพอที่จะทำให้ไอ้กรตาสว่างหรือเปล่าล่ะ”
“ถ้าจะให้แน่นอน ก็ต้องใช้วิธีตรวจสอบที่เป็นวิทยาศาสตร์ครับ”
“ตรวจดีเอ็นเอใช่ไหม”
สาโรจน์สบตา คอนเฟิร์ม

ซองสีน้ำตาลถูกวางลงบนตรงหน้าคุณนายแถบทิพย์ คุณนายแถบทิพย์มองงงๆ “อะไรแต่เช้าอีกล่ะนังเขม”
“นังเขม..แหม..นังเขม แต่พ่อกรของแม่..ตลอดๆเลยนะแม่..”
“ก็เธอมาทีไร เป็นต้องมีเรื่องปวดหัวทุกทีนี่นา”
“อ๋อ ไอ้กรคงนำแต่เรื่องสบายใจมาให้แม่เสมอๆสินะ..เอ้า..เชิญแม่เปิดดูอะไรนี่ก่อน” เขมินีเดินปึงปัง ลงไปทิ้งตัวนั่งที่โซฟา
คุณนายแถบทิพย์หยิบซองน้ำตาลมาเปิดดู “อะไร..รูปอะไรใครที่ไหน ฉันไม่เห็นรู้จัก”
“แม่ดูดีๆ”
คุณนายแถบทิพย์หยิบแว่นที่ห้อยคออยู่ขึ้นมาสวม เพ่งมองไปรูปถ่ายใบโต 4-5 ใบ มีรูปดิวกับเท็นและท้อปที่ไปแอบกินอาหารกันที่ร้านอาหารร้านหนึ่ง สามคนถ่ายรูปเซลฟี่ด้วยกันเหมือนพ่อแม่ลูก เท็นป้อนอาหารท็อป ดิวป้อนอาหารเท็น ดิว เท็น ถ่ายเซลฟี่คู่2คน “ท้อป กับแม่มันนี่..แต่ผู้ชายไม่ใช่ตากร”
“ก็ไม่ใช่ไอ้กรนะสิ..”
“อะไรของแกเนี่ยเขม”
เขมินีลุกถือรูปมายื่นให้คุณนายแถบทิพย์อีก “นี่คนเดียวกันกับในรูปนั่น..ส่วนนี่รูปเจ้ากร” รูปถ่ายหน้าเต็มพัสกร กับรูปถ่ายหน้าขยายเต็มของเท็น “แม่ดูดีๆ แล้วแม่บอกหนูซิว่า หน้าเจ้าท้อปตอนนี้ มันหน้าเหมือนเจ้ากรหรือเหมือนไอ้หมอนี่”
คุณนายแถบทิพย์อึ้งๆ

ที่ห้องนั่งเล่น ดิวเปิดมิวสิควีดิโอเพลงลูกทุ่ง แล้วเต้นตามไป ใกล้ๆ มีน้องท็อปนอนแบบโดนปล่อยปละ “ป๋าๆ ขา วันนี้ ป๋ามาดึกจัง ป๋าๆ ขา ป๋า”
ทีมุมหนึ่ง ทั้งคู่มองมาที่ดิวและน้องท้อป ปากก็คุยกันไป
“ผู้หญิงร้านเหล้าแบบนั้น คงไม่ได้ยุ่งกับกรมันคนเดียวหรอกแม่ คงมีป๋ามาให้หลอกเงินไม่รู้กี่คนต่อกี่คนแล้ว”
“แม่สงสารหลาน”
“หลานเหรอแม่ แม่ดูไอ้เด็กตี๋นั่นก่อน นับวันๆ ยิ่งโตยิ่งหน้ายิ่งไม่เหมือนกร ไม่เหมือนแม่ ไม่เหมือนหนูเลย”
“แต่นี่มันเรื่องใหญ่นะยัยเขม จู่ๆ จะไปบอกเขาว่าลูกชายของเขาน่ะ มันไม่ใช่ลูกตัวเอง บาปกรรมออก”
เขมินีลากแถบทิพย์มาที่มุมสงบอีกด้านนึง “งั้นเรามาคุยแบบธุรกิจก็ได้นะแม่ มรดกของแม่ต่อไปแม่ก็คงยกให้ลูกให้หลานใช่ไหม แล้วถ้าหลานคนใดคนหนึ่ง มันไม่มีเลือดเนื้อเชื้อไขของเราเลยแม้แต่นิดเดียว แม่จะอยาก
ยกให้ไหม”
“ไม่มีทาง สักบาทสักสลึง ฉันก็ไม่ยกให้ เรื่องอะไรล่ะ กว่าฉันจะหามาได้เหนื่อยมาทั้งชีวิต”
“งั้นทำไมเราไม่พิสูจน์ให้แน่ใจก่อนล่ะแม่”

ดิวกำลังร้องเพลงต่อเนื่อง เสียงคุณนายแถบทิพย์ดังเข้ามา “ดิว ดิว”
ดิวทำสีหน้ารู้สึกรำคาญที่มีคนมาเรียกขัดจังหวะ เพราะนึกว่าเป็นประไพ “โอ๊ย เรียกอยู่ได้ มีอะไรอีกละ นังแก่!” ดิวหันไป คุณนายแถบโดนคำว่านังแก่ของดิว เต็มๆ หน้าชา เขมินีถึงกับกลับกลั้นหัวเราะไว้ไม่อยู่ ดิวรีบปิดเสียง ยกมือไหว้ปะหลกๆ “อุ๊ย ขะ ขอโทษค่ะ คุณนายเจ้แม่ ดิวนึกว่าเป็นนังแก่ไพ เอ้ย ป้าประไพ”

อ่านละครเรื่อง เจ้าบ้านเจ้าเรือน ตอนที่ 7/4 วันที่ 14 มี.ค. 59

ละครเจ้าบ้านเจ้าเรือน บทประพันธ์โดย แก้วเก้า
ละครเจ้าบ้านเจ้าเรือน บทโทรทัศน์โดย ปราณประมูล
ละครเจ้าบ้านเจ้าเรือน กำกับการแสดงโดย รัญญา ศิยานนท์
ละครเจ้าบ้านเจ้าเรือน ผลิตโดย บริษัท ฮู แอนด์ ฮู จำกัด
ละครเจ้าบ้านเจ้าเรือน ควบคุมการผลิตโดย วรายุฑ มิลินทจินดา
ละครเจ้าบ้านเจ้าเรือน ออกอากาศทุกวันพุธ-พฤหัสบดี เวลา 20.25 น. ทางไทยทีวีสีช่อง 3
ละครเจ้าบ้านเจ้าเรือน เริ่มตอนแรกวันพุธที่ 2 มีนาคม 2559
ที่มา ไทยรัฐ