อ่านละครเรื่อง เจ้าบ้านเจ้าเรือน ตอนที่ 9/4 วันที่ 17 มี.ค. 59

อ่านละครเรื่อง เจ้าบ้านเจ้าเรือน ตอนที่ 9/4 วันที่ 17 มี.ค. 59

ที่เรือนสีนวล สีนวลเดินมาที่ตั้งสำรับกับข้าว แล้วพยักหน้าให้บ่าวไพร่ออกไป สีนวลมองสำรับอาหารมากมาย แต่มีเธอรับประทานลำพัง สีนวลนั่งลง เดียวดาย เหงาๆ สีนวลลูบท้องพูดกับลูก “กับข้าวเยอะเชียว เราทานกันสองคนนะลูกนะ” สีนวลพยายามสดชื่นจะตักอาการ ก็เห็นใครคนหนึ่งเดินเข้ามายืนอยู่ สีนวลมองขึ้นไปเห็นเป็นไรวินท์ก็ดีใจ “คุณพี่ วันนี้คุณพี่มารับข้าวเป็นเพื่อนน้องหรือคะ”
ไรวินท์ยิ้มพยักหน้าให้ “พี่เป็นห่วง...เรื่องผู้หญิงคนนั้น ไม่มีอะไรนะ นวลคือเมียของพี่คนเดียว”

“พี่วิน...คุณพี่รับประทานน้ำพริกสิค่ะ ของโปรดของคุณพี่ นวลสั่งให้บ่าวขึ้นโต๊ะไว้ทุกวัน เผื่อ..วันไหนคุณพี่จะมารับ ตั้งแต่น้องท้อง..คุณพี่ก็แยกห้องกับน้องอีก..บ้านก็กลับดึกทุกวัน..ทำไมล่ะคะ” ไรวินท์ยิ้มให้สีนวล แล้วค่อยๆ จางหายไป เป็นสีนวลนั่งอยู่คนเดียว สีนวลพูดกับความว่างเปล่า “อร่อยไหมคะ รับเยอะๆ นะคะ พี่วิน..น้องไม่เชื่อหรอกนะคะ ว่า..คุณพี่มานอนกับน้องเพื่อให้ท้อง..พอน้องท้องแล้ว..ก็จบกันที..คุณพี่ก็ไม่ต้องการน้องอีก ไม่ใช่ใช่ไหมคะ ไม่จริง จริงไหมคะ” สีนวลนั่งทานข้าว พูดคนเดียวต่อไป



ไรวินท์เดินเล่นกับมาลาตี แล้วเก็บดอกไม้มาดม
“ดอกไม้ในสวนนี่มีหลายชนิดจริง ล้วนแต่ส่งกลิ่นหอม นี่คุณมาลาตีลงมือปลูกเองเลยหรือ”
“ส่วนใหญ่ก็ฝีมือคุณแม่ล่ะค่ะ ท่านมือเย็น ปลูกอะไรก็งาม นี่ท่านขึ้นไปนั่งสมาธิที่ห้องพระเสียแล้ว เลยไม่ได้อยู่พูดคุยกับคุณพี่”
“การสูญเสียผู้เป็นที่รัก ต้องให้เวลาท่านทำใจเสียหน่อยครับ”
“ค่ะ ถ้าเป็นมาลาตีต้องสูญเสียคนที่รักบ้าง” มาลาตีมองตาไรวินท์ตรงๆ “ก็คงเสียใจไม่แพ้กัน”
“คุณมาลาตี”
“ไปนั่งพักกันดีกว่าค่ะ” มาลาตีพามานั่งชิงช้า แล้วไปยืนข้างหลัง บีบนวดไหล่ให้ “เส้นคุณไรวินท์แข็งจัง..ทำงานนั่งโต๊ะมากๆ สะบักจมได้นะคะ มาลาตีเห็นว่าช่วงนี้คุณไรวินท์ดูเหนื่อยๆ ก็อยากจะดูแลให้ดีที่สุดน่ะค่ะ เสียแต่ว่า ถ้าให้ดูแลมากกว่านี้ เห็นจะไม่เหมาะสม”
ไรวินท์รู้สึกดีแทบละลาย

รำไพพยายามประคองแรมให้ดื่มน้ำ “ค่อยๆดื่มค่ะ ยาเม็ดออกโต” แรมดื่มด้วยความทุลักทุเล กลืนยาไม่ลง สำลักออกมา จนหกไปหมด น้ำที่พ่นออกมาเปื้อนทั้งแรม และรำไพ “ตาเถร ...” รำไพเช็ดเนื้อตัวให้แรม ก่อนจะมองสภาพตัวเองแอบเซ็งแต่ต้องระงับอารมณ์ “เดี๋ยวรำไพขอไปล้างเนื้อล้างตัวเสียหน่อย คุณพ่อพักผ่อนก่อนนะคะ”
รำไพเดินออกไป แรมมองตาม รำไพหยุดถอนใจหน้าห้อง เบื่อ หน่าย ถอนใจเฮือกๆๆ

แรมอยู่คนเดียว เริ่มอาการกำเริบ แรมมองเห็นน้าน้อยที่ยิ้มมาให้จากภาพอดีต แรมยิ้มหวาน ยื่นมือออกไป “แม่น้อย..แม่น้อยมาหาพี่หรือ”
จู่ๆ ก็เห็นวารี “หญิงร้ายชายชั่ว....”
แรมทุรนทุราย พยายามจะลงจากเตียง จู่ๆ ก็เห็นไรวินท์ตอนเด็ก มายืนจ้อง “พ่อทำกับแม่ทำไม...”
แรมร้องโวยวายหนัก ก่อนจะรู้สึกตัวว่า วารีมายืนอยู่ข้างๆ แล้ว ภาพที่วารีมาให้อโหสิกรรม ก็ปรากฏอีกครั้ง
“ถ้ามีบาปกรรมอื่นๆ ที่จะต้องชดใช้ ก็ขอให้รู้ว่าไม่รวมของฉัน ฉันให้อโหสิคุณหมดทุกอย่าง ไม่มีหนี้เวรกรรมต่อกันอีก”
แรมค่อยๆ หมดลม ตาค้าง วารีในนิมิตค่อยๆ เอื้อมมือมาปิดเปลือกตาให้แรม
แพรขาวก้าวออกมา ยืนที่หน้าเรือนตัวเอง มีไรวินทร์ตามมา “สุดจะทนจริงๆ คุณเทียดคะ นี่ฉันไม่รู้เลยว่าคุณนี่มัน ‘ตัวพ่อ’ ชัด ๆ”
“เธอหมายถึง ตัวผู้ หรือว่าฉันกำลังจะเป็นพ่อคน “
“ไม่ใช่ทั้งนั้นแหละ เอาเป็นว่าคุณเนี่ยแซ่บแบบแสบๆมากๆ ฉันสงสารผู้หญิงทุกคนที่อยู่รอบตัวคุณจริงๆ ถ้าไม่เจ็บก็ต้องจุก ฉันไม่เข้าใจว่าคุณเกลียดพฤติกรรมของคุณพ่อคุณที่ทำกับแม่ แต่ทำไมคุณถึงทำซะเอง”
“นั่นสินะ ..ฉันไม่รู้เหมือนกัน”
แพรขาวอ่อนใจ “คุณไรวินท์..”
“มันคือวิถีชีวิตของคนยุคของฉัน แม่หนู... ไม่มีใครอยากเป็นแบบนี้ดอก ไม่มีใครอยากทำร้ายคนอื่นแบบนี้”
“นี่แหละ เพราะอย่างนี้ คุณถึงไปไหนไม่ได้ ต้องเฝ้าเรือนหลังนี้ไปอีกนานแสนนาน คุณรู้ไหมว่า อย่า-ทำ-ให้-ผู้หญิง-โกรธ”
ไรวินท์มีอาการสำนึกผิดเล็กน้อย “ฉันยินดีถูกจองจำเช่นนี้ หากมันจะทำให้คนที่แค้นเคืองฉันพอใจขึ้นมาบ้าง” ไรวินท์กำลังจะเดินกลับไปที่เรือน
แพรขาวนึกอะไรได้ “คุณวินท์...เอ๊ะ หรือว่าคุณรำไพ จะเป็นคนสาปแช่งคุณให้อยู่ที่นี่ “
ไรวินท์มองแพรขาวนิ่งสักครู่ “ไม่ใช่หรอก รำไพเขาไม่ทำอย่างนั้นแน่”
“คุณรู้ได้ยัง”
ไรวินท์ไม่ตอบแต่มองออกไปไกลแสนไกล

ไรวินท์ปักธูปหน้าศพแรม สีหน้าเศร้าหมอง ที่หน้าศาลารำไพยืนชะเง้อมองไรวินท์ไม่วางตา ไรวินท์สั่งลูกน้องข้าราชการ 2-3 คน รำไพพยายามเดินเลียบเคียงเข้ามาหา
“เดี๋ยวพวกคุณคอยดูให้ดี ว่าแขกผู้ใหญ่คนไหนมา ก็คอยดูแลอย่าให้ขาดตกบกพร่อง”
“พี่วิน..เอ่อ ท่านหัวหน้ากองคะ”
“อ่อ คุณรำไพ มีอะไรรึ ผมกำลังยุ่งๆ “
“คือฉันอยากจะ..พูดอะไรกับพี่..”
ไรวินท์พยายามสอดส่ายสายตาหนีรำไพ พยายามหาอะไรมาขัดขวางรำไพ พอดีลูกน้องถือรายชื่อผ่านไป ไรวินท์รีบเดินไปเรียก “เดี๋ยวก่อน นั่นอะไร “
“รายชื่อท่านผู้ใหญ่ ที่จะต้องเขียนการ์ดเชิญขอรับท่าน”
“ไหนขอดูหน่อย”
“พี่วินท์ น้องขอเวลาสัก 5 นาที”
“อะไร!”
พอดีแขกผู้ใหญ่มาในงาน “พ่อวินท์ อาเสียใจด้วยนะ”
“ขอบพระคุณครับคุณอา”
แขกแอบเหล่ๆรำไพ ที่ยืนรอข้างๆไรวินท์อดีต “หนูคนนี้นี่คือ...” รำไพรีบไหว้
“ลูกน้องที่กระทรวงน่ะครับ ยกโขยงมาช่วยงาน อีกประเดี๋ยวคุณแม่กับภรรยาผมก็คงมา เชิญคุณอาทางนี้ก่อนครับ” ไรวินท์รีบพาแขกเข้าไปในงาน ทิ้งรำไพไว้คนเดียว ทำตัวไม่ถูก
รำไพรำพึงกับตัวเอง “ลูกน้องที่กระทรวง”

ที่หน้าวัด รำไพกำลังจะเดินกลับ ก็พอดีรถของคุณนายวารีขับผ่านมา รำไพมองเห็นสีนวลกับวารี นั่งในรถ สีนวล วารีเห็นรำไพ มองมาที่รำไพอย่างกับตัวประหลาด รำไพหน้าซีด
รถของวารีแล่นเข้าไปในวัด สีนวลมีอาการซึมอย่างเห็นได้ชัด วารีสังเกตเห็น มองออกไปที่ไรวินท์ที่กำลังต้อนรับแขกอยู่ สีหน้าวารีครุ่นคิด มองศรีนวล สลับกับมองไรวินท์ว่าจะต้องจัดการอะไรสักอย่าง

รำไพหมดแรงนั่งร้องไห้กลางถนนที่วัด คนผ่านไปมา มองเป็นตัวประหลาด รำไพก้มหน้า สะอื้น นึกถึงคำพูดของแม่ชีที่โรงพยาบาลไม่กี่วันก่อน

รำไพนั่งกอดเข่าอยู่ มุมหนึ่งของโรงพยาบาล บุญมาเข้ามานั่งเป็นเพื่อน
“คุณป้าคะ ต่อไป พี่วินจะทำยังไงกับหนู ถ้าเขารู้ว่าหนูรู้ทันเขาแล้ว”
“ถ้ายังไม่เบื่อเขาก็คงประเล้าประโลมให้หนูใจอ่อน“ รำไพใจชื้นขึ้นมาหน่อย “แต่ถ้าเขาเบื่อหรือแม่เขาบังคับให้เลิก เขาก็คงกลัวแม่ ยอมเลิก”
“คุณแม่พี่วินดุเหลือเกิน”
“นั่นซี ป้าขอถามหนูหน่อย ถ้าผัวเขาทิ้ง หนูจะอยู่ได้ด้วยลำแข้งของตัวของหนูเองได้ไหม”
รำไพอึ้งกับคำถาม

รำไพอยู่ที่กลางถนนวัดเงยหน้าขึ้นมา มองออกไปไกลแสนไกล เหมือนกำลังคิดหาคำตอบของชีวิต

ที่มุมหนึ่งของวัด ไรวินท์เดินมานั่งพักเงียบๆคนเดียว ท่าทางเหนื่อย
วารีมองๆ แล้วพุ่งตรงเข้าไปหา “แขกมามากว่าที่คิดนะ คงมาให้เกียรติลูกไม่ใช่มาเพราะเกียรติของพ่อหรอก”
“คุณแม่ครับ” ไรวินท์ปราม
“สวดสามวันแล้วเผาเลยก็ดีเหมือนกัน ประหยัดดี สิ้นเวรสิ้นกรรมกันเร็วดี”
“คุณแม่อยากได้อะไร ผมเคยขัดใจเสียที่ไหนละครับ”
“อย่ามาทำเป็นอ้อนแม่หน่อยเลย แม่รู้เรื่องรำไพแล้วนะ”
ไรวินท์สะดุ้งโหยง “เอ่อ.. เจอกันแล้วเหรอครับ “
วารีพูดเรียบๆ “เลิกกับมันซะ”
“เลิกอะไรกันครับ ไม่มีอะไรเสียหน่อย รำไพเป็นน้องสาวเพื่อนผมเท่านั้น”
“น้องสาวเพื่อนที่ไหนจะมาอาสาเฝ้าคนป่วยตั้งไม่รู้กี่วันต่อกี่วัน ไม่ใช่ญาติตัวเองเสียหน่อย” ไรวินท์เริ่มจนมุม เสหันไปทางอื่น ก็พอดีเห็นสีนวลกำลังนั่งซึม วารีเห็นสายตาไรวินท์ เลยไปยืนสมทบมองไปทางสีนวลด้วย “แม่ขอนะ เกลียดเหลือเกินเรื่องเมียน้อยเมียหลวง ผู้หญิงคนไหนเจอก๊อกไหม้ไส้ขมทั้งนั้น ยิ่งผู้หญิงที่ไม่มีปากมีเสียงอย่างสีนวลด้วยแล้ว จะมีปัญญาไปสู้รบกับใครได้ แม่ยังอยู่ก็พอจะคุ้มภัยให้ได้ แต่ถ้าแม่ตายล่ะ เขาจะลำบาก” วารีมองหน้าไรวินท์ จ้องตาเขม็ง “ลูกจะไปพบแม่นั่นอีกไหม”
ไรวินท์อึ้ง “ไม่ครับ” เขาตัดสินใจ “ผมสัญญา”
วารียิ้มพอใจ แล้วชี้ไปทางสีนวล “รายนั้น ตั้งแต่รู้เรื่องเข้าก็เอาแต่นั่งซึม แม่ห่วงหลาน”

สีนวลนั่งเอามือวางบนท้อง ใจลอย อาการซึมๆ
ไรวินท์เดินเข้ามา “ยังแพ้อยู่ไหม สีนวล”
สีนวลมองขึ้นไป เห็นไรวินท์ยืนมองลงมา รู้สึกดีใจมาก “คุณพี่...อ่อ ไม่หนักเท่าเดือนที่แล้วแล้วค่ะ”
ไรวินท์นั่งข้างๆ สีนวลทำตัวไม่ถูก มุมหนึ่ง วารีนั่งคุยกับแขกอยู่ แอบมองมาที่ไรวินท์กับสีนวลพอใจ
“ดีๆ ..ดูแลตัวเองให้ดีล่ะ แล้วนี่มานานหรือยัง”
“คะ..อ้อ ไม่ค่ะ”
ไรวินท์รำคาญ “อะไรของเธอ คะ อ้อ ไม่ค่ะ ท่าทางจะเหนื่อยจริงๆ “
พอดีข้าราชการผู้น้อยถือถาดน้ำร้อน น้ำชามาให้ “ตามที่ท่านหัวหน้ากองสั่งไว้ ให้จัดมาให้คุณนายขอรับ”
“มาพอดี ดื่มน้ำร้อนน้ำชาเสียหน่อยเถอะ จะได้สดชื่น” ไรวินท์ส่งแก้วน้ำให้สีนวลกับมือ
สีนวลดีใจน้ำตาอาบ อุ้ยอ้ายก้มลงกราบไรวินท์อดีตที่เท้าด้วยความรัก “ขอบพระเดชพระคุณค่ะ พี่วิน”
ไรวินท์อึ้งไป

เสียงสวดอภิธรรม ยอดเมรุ ควันพวยพุ่ง วารียืนมอง แววตาเรียบเย็น ไรวินท์มองตาม สีนวลอยู่ข้างๆ ยืนอย่างอบอุ่นใจอย่างมีความสุข ไรวินท์มองรูปแรมที่ตั้งอยู่ด้านหนึ่ง แล้วครุ่นคิด นึกถึงภาพในอดีต ที่เคยทะเลาะกัน

ไรวินท์จ้องแรมเป๋ง ถอยกรูดๆ แรมเริ่มหงุดหงิด หันรีหันขวาง พลันวารีเดินเข้ามา พร้อมกับเด็กรับใช้ยกสำรับอาหารมาด้วย ไรวินท์เห็นวารี รีบวิ่งเข้าไปซบกอดกับผ้านุ่งทันที
“วินไปหาพ่อซิลูก พ่อมาน่ะ ไม่เห็นหรือ”
“ไม่ แม่..ไม่” ไรวินท์พยายามยื้อดึงไม่ให้วารีจัดโต๊ะอาหาร
“เอ้า..เด็กคนนี้ อะไรล่ะลูก อย่าดื้อสิ” วารีปัดดึงมือไรวินท์ออก “อยู่ๆมาดื้อกับแม่ทำไม ขายหน้าหมด ไปหาพ่อก่อนไป”
ไรวินท์ ยืนมองนิ่ง เขม็ง
แรมคิ้วขมวดมองไรวินท์ อย่างรำคาญขึ้นมา “ไรวินท์ เป็นอะไร หยุดงอแงเดี๋ยวนี้..ไม่งั้นพ่อตีจริงๆ”
“ฮือๆ ไม่..ไม่เอา ไม่ตี แม่..แม่ วินไม่เอา วินไม่เอาพ่อ..ฮือๆๆ” ไรวินท์ที่ยอมคลายมือจากผ้านุ่งวารี ก็เอื้อมไปหยิบจานข้าวตรงหน้าเหวี่ยงเต็มแรงไปใส่แรม

อ่านละครเรื่อง เจ้าบ้านเจ้าเรือน ตอนที่ 9/4 วันที่ 17 มี.ค. 59

ละครเจ้าบ้านเจ้าเรือน บทประพันธ์โดย แก้วเก้า
ละครเจ้าบ้านเจ้าเรือน บทโทรทัศน์โดย ปราณประมูล
ละครเจ้าบ้านเจ้าเรือน กำกับการแสดงโดย รัญญา ศิยานนท์
ละครเจ้าบ้านเจ้าเรือน ผลิตโดย บริษัท ฮู แอนด์ ฮู จำกัด
ละครเจ้าบ้านเจ้าเรือน ควบคุมการผลิตโดย วรายุฑ มิลินทจินดา
ละครเจ้าบ้านเจ้าเรือน ออกอากาศทุกวันพุธ-พฤหัสบดี เวลา 20.25 น. ทางไทยทีวีสีช่อง 3
ละครเจ้าบ้านเจ้าเรือน เริ่มตอนแรกวันพุธที่ 2 มีนาคม 2559
ที่มา ไทยรัฐ