อ่านละครเรื่อง เจ้าบ้านเจ้าเรือน ตอนที่ 8/5 วันที่ 16 มี.ค. 59

อ่านละครเรื่อง เจ้าบ้านเจ้าเรือน ตอนที่ 8/5 วันที่ 16 มี.ค. 59

แพรขาวไม่รู้จะปฏิเสธอย่างไร สาโรจน์กดวางสาย
ชมพูคุยจ้อกับนลิน “น้าลิน พี่เนย ชมพูได้บับเบิ้นกะบอสสั่มมาด้วย นี่”
“โอ้โห เบ้อเริ่มเล้ย”
“ขอพี่เนยเล่นด้วยนะ”
“ได้ แต่ต้องเป็นพรุ่งนี้ก่อน คืนนี้ชมพูเล่นก่อน”
สาโรจน์เก็บโทรศัพท์ ช่วยหอบของที่เหลือเดินตามยิ้มๆมา
“อุ๊ย..ส่งมาให้เนยถือเถอะค่ะ คุณ”
“ไม่เป็นไรครับ เดี๋ยวผมถือไปให้ดีกว่าครับ คุณเนย หนักครับ”

เนย นลิน มองสาโรจน์อย่างนิยมชมชอบ
หน้าลลิตสปาช่วงเลิกงาน มีพนักงานเดินทะยอยกันออกมา สาโรจน์นั่งรออยู่ในรถ มองๆผ่านกระจกออกไป แล้วดีใจที่เห็นแพรขาวเดินออกมาพร้อมกับปีและกลุ่มพนักงาน 2-3 คน


ปีเย้าๆ “นึกไงกลับทางนี้ล่ะแพร”
“มีธุระต้องไปทำต่อค่ะพี่ปี”
“อ๋อ นึกว่ามีแฟนมารับ”
แพรขาวนิ่งไปอึดใจ “เปล่าค่ะพี่ปี”
สาโรจน์เคลื่อนรถมาเทียบหน้าสปา ลดกระจกลง ส่งยิ้มฟันขาว “คุณแพรครับ”
ทุกคนมองๆสาโรจน์เป็นตาเดียว บ้างสะกิดๆ ซุบซิบกัน แพรขาวเห็นท่าทีพวกพนักงาน รู้สึกอึดอัด เจื่อนๆ

ร้านข้าวต้มร้านเดิม สาโรจน์รินน้ำใส่แก้วให้แพรขาว “ตอนมานี่ คุณย่าท่านสั่งแล้วสั่งอีกว่าเสาร์หน้าขอเจอหลานอีก ท่านเสียดายพรุ่งนี้ไม่ว่าง ต้องไปทำบุญเลี้ยงพระแต่เช้า”
“ก็ดีค่ะ ..แพรได้ยินมาว่า คุณย่าจะเอาน้องท็อปไปตรวจดีเอ็นเอ ทำไมต้องทำอย่างนั้นด้วยล่ะคะ”
สาโรจน์แปลกใจที่จู่แพรขาวถามเรื่องนี้ มองหน้าแพรขาว อยากรู้ ว่ารู้สึกยังไง

หน้าตู้เอทีเอ็ม ดิวกดเช็คยอดเงิน เห็นตัวเลขว่ามีอยู่ 10,000 “อะไร ทำไมมีแค่หมื่นเดียว!ไม่ นี่พี่กร พูดไม่รู้เรื่องรึไง”
ดิวรีบร้อน ยกมือถือขึ้นมาโทร “โหลๆ พี่กร!”
พัสกรกำลังนั่งจิบเบียร์ดูบอลอยู่บาร์เบียร์แห่งหนึ่ง รับสาย “ดิว?ดิวเหรอ! นั่นดิวอยู่ไหน พาลูกกลับมาได้แล้ว พี่คิดถึงดิว คิดถึงลูก ดิว..”
“ยังไม่กลับ ดิวไม่กลับ..พี่กรจะเอาไงเนี่ย ดิวมากดเงินทำไมมีอยู่แค่หมื่นเดียว หา พี่กร! “
“ไม่ๆดิว คือ.. “ พัสกรรีบคิดคำตอบ “วันนี้เงินสดพี่ไม่พอ..พรุ่งนี้นะ พี่รับปากเลย พี่จะเอาไปให้ดิวแต่เช้า ดิวอยู่ไหนบอกพี่สิ”
“ก็บอกว่าไม่กลับๆ ฟังไม่รู้เรื่องเหรอ โอนมาหกหมื่น”
“ดิว เดี๋ยว โอนไปไม่ได้ เช้าแบ๊งค์ที่ไหนเปิด พรุ่งนี้มันวันหยุดด้วย เดี๋ยวพี่เอาไปให้”
ดิวตวาด “ก็แบ๊งค์ตามห้างไง”
“ดิวเชื่อพี่ พี่รู้ว่าดิวไม่กลับไง พี่ถึงได้จะไปหาดิว..ดิวฟังพี่ เราไม่กลับที่บ้านโอฬาร พี่เข้าใจดิว เราจะกลับไปอยู่ที่คอนโด คอนโดพี่ไง นะดิว..พี่ไม่อยากให้ดิวกับลูกลำบาก พี่ถึงอยากไปรับมาอยู่กันที่คอนโด”
“เดี๋ยวแม่พี่กับนัง..เอ๊ยป้าเขม ก็มายุ่งกะดิวกะลูกอีก”
“ไม่เลยดิว เชื่อพี่ พี่ไม่ให้ใครมายุ่งแล้ว..นะ พี่มีของจะเซอร์ไพรซ์ดิวด้วย ที่ดิวอยากได้มานาน”
“อะไรหรอ?” ดิวอยากรู้ อยากเห็นขึ้นมาทันที
แพรขาวกินข้าวต้มอย่างช้าๆ คิดใคร่ครวญ “มันมีเรื่องอย่างนี้นี่เอง ถึงว่า..เพราะที่แล้วๆมา.. แพรไม่เคยอยู่ในสายตาคุณย่าเลย แต่พอมาวันที่กินข้าวกัน ท่าทีคุณย่าเปลี่ยนไปมาก..”
“อย่างนั้นเลยหรือครับ”
“ค่ะ”
สาโรจน์แอบสังเกตมองแพรขาว ที่คุยในอารมณ์เฉยๆสบายๆ ไม่เห็นมีความหึงหวงหรือกระตือรือร้นเรื่องอยากกำจัดเมียน้อยเลย สาโรจน์ชักไม่ค่อยสบายใจ “เอ้อ แล้วถ้าเกิดผลการตรวจดีเอ็นเอน้องท็อปออกมาในทางที่..เป็นไปทางที่คุณเขมคิดไว้ล่ะครับ คุณพัสกรก็คงจะเลิกกับ..ผู้หญิงคนนั้นแน่..คุณแพรขาวคิดจะ.” สาโรจน์ไม่กล้าพูดออกมา
แพรขาวชะงักไปครู่ แล้วยิ้มปลงๆ “ก็..ไว้ให้มันมาถึงก่อน แพรถึงค่อยคิด..”
สาโรจน์อึ้งในท่าทางไม่รู้สึกอะไรของแพรขาว

แพรขาวเดินโผล่มาถึงหน้าเรือนเล็ก ท่าทางอ่อนเพลีย เหลียวหางตาไปเห็นไรวินท์ยืนรออยู่ที่หน้าศาลฯ รีบเดินเข้าไปหาอย่างกระตือรือร้น “ยังไม่นอนหรือคะ”
“ดูเธอมีความสุข น้ำเสียงและหน้าสดชื่น”
“ก็ดีใจที่ได้เจอคุณไง เพราะรู้ว่าคืนนี้จะได้ฟังเรื่องราวอย่างกับละครชีวิตของคุณต่อ”
“ไม่ใช่เพราะฉันหรอก เพื่อนใหม่เธอคงคุยสนุก ถูกคอ”
“คุณสาโรจน์?..ดีค่ะ พอรู้จักกันแล้ว เขาก็เล่าอะไรเปิดเผย ตรงไปตรงมา”
“เขาก็เป็นผู้ชายที่เธอควรชอบ เอางานเอาการ ไม่เหลวไหลเหมือนอย่างสามีเก่าของเธอ”
แพรขาวเคืองๆหน่อย “ทำไมพูดอะไรอย่างนั้นคะ คุณ..ฉันมีลูกแล้วนะคะ แล้วสามีถึงแยกบ้านกันก็ยังไม่ได้หย่า กันเลย แล้วก็ไม่ได้คิดจะมีใหม่ค่ะ”
“เธอควรมี เธอยังสาวเกินกว่าจะต้องอยู่คนเดียว”
แพรขาวสวนทันควัน “แต่สมัยนี้ ฉันว่าผู้หญิงอยู่ตัวคนเดียวก็สบายใจกว่าที่จะไปผูกติดกับใครนะ คือฉันเข็ดแล้ว ที่ต้องไปเจอผู้ชายเลวๆอีก”
ไรวินท์เงียบไปครู่ ยิ้มอย่างอารมณ์เย็น “ตกลง เธอไม่ชอบ ฉันก็จะไม่พูดอีก อยากฟังเรื่องต่อไหมล่ะ”
แพรขาวตาเป็นประกายขึ้นมาทันที

แพรขาวในชุดย้อนยุคร่วมสมัยมาปรากฏตัวยืนอยู่หน้าบ้านคุณหลวงพิทักษ์ไผทที่เงียบเหงา เหมือนไม่มีคนอยู่ แพรขาวกวาดตามองทั่วๆ แพรขาวก้าวเดินขึ้นบันไดไปช้าๆ แพรขาวเดินเข้ามายืนอยู่ที่หน้าประตูห้องหนึ่ง
เสียงสุดสวาทโวยดังออกมา“ดู ดูสิคะ ดูนังสองแม่ลูกวายร้ายมันทำกับดิฉัน”
ในห้อง ไรวินท์อดีตยืนดูเอกสารของศาล “อะไรกัน...ทางศาลแจ้งมาว่า..ทางนั้นเขามีพินัยกรรมของคุณหลวงท่านหรือครับ..?”
สุดสวาทแค้น “ในพินัยกรรมบอกว่า เราต้องแบ่งสมบัติให้มันครึ่งนึง อีบ้าเอ๊ย..มันต้องทำปลอมกันขึ้นมาเองแน่ๆ”
“ทำไมคุณสุดสวาทถึงแน่ใจว่าคุณหลวงท่านไม่ได้เขียนเองล่ะครับ”
“ก็เพราะดิฉันอ่านแผนมันออกน่ะซีคะ ถ้าคุณพ่อจะทำพินัยกรรมละก็ คงทำเสียตั้งนาน แล้ว จะมัวไปเขียนเป็นจดหมายถึงเมียน้อยทำไม”
“คุณสุดสวาทมีพินัยกรรมมาหักล้างไหมครับ” ไรวินท์ถามแอบลุ้น
สุดสวาทถอนใจพรวดใหญ่ “คุณก็ทราบว่าฉันไม่มี.. น่าเสียดาย ดิฉันทำไม่ทัน คุณพ่อนอนหลับนิ่งไม่รู้กี่วัน ก่อนท่านหมดลม จับมือให้เซ็นก็ไม่ได้ ไม่งั้นคงเรียบร้อยไปแล้ว”
“งั้น ถ้าทางเขามี คุณสุดสวาทไม่มี คุณก็เสียเปรียบนะครับ ผมเป็นห่วง”
ที่หน้าห้องแพรขาวยืนแอบฟังอยู่ สุดสวาทเดินกลุ้มใจออกมา ผ่านหน้าแพรขาวไปแบบเฉียดๆ ไรวินท์เดินตามออกมา มองตามสุดสวาทไปอย่างหน่ายๆ ระอาใจ พอสุดสวาทหันมา ไรวินท์รีบปรับสีหน้าเป็นหนักใจ เห็นใจ เข้าข้าง
ไรวินท์พยายามเกลี้ยกล่อม “ยังไงศาลก็คงจะไกล่เกลี่ยให้ประนีประนอมยอมความกัน ทางโน้นเขาก็มีสิทธิ์ในฐานะลูกอยู่แล้ว ลองเจรจาดูก่อนไม่ดีหรือครับ”
สุดสวาทปรี๊ดสวน “ฉันไม่มีวันประนีประนอม..”
ไรวินท์รีบตอกย้ำ วาดภาพให้น่ากลัว “ถ้าคุณไม่ยอม ฟ้องร้องกัน ทรัพย์สินของคุณหลวงท่านในช่วงที่เป็นคดีความก็ยังขายไม่ได้ รวมถึงเงินทองในธนาคารที่เป็นชื่อท่านก็เอามาใช้ไม่ได้ด้วย “
คราวนี้สุดสวาทถึงกับอึ้งทันที เสียงอ่อนลง “ดิฉันไม่รู้ข้อนี้เลย จริงหรือคะ? ค่าใช้จ่ายในบ้านนี่ก็มากเสียด้วย”
“จริงซีครับ ผมมาคิดดูแล้วนะ ในเมื่อทางฝ่ายนางมะลิยืนยันว่าคุณหลวงท่านต้องการแบ่งมรดกให้ลูกสาวเธอครึ่งหนึ่ง แสดงว่าไม่เกี่ยวกับลูกชายอีกสองคนจริงไหม..ถ้าคุณยอม คุณก็แค่แบ่งกับมาลาตี 50 - 50 แต่ถ้าหากคุณไม่ยอม จะสู้ว่าคุณหลวงไม่ได้ทำพินัยกรรม ถ้าคุณชนะ ศาลตัดสินว่าไม่มีพินัยกรรม..ลงท้าย..ต้องแบ่งมรดกเท่าๆกันให้ลูกทั้งหมดสี่คนเลยนะครับ”
สุดสวาทหน้าซีด เสียงเครือ แทบร้องไห้ “หมายความว่า..ดิฉันจะได้แค่หนึ่งในสี่”
“ครับ” ไรวินท์พูดอย่างใจเย็น แอบอ่านสังเกตสุดสวาทอย่างพอใจ
แพรขาวมองหน้าไรวินท์อย่างสยองในความเจ้าเล่ห์ แยบยล

แพรขาวเดินส่ายหน้าระอา อนาถ ลงบันไดมาจากบ้านนั้น ไรวินท์มายืนรออยู่ที่หน้าบันได มองมาอย่างรอรับฟังคำวิจารณ์เต็มที่
“คุณร้ายมาก คุณวิน เจ้าเล่ห์มาก”
ไรวินท์เถียง “เจ้าเล่ห์ตรงไหนไม่ทราบ?”

“คุณเล่นบีบผู้หญิงคนนี้ให้จนมุม ให้ยอมแบ่งมรดกให้มาลาตีง่ายๆแบบนี้”
“เป็นเธอล่ะ เธอจะมีทางออกทางอื่นไหม”
แพรขาวมองอย่างรู้ทัน “ฉันรู้ว่าคุณไม่ได้หวังดีกับคุณสุดสวาทอย่างที่พูด แต่กำลังหวังดีกับ มาลาตีเต็มๆ”
“มาลาตีก็สมควรต้องได้มรดกเหมือนกันตามที่คุณหลวงประสงค์”
“โอ้โห” แพรขาวค้อนขวับ “คุณช่วยมาลาตี ไม่ใช่เพราะความยุติธรรมอะไรหรอก แต่เพราะคุณไปปิ๊งนางต่างหาก”
แพรขาวสะบัด เดินหนีไปดื้อๆ ไรวินท์หน้าเป็นเครื่องหมายคำถาม หัวเราะเบาๆอย่างอารมณ์เย็น ก่อนตามไป

ไรวินท์เดินตามแพรขาว มาถึงบริเวณหน้าบ้านคุณหลวงฯ
“นี่เธอ ..ปิ๊ง..เธอหมายถึง..ฉันถูกอกถูกใจ..ทำนองนั้นใช่ไหม? ฉันยอมรับว่าฉัน ตามภาษาในโลกของเธอไม่ทัน?”
“อะค่า หรือไม่จริงคะ? มาลาตีทั้งสวยทั้งสาวทั้งเซ็กซี่ เหนือกว่าภรรยาคุณ ไม่ว่าภรรยาคนไหนๆ ของคุณก็สู้ไม่ได้” ไรวินท์อึ้งไป แพรขาวนึกขึ้นได้เลยซักต่ออย่างเอาเรื่อง “แล้วคุณสีนวล รู้เรื่องนี้หรือเปล่าคะ”
ไรวินท์เงียบไปอีก สีหน้าเศร้าลง “ประเดี๋ยวเธอก็จะได้รู้”
“โอเค งั้นนอกจากคุณสีนวล แล้วตอนนี้ภรรยาคนอื่นๆของคุณล่ะ พวกเธอไม่รู้อะไรกันเลยหรือ? น่าสงสารจังเลย.. มีสามีอย่างคุณ”
ไรวินท์ถึงกับจุกไปอีกดอก

บ้านมาลาตียามเย็น เสียงแว่วเพลงจากเครื่องเล่นแผ่นเสียง เพลง “เมื่อไหร่จะให้พบ” (มัณฑนา โมรากุล)
“เมื่อไหร่เธอจะเจอฉันได้ อีกเมื่อไรจะให้พบกัน
ตั้งแต่วันฝากรักสลักมั่น ก่อนจากกันวันนั้นฉันยังจำได้”
ที่ห้องรับแขก มาลาตีฮัมๆเพลง ขยับเต้นๆเบาๆไปด้วย เจตนายั่วยวนไรวินท์ สีหน้ามีความสุข
“ต่างจำใจจำไกลสัมพันธ์ ต่างโศกศัลย์ตื้นตันหัวใจ
เธอตื้นตัน แต่ฉันนั้นร้องไห้ รู้หรือไม่ ใจฉันเศร้ากว่า..”
ไรวินท์กำลังยกกาแฟกำลังจะจิบ ถึงกับหยุดมองค้าง
มาลาตีร้อง “คิดถึงความสัมพันธ์ ตั้งแต่วันนั้นเรื่อยมา “
คิดถึงคำสัญญา น่าจะมาเร็ววัน
อีกกี่วันจะได้สมใจ อีกเมื่อไรจะได้พบกัน
เธอให้ไปที่ไหนจะไปนั่น รักฉันมั่นฉันไม่หวั่นใคร..”

ไรวินท์นั่งมองตาเป็นประกาย ปนทึ่งในเสียงหวานเจื้อยแจ้วของมาลาตี
“มาเต้นกันไหมคะพี่” มาลาตียื่นมือเชื้อเชิญให้ไรวินท์
ไรวินท์แทบตั้งตัวไม่ติด วางถ้วยกาแฟ “อ้า..ขอน้อมรับ อย่างเต็มใจ” ไรวินท์ยิ้ม มองตาหวานฉ่ำ ลุกขึ้นโค้ง ยื่นมือไป พอได้สัมผัสมือมาลาตีถึงกับสะท้าน ต่างสบตากัน มือเอื้อมสัมผัสเอว ประคองเต้น ทำเอาไรวินท์ใจเต้นระรัว หน้าแดง

อ่านละครเรื่อง เจ้าบ้านเจ้าเรือน ตอนที่ 8/5 วันที่ 16 มี.ค. 59

ละครเจ้าบ้านเจ้าเรือน บทประพันธ์โดย แก้วเก้า
ละครเจ้าบ้านเจ้าเรือน บทโทรทัศน์โดย ปราณประมูล
ละครเจ้าบ้านเจ้าเรือน กำกับการแสดงโดย รัญญา ศิยานนท์
ละครเจ้าบ้านเจ้าเรือน ผลิตโดย บริษัท ฮู แอนด์ ฮู จำกัด
ละครเจ้าบ้านเจ้าเรือน ควบคุมการผลิตโดย วรายุฑ มิลินทจินดา
ละครเจ้าบ้านเจ้าเรือน ออกอากาศทุกวันพุธ-พฤหัสบดี เวลา 20.25 น. ทางไทยทีวีสีช่อง 3
ละครเจ้าบ้านเจ้าเรือน เริ่มตอนแรกวันพุธที่ 2 มีนาคม 2559
ที่มา ไทยรัฐ