อ่านละครเรื่อง เจ้าบ้านเจ้าเรือน ตอนที่ 7/5 วันที่ 15 มี.ค. 59

อ่านละครเรื่อง เจ้าบ้านเจ้าเรือน ตอนที่ 7/5 วันที่ 15 มี.ค. 59

ดิวกำลังร้องเพลงต่อเนื่อง เสียงคุณนายแถบทิพย์ดังเข้ามา “ดิว ดิว”
ดิวทำสีหน้ารู้สึกรำคาญที่มีคนมาเรียกขัดจังหวะ เพราะนึกว่าเป็นประไพ “โอ๊ย เรียกอยู่ได้ มีอะไรอีกละ นังแก่!” ดิวหันไป คุณนายแถบโดนคำว่านังแก่ของดิว เต็มๆ หน้าชา เขมินีถึงกับกลับกลั้นหัวเราะไว้ไม่อยู่ ดิวรีบปิดเสียง ยกมือไหว้ปะหลกๆ “อุ๊ย ขะ ขอโทษค่ะ คุณนายเจ้แม่ ดิวนึกว่าเป็นนังแก่ไพ เอ้ย ป้าประไพ”
“ไปเรียกจิหัวกะบาลเขาแบบนั้นได้ยังไง ประไพเขาก็รุ่นแม่เธอได้”
“ก็นังพ..เอ่อ ป้าประไพ ชอบมาจุ้นจ้านกับหนูอยู่เรื่อย หนูเลยรำคาญ”
“เอาน้องท้อปมานี่”

“คะ?”
“คุณแม่บอกให้เอาน้องท้อปมา ก็ส่งมาเถอะน่า”



ดิวส่งให้ คุณนายแถบทิพย์อุ้มไว้ “เราน่ะ จะไปไห้ก็ไป เดี๋ยวบ่ายนี้ฉันเลี้ยงน้องท้อปเอง มาๆ มาอยู่กับย่านะลูก”
“อุ๊ย จะดีเหรอค่ะ หนูเลี้ยงได๊ หนูชอบเลี้ยงลูกจะตาย” ดิวจะเข้าไปอุ้มน้องท้อปคืนจากคุณนายแถบทิพย์
“เอาไว้นี่แหละ ก็เห็นบอกคนรถไว้ไม่ใช่เหรอว่าจะออกไปทำธุระส่วนตัวน่ะ ไปสิ”
ดิวทำหน้าแบบแอบดีใจ “หนูไปได้ใช่ไหม ว้าย เลิศอ่ะ น้องท้อป เดี๋ยวมานะลูกชายสุดที่รักของแม่ แป๊บเดียวเองนะตะเอง หนูฝากด้วยนะเจ๊ คุณนายแม่” ดิวรีบออกไปแต่งตัวอย่างรวดเร็ว
คุณนายแถบทิพย์อุ้มน้องท้อปนั่งลงบนโซฟา มองตาท้อปอย่างเพ่งพินิจ “หน้าไม่เหมือน หู มือ เท้าก็ไม่เหมือนเจ้ากร ชมพูซะอีก หน้าเหมือนแม่ แต่หู มือ เท้าเหมือนพ่อยังกะแกะ”
คุณนายแถบทิพย์มองหน้าเขมินี จู่ๆ ก็คิดถึงชมพู ขึ้นมา เขมินีเองก็เช่นกัน

พัสกรในชุดนอน นั่งเล่นเกมหน้ามืดตามัว มีทั้งตะโกนเชียร์ ตะโกนด่า ทะเลาะกะคนที่เล่นเกมด้วยในเน็ตอย่างเมามัน “ไอ้ฟาย..จะตามกูไปถึงไหน นี่แน่ะมึงๆๆๆ”
ดิวแต่งตัวเสร็จ ออกมายืนหมุนไปมาอยู่หน้ากระจก แล้วคว้าที่ดัดขนตามาดัด แล้วเอามาสคาร่ามาปัดเพิ่ม แต่พัสกรไม่สนใจ “พี่..ดิวไปละนะ” พัสกรไม่สน “พี่กรๆ..ฮัลโหลๆๆ กรุณาสนใจกันด้วย” ดิวยื่นมือไปบังหน้า
“เฮ้ย..อย่าสิเว้ย..กำลังลุ้น เดี๋ยวปั้ด”
“ขอตังค์หน่อย”
“หยิบไปดิ การ์ดน่ะ ในกระเป๋าที่เตียง”
“เคเค” ดิวเดินไปหยิบ
พัสกรเหลือบดูนิดนึง “แล้วจะกลับตอนไหน”
“ก็..เสร็จเมื่อไหร่ก็กลับแหละ..”
“ซื้อหนมมาฝากด้วยละกัน “
ดิวเดินถือการ์ดแกว่งๆ มาจุ๊บแก้ม “ไปนะ จุ๊บๆ”
“เออๆ แล้วเจอกัน” พัสกรหันไป ตะโกนด่าคู่แข่งในเกมต่อ “มาเลยๆ นึกว่ากูจะกลัวเหรอ มา..จัดไปสักดอก ไอ้กร๊วก” พัสกรเล่นเกมเมามัน
ดิวแอบทำหน้าเบะใส่ ก่อนออกจากห้องไป

รถที่บ้านโอฬารมาจอดในห้าง ดิวก้าวลงมาก่อนที่จะบอกกับคนขับรถ “ไว้ฉันเสร็จแล้วจะโทรหานะ”
“ครับ” คนขับขับออกไป
ดิวมองซ้ายมองขวา สักครู่เทนขี่มอร์เตอร์ไซต์ เข้ามาจอดเทียบ เปิดหมวกกันน็อคขึ้นมอง “คิดเติงหาน้องขนาด”
“แต๊ก๊ะ? “
“แต๊ๆ” ดิวยิ้มพอใจ หยิบเงินจากกระเป๋าส่งให้ เทนรีบรับไปเก็บในกระเป๋ากางเกงยีนส์ฟิตๆ “ดิวของปี้..น่าฮักตี่สุด”
“ได้เงินล่ะ ก็ว่าเฮาดี ไหนว่าน้องขี้บ่น ด่าอ้ายตั้งวัน” ดิวปีนขึ้นไปบนที่คนซ้อน
“ปี้อยากโดนตั๋วด่ากู้วัน ฮื้อมันสะเทือนหู..ดีกว่าบ่มีตั๋วอยู่ มันสะเทือนใจ๋”
ดิวเขินสุดๆ “อ้ายเทน” ดิวกอดเทนแน่น
ที่หลังเสาในที่จอดรถห้าง นักสืบโผล่มาถ่ายรูปด้วยมือถือไม่ยั้ง

ระเบียงชั้นล่าง เรือนยายเกสร ทุกคนต่างช่วยป้าสมพรทำขนมใส่ไส้ ทำส่งตลาด
ชมพูเพิ่งกลับมาจากรร. คุยเจื้อยแจ้ว “คุณแม่ คุณทวด คุณยาย น้าลิน พี่เนยขา รูปวาดของชมพูค่ะ ได้ตั้ง 5 ดาวแน่ะ คุณครูบอกว่า ชมพูวาดเก่งด้วย” ชมพูเอารูปออกมาจากในกระเป๋านร. เดินเอาไปอวดพวกผู้ใหญ่ทีละคนๆ
นลินถาม “ไหนดูสิ แล้วนี่รูปของหนูมีชื่อไหมคะ”
“อ๋อ คุณครูให้วาดรูปครอบครัวของฉันค่ะ”
ทุกคนที่ตอนแรกยิ้มแย้มหัวเราะ ก็เงียบเสียงลง แพรขาวที่รูปของชมพู
“สวยไหมคะ ชมพูวาดรูปคุณแม่ คุณย่า ป้าเขม แล้วก็ป้าไพ ด้วยนะคะ”
เนยหัวเราะ “คุณหนูชมพูขา วาดครบแล้วเหรอคะ ครอบครัวมันก็ต้องมีพ่อ แม่ สิค่ะ ก่อนที่จะมีญาติคนอื่นๆ”
ชมพูนิ่งเงียบ
สมพรแอบกระซิบแพรขาว “หนูแพร..ดูเหมือนหนูชมพูจะคิดถึงญาติๆบ้านนั้นมากเหมือนกันนะหนู..”
“นั่นสิคะ สงสารลูกจัง” แพรขาวมองลูกที่ยังเอารูปให้คนนั้นคนนี้ดู พลางชี้อธิบายว่าคนนี้ใครๆไปอย่างไม่เบื่อ

ที่เรือนพักแพรขาว ชมพูวิ่งเล่นไปมาอยู่ที่สนาม ที่ระเบียง แพรขาวมองลูกแล้ว มองรูปที่ลูกวาดในมือตน สงสารจนกลั้นน้ำตาไม่ไหว “นี่แม่ทำร้ายจิตใจหนูหรือเปล่า ชมพูจ๋า อุตส่าห์ไม่พูดถึงพ่อ กลัวแม่จะเสียใจสินะ ...ลูกแม่ หนูคงคิดถึงคุณย่า กับป้าไพมากสินะ...” แพรขาวนึกอะไรได้ เดินเข้าไปที่โต๊ะ หยิบนามบัตรของสาโรจน์ขึ้นมาดู อย่างตัดสินใจ

สาโรจน์ยืนชงกาแฟอยู่ที่มุมกาแฟ โทรศัพท์มือถือที่วางข้างๆตรงชั้นดัง สาโรจน์วางกาแฟ หันไปหยิบโทรศัพท์มาดู แล้วชะงัก ทำหน้าแปลกใจ ไม่คาด ดีใจอย่างประหลาด แล้วรีบกดรับ “คุณแพรขาว ผม สาโรจน์ครับ”
“คุณสาโรจน์ คือ..ดิฉันมาคิดดู ถึงเรื่องที่คุณเคยแนะนำ”
“ครับ..”
“ฉันก็มีเงื่อนไขของฉัน..ที่อยากจะลอง..ให้ทางคุณ..ได้พิจารณาดูเหมือนกันค่ะ”
สาโรจน์ดีใจที่ปลากินเหยื่อ “ดีครับ..ถ้าอย่างนั้น..เราต้องพบกัน เร็วที่สุด เมื่อไหร่ดีครับ”
แพรขาวอึ้งไปนิดๆ ระแวง “เร็วที่สุดหรือคะ”
“ใช่ครับ เพื่อประโยชน์ของคุณหนูชมพูไงครับ”
“อ้อ..จริงค่ะ”
“คุณแพรขาวจะมีเวลาวันไหนครับ หลังเลิกงานก็ได้ครับ” พอดีกับนักสืบเดินเข้ามา สาโรจน์หันไปเห็น ยกมือทัก “ครับ..ครับ..ได้ครับ ครับ ตกลงครับ” สาโรจน์วางหูลง เดินไปหานักสืบกดให้ดูคลิปที่ดิวกอด และซ้อนท้ายเทนอ
อกไปจากที่จอดรถของห้าง “จังหวะดีจริงๆ...ถ้าน้องชายเจ้านายเลิกกับเมียน้อยได้..อาจมีโอกาสที่เมียหลวงจะยอมกลับมาคืนดีคราวนี้แหละ”
“ถ้าทุกอย่างเป็นไปตามนี้ เจ้านายเราคงหายเครียดได้ซักทีนะครับ”
สาโรจน์ยิ้ม แต่แล้ว ก็แอบรู้สึกเศร้านิดๆ

หน้าระเบียง แพรขาวนั่งคิด และพิมพ์รายการในไอแพ็ด
ไรวินท์ปรากฏตัวขึ้น “ทำรายการอะไรหรือ..เขียนเป็นข้อๆที่เดียว”
แพรขาวหันไปมองไรวินท์ รู้สึกดีใจที่มีเพื่อนมาช่วยคิด ช่วยตัดสินใจ “คุณวินท์ ดีใจจัง ฉันกำลังเขียนเงื่อนไขของฉัน เพื่อจะยื่นให้ทนายของคุณย่าชมพูพิจารณาพอดีค่ะ”
“ดีแล้ว เป็นสิ่งที่เธอควรทำ..เพื่อลูก..”
“แต่ฉันกลัวว่าจะตามผู้ชายคนนั้นไม่ทันนะสิ เขาเป็นทนายความเลยนะ ฉันกลัวจะเสียเหลี่ยมให้ทางโน้น คุณมาช่วยดูหน่อยสิว่าเข้าท่าไหม”
“ได้ เอาสิ แม่หนู” ไรวินท์ชะโงกมาดูลิสท์ที่เต็มหน้าจอ “ความต้องการของเธอ...ฉันว่ายังน้อยไปนะ”
“เหรอคะ งั้นเดี๋ยวฉันคิดเพิ่มก่อนดีกว่า”
“ฉันประชด”
“ฉันรู้ค่ะ...” แพรขาวหัวเราะ
“เรานี่สำคัญนัก แม่แพรขาว”
แพรขาวหัวเราะชอบใจ ที่โดนไรวินท์ดุ “สำคัญนัก...ฉันชอบคำนี้จังค่ะ” แพรขาวยิ้มให้อย่างน่ารัก “มาเริ่มกันเลยนะคะ...ข้อหนึ่ง ฉันจะไม่พาลูกพบคุณย่าที่คฤหาสน์โอฬาร ข้อสอง การพบกันต้องไม่มีนายพัสกร โอฬารอิทธิพรพาณิชย์อยู่ด้วย...” แพรขาวยังคงร่ายยาวไปเรื่อยๆ ไรวินท์ฟังไป ขำไป
ไรวินท์มองหน้าแพรขาวอย่างรู้สึกรื่นรมย์ แพรขาวอ่านข้อความ หันมามองหน้าไรวินท์อย่างขอความเห็นจริงจัง

วันใหม่ สาโรจน์จิบกาแฟ อ่านเอกสารที่พิมพ์มาอย่างดีนั้น ขณะที่แพรขาวนั่งขรึมตรงหน้า
“ข้อ 12 ห้ามซื้อของราคาแพงที่ไม่จำเป็นให้ชมพูเด็ดขาด” อ่านจบ สาโรจน์สีหน้ายิ้ม อ่อนโยน เงยมองแพรขาว
“หมดแล้วค่ะ ทั้งหมดมี12ข้อ”
“คุณแพรขาวไม่มีเงื่อนไขอะไรสำหรับตัวเองเลย ทุกอย่าง เพื่อปกป้องหนูชมพูทั้งนั้น”
“ค่ะ..ขอบคุณค่ะ ที่รับฟัง”
“ผมก็แค่คนกลาง ต้องเอาไปเรียนปรึกษาคุณเขม กับคุณนายแถบทิพย์อีกที”
“ดิฉันเข้าใจค่ะ..”
“ผมขออนุญาตถาม..อะไรบางอย่างได้ไหม”
“อะไรคะ”
“คุณโกรธคุณพัสกร..เพราะเขามี..ผู้หญิงอีกคน..เท่านั้น..หรือเปล่าครับ”
แพรขาวอึ้ง “คุณจะถามไปเพื่อ..”
“ประเด็นคือ..ถ้าเป็นเพราะเรื่องนี้เท่านั้น..หากสมมุติว่า..เขากับผู้หญิงคนนั้นทิ้งกันไป..หนูชมพูจะมีโอกาส..ได้กลับมามีครอบครัวที่พร้อมหน้าพร้อมตาอีก..ใช่ไหมครับ”
แพรขาวอึ้ง มองหน้าสาโรจน์ ตอบไม่ได้

คุณนายแถบทิพย์ทำหน้าตกใจกับเงื่อนไขของแพรขาว ที่สาโรจน์เล่าให้ฟัง “นี่มันมากเกินไปแล้วนะ ฉันคุณนายแถบทิพย์นะ หนอย... นังสะใภ้อนาถา.. เงื่อนไขอะไรกัน ตั้งเป็นสิบข้อ”
“สิบสองข้อครับ”
เขมินีปราม “ใจเย็นๆ ก่อนเถอะแม่...นี่แพรมันก็เริ่มใจอ่อนลงแล้วนะ”
“นังแพรขาว นี่มันจะทำหยิ่งเรื่องเยอะไปถึงไหน เสนอเงินฟาดหัวไปกี่รอบต่อกี่รอบก็ไม่เอา”
“ลูกชายแม่เก่งนะ หาสะใภ้มาให้สองคน ต่างกันลิบไปคนละขั้ว คนหนึ่งก็คอยแต่จะล้างผลาญเงินผัว ไม่หยุดไม่หย่อน อีกคนก็เชิดหยิ่งในศักดิ์ศรี ทรนง เงินทองไม่สนยอมลำบากอยู่ได้”

อ่านละครเรื่อง เจ้าบ้านเจ้าเรือน ตอนที่ 7/5 วันที่ 15 มี.ค. 59

ละครเจ้าบ้านเจ้าเรือน บทประพันธ์โดย แก้วเก้า
ละครเจ้าบ้านเจ้าเรือน บทโทรทัศน์โดย ปราณประมูล
ละครเจ้าบ้านเจ้าเรือน กำกับการแสดงโดย รัญญา ศิยานนท์
ละครเจ้าบ้านเจ้าเรือน ผลิตโดย บริษัท ฮู แอนด์ ฮู จำกัด
ละครเจ้าบ้านเจ้าเรือน ควบคุมการผลิตโดย วรายุฑ มิลินทจินดา
ละครเจ้าบ้านเจ้าเรือน ออกอากาศทุกวันพุธ-พฤหัสบดี เวลา 20.25 น. ทางไทยทีวีสีช่อง 3
ละครเจ้าบ้านเจ้าเรือน เริ่มตอนแรกวันพุธที่ 2 มีนาคม 2559
ที่มา ไทยรัฐ