อ่านเพียงชายคนนี้ไม่ใช่ผู้วิเศษ ตอนที่ 10/4 วันที่ 1 พ.ค.59

อ่านเพียงชายคนนี้ไม่ใช่ผู้วิเศษ ตอนที่ 10/4 วันที่ 1 พ.ค.59

ชยากรเหวอมากที่มิรันตรีวีน ก็เลยยอมเดินหลบออกไป มิรันตรีจ้ำเดินพรวดออกไป ชยากรหันไปมองตามแล้วก็ครุ่นคิด “อยากโกรธก็โกรธไป จะไปแคร์เขาทำไมเนี่ย...” ชยากรส่ายหัวไม่เข้าใจตัวเองแล้วก็เดินออกไปอีกทาง
เสาวรสกอดอกหน้าตามีแผนการ ชะมวงกับจันทร์ยืนอยู่ข้างหลัง
“มีแผนอีกแล้วเหรอคะคุณนาย?”
“อื้อ ครั้งนี้ฉันมั่นใจล้านเปอร์เซนต์...”
เสาวรสกระหยิ่มยิ้มย่องได้ใจมาก ชะมวงกับจันทร์ได้แต่ถอนหายใจเอือมระอาฟุดๆ

ศตวรรษกำลังโทรศัพท์คุยกับจันทร์ “แม่เนี่ยนะครับไม่สบาย?? “


จันทร์กำลังคุยโทรศัพท์ เปิดสปีคเกอร์โฟน มีเสาวรสกำกับอยู่ข้างๆ “ใช่ค่ะ คุณนายไข้จับ กระสับกระส่าย ปวดหัว ปวดท้อง ปวดตับ ปวดไต ปวดลำไส้ ปวดกระเพาะ เจ็บคอ เจ็บหลัง..”
เสาวรสปรามไม่ออกเสียง “พอได้แล้ว!!“
จันทร์หุบปากแทบไม่ทัน ศตวรรษสงสัย “แม่เป็นหลายอย่างจังเลยนะครับ น่าแปลก เมื่อเช้ายังดีดีอยู่เลย”
เสาวรสรีบเขียนโพยให้จันทร์อ่าน จันทร์อ่านแบบรอข้อความเลยทำให้พูดช้า “เออ ก็ ฉัน.. เอ๊ย คุณนาย..เจอคุณวรรษเอ็ดไปเมื่อเช้า ก็เลยซึมทั้งวัน ข้าวปลาไม่ยอมกิน เอาแต่นั่งหงอยจ๋อยเศร้าซึม คุณวรรษจะใจร้ายไม่มาดูคุณนายหน่อยเหรอคะ?”
ศตวรรษฟังแล้วก็ได้แต่ถอนใจออกมา นึกเป็นห่วงแม่เหมือนกัน

เสาวรสนอนปากซีดอยู่บนเตียง ขอบตาคล้ำดำ ศตวรรษนั่งบนเตียง
“แม่ดูเป็นหนักมาก ผมว่าไปหาหมอดีกว่า แอดมิทซักคืน ผมจะได้สบายใจว่ามีคนดูแล”
“ไม่ล่ะ..ลูกก็รู้ว่าแม่กลัวหมอทุกคนนอกจากลูก ลูกกลับบ้านไปเถอะ แม่อยู่ได้ แม่..” เสาวรสแกล้งไอ “แม่ไม่เป็นอะไร แค่กแค่กแค่ก แค่นี้ แค่กๆๆ สบายมาก.. โคร่กๆๆๆๆ “
ศตวรรษเชื่อว่าแม่ป่วยจริงถึงกับกังวลใจ

ศตวรรษกำลังเก็บเสื้อผ้าใส่กระเป๋า อนุศนิยายืนมอง “แม่นายไม่สบาย นายก็เลยต้องไปนอนเฝ้า”
“ใช่ครับ น่าจะซักคืนสองคืน หรือจนกว่าอาการแม่จะดีขึ้น คุณไปกับผมมั้ย”
อนุศนิยารีบปฏิเสธ “ไม่ล่ะ”
“ไม่คิดเลยนะครับ”
“ทำไมต้องคิด ตอบง่ายจะตาย ฉันไม่มีวันไปเหยียบบ้านนายเด็ดขาด”
ศตวรรษชะงัก แอบเสียใจเล็กๆ แล้วก็ก้มหน้าเก็บของต่อ อนุศนิยารู้ตัวว่าพูดไม่ดีออกไป ก็แอบรู้สึกผิดไปเหมือนกัน

อนุศนิยาออกมาส่งศตวรรษที่สะพายเป้เดินมาที่รถมอเตอร์ไซด์ ด้านหลังเห็นชยากรเดินมา พอชยากรเห็นศตวรรษกับอนุศนิยาก็หาที่หลบเพื่อแอบฟังเขาคุยกัน
“ผมไปนะครับ“ ศตวรรษหันหลังเดินไปที่รถ
“ขับรถดีดีล่ะ” ศตวรรษหันมามองอนุศนิยารู้สึกดี “ถึงบ้านแล้วก็โทรกลับมาบอกด้วย“
“ครับ...” อนุศนิยาทำหน้าไม่ค่อยถูกหันหลังจะเดินเข้าบ้าน “เดี๋ยวครับ” หญิงสาวหันมา “ระหว่างที่ผมไม่อยู่บ้าน อย่าทำตัวนอกลู่นอกทางนะครับ ผมหวง..”
อนุศนิยาหน้าแดงซ่าน ถึงกับพูดไม่ออก ศตวรรษยิ้มมุมปากอย่างเท่ห์ ก่อนจะขึ้นมอเตอร์ไซด์ขับออกไป อนุศนิยายกมือขึ้นมาจับหน้าตัวเอง “ทำไมร้อนแบบนี้??“ อนุศนิยารีบเดินเข้าไปในบ้าน
ชยากรเดินออกมา สีหน้าเหมือนคิดอะไรออก

โสมมิกากำลังเล่นโยคะ เสียงไลน์ดังขึ้น..โสมมิกาหยุดเล่น เดินมาหยิบผ้าขนหนูเช็ดเหงื่อ ก่อนจะเอามือถือขึ้นมากดเปิดอ่าน
“หมอศตวรรษกลับไปอยู่ที่บ้านคนเดียว เป็นโอกาสของคุณแล้ว”
โสมมิกายิ้มมุมปากคิดเรื่องชั่วๆออกทันที

เสาวรสหน้าตาผิดหวังมาก ศตวรรษกำลังเตรียมยาให้แม่
“หมายความว่าไงที่ว่าลูกมาคนเดียว?? “
“ผมว่าไม่เห็นจะเข้าใจยากตรงไหน”
“ทำไมหนูนุศถึงไม่มาด้วยล่ะ“
“เขาไม่สะดวกน่ะครับ “
“แต่แม่ว่าผัวอยู่ไหน เมียก็ควรจะอยู่ที่นั่น ลูกเพิ่งแต่งงานกันแท้ๆ ไม่ควรแยกจากกัน มันเป็นลางไม่ดี”
“ดูแม่อยากให้คุณนุศมาด้วยจังเลยนะครับ ปกติผมเห็นแม่ก็ไม่ได้ปลื้มเขานักแล้วทำไมคราวนี้ถึงดูอยากเจอ หรือว่า แม่แกล้งป่วย “
เสาวรสรีบไอทันที “แค่กๆ แกล้งที่ไหน แม่จะแช่งตัวเองทำไม แม่ก็แค่ห่วงชีวิตคู่ของลูกเท่านั้น แค่กแค่กแค่ก”
ศตวรรษมองๆ แล้วก็เอายายื่นให้แม่ “ยาครับ..”
“วางไว้ก่อนเถอะ เดี๋ยวแม่ทานเอง “
ศตวรรษพยักหน้า “ถ้ารู้สึกไม่ดี ก็โทรหาผมนะครับ “
เสาวรสพยักหน้าหงอยๆ ศตวรรษเดินออกไป เสาวรสเซ็งมาก “ให้มันได้อย่างนี้สิ!!!“

เช้าวันถัดมา จันทร์กำลังรดน้ำต้นไม้..เสียงบีบแตรรถดังขึ้น จันทร์หันไปมองเห็นรถคันหนึ่งจอดหน้าบ้าน
ชะมวงเดินออกมา “ใครมาแต่เช้าอ่ะป้า “
“ข้าก็อยู่กับเอ็งตรงนี้ จะรู้มั้ย ไปดูสิไป”
ชะมวงเบ้หน้าเดินไปที่ประตู รถคันนั้นบีบแตรไม่หยุด ชะมวงเปิดประตู คนในรถลงมาเป็นโสมมิกา ชะมวงเหวอมาก
“เอาของในรถลงมา“ โสมมิกาจอดรถทิ้งไว้ที่หน้าบ้าน ดึงกุญแจรถ และเดินมาหาชะมวงก่อนจะโยนกุญแจรถให้ ชะมวงรับแทบไม่ทัน “เอาของเสร็จแล้วก็ล็อคประตูรถให้ฉันด้วย“ โสมมิกาเดินฉับๆเข้าไป
จันทร์เหวอหนักกว่าถึงกับเอาสายยางมาฉีดใส่หน้าตัวเองแล้วก็สะดุ้ง รีบเดินไปปิดน้ำ ก่อนจะไปหาชะมวง
“มาได้ไงวะเนี่ย “
“ฉันอยู่กับป้าตรงนี้ แล้วจะรู้มั้ย”
จันทร์เขกหัวที่ชะมวงย้อน

โสมมิกาเดินเข้ามาในบ้าน หันไปมองรอบๆ แล้วก็ยิ้มมีความสุข จันทร์กับชะมวงเดินตามเข้ามา
“กรุณาออกไปจากบ้านด้วยค่ะ“
โสมมิกาหันมา “พูดกับใคร? “
“กับคุณนั่นแหละค่ะ เชิญ...” จันทร์ผายมือไปที่ประตู
“คิดจะเป็นศัตรูกับฉัน“
ชะมวงผวา “หนูไม่อยากนะคะ ป้าแกอยากคนเดียว “
จันทร์ถลึงตาใส่ชะมวง โสมมิกาเดินมาประจันหน้ากับจันทร์ “ป้าก็รู้ใช่มั้ยว่าพ่อฉันเป็นใคร..แค่ฉันโทรหาพ่อ ป้าก็จะหายไปจากโลกนี้ทันที ป้าคงยังไม่อยากตายก่อนวันอันควรหรอกมั้ง“
จันทร์กลืนน้ำลายเอื๊อกด้วยความกลัว “นังชะมวง รีบไปเอาของลงจากรถให้คุณเขาเร็วเข้า!! “
จันทร์กับชะมวงรีบออกไป โสมมิกายิ้มสะใจ
อนุศนิยาเดินออกมาเจอชยากรยืนยิ้มรออยู่ “วันนี้เราไปรถคันเดียวกันนะ เพราะตอนบ่ายเราต้องไปหาลูกค้าด้วยกันอยู่แล้ว”
“อย่าดีกว่าค่ะ นุศเอารถไปเองจะสะดวกใจมากกว่า “
ชยากรชะงัก “นุศยังไม่หายระแวงอาอีกเหรอ?“
“ใช่ค่ะ นุศยังระแวงและไม่ไว้ใจ นุศไม่อยากไปไหนมาไหนกับอาสองคน อาเข้าใจนุศด้วยนะคะ“
ชยากรพูดไม่ออก จุกมาก อนุศนิยาเดินออกไป ชยากรเซ็งสุดๆ

เสาวรสออกมาเห็นอาหารเต็มโต๊ะ อาหารดูดีมากก็ประหลาดใจ จันทร์เดินออกมา
“ทำไมอาหารเพียบแบบนี้ห๊ะ” จันทร์เงียบ “หรือว่า หนูนุศมา”
“ไม่ใช่ค่ะ“ เสาวรสหันไปเห็นโสมมิกาเดินออกมาก็ตะลึงอึ้งว่าเข้ามาได้ไง “ผิดหวังใช่มั้ยคะคุณแม่ที่ไม่ใช่ลูกสะใภ้เศรษฐี“
“นังจันทร์..แกปล่อยให้นังนี่เข้ามาในบ้านได้ยังไง!!! “
“เออ...” จันทร์รีบชิ่ง “จันทร์ขอตัวนะคะ ไม่อยากยุ่งเรื่องเจ้านาย”
“โสมได้ข่าวมาว่าหมอวรรษกลับมาอยู่บ้าน “
“แล้วมันเกี่ยวไรกับเธอมิทราบ!!”
“เกี่ยวสิคะ หมอวรรษเคยเป็นของโสมมาก่อน คุณแม่ก็รู้“
“หน้าด้าน ตาวรรษไม่เคยตกลงปลงใจกับแก มีแต่แกที่คิดไปเองฝ่ายเดียว“
“คุณแม่อยากด่าอะไรโสมก็ด่าไปเถอะค่ะ โสมทนได้ โสมทำได้ทุกอย่างที่จะทำให้หมอวรรษเลิกกับยัยนุศ แล้วมาเป็นของโสม” โสมมิกาเดินไปที่กระเป๋าเดินทางที่วางอยู่ เสาวรสเห็นแล้วก็อึ้งมาก “โสมขอตัวขึ้นไปหาวรรษก่อนนะคะ จะได้เอาเสื้อผ้าขึ้นไปเก็บด้วย”
“เสียใจ” โสมมิกาชะงัก “ตาวรรษไม่อยู่ เขามีเคสด่วนออกไปตั้งแต่เช้ามืด ฉันจะโทรบอกเขาว่าไม่ต้องกลับบ้าน ฉันจะทำทุกวิถีทางเพื่อให้แกไม่มีโอกาสได้ใกล้ชิดกับเขา” เสาวรสเอามือถือออกมาจะกดโทรออก โสมมิกาไม่ยอมเข้ามาแย่งมือถือ เสาวรสไม่ยอมปล่อย สองคนยื้อแย่งกันไปมา “ปล่อย!!! ”
“โสมไม่ปล่อย!!”
เสาวรสออกแรงผละจากโสมมิกาได้สำเร็จแล้วก็รีบวิ่งขึ้นไป โสมมิกาไล่ตามไปติด

เสาวรสรีบวิ่งเข้าไปในห้อง โสมมิการีบตามมาจะเปิดประตูเข้าไป แต่ประตูล็อค
โสมมิกาทุบประตู “คุณแม่เปิดประตูให้โสมเดี๋ยวนี้!!!! ”
เสาวรสหอบหนักมาก รีบเอามือถือมากดโทรออก “ปิดเครื่อง!!” เสาวรสคิดๆๆ รีบโทรไปที่โรงพยาบาล “ตามหมอศตวรรษให้มาคุยโทรศัพท์เดี๋ยวนี้!!” เสาวรสลุ้นมาก

โสมมิกากำลังโทรศัพท์ “ว่าไงนะ!!! หมอวรรษติดสอน....?!“ โสมมิกาหงุดหงิดหัวเสียอย่างมาก

มิรันตรีกำลังพิมพ์งานในโน๊ตบุค อนุศนิยามองๆ
“นุศเรียกมิให้มาดื่มกาแฟเป็นเพื่อน ไม่ใช่ให้มิมาทำงานให้นุศดู”
“โทษทีนุศ มิคิดงานไม่ออกมาหลายวัน ก็เลยต้องรีบคิด”
“ซีเรียสไปป่าว “
“บทความนี้เป็นอนาคตของมิ ถ้ามิทำสำเร็จ มิอาจจะได้ย้ายไปสายการเมืองอย่างที่ฝัน” ระหว่างนั้นเสียงมือถืออนุศนิยาดังขึ้น อนุศนิยาหยิบขึ้นมาดูแล้วก็ชะงักไปนิดนึง มิรันตรีเห็นท่าทาง “ใครโทรมา?? “
“แม่หมอวรรษ” อนุศนิยาถอนใจเซ็งๆ ก่อนจะกดรับสาย “ค่ะ...”
“หนูนุศ..ถ้าหนูไม่อยากเสียงตาวรรษให้ยัยโสมมิกา หนูต้องรีบมาบ้านแม่เดี๋ยวนี้!!!“ อนุศนิยาชะงัก นิ่วหน้า มิรันตรีเห็นหน้านุศก็ยิ่งสงสัย “แม่ติดต่อตาวรรษไม่ได้ แม่ไม่อยากให้ตาวรรษกลับมาเจอยัยโสมที่บ้าน ยัยเนี่ยมันประสาทไปแล้ว เล่นขนเสื้อผ้าข้าวของเข้ามาอยู่ คงกะจะเอาตาวรรษเป็นผัวมันให้ได้ “

อ่านเพียงชายคนนี้ไม่ใช่ผู้วิเศษ ตอนที่ 10/4 วันที่ 1 พ.ค.59

ละครเรื่อง เพียงชายคนนี้ไม่ใช่ผู้วิเศษ บทประพันธ์โดย กรุง ญ. ฉัตร
ละครเรื่อง เพียงชายคนนี้ไม่ใช่ผู้วิเศษ บทโทรทัศน์โดย ดนยา ทรัพย์ยิ่ง
ละครเรื่อง เพียงชายคนนี้ไม่ใช่ผู้วิเศษ กำกับการแสดงโดย กฤษฎา เตชะนิโลบล
ละครเรื่อง เพียงชายคนนี้ไม่ใช่ผู้วิเศษ ผลิตโดย บริษัท ทอง เอ็นเตอร์เทนเม้นท์ จำกัด
ละครเรื่อง เพียงชายคนนี้ไม่ใช่ผู้วิเศษ ควบคุมการผลิตโดย คุณแอน ทองประสม
ละครเรื่อง เพียงชายคนนี้ไม่ใช่ผู้วิเศษ ออกอากาศทุกวันพุธ-พฤหัสบดี เวลา 20.15 น.
ติดตามชมละครเรื่อง เพียงชายคนนี้ไม่ใช่ผู้วิเศษ ได้ทางไทยทีวีสีช่อง 3
ที่มา ไทยรัฐ