อ่านละครเรื่อง เจ้าบ้านเจ้าเรือน ตอนที่ 8/4 วันที่ 16 มี.ค. 59

อ่านละครเรื่อง เจ้าบ้านเจ้าเรือน ตอนที่ 8/4 วันที่ 16 มี.ค. 59

แพรขาวที่อยู่ในชุดนอนแล้ว ก้มกราบพระเสร็จ เหลียวมองออกไปข้างนอกหน้าต่าง กวาดตามอง “วันนี้ทำไมดูเงียบๆจังคะ อย่าบอกนะว่าคนเล่าไม่อยู่เพราะนี่คนฟังเขาพร้อมกันแล้ว งั้นนอนละนะ” แพรขาวยิ้มๆ ก่อนทิ้งตัวลงนอน
ที่ข้างศาลเจ้าบ้าน ไรวินท์ยืน เงียบ เหงา เศร้า

เช้าวันต่อมา เสียงชมพูร้องเรียก “คุณแม่ขาๆ เสร็จรึยัง”
แพรขาวที่แต่งหน้าทำผมในชุดพนักงานสปาเสร็จเรียบร้อย เปิดประตูออกมา “เสร็จแล้วจ้า แม่เสร็จแล้ว..”

แพรขาวเห็นชมพูเหมือนทำท่ากระซิบกระซาบอะไรอยู่คนเดียวที่สนามหน้าเรือน ไรวินท์ที่ก้มลงนั่งคุยกระซิบกับชมพูอยู่ หันมาเห็นแพรขาวตะลึงๆ ชมพูรีบพยักหน้าหงึกๆเหมือนรับฟังอะไรจากไรวินท์ ก่อนหันมา


“ไปค่ะ เดี๋ยวคุณย่ามาละ” ชมพูเดินมาใกล้ ทำท่ากระซิบ เบา “คุณยุงบอกว่าวันนี้คุณแม่กับหนู แต่งตัวสวยจัง”
แพรขาวงอน เลยทำหมางเมิน “ค่ะ งั้นหนูก็ไปบอกคุณยุงด้วยนะว่าแม่กับหนูน่ะสวยอยู่แล้ว แต่คนที่เบี้ยวแล้วไม่ยอมบอก ปล่อยให้คนเขารอ อย่างนี้เรียกว่านิสัยไม่ดี..ไปคะ”
ชมพูงงๆ แพรขาวคว้ามือจูงชมพูเดินเชิดไปไม่สนใจ ไรวินท์นั่งมองตามทำหน้าเซ็ง

รถคันหรูของบ้านโอฬารมาจอดกึกที่หน้าประตูรั้วบ้านยายเกสร ระไพลงมาจากรถ ยืนมองๆตัวบ้านทั่วไป ถอนใจส่ายหน้าเบาๆ ก่อนเดินเข้าไป ประไพเปิดประตูรั้วเดินเข้ามา มองๆหาว่ามีใครอยู่ไหม ก่อนกวาดมองสำรวจๆ ทั้งตัวเรือนใหญ่ และเลยไปที่เรือนหลังเล็กที่ห่างออกไป ยิ่งรู้สึกสลดหดหู่ในใจ “โถๆ ไม่น่าต้องมาลำบากอะไรอย่างนี้เลย..”
“ป้าไพ!”
“น้องชมพู” ประไพหันไป เห็นชมพูเดินกับแพรขาวลงมาจากเรือนใหญ่ พร้อมถุงใส่ขนม “น้องชมพู น้องชมพูขา..” ประไพดีใจแทบร้องไห้ วิ่งเข้าไปหาชมพู ประไพกอดอุ้มชมพู หอมแก้มซ้ายขวา ตาแดง เสียงสั่น ดีใจ “น้องชมพูเป็นยังไงมั่งลูก ป้าไพคิดถึงน้องชมพูรู้เปล่า”
“ป้าไพอย่าร้องไห้”
“ก็ป้าไพคิดถึงน้องชมพู แล้วหนูคิดถึงป้าหรือเปล่า”
“คิดถึงสิคะ คิดถึงคุณย่า คิดถึงป้าไพ”
“โถๆ น้องชมพูก็คิดถึงป้า..” ประไพกอดชมพูเต็มตื้นให้หายคิดถึง
แพรขาวยืนมอง สะท้อนใจ ก่อนยิ้มๆ นลิน ยายเกสร และเนย ออกมายืนมองที่ระเบียงเรือนใหญ่
ไรวินท์ยืนมองอย่างอาวรณ์ อยู่ไกลๆจากเรือนเล็กมุมหนึ่ง

แพรขาวเดินจูงชมพูที่เดินๆกระโดดๆร่าเริงไปมา ตามประไพออกมาถึงที่หน้าประตูรั้ว นลินตามมายืนส่ง แพรขาวยื่นถุงขนมใส่ไส้สองถุงให้ประไพ “นี่ค่ะ ขนมใส่ไส้ของบ้านนี้ ฝีมือแม่ของนลิน อร่อยมาก ถุงเล็กของป้าไพ ส่วนถุงใหญ่ ฝากให้คุณย่านะคะ”
นลินยืนยิ้มให้ประไพที่มองมา
“ขอบคุณนะคะ ดูน่าอร่อยจัง..” ประไพบอกกับแพรขาว “คุณทิพย์ตื่นเต้น ดีใจใหญ่ ท่านซื้อของเล่นกับขนมเตรียมไว้ให้น้องชมพูเยอแยะเลย..ที่นอน นวมห่ม ก็ซื้อมาใหม่ด้วยนะคะ”
แพรขาวยิ้มอย่างไม่ศรัทธานัก “แล้วน้องท็อปคุณย่าเลิกเห่อแล้วหรือ”
ประไพรีบยกนิ้วมาแตะริมฝีปาก กระซิบกระซาบกับแพรขาว “จุ๊ๆ เรื่องมันยาวค่ะ เล่ากันตรงนี้ไม่หวัดไม่ไหวค่ะ แหม..แต่ก็อยากเล่าจะตาย แต่ไพก็ต้องรีบพาน้องชมพูไปหาคุณย่า เดี๋ยวท่านโทรมาตาม โดนสวดยับเอา..” ประไพลังเลที่จะเล่า “คือคุณท่านกะคุณเขม..เค้าจะเอาน้องท็อปไปตรวจดีเอ็นเอ แต่ว่านัง..เอ๊ย คุณดิวไม่ยอม ตีโพยตีพายหนีออกจากบ้านไป “
“ฮะ?..นึกยังไงถึงต้องเอาท็อปไปตรวจละคะ”
“ก็..”
ชมพูหันไปบ๊ายบาย “ไปนะคะ คุณยุง!!”
ไรวินท์มายืนส่งอยู่ไม่ไกล ประไพเห็นท่าทางชมพู มองตามไป แต่ไม่เห็นว่ามีใคร “น้องชมพูบ๊ายบายใครคะ”
“คุณยุงค่ะ”
“ใครนะคะ”
แพรขาวกับนลินใจหายวาบ
นลินรีบแก้ตัว “อ้อ คุณลุงเขาที่อยู่บ้านอีกหลังน่ะค่ะ บางทีเขามาเล่นกับหนูชมพู”
ประไพพยักพยักหน้าเออออเชื่อตามไป พอดีมือถือดัง “ว้าย..ตายล่ะ คุณนายตามแล้ว ไพต้องรีบไปแล้ว สวัสดีค่ะคุณแพร ไม่ต้องห่วงน้องชมพูนะคะ แล้วไพจะเล่าให้ฟังใหม่”

เรือของต๊อกเข้ามาเทียบที่ท่า แพรขาวยืนรออยู่ส่งยิ้มและยื่นถุงข้าวห่อกับขนมใส่ไส้ให้ “ข้าวไข่เจียว กับขนมใส่ไส้”
ต๊อกมองขอบคุณในแววตา รับไว้

ต๊อกจ้วงพายเรือไปมา หน้าบึ้งนิ่ง แพรขาวหันมองรอบๆเพลินๆ
“พี่จะออกจากงานมั้ย”
แพรขาวถึงกับประหลาดใจ งง “พี่จะออกทำไม พี่เพิ่งเข้ามาทำนะ แล้วงานก็โอเค อยู่ใกล้บ้านด้วย”
“เขาจะเอาพี่ออก”
“ใคร..นายนะหรือ”
“อีคุณผู้หญิง”
แพรขาวฟังไม่เข้าใจว่าใครทีแรก แต่แล้วก็นึกอออกว่าใคร “อ้อ.. พี่ก็ต้องทนละนะต๊อก..ที่นี่เงินดี นายจ่ายตรง ถ้าเราไม่ทน เราก็คงไม่ได้งานดีๆ”
“นายก็พอกัน”
“ยังไงเหรอ”
“เขาอยากเอาพี่”
แพรขาวเงียบกริบไปทันที

แพรขาวเปิดประตูเดินเข้ามาถึงที่เคาน์เตอร์
“มาแล้วเหรอ” แพรขาว เจอมาตายืนกอดอกมองมา อยู่ที่หน้าประตูห้องทำงานลลิต “ทำไมไม่รอให้เลิกงานก่อนแล้วค่อยมาล่ะ จะได้ไม่ต้องเสียค่าแรง”
“ก็ยังไม่เก้าโมงเลยนี่คะ”
“โอ๊ย ไปมุดหัวอยู่ที่ไหนยะ เวลาเข้างานมันแปดโมง”
แพรขาวงงๆ “เอ๊ะ จริงหรือคะ”
“นี่หาว่าฉันโกหกหรือไง..ไม่รู้? หรือแกล้งทำเป็นไม่รู้ยะ..พนักงานที่นี่เค้ารู้กันทั่ว มันตั้งแต่วันที่หนึ่งแล้วแม่คุณ”
ลลิตเดินตามออกมาจากในห้อง “มาตาเขาเปลี่ยนให้มาทำงานเร็วขึ้นหน่อย เพราะเสาร์อาทิตย์ลูกค้าเยอะ เราเลื่อนมาเปิดให้เร็วขึ้น พี่ก็มัวแต่ยุ่งๆเลยไม่ได้โทรบอกแพร ต้องขอโทษด้วย”
“ว้าย ไปขอโทษมันเรื่องอะไร”
“นี่ มาตา อย่าไปว่าแพรเขาเลย เขามาทำเฉพาะวันเสาร์อาทิตย์ เราเปลี่ยนเวลาเขาเลยไม่รู้” ลลิตหันไปบอกแพรขาว “ไม่เป็นไรหรอกแพร” ลลิตยิ้มๆปลอบแพร
มาตาเห็นเข้าปรี๊ดทันที “ไม่ได้ เป็นพนักงานก็หัดทำตัวอย่างพนักงาน..พี่ก็ดีแต่เข้าข้างถือหางมัน มิน่า คนที่นี่ถึง หัวแข็ง สั่งอะไรไปไม่ค่อยขยับ”
“พอ มานี่ๆ” ลลิตเห็นท่าไม่ดี รีบดึงมาตากลับเข้าไปในห้อง
มาตาโวยลั่น “มันผิด พี่ก็เห็นอยู่..ไม่ ตาไม่ยอม จะไปไล่มันออก ปล่อยตา..”
แพรขาวทอดถอนเหนื่อยใจ ครุ่นคิดกังวล
ถุงขนม จานชาม ขวดน้ำเกลื่อนพื้นท็อปกำลังเล่นของเล่นเลอะของกิน เสียงละครทีวีดัง ดิวกำลังเพลิดเพลินกับการกินๆอยู่บนเตียงหน้าจอทีวีเสียงมือถือข้างๆดิวดัง ดิวหันมองเห็นเป็น รูปพัสกรและชื่อ “เฮียกร” ขึ้นที่หน้าจอ ดิวไม่สนใจ หันดูทีวีต่อไป
เทนเปิดประตูเข้ามาท่าทีรีบร้อน “นี่ตั๋ว เอาตังมาฮื้อสามหมื่นเลาะ” ดิวไม่ได้ฟัง เทนเลยหงุดหงิด “ดิว! ตั๋วฟังเปิ้นอยู่ก่ เอาตังมาฮื้อสามหมื่น”
“อะหยั่งตังอะหยั่งตะวาก่อเพิ่งเอาไปสามหมื่นมาเอาอะหยั่งแห็มบ่หมี” ดิวหันดูทีวีต่อ เพลิดเพลิน
“งั้นมีเต้าใด”
“บ่-มี” เทนไปคว้ารีโมทที่อยู่ข้างดิวเอามากดปิดทีวี ดิวชักฉุน “เทนนี่อะหยั่งแหมบ่อหันก๋าว่าผ่ออยู่” ดิวยื้อจะแย่งรีโมทมาจากเทน เทนไม่ยอม เขวี้ยงไปมุมห้อง ดิวโมโห “เทนยี่หยั่งเยี่ยแบบนี้”
“เอามามีเต้าใดก่อมาฮื่อมาก่อนข่ะใจ๋”
“บ่มี บ่มี ๆๆๆ” ดิวรำคาญ จะลุกหนี
เทนเข้าไปผลักดิวล้มไปบนเตียง เทนกวาดตามองหากระเป๋าเงินดิวไป“ไหนกะเป๋าตังมีตังใด” เทนเห็นกระเป๋าเงินดิว รีบตรงไปคว้ามาเปิด เห็นมีเงินอยู่ปึกหนึ่ง เลยดึงออกไปทั้งหมด
ดิวไม่ยอมโวยวายลั่น “ว้ายอย่าบ่อฮื่อมันของเปิ้น”
เทนปัด “เอามาก่อนบ่อมีก่อค่อยไปขอผัวมาฮื่อใหม่ก่ะไป”
“บ่เอาเอามา เปิ้นจะเอาไปช็อปปิ้ง..ว้ายๆไอ้เทน ไอ้เทน..” เทนผลักดิวหงาย รีบลิ่วออกจากห้องไป ดิวอาละวาดโมโหไปมา ท็อปตกใจร้องจ้า “โอ๊ย จะฮ้องหาอะหยั๋งเงียบๆเดี๋ยวยับส่งตำรวจหล่ะเน้อ” ดิวเหลือบไปเห็นหน้าจอมือถือที่มีชื่อ เฮียกร เป็น missed call ร้อยกว่าสาย ก็ชั่งใจคิด

ที่โขว์รูมรถยุโรป พัสกรกำลังนั่งลองรถยุโรปหรู สเปคแรง สีเจ็บคันหนึ่งในโชว์รูม เพลิดเพลิน
เซลล์สาวกำลังแนะนำยืนอธิบายอยู่ข้างรถ “เครื่อง 3800 ซีซี 400เอชพี 6สูบ 24วาว์ว บ๊อกเซอร์ ทอปสปีดที่ 302 กิโลเมตรต่อชั่วโมงค่ะคุณลูกค้า ขับเคลื่อนล้อหลัง ก้านพวงมาลัยเป็นแบบสามก้าน เบาะเป็นสไตล์รถแข่ง โอบกระชับตัว เป็นลิมิตเต็ด อิดิชั่น รุ่น 2014 ค่ะ ถูกใจไหมคะคุณลูกค้า”
พัสกรแววตาโดนใจ ฟินมาก พลันเสียงมือถือพัสกรดัง พัสกรยังไม่สนใจ “ชอบ ชอบเลย..คืองี้ ผมไม่ชอบรอ ได้มาขับเร็วสุดเมื่อไร” มือถือดังขึ้นเรื่อยๆ พัสกรรำคาญ เลยยกมือถือขึ้นรับสายเสียก่อน “โหลครับ!”
“พี่กรเหรอ..โอนเงินมาให้ดิวหน่อย ห้าหกหมื่น”
พัสกรลุกพรวดออกจากรถ “ดิว! ดิวเหรอ..นั่นดิวอยู่ไหน พี่จะไปรับ..ท็อปล่ะ”
“ไม่ต้องมา ถ้ายังจะตรวจอะไรนั่นกับลูกดิวอีก ดิวก็ยังไม่กลับ..นี่ท็อปมันหิวเนี่ย ไม่มีเงินซื้อนม..โอนเงินมาด้วย หกหมื่นนะ” ดิววางสาย
“ดิว! ดิวๆ เอาท็อปกลับมา!..อ้าวดิว! เดี๋ยวสิ ดิว!.. “ พัสกรดูหน้าจอ เห็นวางสายไป เลยรีบกดๆโทรกลับไป แต่โทรไม่ติดแล้ว เลยยิ่งหัวเสีย “โธ่เว้ย!”
เซลล์สาวตกใจ ทำหน้าไม่ถูก พัสกรแค้นเครียด
เงินทิปแบ๊งค์ร้อยวางใส่ถาด กลับมาให้แพรขาว แพรขาวที่อยู่ที่เคาน์เตอร์ ยกมือไหว้ขอบคุณลูกค้าหนุ่มต่างชาติรายหนึ่งเห็นได้ชัดว่าเป็นเกย์รวย “แท้งกิ้ว..แฮฟ อะ ไนซ เดย์..พลีสคัม อะเกนเสอร์..”
ลูกค้าหนุ่มใหญ่ยิ้มสวยๆ กรายนิ้วโบกมือให้ ก่อนเดินออกไป ลลิตเดินสวนเข้ามาพอดี “ขอบคุณนะครับ..แท้งกิ้ว เซอร์” ลลิตเปิดประตูให้จนลูกค้าเกย์รวย เดินออกไป
ลูกค้ามองลลิตตาหวานหยด ลลิตก้มหัวให้ สุภาพ แล้วปิดประตูเดินเข้ามา มองๆแพรขาวที่ง่วนอยู่ที่หน้าเคาน์เตอร์ แพรขาวหันมาเห็นลลิต
ลลิตยิ้มให้แพรขาว ตรงเข้าไปจะพูดอะไรบางอย่าง “แพร พี่ต้องขอทำความเข้าใจกับแพรหน่อยนะ..เรื่องเวลาเข้างาน..”
มาตาเดินตามเข้ามาเห็นพอดี “พี่ลิต.. ตาว่านะ. เมื่อกี้ที่ตาบอกน่ะ”
“อะไร..”
“ก็เรื่องที่ตาว่าน่าจะให้มีพนักงานต้อนรับชายไง พี่ลิตเห็นด้วยใช่มั้ย..เพราะร้านเราก็ไม่ได้มีแต่ลูกค้าชายแท้อย่างเดียว..มานี่มะ ตาจะอธิบาย เร็วซิ” มาตาดึงๆ เอาตัวขวางบังระหว่างลลิตกับแพรขาว โอบลลิตเข้าห้องไป
แพรขาวแอบเหลียวมองๆ แอบโล่งใจ

นาฬิกาแขวนผนังบอกเวลาทุ่มกว่า มือถือแพรที่วางอยู่ที่เคาน์เตอร์ดัง แพรขาวที่กำลังนั่งอยู่หน้าจอคอมพ์ หันมาดู เห็นหน้าจอเป็นชื่อสาโรจน์ “คุณสาโรจน์”
รถสาโรจน์จอดอยู่หน้าบ้านยายเกสร นลิน เนย มารับชมพู ชมพูหอบตุ๊กตาตัวโต 2 ตัว วิ่งแจ้นมาหานลิน
สาโรจน์พูดโทพลาง หิ้วของเยอะแยะลงมาจากรถ “ผมพาน้องชมพูมาส่งที่บ้านแล้วนะครับ แล้วเดี๋ยวผมจะวนไปจอดรอคุณแพรที่หน้าสปานะครับ”
แพรขาวตกใจ “โอ๊ะ อย่าเลยค่ะ แพรข้ามคลองไปง่ายกว่า คุณรออยู่ที่บ้านดีกว่า”
“ผมอยากหาที่พูดธุระน่ะครับ ถ้านั่งพูดที่บ้านก็เกรงใจเจ้าของบ้าน ไปคุยกันที่ร้านหน้าปากซอยร้านเดิมนี่ก็ได้ครับ”
แพรขาวไม่รู้จะปฏิเสธอย่างไร สาโรจน์กดวางสาย
ชมพูคุยจ้อกับนลิน “น้าลิน พี่เนย ชมพูได้บับเบิ้นกะบอสสั่มมาด้วย นี่”
“โอ้โห เบ้อเริ่มเล้ย”

อ่านละครเรื่อง เจ้าบ้านเจ้าเรือน ตอนที่ 8/4 วันที่ 16 มี.ค. 59

ละครเจ้าบ้านเจ้าเรือน บทประพันธ์โดย แก้วเก้า
ละครเจ้าบ้านเจ้าเรือน บทโทรทัศน์โดย ปราณประมูล
ละครเจ้าบ้านเจ้าเรือน กำกับการแสดงโดย รัญญา ศิยานนท์
ละครเจ้าบ้านเจ้าเรือน ผลิตโดย บริษัท ฮู แอนด์ ฮู จำกัด
ละครเจ้าบ้านเจ้าเรือน ควบคุมการผลิตโดย วรายุฑ มิลินทจินดา
ละครเจ้าบ้านเจ้าเรือน ออกอากาศทุกวันพุธ-พฤหัสบดี เวลา 20.25 น. ทางไทยทีวีสีช่อง 3
ละครเจ้าบ้านเจ้าเรือน เริ่มตอนแรกวันพุธที่ 2 มีนาคม 2559
ที่มา ไทยรัฐ