อ่านละครเรื่อง เจ้าบ้านเจ้าเรือน ตอนที่ 8/3 วันที่ 16 มี.ค. 59

อ่านละครเรื่อง เจ้าบ้านเจ้าเรือน ตอนที่ 8/3 วันที่ 16 มี.ค. 59

“เอ้อ..คุณท่านครับ” สาโรจน์มองอย่างขอร้อง
“ฟังให้จบก่อนสิ...ฉันหมายถึง ให้เธอพาชมพูไปเยี่ยมฉัน เยี่ยมประไพเขาบ้าง ประไพกับชมพูเขารักกันมากนะ เธออย่าลืม”
แพรขาวชะงัก
เขมินีเสียงเข้ม “เธอก็เห็นว่าคุณแม่รักชมพูมากขนาดไหน ฉันก็ด้วย เราทุกคนรักชมพูมาก”
“ชมพูก็รักคุณย่า รักคุณอาค่ะ”
“ชมพู...”

“แต่ชมพูต้องกลับบ้านคุณยายค่ะ คุณลุงรอหนูอยู่ ถ้าหนูไม่กลับคุณลุงจะไม่มีคนคุยด้วย”


“ใคร?”
แพรขาวอ้ำอึ้ง ไม่รู้จะตอบไง สาโรจน์เลิกคิ้วแทนคำถาม
นลินอธิบาย “ลุงที่อยู่ใกล้ๆ บ้านน่ะค่ะ ท่าน เอ้อ อยู่มานานมาก..อายุมากแล้ว แต่ว่าชอบเล่นกับเด็กๆ“
“ก็แล้วไป นึกว่า...” เขมินีมองหน้าแพรขาวอย่างสงสัย แพรขาวไม่หลบตาแสดงว่าตนไม่มีอะไร เขมินีมองหน้าสาโรจน์เชิงถาม
สาโรจน์มองตอบ แอบส่ายหน้านิดๆ เป็นเชิงว่าไม่มีหรอก

ที่แป้นเปียโน เห็นมือของไรวินท์กดลงไป เป็นโน้ตสองสามตัว แล้วหยุด ไรวินท์กับเปียโน ท่ามกลางสวน และเรือนแพรขาวที่ปิดอยู่ ดูเหงาๆ
สีนวลยืนมองลงมาจากหน้าต่าง สีหน้าเคือง “สันดานผู้ชาย..ไม่เคยเปลี่ยนเลย ถ้ามันไม่กลับมา คุณคงเหมือนตกนรกเลยสินะ คุณไรวินท์!”

คุณนายแถบทิพย์กุมมือชมพูไว้ ไม่ยอมปล่อย เดินนำลิ่วๆ ไปที่ลานจอดรถ แพรขาวเดินตามอย่างตกใจ มีสาโรจน์ นลินเดินตามมาใกล้ๆ
“รถพร้อมแล้วค่ะแม่”
“งั้นก็ไปกันสิ”
แพรขาวท้วง “คุณแม่คะ “
คุณนายแถบทิพย์หยุดเดินหันมามองแพรขาวตรงๆ “เลิกทิฐิซะบ้างเถอะ พ่อก็ส่วนพ่อ นี่ย่านะ ยังไงก็ย่าหลานกัน”
“ขอเวลาให้แพรคิดอีกนิดเถอะค่ะ “ แพรขาวมองตาชมพู เพื่อบอกว่า อย่าไป อยู่กับแม่
รถตู้ของคุณนายมาถึง ประตูเปิดออก คุณนายแถบทิพย์ยังจับมือชมพูแน่น
ชมพูจะวิ่งไปหาแพรขาว เขมินีจับบ่าหลานไว้ “ฉันรู้ว่าเงินใช้กับเธอไม่ได้ แต่นี่มันคือคำขอร้องจากฉัน”
“ไม่ต้องไปค้างคืนก็ได้ ตอนเย็นฉันจะให้คนไปส่งชมพูถึงมือเธอเลย”
“เธอก็ไม่ค่อยมีเวลาไม่ใช่เหรอ ตอนที่เธอไปเป็นหมอนวดสปาอะไรน่ะ”
สาโรจน์ท้วง “คุณเขมครับ คุณแพรขาวไม่ได้..ทำงานประเภทนั้นนะครับ “
แพรขาวอธิบาย “แพรเป็นพนักงานต้อนรับค่ะ ทำเฉพาะวันเสาร์อาทิตย์”
“นั่นแหละ วันไหนที่เธอไปทำงาน แทนที่จะเอาลูกไปฝากคนอื่น ก็เอามาให้คุณแม่เลี้ยง น่าจะดีกว่า ตกลงนะ”
“คุณแพรขาวครับ...ให้โอกาสคุณย่า และให้โอกาสหนูชมพูด้วยเถอะครับ”
“ในที่สุด..คุณก็จะให้ฉันยอมทุกอย่างใช่ไหม”
“ไม่ใช่อย่างนั้นครับ..ผมอยากให้ทุกคนได้ประโยชน์ด้วยกันทั้งหมด ไม่มีใครได้เปรียบเสียเปรียบกันเลยนะครับ”
คุณนายแถบทิพย์ เขมินี แพรขาว ชมพู มองหน้ากันไปมา
นลินเอ่ย “พี่แพร..ที่คุณสาโรจน์พูดก็มีเหตุผลนะคะ”
แพรขาวอึ้งๆ คิดหนัก “คุณแม่คะ...ก็ได้ค่ะ ตกลง”
คุณนายแถบทิพย์ปล่อยมือชมพู ชมพูวิ่งลิ่วๆ มาหาแพรขาว กอดแม่ไว้แน่น
“ขอบใจมากแพรขาว ขอบใจมาก”
นลินกระซิบกับตัวเอง “เฮ้อ กรรมการล่ะลุ้นจนเหนื่อย”
สาโรจน์มองภาพแพรขาว ชมพูกอดกัน ดวงตาอ่อนโยน เขมินีหันมาเห็นสายตาสาโรจน์ แอบชะงักเล็กๆ
โทรศัพท์ของดิว สะเทือนและส่องแสงวาบๆอยู่ที่โซฟา เสียงที่ดังลั่นห้องอยู่เป็นเพลงการ์ตูนในทีวีหน้าทีวี ท็อปนั่งเล่นของเล่น มีขนม จานอาหาร รก เลอะเทอะรอบตัว บนเตียง ดิวกับเท็นเล่นไพ่กอง ที่หงายไพ่ทับกันไปเรื่อยๆ พอดอกซ้ำกับใบบนสุด คนที่หงายซ้ำก็กิน โกยไพ่ในกองไปเป็นของตัวหมด ไพ่หมด ใครได้ไพ่กองใหญ่กว่าก็ชนะ
ดิวกำลังชนะอยู่ “เอี้ยๆๆ นี่แน่ะๆๆๆ”
“เฮ้ย..”
“ฮะๆๆ ฮื่อมันฮู้ ว่าไผเป็นไผ”
ดิว เท็น หัวเราะคิกคัก แล้วกอดปล้ำ สู้กันบนเตียงเหมือนเด็กๆ โทรศัพท์ส่องแสงไปเรื่อยๆ ไม่มีใครสนใจ
พัสกรรอสาย โมโห “อีดิว มึงจะไม่รับโทรศัพท์กูให้ถึงร้อยมิสคอลไหม อีบ้า” พัสกรโมโห กดอีกๆๆๆ
ฝั่งดิว ท็อปกำลังแหกปากร้องไห้ ดิวกับเท็นปล้ำกันไปมา เอาหมอนตีกันบนเตียง
พัสกรเอาโทรศัพท์มาดู ทนไม่ไหว เขวี้ยงโทรศัพท์ โทรศัพท์แตกแยกเป็นชิ้น

ไรวินท์ยืนรอชะเง้อ แล้วดีใจที่เห็นทุกคนกลับมา แพรขาว นลิน ชมพู พากันเดินมาที่เรือนเล็ก ชมพูเดินลั้ลลาอารมณ์ดี ร้องฮัมเพลงไปมา
นลินจะกลับเรือนใหญ่ นึกได้ “ชมพู ไปดูทีวีกับน้าลินไหมคะ”
ชมพูหันมาหาแม่ “ชมพูไปดูทีวีนะคะ”
“ได้จ้ะ แต่อย่ากวนคุณยายกับคุณยายทวดนะ”
“ไม่กวนค่ะ”
นลินจูงชมพูไปเรือนใหญ่ แพรขาวมองส่งจนสองคนพ้นไป แล้วจึงเดินมาหยุดยืนอยู่หน้าศาลฯ “กลับมาแล้วนะคะ แล้วก็..เรียบร้อยดีด้วย โล่งไป..แวะมาบอกเผื่อว่าตามเชียร์อยู่”
“ยินดีด้วย”
แพรขาวหันไป เจอไรวินท์ยืนยิ้มเศร้าๆอยู่ใกล้ๆ ตกใจ “อุ่ย!”
“ตกใจเหรอ” ไรวินท์ก้าวถอยออกไป Wฉันขอโทษ ไม่ได้คิดจะทำให้ตกใจ”
“นิดนึงค่ะ คือฉันรู้สึกว่าทางบ้านนั้นเขาแปลกๆไปจากเดิมเยอะ เขาฟังเรามากขึ้น ไม่ยักมาขีดเส้นให้เราอย่างแต่ก่อน วันนี้ฉันเลยคุยกับคนบ้านโน้นรู้เรื่องเป็นครั้งแรก แปลกมั้ยคะ”
“ดูเธอมีความสุข พอใจอยู่มาก”
“หืม? จริงเหรอคะ? ต้องขอบคุณทนายสาโรจน์น่ะค่ะ ที่เค้า..” พลันเสียงมือถือแพรดังขึ้น แพรรีบยกขึ้นมาดูว่าใครโทรมา“คุณสาโรจน์? คุณสาโรจน์..มีปัญหาอะไรหรือเปล่าคะ?”
“เปล่าครับ..คือ ผมลืมถามไปว่า พรุ่งนี้ หลังจากกลับจากบ้านคุณท่าน..จะให้เราส่งน้องชมพูคืนให้คุณที่สปาหรือที่บ้านดีครับ”
“อ๋อ..ที่บ้านเลยดีกว่าค่ะ”
“ได้ครับ พรุ่งนี้ผมจะพาน้องชมพูไปส่งที่บ้าน แล้วรอเจอคุณแพรขาว.”
“ค่ะ ใด้ค่ะ”
“งั้นตามนี้นะครับ”
“ค่ะ ได้ค่ะพรุ่งนี้เย็นพบกัน สวัสดีค่ะ” แพรขาววางสายไป ยิ้มๆโล่งใจ“ค่อยยังชั่วหน่อย..นึกว่ามีเรื่องยุ่งซะแล้ว..”
ไรวินท์แอบค้อนๆ “ยุคสมัยเธอนี่ดีนะ จะคิดถึงหรืออยากพูดกับใครตอนไหน ก็ใช้เจ้านี่ได้เลย”
“มือถือนี่หรือคะ.อ๋อ ใช่ คุณไม่เคยได้ใช้ใช่มั้ย..เดี๋ยวฉันหามาถวาย เอ๊ย ทำเป็นมือถือจิ๋วๆไปให้ที่ในศาลดีมั้ยคะ เป็นสมาร์ทโฟนเลย เอาของอเมริกาหรือเกาหลีดีคะ แต่คุณจะเอาไปคุยกับใครล่ะ?”
ไรวินท์เหวี่ยงค้อนๆมาอีกรอบ คิดว่าโดนยั่วโมโห “ไม่ต้องหรอก ฉันไม่ได้อยากได้.มาเรื่องของเธอเถอะ นั่น..ทนายความที่ชื่อสาโรจน์หรือ... เขาเป็นคนยังไง”
“ค่ะ..??..ก็..คุยดี มีอัธยาศัย ให้เกียรติ รับฟังเราดีค่ะ”
“ใส่ใจคู่ความดีมากด้วย..” ไรวินท์ประชด
“ใช่ค่ะ แพรว่าโดยรวมเขาก็ดูน่าไว้ใจ เป็นคนดีที่น่าคบหาคนหนึ่งนะ”
“เธอเริ่มคุยกับ..ที่บ้านเก่าได้เข้าใจกันดีแล้ว อีกหน่อย..บ้านนี้..ก็คงจะเป็นอดีตในอีกไม่นาน” ไรวินท์ตัดบท “เอาเถอะ ฉันขอบใจมาก ที่กรุณามาบอกให้ทราบ” ไรวินท์งอนๆ หันหลังเดินไปดื้อๆ
“อาว คุณ..วิน” แพรขาวส่งเสียงดัง ไล่หลัง “งั้นคืนนี้แพรรอฟังเรื่องของคุณบ้างนะ”
ไรวินท์เดินหายไป เหมือนไม่ได้ยินที่แพรขาวพูด แพรขาวมองตามงงๆ

ที่สนามคฤหาสน์โอฬาร พัสกรเดินลิ่วๆลงบันไดมา ออกประตูตึกไป เจอเขมินีพยุงแถบทิพย์เดินเล่นที่สนาม และกำลังจะพากันเข้าบ้าน
“แม่..เจ๊เขม..” พัสกรหลบตา
เขมินีทัก “อ้าว ไอ้กร จะไปไหนอีกละ”
พัสกรตอบห้วนๆ หงุดหงิด “จะไปหาไรกินหน่อย”
เขมินีแขวะ “นึกว่าจะไปรับลูกรับเมียกลับมาตรวจดีเอ็นเอ”
คุณนายแถบทิพย์อยากรู้ “ดิวมันพาท็อปไปอยู่ไหน..มันไม่ติดต่อมาเลยเหรอ “
“แม่..ขอร้องเหอะ อย่าพูดถึงอินี่ได้ปะ”
เขมินีประชด “ถ้าคนมันไม่มีชะนักปักหลัง มันจะรีบหอบลูกหนีไปทำไม นี่..ถ้าเมียเด็กนั่งดริ๊งค์แกตกลงจะหายหัวไปเลยก็บอกนะ ฉันจะได้ไปเอาหลานสาวฉันกับแม่มันกลับมานี่ซะที”
พัสกรเริ่มอึดอัด “โอย เจ๊ อยากจะทำอะไรก็ทำไปเลยปะ”
“อ้าว ไอ้กรมันก็เรื่องของแกทั้งนั้น ทำไมต้องมาโยนขี้ให้ฉันเช็ด”
คุณนายแถบทิพย์เห็นท่าไม่ดี ปราม “เขม..จุ๊ๆ”
เขมินีไม่ยอมหยุด “งั้นแกก็รีบไปเอาตัวเจ้าท็อปมาตรวจซะทีสิ จะได้จบๆเรื่องไป หรือไม่มีปัญญาจัดการชีวิต ตัวเองได้อีกล่ะหา ไม่งั้นรถใหม่อะไรนั่นแกก็ไม่ต้องเอา”
“อ้าว แต่เมื่อวานผมก็ยอมเซ็นให้พี่แล้วนี่”
“ใช่ เซ็นยอมอนุญาตให้ตรวจดีเอ็นเอเด็ก แต่ไหนละตัวเด็ก ถ้าไม่มีตัวเด็กไอ้ที่แกเซ็นมามันก็ไม่มีประโยชน์ โมฆะ”
พัสกรอึ้ง จนมุม พูดอะไรไม่ออก ได้แต่มองหน้าเขมินีไม่ลดละ “มันจะยุ่งอะไรกันหนักกันหนาหนักเชียว กะไอ้เรื่องแค่นี้” พัสกรหันไปบอกผู้เป็นแม่ “แม่เตรียมเงินไว้รอจ่ายค่ารถคันใหม่ให้กรได้เลย..หึ้ย”
พัสกรหันไปมองเขมินีทิ้งท้าย ก่อนเดินปึงปังลิ่วออกไปทางโรงรถ เขมินียิ้มสมเพช ส่วนคุณนายแถบทิพย์ถอนใจเหนื่อย

ที่เรือนเล็ก บ้านยายเกสร แพรขาวรีดชุดเก่งตัวสวยของชมพูเสร็จ ใส่ไม้แขวนชูขึ้น “อา เสร็จแล้ว ชุดเก่งของใครเอ่ย”
ชมพูนอนเหยียด ดูนิทานภาพอยู่บนเตียง กำลังเริ่มง่วง ตาแดงๆขยี้หูตาไปมา หันมามอง “ของชมพูค่า..”
“ใช่แล้ว พรุ่งนี้ใส่ตัวเก่งไปให้คุณย่ากับป้าไพดูนะคะ” แพรขาวลุกเอาชุดไปแขวน ไว้ข้างๆชุดพนักงานสปา ก่อนหันมาเก็บอุปกรณ์การรีดเข้าที่
แพรขาวหันมา ถึงกับต้องอมยิ้ม ส่ายหัวเบาๆ เพราะชมพูได้ย้ายตัวไปนอนเข้าที่ หลับเรียบร้อยไปแล้ว แพรขาวเดินมาห่มผ้าให้ ก่อนคลี่มุ้งลงโดยรอบ
ที่นอกหน้าต่างไรวินท์มาแอบยืนมองดูอยู่เงียบๆ “เวลาที่เธอกับลูกรอคอย กลับมาแล้วสินะ..” ไรวินท์ ถอดถอนใจ สีหน้าเศร้าๆ ก่อนค่อยๆเลือนหายไปท่ามกลางความมืด
แพรขาวที่อยู่ในชุดนอนแล้ว ก้มกราบพระเสร็จ เหลียวมองออกไปข้างนอกหน้าต่าง กวาดตามอง “วันนี้ทำไมดูเงียบๆจังคะ อย่าบอกนะว่าคนเล่าไม่อยู่เพราะนี่คนฟังเขาพร้อมกันแล้ว งั้นนอนละนะ” แพรขาวยิ้มๆ ก่อนทิ้งตัวลงนอน

อ่านละครเรื่อง เจ้าบ้านเจ้าเรือน ตอนที่ 8/3 วันที่ 16 มี.ค. 59

ละครเจ้าบ้านเจ้าเรือน บทประพันธ์โดย แก้วเก้า
ละครเจ้าบ้านเจ้าเรือน บทโทรทัศน์โดย ปราณประมูล
ละครเจ้าบ้านเจ้าเรือน กำกับการแสดงโดย รัญญา ศิยานนท์
ละครเจ้าบ้านเจ้าเรือน ผลิตโดย บริษัท ฮู แอนด์ ฮู จำกัด
ละครเจ้าบ้านเจ้าเรือน ควบคุมการผลิตโดย วรายุฑ มิลินทจินดา
ละครเจ้าบ้านเจ้าเรือน ออกอากาศทุกวันพุธ-พฤหัสบดี เวลา 20.25 น. ทางไทยทีวีสีช่อง 3
ละครเจ้าบ้านเจ้าเรือน เริ่มตอนแรกวันพุธที่ 2 มีนาคม 2559
ที่มา ไทยรัฐ