อ่านละครเรื่อง เจ้าบ้านเจ้าเรือน ตอนที่ 9 วันที่ 16 มี.ค. 59

อ่านละครเรื่อง เจ้าบ้านเจ้าเรือน ตอนที่ 9 วันที่ 16 มี.ค. 59

ไรวินท์แทบตั้งตัวไม่ติด วางถ้วยกาแฟ “อ้า..ขอน้อมรับ อย่างเต็มใจ” ไรวินท์ยิ้ม มองตาหวานฉ่ำ ลุกขึ้นโค้ง ยื่นมือไป พอได้สัมผัสมือมาลาตีถึงกับสะท้าน ต่างสบตากัน มือเอื้อมสัมผัสเอว ประคองเต้น ทำเอาไรวินท์ใจเต้นระรัว หน้าแดง
“มาลาตีเต้นไม่เก่งหรอกค่ะพี่”
“งั้นพี่ ยินดีรับสอน..พิเศษ”
มาลาตีหัวเราะแก้เขิน ทั้งสองพากันขยับเต้นกันไปมา มาลาตีหัวเราะยิ้มสนุก ไรวินท์จับมาลาตีหมุน มีความสุขไม่แพ้กัน

ดวงไฟในสวนสวยมลังเมลือง ดอกไม้กลางคืนสีขาวเบ่งบาน มาลาตีคุยหัวร่อต่อกระซิกกับไรวินท์ มาถึงชิงช้าในสวน
“ไม่คิดเลย..ว่ามาลาตีจะเต้นรำได้เก่งขนาดนี้”


“จริงเหรอคะ..” มาลาตีหัวเราะๆ หันมาส่งสายตา “คงมีพี่ช่วยนำ..มาลาตีเลยเก่ง”
“แต่ที่ยิ่งไปกว่านั้น..”
“อะไรหรือคะ”
“พี่ได้ฟังมาลาตีร้องเพลง..เสียงมาลาตีไพเราะมาก ทำเอาพี่เคลิ้มไป นึกว่ากำลังนั่งฟังนักร้องอาชีพ”
“พี่วินปากหวาน..ไม่หรอกค่ะ มาลาตีหัดเอาจากคุณแม่ค่ะ..ตอนสาวๆแม่ร้องเพลงเก่ง มาหลังๆบ่นอายุมาก เสียงไม่ใสเหมือนก่อน เลยมาหัดให้มาลาตีร้องให้คุณพ่อฟัง.. “ มาลาตีเสียงอ่อยลงไปทันที ”คุณพ่อท่านชอบมาก” ไรวินท์อึ้งไปด้วย มาลาตีน้ำตาคลอ “คิดถึงคุณพ่อจริงๆ..ยิ่งต้องมีเรื่องไปขึ้นโรงขึ้นศาล เกรงว่าท่านจะตายตาไม่หลับ ตีอยากให้มันจบไปเร็วๆเหลือเกิน”
ไรวินท์มานั่งลงข้างๆมาลาตี จับกุมมืออย่างทะนุถนอม “พี่จะพยายาม ให้สุดสวาทใจอ่อนยอมแบ่งมรดกให้ดีๆ “
มาลาตีทำเป็นขยับดึงมือออกอย่างนุ่มนวล ไรวินท์เหวอไปเล็กน้อย ก่อนมาลาตีค่อยๆยกมือก้มกราบแทบอกไรวินท์ “กราบขอบพระคุณพี่วินมากจริงๆ มาลาตีไม่รู้จะตอบแทนยังไงค่ะ”
ไรวินท์ยกมือขึ้นลูบผมปลอบประโลมมาลาตี มะลิที่ถือจานผลไม้จะเอาเข้ามาให้ ถึงกับหยุดชะงักมองอยู่ที่หน้าประตู แววตามีนัยพึงพอใจ ก่อนค่อยๆถ่อย หายกลับออกไปอย่างเงียบๆ
“ไม่เป็นไรๆ เป็นสิ่งที่พี่เต็มใจ แล้วขอให้นึกเสียว่า พี่ไม่ใช่คนอื่นคนไกลที่ไหนของเธอ”
“ค่ะ”
ไรวินท์เอื้อมจะโอบมาลาตีด้วยอีกมือหนึ่งแต่มาลาตีไว รีบผละตัวออกมาอย่างนุ่มนวล ไรวินท์เลยเก้อๆ

มาลาตีเดินมาส่งไรวินท์ที่รถ ที่ข้างรถ มีบ่อน้ำเล็กๆ ที่มีเงาพระจันทร์กลมไหวๆระริกอยู่
“เคยดูพระจันทร์ในน้ำไหม”
“ค่ะ ทำไมหรือคะ?”
“เธอก็เหมือนเงาพระจันทร์ที่อยู่ในน้ำ พี่เห็นอยู่ตรงหน้าอยู่นี่ไง”
“มาลาตีไม่เข้าใจค่ะ ”
“เป็นสิ่งที่รู้ว่าอยู่แสนไกล แต่กลับมาลอยเด่นอยู่ใกล้ๆ พี่อยากเอื้อมมาเก็บไว้ แต่เอื้อมไป..ก็ไม่ถึง”
มาลาตีหัวเราะเสียงใส “ถ้าพี่คว้าลงไป น้ำก็กระเพื่อม พระจันทร์อาจจะหายไป แต่ถ้านั่งดูอยู่เฉยๆ พระจันทร์ก็ยังอยู่ให้ดู ไม่หายไปไหน” น้ำเสียงอันอ่อนหวานของมาลาตีแฝงไปด้วยความท้าทายอยู่ในที
“หากเป็นอย่างนั้น พี่ก็จะขอเฝ้ามองพระจันทร์อย่างนี้ไปทั้งคืน”
มาลาตีปรายตาเป็นปริศนาพลางหัวเราะกลบเกลื่อนไป “ไม่เอาแล้ว ประเดี๋ยวจะไม่จบ นี่ดึกแล้ว สมควรแก่เวลา”
ไรวินท์ค้นหาความหมายลึกลับนั้นไม่กระพริบตา “มาลาตีดอกนี้น่าพิศวงนัก”
“ขึ้นรถได้แล้วค่ะ” มาลาตีหัวเราะ ดันๆไรวินท์ให้ขึ้นรถไป
ไรวินท์ส่งสายตาอ้อยอิ่ง ไม่อยากไป มาลาตีส่ายหน้ายิ้มๆ โบกมือให้ไป ไรวินท์ถึงยอมออกรถแล่นไป มาลาตีกลับเข้าบ้าน
แพรขาว ไรวินท์ ยืนมองทั้งสองอยู่ไม่ไกล
“อยากให้คุณสีนวลมาเห็นจริงๆ” แพรขาวหันเดินสวนไรวินท์ไปดื้อๆ ไรวินท์ได้แต่ยืนคอแข็ง ทำหน้าไม่ถูก ถอนใจที่โดนไปอีกดอก ก่อนหันตามไป

แพรขาวเดินตามไรวินท์เข้ามาหน้าบ้าน บ้านเงียบๆ
“เอ บ้านหลังนี้..คุ้นๆ ..”
“เข้าไปกันเถอะ” ไรวินท์เปิดบ้านเดินนำเข้าไปดื้อๆ
“นี่มันบ้าน..บัวน้อย”
พอเดินเข้าไปใกล้ห้องหนึ่งใกล้บันได มีเสียงแรมโวยวายแว่วๆออกมา “อีหนู อีหนูไปไหน เอาเหล้ามาให้ฉันหน่อย ฉันจะกินเหล้า”
“นั่นเสียงพ่อคุณ?”
ไรวินท์ไม่ตอบ หันมาพยักหน้ารับเบาๆ ตรงไปเปิดแง้มประตูออก แพรขาวเกรงๆ รีบเดินตามไปแอบๆข้างหลัง

ไรวินท์แพรขาวมายืนอยู่ที่หน้าประตูห้องมองเข้าไปเห็นแรมที่ผอมซูบ หน้าเซียว นอนซมอยู่กับเตียง มีแก้วกับเปล่าล้มอยู่ กับจานข้าวต้มแห้งบนโต๊ะข้างเตียง
“ฉันจะกินเหล้า..เหล้า..”
“พ่อคุณดูแย่ลงกว่าเก่าอีก”
ไรวินท์ไม่ตอบ ได้แต่ยืนมองอย่างปลงๆ เสียงคนเดินมา แพรขาวรีบหันไป บัวน้อยเดินถือขวดเหล้าที่มีเหล้าอยู่ราว1/4 ของขวด คุยมากับแม่ เดินมาจากในครัวตรงมา
“คุณวินเขาให้เงินเอ็งไว้รึเปล่านังน้อย”

“ก็ให้เงินเดือนไว้เหมือนเคยละแม่..เมื่อก่อนมาบ่อย ก็ขอเพิ่มได้ทีสามสี่สิบ พอไม่มาฉันก็อด ปู่แกก็เอาใจยาก วันๆก็ขอจะกินแต่เหล้าๆ” ทั้งสองเดินมาหยุดอยู่หน้าประตูห้อง แง้มมองเข้าไป “..เนี่ย เอามาให้ ..กินเสร็จเดี๋ยวก็ฉี่เป็นเลือดอีก ต้องเดือดร้อนเอาไปโรงหมออีก”
แม่บัวน้อยกังวล หนักใจ เสียงเครียด “ลงอีรูปนี้ แม่ว่า คุณวินคงเบื่อเอ็งแล้วล่ะ น้อยเอ๊ย..เฮ้อ เอ็งอย่าไปหวังว่าเขาจะมาพะเน้าพะนอเอ็งเหมือนเก่าเลย”
บัวน้อยหน้าเสีย “จะทำยังไงดีล่ะแม่”
“เอ็งก็อย่าไปรอให้เขาทิ้งสิ บ้านช่องห้องหอนี่ก็ไม่ใช่ของเรา เอ็งจะไปเมื่อไรก็ได้..แม่ว่า ถ้าตอนนี้เอ็งมีใครดีๆที่พอใจเอ็งแล้วพอพึ่งได้ เอ็งก็เอาใหม่เถอะ”
บัวน้อยนิ่งคิดๆตาม แพรขาวชะโงกหน้ามองๆสองแม่ลูกที่ยืนอยู่หน้าห้อง รู้สึกสะใจแล้วเห็นด้วย แอบเชียร์บัวน้อยเบาๆ “ใช่เลย แม่เธอพูดถูกแล้ว..อย่างนี้สิ ละครถึงเริ่มสนุกละ ฉันชอบ..อ้าว!” แพรขาวหันมาจะเยาะเย้ยไรวินท์ แต่ไม่เจอไรวินท์ หันมองหา งงๆ

รถราวิ่งขวักไขว่ ชุมชนพระนครปี พศ. ๒๔๘๒ ย่านหนึ่งริมถนนผู้คนวุ่นวาย ไรวินท์เดินนำดุ่มๆเข้ามาในร้าน แพรขาววิ่งตาม
“นี่คุณ! จะไปจะมาก็ไม่บอกไม่กล่าว..แล้วนี่” แพรขาวชะงักนิดนึง พอรู้ว่ามายืนอยู่ร้านทอง Wจะพาฉันมาซื้อทองหรืออะไร”
“ก็แล้วแต่”
แพรขาวอึ้งงงไปไม่เป็น ไม่รู้ว่าไรวินท์มาไม้ไหน
เฮียซ้งเจ้าของร้าน วัย 30 กว่า ท้วมๆ เข้ามาโค้ง รีบเอ่ยต้อนรับ “อา เชิญๆครับท่าน เชิญเลยๆ..แหม ลมอะไรพัดมาถึงร้านกระผมได้วันนี้นั่งก่อน เชิญเลยครับ วันก่อนยังนึกถึงท่านอยู่เลย สงสัยงานท่านจะยุ่ง คงไปออกหัวเมืองเสียหลายเดือน..หิๆ วันนี้พามาเลือกเองเลย ดีๆครับท่าน อย่างนี้จะได้ถูกใจคนใส่ร้อยเปอเซง เป็นสร้อย กำไล หรือแหวนดีอะครับ?”
แพรขาวมองไรวินท์ว่าอะไรยังไงเนี่ย ปรากฏว่าที่แท้ คือลูกค้าชายหญิงสองคนเข้ามา เดินทะลุตัวไรวินท์และแพรขาวไปเลย พากันไปนั่งเลือกทองกัน
พอดีเฮียซ้งเหลือบไปเห็นใครบางคนที่หน้าร้าน เฮียซ้งตาลุกวาวเป็นประกาย “อาใจ! มาเอาทองให้คุณผู้หญิงคุณผู้ชายแทนอั๊วะที” ลูกน้องรีบมา เอาทองให้ลูกค้าดู “เลือกลองกันตามซาบายเลยนะครับ” เฮียซ้งรีบเดินไปชะโงกดูหลังร้าน พอดีมีลูกน้องคนนึงเดินมา “อาแอ๋ว อาซ้ออยู่ไหน?”
“เพิ่งขึ้นไปข้างบนจ้ะเฮีย”
“เออ ดีๆ” เฮียซ้งเห็นว่าปลอดโปร่งเมียไม่ออกมา เรียบร้อยดีแล้ว รีบผละไปที่หน้าร้านทันที แพรขาว ไรวินท์มองตามไป ที่หน้าร้าน บัวน้อยในชุดสวย แต่งหน้าทำผมสวย ทำเป็นยืนดูนั่นดูนี่รอบๆ รอเฮียซ้งอยู่ “วันนี้บัวน้อยสวยมาก พี่เห็นแล้วใจสั่น”
“ไม่เอาน่าเฮียซ้ง เดี๋ยวคนเขาได้ยิน”
แพรขาวเดินออกมาฟังใกล้ๆ กอดอกฟังซึ่งๆหน้าไปเลย ไรวินท์ยืนหลังแพรขาว สีหน้ารอลุ้นฟังเหมือนเรื่องของคนอื่น ไม่ใช่ของตัวเอง โดยไม่มีใครเห็น
“ไม่มีใครได้ยินหรอก นี่จะมาตอบรับรักพี่แล้วใช่มั้ย”
“เฮียก็” บัวน้อยขวยๆ “บัวมาซื้อยาให้คุณปู่ ประเดี๋ยวก็จะกลับ”
“อ๊า..อย่าๆ ไม่ต้องรีบกลับสิ เห็นใจพี่หน่อยเถิด ไปนั่งคุยกับพี่ที่ร้านกาแฟนะ นี่ พี่รอฟังคำตอบอยู่นะ พี่น่ะรักบัวน้อยจริงๆ”
“เฮียพูดจริงเหรอ”
เฮียซ้งหลุดดัง “อ้าว ทำไมจะไม่จริงล่ะ” นึกได้หันมองคน รีบเบา “เฮียรักบัวน้อยตั้งแต่เห็นครั้งแรก บัวน้อยจะเอาอะไรบอกเฮียมา เฮียอยากดูแลบัวน้อย เลี้ยงดูบัวน้อยไม่ให้อายใคร เงินทองไม่ต้องห่วง เฮียมีให้” เฮียซ้งมองตาบัวน้อยไม่ลดละ บัวน้อยขวยๆ หน้าแดงเรื่อ ใจเต้น แต่แอบพอใจ
แพรขาวเดินตามฟังไปข้างๆติดๆ “อ้อ อย่างนี้นี่เอง..คุณถึงพาฉันมานี่..” แพรขาวหันมาจะพูดกับไรวินท์ แต่ไม่เจอไรวินท์ซะแล้ว

บ้านเช่าบัวน้อย ห่อสินสอดทองสิบบาทกับเงินสดราวห้าร้อยบาทของเฮียซ้งยื่นวางให้ต่อหน้า แม่กับพ่อของบัวน้อยที่มีท่าทีปลาบปลื้มไม่น้อย
“ฉันก็ขอฝากลูกด้วยแล้วกันนะเฮียซ้ง บัวน้อยเป็นลูกคนเล็ก ได้ออกเรือนไปกับคนดีๆอย่างเฮียซ้ง ฉันก็หมดห่วง”
“บัวน้อย เอ็งก็เชื่อฟังพี่เขานะ ดูแลปรนนิบัติพี่เขาอย่าให้ขาดตกบกพร่อง”
“จ้ะพ่อ จ้ะแม่”
เฮียซ้งหน้าบาน “ผมรับรอง อาคุณพ่อตาแม่ยาย.. ผมจะเลี้ยงดูบัวน้อยอย่างดีไม่ให้น้อยหน้าผู้คน เมื่อวันก่อนผมก็เพิ่งไปเซ้งตึกแถวตรงตรอกราชวงศ์ไว้ อีกสองวันจะให้บัวน้อยเข้าไปอยู่ กะว่าจะทำเป็นร้านขายของชำให้ บัวน้อยจะได้ไม่เหงา”
บัวน้อยดีใจ “จริงเหรอจ้ะเฮีย!”
“ก็เฮียรับปากบัวน้อยไว้แล้วนี่”
พ่อบัวน้อยปลื้มใจ “บัวเอ๊ย เอ็งโชคดีจริงๆ”
แม่บัวน้อยตื่นเต้น “รีบไหว้พี่เขาสิ”
“เฮียซ้ง บัวน้อยขอบคุณเฮียจริงๆ” บัวน้อยน้ำตาเอ่อ ก้มไหว้แทบ-อกเฮียซ้ง เฮียซ้งรับไหว้กอดลูบหัวเบาๆ พ่อแม่ยิ้มมีความสุข
พอดีกับเสียงแรมไอออกมา แรมที่ไม่สบาย ไอๆ พลิกไป พลิกมา
เฮียซ้งสนใจ มองไปทางทิศทางของเสียง “เสียงไอ..คือ..”
“แหม..เสียงปู่แกไอน่ะครับ..”
“ปู่แกป่วย..ก็แบบนี้ล่ะค่ะ”
แพรขาว ไรวินท์ ยืนมองอยู่ที่หน้าประตูเงียบๆ

ไรวินท์ แพรขาว เดินเปิดประตูรั้วออกมา
“โอเค ก็น่าจะจบเรื่องของแม่บัวน้อยไป..เอ? แล้วเรื่องนี้คุณไม่รู้เลยเหรอ”
ไรวินท์หันมายิ้มแววตาเศร้าๆ “ใช่ มันก็เหมือนจะจบเรื่องบัวน้อย ซึ่ง..ต่อมาไม่นานฉันถึงรู้”
“อ้อ..”
“แต่มันยังไม่จบดีหรอก”
“มีอะไรอีกล่ะคะ”
เสียงคนเดินรีบๆ มาที่ประตูรั้ว แพรขาว ไรวินท์หันไปมอง บัวน้อยเปิดประตูรั้วออกมา หันมองซ้ายขวาว่าปลอดโปร่ง ก่อนหันไปยกหิ้วกระเป๋าเสื้อผ้า พะรุงพะรังออกมา ก่อนดึงประตูปิดไว้ รีบเดินตรงไปที่รถคันหนึ่งจอดอยู่ไม่ไกล แพรขาว ไรวินท์มองตาม เห็นเป็นเฮียซ้งยิ้มแฉ่งเปิดรถลงมา กุลีกุจอช่วยถือกระเป๋าไปใส่รถ ก่อนรีบออกรถไป
“นั่น น้องบัวน้อยกับเฮียซ้งสามีใหม่ ทำไมต้องลับล่อๆกันด้วย อย่างกับจะหนีใคร”
ไรวินท์ไม่ตอบ ได้แต่ทอดตามองตาม ก่อนหันมองเศร้าๆไปที่ในตัวบ้าน แพรขาวมองสงสัย

บ้านเช่าบัวน้อย ชั้นล่างโถงหน้าห้องแรมสภาพบ้านเงียบเฉียบ ข้าวของเครื่องตกแต่งบ้าน แทบไม่เหลือสักชิ้น เหมือนไม่มีใครอยู่แล้ว แรมร้องดัง ทรมาน ปวด ครวญคราง “โอย..โอยๆๆ นัง..นังหนู!..โอย..แม่น้อยๆ..” แรมนอนทุรนทุราย ร้องโอดโอย ขยับดิ้น ปวดหัวเพราะพิษไข้ไปมาอยู่บนเตียง “ใครๆ..น้อย แม่น้อย? แม่น้อยช่วย..ช่วยฉันด้วย ปวด ปวด เหลือเกิน โอย โอ๊ย!” แรมตะเกียกตะกายจนร่วงจากเตียง ปัดจานข้าว ขวด แก้ว หล่นแตกกระจาย

อ่านละครเรื่อง เจ้าบ้านเจ้าเรือน ตอนที่ 9 วันที่ 16 มี.ค. 59

ละครเจ้าบ้านเจ้าเรือน บทประพันธ์โดย แก้วเก้า
ละครเจ้าบ้านเจ้าเรือน บทโทรทัศน์โดย ปราณประมูล
ละครเจ้าบ้านเจ้าเรือน กำกับการแสดงโดย รัญญา ศิยานนท์
ละครเจ้าบ้านเจ้าเรือน ผลิตโดย บริษัท ฮู แอนด์ ฮู จำกัด
ละครเจ้าบ้านเจ้าเรือน ควบคุมการผลิตโดย วรายุฑ มิลินทจินดา
ละครเจ้าบ้านเจ้าเรือน ออกอากาศทุกวันพุธ-พฤหัสบดี เวลา 20.25 น. ทางไทยทีวีสีช่อง 3
ละครเจ้าบ้านเจ้าเรือน เริ่มตอนแรกวันพุธที่ 2 มีนาคม 2559
ที่มา ไทยรัฐ