อ่านเพียงชายคนนี้ไม่ใช่ผู้วิเศษ ตอนที่ 10/3 วันที่ 1 พ.ค.59

อ่านเพียงชายคนนี้ไม่ใช่ผู้วิเศษ ตอนที่ 10/3 วันที่ 1 พ.ค.59

โสมมิกานิ่วหน้า “ยังไม่ทันถาม รู้ได้ไง “
ลูกแพร์ทำหน้าเอือม “เฮ้อ..คุณก็มีอยู่เรื่องเดียว คงไม่ได้มาเพราะเครื่องในพังหรอกมั๊งคะ”
โสมมิกาฉุนกึก “นี่เธอ!!“
“เชิญกลับไปเถอะนะคะ อย่ามารบกวนเวลาทำงานคุณหมออีกเลย” โสมมิกาไม่สนใจ รีบจ้ำเดินเข้าไป ลูกแพรตกใจมาก “โอ๊ย ตั้งแต่เกิดมาไม่เคยเจอใครหน้าด้านแบบนี้มาก่อน” ลูกแพรรีบเอามือถือมากดโทรออก “คุณหมอคะ เจ้ากรรมนายเวรของคุณหมอมาอีกแล้วนะคะ”

โสมมิกาจ้ำพรวดมาตามทาง เปิดประตูเข้าไปในห้องตรวจที่มีชื่อศตวรรษอยู่หน้าประตู แต่ในห้องไม่มีใคร โสมมิกาแค้นมาก ออกมาจากห้องแล้วเดินออกไป


ศตวรรษหลบอยู่ ก่อนจะโผล่หน้ามามองตามโสมมิกาที่เดินไปแล้วอย่างโล่งใจ และรีบเอามือถือมากดโทรแห “ขอบใจมากลูกแพร คุณโสมกลับไปแล้ว”

โสมมิกาเดินหน้าโมโหออกมา “คิดว่าหลบหน้าแค่นี้ จะทำให้หนีโสมพ้นเหรอหมอ!!” โสมมิกาแค้นใจ

ชะมวงค่อยๆย่องออกมาจากห้องในมือถือขวดแก้วออกมาด้วย ปิดประตูอย่างเงียบที่สุด แต่..
“ทำไรอ่ะ!!!“ ชะมวงสะดุ้งโหยง รีบเอาขวดแก้วซ่อนด้านหลัง และหันไป ละไมเดินมาตรงหน้า มองอย่างสงสัย “เข้าไปในห้องคุณหนูทำไม?”
“เออ ฉันก็เข้าไปทำความสะอาดน่ะสิจ๊ะ”
“อย่ามาโกหก ฉันเพิ่งเข้าไปทำมาเอง “
“อ้าวเหรอ ฉันไม่รู้ ฉันไปนะ”
“เดี๋ยว!” ชะมวงชะงักหน้าถอดสี “ถืออะไรในมือ”
“ไม่มี๊!!!! “
“มีสิ ฉันเห็น...”
“ไม่มี ไม่มีจริงจ้า !!!” แล้วชะมวงก็ตดออกมา ดัง ป้าด!!! “โอ้ยยย!! “
“นี่แกตดเหรอ!”
“ไม่ไหวแล้วจ้าพี่ละไม ชะมวงท้องเสีย อั้นไม่ไหวจะราดตรงนี้เอานะ”
“รีบไป รีบไปเลยแก อย่ามาทำเลอะเทอะ”
ชะมวงรีบจ้ำเดินออกไป พลางพ่นลมหายใจออกมาอย่างโล่งอก ละไมมองอย่างสงสัยมากๆ
ที่ผับแห่งหนึ่ง ชยากรวางแก้วไวน์ลงบนโต๊ะเครียดเรื่องนุศกับวรรษ แล้วก็หันไปเห็นโสมมิกานั่งอยู่อีกด้านพลางนึก
“โสมมาคิดๆ ดู ที่จริงเราน่าจะร่วมมือกัน ในเมื่อชยาอยากได้นุศ โสมเองก็อยากได้หมอคืนมา ถ้าเราผนึกกำลังกัน ขาเตียงสองคนนั้นสะเทือน 7 ริคเตอร์แน่“
“ถ้าจะมาให้ร่วมหุ้นไถ่หมอ ผมไม่เล่นด้วย กลัวอ้อยจะเข้าปากช้างซะมากกว่า”
“รับรองว่าจะไม่ต้องลงเงินซักบาท ชยาเก็บไปคิดดูแล้วกัน วันนี้โสมจะลงแรงให้ก่อน โสมมั่นใจว่าไม่ต้องรอให้แต่งถึงสามปี อย่างนังนุศสามเดือนก็ร่อแร่แล้ว”
ชยากรครุ่นคิดก่อนจะตัดสินใจเดินมาหาโสมมิกา “จำเรื่องที่คุยกับผมได้มั้ย” โสมมิกาหันไปมองชยากร นิ่วหน้ามอง “ผมตกลงจะช่วยคุณ แต่อย่าให้นุศรู้ว่าเราร่วมมือกัน“
โสมมิกายิ้มออกมาด้วยความดีใจ ก่อนจะลุกขึ้นยืน “ตกลง งานนี้โสมจะออกหน้าคนเดียว”
ชยากรกับโสมมิกามองหน้ากัน

อนุศนิยานั่งอ่านแฟ้มงานบนเตียง พลางเหล่มองศตวรรษที่ออกมาจากห้องน้ำ สีหน้าหวาดระแวงกลัวมาก อนุศนิยาเอามือล้วงไปใต้ผ้าห่ม ศตวรรษหันมา ตาประสานตา อนุศนิยารีบก้มหน้าทำเป็นอ่านแฟ้ม ศตวรรษเดินมาใกล้เตียง อนุศนิยากระชับของบางอย่างใต้ผ้าห่มแน่น
ศตวรรษเดินมาใกล้ถึงเตียง อนุศนิยาลุ้นมาก ทันใดนั้นศตวรรษสะดุด หน้าถลาล้มมาที่เตียง อนุศนิยานึกว่าศตวรรษจะปล้ำ ดึงของใต้ผ้าห่มออกมา มันคือที่ช๊อตไฟฟ้า อนุศนิยาจี้ไปที่แขนศตวรรษ
“โอ๊ยยยย!!!” ศตวรรษร้องลั่นล้มกลิ้งไปบนเตียง อนุศนิยาลุกขึ้นคุกเข่าบนเตียง “โอ๊ย อ๊าส์..อุ๊ยส์”
หน้าห้อง ชะมวงแอบฟัง..ได้ยินก็ตาโต ยิ้มลามก “ไม่นึกเลยว่าน้ำมันหอมระเหยที่คุณเสาให้เราเอามาพรมบนเตียงจะได้ผลดีขนาดนี้ ต้องรีบโทรบอกซะแล้ว หุหุหุ”

เสาวรสสีหน้าดีใจมาก มีจันทร์คอยฟังอยู่ข้างๆ “รุนแรงขนาดนั้นเลยเหรอนังชะมวง! ดี..ดีมาก แกไม่ทำให้ฉันผิดหวังจริงๆ” เสาวรสวางสาย หันไปทางจันทร์ “ฉันจะมีหลานแล้วนะนังจันทร์ โฮะๆๆๆๆๆ“
“ดีใจที่จะมีหลาน หรือดีใจที่จะได้เงินคะ”
“ก็ต้องดีใจที่ได้เงินสิ” จันทร์ยิ้ม เสาวรสนึกได้ หันขวับ “นังจันทร์!!!”
จันทร์สะดุ้ง รีบเดินออกไป

ศตวรรษสุดทน จับแขนอนุศนิยาเอาไว้ “คุณจะฆ่าผมเหรอไงห๊ะ!!! “
“ถ้าฆ่าได้ ฉันฆ่านายไปแล้ว”
ศตวรรษเสียใจ “เกลียดผมขนาดนี้เลยเหรอ”
อนุศนิยาชะงัก แต่ทำปากแข็ง “ใช่..ฉันเกลียดนาย!! เกลียดคนฉวยโอกาส คนเห็นเงินอย่างนายที่สุด”
อนุศนิยาพยายามจะเอาเครื่องช๊อตไฟฟ้าจี้ไปที่ตัวศตวรรษ แต่ศตวรรษจับแขนอนุศนิยาแน่นไม่ยอม ก่อนจะใช้แรงทั้งหมดลุกขึ้น และพลิกตัวอนุศนิยาให้นอนลงบนเตียง จับแขนอนุศนิยากางออก อนุศนิยาอยู่ในท่าเสียเปรียบ
“ปล่อย!!! นายจะทำอะไรฉัน!!! “
“ถ้าคุณยังดูถูกผมอีกครั้ง ผมจัดหนักแน่”
“ไอ้...”
“ไอ้อะไร?!! “
“ไอ้บ้า!!!“ ศตวรรษโถมร่างเข้ามา อนุศนิยาเบือนหน้าหนีหลับตาปี๋ “อย่า!!!!“ ศตวรรษชะงัก..มองหน้าอนุศนิยาที่กลัวจริงๆ ก็นิ่งไป อนุศนิยาแปลกใจ ลืมตา หันมาเจอหน้าศตวรรษระยะใกล้จนแทบจะจูบกัน สองคนเหมือนตกอยู่ในภวังค์ ทันใดนั้นอนุศนิยาก็ร้องลั่นขึ้นมา “โอ๊ย!“ ศตวรรษแปลกใจ..ปล่อยมือจากอนุศนิยา อนุศนิยาลุกขึ้นนั่งแล้วเกาหลังเกาแขน “ทำไมคันแบบเนี้ย...คันไปทั้งตัวเลย อุ๊ย..โอ๊ย...”
“มุขป่าวเนี่ย? “
“มุขอะไรล่ะ ฉันคันจริงๆ ต้องมีใครเอาอะไรมาใส่บนเตียงแน่ๆ”
ศตวรรษลุกขึ้นมาดูเห็นรอยแดงที่คอด้านหลังของอนุศนิยา “คงแพ้อะไรซักอย่าง” ศตวรรษสำรวจที่หมอนกับเตียง เห็นรอยน้ำมันหอมบนหมอน ศตวรรษหยิบหมอนขึ้นมาดม “น้ำมันดอกกระดังงา”
“แล้วมันมาอยู่บนเตียงฉันได้ยังไง!!!!”
ศตวรรษนึกเอะใจบางอย่าง

ชะมวงผิวปากอารมณ์ดีเดินมาก็ผงะ เพราะเห็นศตวรรษยืนรออยู่ “อุ่ย...เร็วจังนะคะคุณวรรษ”
“อะไรเร็ว??”
“ก็..แหม..อย่าให้ชะมวงพูดเลยค่ะ เขิลลลล”
ศตวรรษหรี่ตามอง “ฉันกับคุณนุศไม่ได้ทำอะไรอย่างที่ชะมวงคิด..” ชะมวงชะงัก “และที่ฉันมาหาชะมวง เพราะจะมาถามบางอย่าง และชะมวงต้องบอกความจริงกับฉัน”
“คุณวรรษมีอะไรเหรอคะ?”
“ชะมวงเป็นคนเอาน้ำมันกระดังงาใส่ลงบนเตียงคุณนุศใช่มั้ย”
ชะมวงหน้าซีด “เออ อ่า..คือ “
ละไมเดินมาได้ยิน “ใช่ค่ะ ละไมเห็นชะมวงออกมาจากห้องคุณหนูเมื่อตอนเย็น ในมือถือขวดอะไรก็ไม่รู้ด้วยค่ะ”
ชะมวงโกรธ “ขี้ฟ้อง!!!“
ศตวรรษปรายตามองชะมวง ชะมวงหลุบตาต่ำจ๋อยมาก ศตวรรษได้แต่ถอนใจ
ศตวรรษเดินเข้ามาพร้อมถุงใส่ยากับขวดน้ำเปล่า เห็นอนุศนิยามีผื่นขึ้นเต็มแขน..กำลังนั่งเกาไม่หยุด ศตวรรษเดินมานั่งข้างๆ แล้วก็เปิดน้ำ เอายาให้อนุศนิยา “รีบทานยาแก้แพ้ซะ“ อนุศนิยารับยามาทาน แล้วก็วางขวดบนโต๊ะข้างเตียง ศตวรรษเอายาทาแก้ผื่นออกมา“ผมทาให้“
“ไม่ต้อง..”
“ยังจะไม่ไว้ใจกันอีก เห็นคุณเป็นแบบนี้ ผมก็หมดอารมณ์แล้ว “
อนุศนิยาหน้าเจื่อน “นายศตวรรษ!!!!“
ศตวรรษมองหน้า อนุศนิยายื่นแขนให้ศตวรรษ ศตวรรษช่วยทายาที่แขนให้อนุศนิยาทั้งสองข้าง ทาอย่างนุ่มนวล
“ผมขออนุญาตทาคอให้นะครับ“ อนุศนิยาพยักหน้า ศตวรรษทายาที่คอให้ แล้วก็เห็นผื่นลงมาที่หลัง “ผมไม่ได้ลามกนะ แต่ช่วยเปิดไหล่ให้ผมหน่อยสิ“ อนุศนิยายินยอมเปิดเสื้อ เผยให้เห็นไหล่สองข้าง ศตวรรษค่อยๆเอายาทาไปที่หัวไหล่ ทั้งคู่ต่างเขินมาก “ทายาแล้ว เดี๋ยวก็คงจะดีขึ้น ถ้ายังไง คืนนี้ก็ย้ายลงมานอนข้างล่างด้วยกัน”
อนุศนิยารีบรวบกระชับเสื้อทันทีแล้วหันไป “นอนกับนายเนี่ยนะ??! จะนอนได้ไง”
“เอาหมอนข้างมากั้นตรงกลางก็จบแล้ว“
อนุศนิยายังไม่ไว้ใจ “ไม่เอา”
“ผมไม่ทำอะไรคุณหรอกน่า ขนาดคุณเคยมานอนแก้ผ้าตรงหน้า ผมยังไม่ทำอะไรเลย” อนุศนิยาเห็นศตวรรษพูดเรื่องนั้นขึ้นมาก็หน้าแดงซ่าน ยังอายอยู่ ก็เลยไม่พูดอะไรต่อ รีบลงมานอนบนพื้น ศตวรรษมองๆ “คืนนี้เปิดไฟนอน คุณจะได้สบายใจ “ อนุศนิยาพยักหน้า ศตวรรษเอาหมอนข้างมากั้นตรงกลาง และนอนลงข้างๆ ทั้งคู่ต่างนอนไม่หลับ..อนุศนิยายังคันอยู่เอามือคอยเกาผื่นอีก ศตวรรษหันไปมอง “ยังจะเกาอีก เดี๋ยวก็เป็นแผลหรอก “
“ฉันคันนี่!!“ ศตวรรษขยับเข้ามา เอาหมอนข้างออก อนุศนิยาตกใจ “เอาหมอนข้างออกทำไม?!! “
ศตวรรษไม่ตอบ จับมืออนุศนิยาเอาไว้ทั้งสองข้าง “ดูซิยังจะมีมือไปเกาได้อีกมั้ย”
“นาย!!! “
“ถ้ายังพูดมาก ผมจะมานอนใกล้ๆ”
“ไม่เกาแล้วก็ได้ ปล่อย“
“ไม่ปล่อย เพราะผมไม่เชื่อคุณ นอนได้แล้ว “
ศตวรรษหลับตา อนุศนิยาเหวอมาก จะดึงมือออก แต่ศตวรรษจับแน่น อนุศนิยาหมดแรงจึงปล่อยเลยตามเลย อนุศนิยามองหน้าศตวรรษที่หลับสนิทก็รู้สึกหัวใจเต้นแรง เขินมากๆ ทำอะไรไม่ถูก โอ๊ยยยย!!!
เช้าวันถัดมา เสาวรสยืนหน้าจ๋อยตรงหน้าศตวรรษ จันทร์ยืนอยู่ข้างหลังศตวรรษ
“แผนแตกแล้วค่ะคุณนาย...”
“เออ ที่แม่ทำลงไปทั้งหมดก็เพื่ออนาคตของลูกนะจ๊ะ“
“พอเถอะครับแม่ ปล่อยให้ผมจัดการเรื่องนี้เอง อย่าทำให้คนพวกนั้นดูถูกเรามากไปกว่านี้ เพราะแค่นี้ผมก็มองหน้าพวกเขาไม่ติดแล้ว” เสาวรสพูดไม่ออก “แล้วก็ไม่ต้องให้ชะมวงไปอยู่ที่บ้าน แค่ผมคนเดียวก็เกินพอ อย่าไปทำให้พวกเขาลำบากใจ“ ศตวรรษพูดจบก็เดินออกไป
เสาวรสหันแว๊ดใส่ชะมวงทันที “ไหนบอกว่าได้ผลไงห๊ะนังชะมวง!!! “
ชะมวงเงียบ ก้มหน้างุด เสาวรสหงุดหงิดมาก

มิรันตรีจับหน้าอนุศนิยาหันไปหันมา เห็นยังมีผื่นที่คอ กับตามแขนอยู่นิดหน่อย “โชคดีนะที่ผื่นไม่ขึ้นบนหน้าด้วย แต่จะว่าไป ก็ตลกดีนะ”
“นุศเป็นผื่นทั้งตัวเนี่ยนะ ตลก!!! “
“มิหมายถึงเรื่องที่แม่ผัวนุศอยากให้นุศมีลูกจนต้องลงทุนทำขนาดนี้ โคตรจริงจังอ่ะ”
“ไม่ขำ..”
“แหม ทำเครียดไปได้ นุศลองคิดดูให้ดี มิว่าเหตุการณ์นี้พิสูจน์ให้นุศเห็นแล้วว่าหมอวรรษไม่ได้ฉวยโอกาสหาทางมีลูกกับนุศ นั่นแสดงว่าเขาบริสุทธิ์ใจ เขาไม่ได้ต้องการเงินของนุศซักบาท”
“ตกลงมิเป็นเพื่อนหมอวรรษหรือเป็นเพื่อนนุศกันแน่ “
“ก็ต้องเป็นเพื่อนนุศสิ” มิรันตรีดูเวลา “อุ๊ยๆ สายแหละ มิไปก่อนนะ วันนี้ต้องไปหลายงาน”
อนุศนิยาพยักหน้า มิรันตรีเดินออกไป อนุศนิยาคิดตามในสิ่งที่มิรันตรีพูด

มิรันตรีเดินมาเจอชยากรก็เบรคแทบไม่ทัน จะเดินหนีไม่อยากเจอหน้า แต่ชยากรเห็น ก็รีบเดินไปขวาง มิรันตรีหยุดกึก
“เห็นหน้าฉันแล้วทำไมต้องรีบเดินหนี?”
“คราวที่แล้วอาด่ามิเอาไว้ อาคิดว่ามิจะอยากเจออามั๊ย ”
“เออ...ก็..วันนั้นฉันกำลังหงุดหงิด”
“วันนี้มิก็กำลังหงุดหงิดเหมือนกัน ถ้าอาไม่อยากโดนมิเหวี่ยงใส่ ก็กรุณาหลีกทางด้วยมิรีบ”
ชยากรเหวอมากที่มิรันตรีวีน ก็เลยยอมเดินหลบออกไป มิรันตรีจ้ำเดินพรวดออกไป ชยากรหันไปมองตามแล้วก็ครุ่นคิด “อยากโกรธก็โกรธไป จะไปแคร์เขาทำไมเนี่ย...” ชยากรส่ายหัวไม่เข้าใจตัวเองแล้วก็เดินออกไปอีกทาง

อ่านเพียงชายคนนี้ไม่ใช่ผู้วิเศษ ตอนที่ 10/3 วันที่ 1 พ.ค.59

ละครเรื่อง เพียงชายคนนี้ไม่ใช่ผู้วิเศษ บทประพันธ์โดย กรุง ญ. ฉัตร
ละครเรื่อง เพียงชายคนนี้ไม่ใช่ผู้วิเศษ บทโทรทัศน์โดย ดนยา ทรัพย์ยิ่ง
ละครเรื่อง เพียงชายคนนี้ไม่ใช่ผู้วิเศษ กำกับการแสดงโดย กฤษฎา เตชะนิโลบล
ละครเรื่อง เพียงชายคนนี้ไม่ใช่ผู้วิเศษ ผลิตโดย บริษัท ทอง เอ็นเตอร์เทนเม้นท์ จำกัด
ละครเรื่อง เพียงชายคนนี้ไม่ใช่ผู้วิเศษ ควบคุมการผลิตโดย คุณแอน ทองประสม
ละครเรื่อง เพียงชายคนนี้ไม่ใช่ผู้วิเศษ ออกอากาศทุกวันพุธ-พฤหัสบดี เวลา 20.15 น.
ติดตามชมละครเรื่อง เพียงชายคนนี้ไม่ใช่ผู้วิเศษ ได้ทางไทยทีวีสีช่อง 3
ที่มา ไทยรัฐ