อ่านละคร ชาติพยัคฆ์ ตอนที่ 9 วันที่ 2 เม.ย.59

อ่านละคร ชาติพยัคฆ์ ตอนที่ 9 วันที่ 2 เม.ย.59

“พูดไปคงไม่มีใครเชื่อหรอกเจ้าค่ะ ถ้าเอาลูกพระยาอย่างคุณโชติมาเทียบไอ้กล้า คนผิดก็เป็นไอ้กล้าเห็นๆ”

“ใช่สิ...ใครจะคิดล่ะ ว่าคนมีการศึกษารู้ข้อกฎหมาย จะกลายเป็นคนร้ายเสียเอง”

“แต่คุณหนูเจ้าคะ ตอนนี้บ่าวว่าเราอยู่เฉยๆก่อนดีกว่าเจ้าค่ะ ขืนเอะอะโวยวายจะเดือดร้อนเปล่าๆ”

“นี่แปลว่าฉันต้องปล่อยให้กล้ารับกรรมอีกแล้วหรือจ๊ะแม่เอียด”



ขณะที่พลอยกับเอียดคิดหนัก...กล้าก็ปฏิเสธ ไม่ให้รื่นทูลฟ้องท่านเตี่ย อาเล้งเป็นกังวลมาก กลัวต้องตายกันหมด เพราะอีกฝ่ายเป็นผู้มีอิทธิพล ไหนจะพวกจีนหยง ที่คงไม่ปล่อยตัวอาเหวินง่ายๆ

กล้าตัดสินใจไปเจรจากับจีนหยง โดยมีรื่นไปด้วย อาเล้ง อาฉ่างและอาเฉียง ได้แต่มองตามหลังสองหนุ่มด้วยแววตาหนักใจอย่างปิดไม่มิด ยังมองไม่เห็นทางเลยว่าจะช่วยอาเหวินออกมาได้ด้วยวิธีอะไร

อาเหวินกลัวตายไม่น้อย แต่ด้วยความรักเพื่อนและความรักที่มีต่อบัว เลยยืนกรานเสียงแข็ง ว่าไม่รู้ที่อยู่ของกล้า จีนหยงร้องสั่งให้ตัดหูขู่ หวังใช้กำลังบังคับให้อาเหวินคายความลับ แต่ไม่ทันลงมือ กล้ากับรื่นก็ปรากฏตัว!

“ฉันไม่ได้ฆ่านายยอด แต่เป็นฝีมือของคนอื่น”

“อ้อ...ลื้อเอง เขาลือกันว่าเป็นนักมวยเอกจากเวียงสิงห์ สามารถโค่นไอ้มิ่ง ผู้ติดตามของปีเตอร์ แถมหักขาไอ้ยอด องครักษ์ของพระยาประเสริฐได้พร้อมๆกัน... มันเป็นเรื่องจริงหรือเปล่า”

กล้าไม่ตอบ จีนหยงเลยสั่งให้ลูกน้องพิสูจน์ กล้าตั้งรับเต็มที่

“เดนทาสอย่างข้า อยู่หรือตายก็มีความหมายเท่ากัน”

“ถ้างั้นเดนคนอย่างข้า ก็ขอตายพร้อมกับเอ็งว่ะเพื่อน”

รื่นประกาศเสียงกร้าว พวกจีนหยงเลยดาหน้าเข้าหา แต่ก็สู้หมัดมวยของสองหนุ่มจากเวียงสิงห์ไม่ไหว จีนหยงเห็นท่าไม่ดี เลยสั่งให้หยุด กล้าจึงตัดสินใจโพล่งออกไป ว่าไม่ได้อยากสู้ แต่มาเพื่อช่วยอาเหวิน

“ปล่อยอาเหวินกับไอ้รื่นไปซะ แล้วจับฉันส่งทางการ จะเป็นตายร้ายดียังไงฉันก็ยอม”

“ก็ไหนบอกว่าไม่ใช่คนร้าย แล้วจะยอมให้อั๊วจับไปส่งทางการเพื่ออะไร”

“ฆาตกรตัวจริงเป็นถึงลูกขุนนางชั้นผู้ใหญ่ ไพร่อย่างฉันจะสู้คดีได้อย่างไร”

“นี่ลื้ออย่าบอกนะว่าเป็นนายโชติ ลูกไอ้พระยาประเสริฐภักดี...”

ooooooo

เรื่องราวทุกอย่างถูกถ่ายทอดจากปากกล้า จีนหยง เชื่อว่าเป็นความจริง แต่มีแผนในใจมากกว่านั้น เลยแกล้งตกปากรับคำ จะปล่อยตัวอาเหวินกับรื่นในเช้าวันต่อมา หากพิสูจน์ได้ว่าเป็นความจริงทั้งหมด

แต่ที่พวกกล้าไม่รู้ คือจีนหยงมีแผนร้าย จะใช้กล้าเป็นตัวฉีกหน้าพระยาประเสริฐภักดี คู่ปรับเจ้าประจำ เพราะหากโชติเป็นฆาตกรจริง คงได้ขายหน้าไปทั้งพระนครเป็นแน่!

ด้านพระยาประเสริฐภักดี...คาดการณ์ไว้ไม่เกินจริงเลย เรื่องจีนหยงอาจคิดไม่ซื่อ และสุดท้ายก็เก็บความกังวลใจไว้ไม่ได้ ต้องรี่ไประบายความอึดอัดใจกับปีเตอร์ถึงเหลาบุปผา

“ไอ้จีนหยงมันกำแหงสิ้นดี มันจับตัวคนร้ายที่ฆ่าไอ้ยอดได้ แต่กลับบ่ายเบี่ยงไม่ยอมส่งตัวให้ อ้างว่าต้องสอบสวนให้แน่ชัดเสียก่อน นี่มันคงคิดว่าตัวเองเป็นตุลาการแล้วกระมัง”

“จีนหยงกระทำการเช่นนี้ ก็เหมือนจงใจหยามเกียรติท่านเจ้าคุณ ถ้าขืนปล่อยไว้จะยิ่งกำเริบเสิบสาน”

“ที่มันผยองได้เช่นนี้ ก็เพราะถือว่ามีท่านกงสุลเบอร์นาร์ดให้ท้าย คุณปีเตอร์...กระผมอยากให้คุณช่วยร้องเรียนกับท่านกงสุลให้เขี่ยมันไปจากพระนคร”

“มันคงไม่ง่ายอย่างนั้นหรอกท่านเจ้าคุณ เพราะเบอร์นาร์ดคงไม่ยอมตัดมือตัดเท้าตัวเองทิ้งเป็นแน่”

“กระผมเชื่อว่าคุณจูงจมูกกงสุลเบอร์นาร์ดได้ ถึงยังไงก็ต้องเสี่ยง เพราะถ้าไม่มีจีนหยงมาเก็บค่าคุ้มครองแถวนี้ ผลประโยชน์ในย่านคนจีนทั้งหมด...จะตกเป็นของกระผมและคุณ...ปีเตอร์ คุณจะได้ส่วนแบ่งฐานะของหุ้นส่วน!”

ฝ่ายพลอย...สืบจนรู้ว่ากล้าถูกพวกจีนหยงจับไปขัง เลยฉวยโอกาสตอนกุหลาบกลับเวียงสิงห์ไปดูกิจการและบ้านเรือน เล็ดลอดจากบ้านพระยาประเสริฐภักดีไปเยี่ยม บัวอาสาไปเป็นเพื่อน สังข์เป็นห่วงเลยขอตามไปด้วย

เพราะไม่อยากให้เป็นที่สะดุดตา พลอยเลยปลอมตัวเป็นทาสสาว เมื่อบัวเห็น ก็อดไม่ได้จะแซว

“เห็นคุณพลอยแต่งตัวแบบนี้แล้ว นึกถึงตอนคุณพลอยหนีเที่ยวกับพี่กล้านะเจ้าคะ เสียดายบัวไม่ได้ไปด้วย”

“สนุกอะไร...คืนนั้นฉันกับกล้ามีเรื่องกับพวกนักเลงเชียวนะ บัวลืมแล้วหรือไง”

“เออจริงด้วย...แย่จังเลยนะเจ้าคะ เป็นอันว่าคืนนั้นพวกเราสามคนอดเที่ยวสนุกกันหมด”

“ไม่เป็นไรหรอกบัว โอกาสหน้ายังมี ฉันเชื่อว่าพวกเราคงได้กลับเวียงสิงห์ แล้วก็มีความสุขเหมือนเมื่อก่อน”

กล้ายังไม่รู้ตัวว่าจะมีคนมาเยี่ยม มัวส่ายหน้าด้วยความอ่อนใจ เมื่อเห็นท่าทางงอนๆของอาเหวิน เคืองเขาไม่หาย เพราะทำให้แผนเบี่ยงเบนความสนใจของเขาพังไม่เป็นท่า ต้องถูกจับขังรวมกันไว้เช่นนี้

“วางใจเถอะ...จีนหยงรับปากแล้วว่าจะปล่อยเอ็งกับไอ้รื่น ข้าว่ามันไม่ผิดคำพูดหรอก”

“ไม่ต้องมาปลอบใจอั๊ว ห่วงตัวเองก่อนเถอะ จะโดนบั่นคอหรือเปล่ายังไม่รู้เลย”

“นั่นสิ...ถ้าเป็นอย่างนั้นจริง ข้าก็ขอฝากเอ็งดูแลบัวกับตาสังข์ด้วยนะ”

อาเหวินหน้าเจื่อน อึกๆอักๆแถว่าสองคนนั้นไม่ใช่ญาติ เขาคงตามดูแลไม่ได้ แต่ก็ถูกย้อนให้สะอึก

“ก็เอ็งรักนังบัวไม่ใช่หรือ”

คำถามแทงใจดำของกล้า ทำให้อาเหวินหน้าแดงก่ำ ด้วยความอาย กล้าต้องพูดปลอบและให้กำลังใจ

“เอ็งเป็นคนดีนะอาเหวิน ที่ผ่านมาแกเสียสละเพื่อนังบัวมามาก เพราะแบบนี้ไง ข้าถึงวางใจฝากนังบัวกับเอ็ง”

“แต่ว่าเจ๊บัว...เขารักเฮียนะ อีไม่ได้ชอบอั๊วซะหน่อย”

“เรื่องนั้นไม่ต้องห่วง ข้ารักนังบัวเหมือนพี่น้องคลานตามกันมา”

ooooooo

พลอยติดสินบนลูกน้องจีนหยง จนได้เข้าไปเยี่ยมกล้าถึงในห้องขัง บัวไม่อยากตามไปเป็นก้างขวางคอ เลยตัดสินใจรอกับสังข์ข้างนอก รื่นกับอาเหวินได้รับการปล่อยตัว เลยออกมาสมทบ และช่วยกันคิดหาทางช่วยกล้า ก่อนจะคิดขึ้นได้ ว่าควรจะนำเรื่องนี้ไปกราบทูลท่านเตี่ย...

สภาพบอบช้ำ ใบหน้าเต็มไปด้วยแผลและคราบเหงื่อของกล้า ทำให้พลอยถึงกับพูดไม่ออก น้ำตาซึม

“ฉันผิดเอง ฉันคือต้นเหตุให้พี่โชติมารังควานกล้า ถ้ากล้าต้องอาญาถึงประหาร ฉันคงไม่ยกโทษให้ตัวเองแน่”

“อย่าตำหนิตัวเองเลยขอรับ ทั้งหมดมันเป็นเพราะกรรมเก่าของไอ้กล้าต่างหาก”

พลอยน้ำตาร่วง สะเทือนใจเหลือเกินที่ทำให้เขาต้องเผชิญชะตากรรมเช่นนี้

“ช่างมันเถอะขอรับ ถ้าชีวิตของไอ้กล้าจะจบสิ้นลงในวันนี้พรุ่งนี้ อย่างน้อยไอ้กล้าก็คงมีความสุขที่ได้เห็นหน้าคุณพลอยเป็นครั้งสุดท้าย”

“ไม่นะกล้า...เธอไม่ควรพูดอะไรเป็นลางแบบนี้”

“ให้ไอ้กล้าได้พูดเถอะขอรับ เพราะเมื่อต้องโทษคราวก่อน ไอ้กล้าน่าจะพูดความในใจออกไปเมื่อยังมีโอกาส”

พูดจบก็ตัดสินใจเอื้อมไปกุมมือบางยกแนบอก ก่อนจะสารภาพความในใจที่กักเก็บมานาน

“สิ่งที่กล้าอยากจะพูดกับคุณหนู มันยังดังก้องอยู่เต็มอกของไอ้กล้าเวลานี้”

“ภาษาใจของกล้า ฉันฟังไม่ออกหรอกนะ”

“ฟังให้ดีนะขอรับ หัวใจของไอ้กล้า มันเรียกหา แต่ชื่อคุณพลอยทุกค่ำเช้า ไม่เคยเป็นอื่น”

พูดพลางยกมือเธอแนบแก้ม พลอยส่งยิ้มให้เหมือนจะตอบรับความรู้สึกเขา แล้วยื่นถุงผ้าใส่บุหงารำไปให้

“ห่อบุหงารำไปนี้ถึงจะดูเก่าลงไปมาก แต่ฉันก็ใส่กลีบดอกไม้ลงไปให้ใหม่แล้ว และไม่ต้องมาคืนฉันอีกนะ เพราะมันคือตัวแทนของฉัน ที่จะอยู่เคียงข้างเธอตลอดไป”

ฝากรักกันอีกเพียงครู่ พลอยก็ออกมาข้างนอก ก่อนจะแยกย้าย โดยที่สังข์จะไปส่งพลอย ส่วนรื่นกับ

อาเหวินจะไปส่งบัวแทน โดยไม่รู้เลยว่า...ทั้งหมดกำลังจะมีภัยถึงตัว!

จีนหยงไม่รู้ว่ามีคนแอบไปเยี่ยมกล้า มัวเจรจากับพระยาประเสริฐภักดีที่บ้านกงสุลเบอร์นาร์ด โดยมีปีเตอร์มาเป็นพยาน ซึ่งก็ดูเหมือนจะเป็นไปด้วยความยากลำบาก เพราะต่างฝ่ายต่างขุดคุ้ยเรื่องเก่าๆมาสาดใส่กัน

“ดูเอาเองเถอะครับท่านกงสุล ว่าไอ้จีนโรงฝิ่นนี่มันเจ้าเล่ห์เจ้ากลแค่ไหน กระผมขอให้มันจับตัวคนร้ายมาส่งให้กระผม แต่มันกลับกักตัวเอาไว้ซะเอง”

“ก็ใช่สิวะ จับโจรได้ก็ต้องส่งนครบาล แล้วให้

ศาลพิสูจน์ว่าทำผิดจริงหรือเปล่า ไม่ใช่ส่งตัวมาให้กับลื้อหรือว่าลื้อบังอาจเป็นศาลเตี้ยซะเอง”

การปะทะคารมทำท่าจะไปกันใหญ่ กุงสุลเบอร์–นาร์ดกับปีเตอร์เลยต้องไกล่เกลี่ย จีนหยงเลยเสนอให้ประลองยุทธ์ ท้าพนันด้วยการต่อสู้ และคนที่นักเลงจีนเจ้าถิ่น เจ้าของโรงฝิ่นคิดไว้ว่าจะดึงตัวมาช่วย ก็คือมาร์คัส!

โชติไม่ได้สนใจว่าพ่อต้องรับศึกหนักแค่ไหนกับจีนหยง มัวตั้งหน้าตั้งตาจับผิดพลอย ที่เพิ่งกลับถึงบ้าน คุณหนูคนสวยทำหน้าไม่รู้ไม่ชี้ ปฏิเสธเสียงแข็งว่าไม่ได้ไปหากล้า แต่โชติก็ไม่เชื่อ

“อุตส่าห์พรางตัวขนาดนี้ แอบไปหาไอ้กล้ามาสินะ คงพลอดรักกันจนชุ่มฉ่ำ ถึงได้กลับป่านนี้”

“พี่โชติคะ...พลอยเบื่อที่ต้องอุดอู้ในเรือน ถึงได้ออกไปเปิดหูเปิดตาบ้าง ไม่ได้ไปหาใครทั้งสิ้น”

“จริงเหรอ...ถ้างั้นขอพี่ตรวจให้แน่ใจก่อนสิ ว่าน้องพลอยมีส่วนไหนสึกหรอบ้างหรือไม่”

จบคำก็ลูบคลำเธออย่างหื่นกระหาย พลอยโกรธมาก ตวัดมือตบเขาฉาดใหญ่

“หยาบคาย...พี่โชติมีสิทธิ์อะไรมาจาบจ้วงกับพลอยแบบนี้”

“อยู่กับพี่ น้องพลอยหวงตัวราวกับเป็นแม่พระ แต่พออยู่กับไอ้กล้าล่ะให้ท่าแบบไม่ต้องหาบันไดขึ้นเลยนะ”

โชติทนไม่ไหว จะลวนลาม หักหาญน้ำใจ พลอยดิ้นรนขัดขืน และเกือบเสียท่าให้แล้ว ถ้าเอียดจะไม่โผล่มาขวางเสียก่อน คุณหนูคนสวยเจ็บใจมาก และตั้งใจไว้ว่าจะฟ้องแม่ และย้ายกลับเวียงสิงห์ให้เร็วที่สุด!

ooooooo

โชติเจ็บใจมาก เพราะถูกปฏิเสธครั้งแล้วครั้งเล่า แต่ครั้งนี้...เขาจะไม่ทนอีกต่อไป ชดสบช่อง เสนอให้ว่าจ้างคนงานโรงฝิ่น ซึ่งติดหนี้พระยาประเสริฐภักดีทำงานล้างหนี้ โชติเห็นดีเห็นงามด้วย ไม่ว่าวิธีไหน ถ้าทำให้กล้า...ศัตรูหัวใจของเขาต้องตายและหายจากโลกนี้ไปได้ เขายอมทั้งนั้น!

เวลาเดียวกันที่วังท่านเตี่ย...รื่นกับสังข์เข้าเฝ้าร้องทุกข์ให้กล้า ที่ถูกใส่ร้ายจนอาจกลายเป็นฆาตกรฆ่าคนตายอีกรอบ ท่านเตี่ยทอดถอนพระทัยหนักหน่วง เพราะแม้จะเชื่อว่ากล้าไม่ใช่คนผิด แต่ก็ไม่มีหลักฐาน

รื่นเป็นห่วงเพื่อนรัก ทูลเสนอให้ท่านเตี่ยประทานเงินส่วนพระองค์ไถ่ตัวกล้า แต่ทรงปฏิเสธ

“ไอ้รื่น...เรื่องของไอ้กล้า ข้าต้องช่วยมันแน่ แต่จะให้ข้าทำผิดกฎหมาย ผิดกฎละเมิดพระราชอำนาจของพระองค์ท่านเสียเอง...ข้าทำไม่ได้”

ตรัสจบก็จะเสด็จไป รื่นโมโห อาละวาดโวยวายเพราะแค้นใจแทนเพื่อน สังข์ เที่ยงกับยันต์ต้องคอยปราม แต่อดีตนักเลงหัวไม้ก็ไม่หยุด พล่ามไปเรื่อย แล้วเป็นฝ่ายฮึดฮัดจากไปในอึดใจต่อมา ทิ้งท่านเตี่ยให้ทอดพระเนตรตามด้วยความรู้สึกห่อเหี่ยวพระทัยสุดขีด ทรงเข้าใจรื่นดี แต่ก็ทำผิดกฎหมายบ้านเมืองไม่ได้

ฝ่ายปีเตอร์...ส่งเหมยไปกล่อมกัปตันจอห์นให้แปรพักตร์มาเข้าข้างตน เพื่อให้ได้ตัวมาร์คัสมาสู้กับพวกจีนหยง ซึ่งทุกอย่างก็เป็นตามหวัง สร้างความเจ็บแค้นให้พวกจีนหยงอย่างมาก แต่เพียงไม่นาน เจ้าของโรงฝิ่นก็หาทางออกได้ เมื่อเห็นว่ากล้าก็มีฝีมือ น่าจะต่อกรกับมาร์คัสได้

ขณะที่กล้าเผชิญชะตากรรมลำบาก...สังข์ยังข้องใจที่ท่านเตี่ยไม่ยอมช่วยอดีตทาสหนุ่ม

“ฝ่าบาทไม่ทรงช่วยไอ้กล้า เพราะเห็นแก่ความถูกต้อง ทรงเกรงว่าจะเสียหน้าหรือกระหม่อม”

“เปล่าเลยตาสังข์ ข้าไม่ได้ห่วงชื่อเสียงหรือความมีหน้ามีตา แต่เอ็งคงไม่รู้หรอกว่าบ้านเมืองตอนนี้กำลังตกอยู่ในสถานการณ์คับขันแค่ไหน ตัวข้าถึงไร้ตำแหน่งการงาน แต่ยังมีศักดิ์ศรีพอค้ำจุนบ้านเมืองอยู่บ้าง เพราะยึดถือในคุณธรรมเป็นที่ตั้ง หากวันหนึ่งข้าทำผิดเสียเอง แล้วต่อไปใครหน้าไหนจะเคารพข้าอีก”

“แต่ทรงเคยตรัสว่าชีวิตคนเราสำคัญกว่าความถูกต้อง”

อ่านละคร ชาติพยัคฆ์ ตอนที่ 9 วันที่ 2 เม.ย.59

ละครเรื่อง ชาติพยัคฆ์ บทประพันธ์โดย ณพุทธ สุศรีฯ
ละครเรื่อง ชาติพยัคฆ์ บทโทรทัศน์โดย ณพุทธ สุศรีฯ/ฉัตรชัย เปล่งพานิช
ละครเรื่อง ชาติพยัคฆ์ กำกับการแสดงโดย โชติรัตน์ รักษ์เริ่มวงษ์
ละครเรื่อง ชาติพยัคฆ์ ผลิตโดย : บริษัท เมตตาและมหานิยม จำกัด
ละครเรื่อง ชาติพยัคฆ์ ควบคุมการผลิตโดย : ฉัตรชัย เปล่งพานิช
ละครเรื่อง ชาติพยัคฆ์ เริ่มตอนแรกในวันอังคารที่ 15 มีนาคม 2559
ละครเรื่อง ชาติพยัคฆ์ ออกอากาศทุกวันจันทร์-อังคาร เวลา 20.15 น. ทางไทยทีวีสีช่อง 3
ที่มา ไทยรัฐ