อ่านเพียงชายคนนี้ไม่ใช่ผู้วิเศษ ตอนที่ 11 วันที่ 2 พ.ค.59

อ่านเพียงชายคนนี้ไม่ใช่ผู้วิเศษ ตอนที่ 11 วันที่ 2 พ.ค.59

ศตวรรษกำลังดื่มน้ำ อนุศนิยามองๆ
“อร่อยดีนะคุณ “
“สีไม่น่ากินซักนิด”

“ลองดูก่อนค่อยตัดสิน“ ศตวรรษดื่มน้ำจนหมดแก้ว ก่อนจะเดินออกไป
อนุศนิยามองๆน้ำในมือ ยกขึ้นมาดมๆ “ก็ไม่ได้เลวร้าย“ อนุศนิยาดื่มน้ำอั่กๆๆๆ
ศตวรรษนอนพื้น อนุศนิยานอนเตียง ศตวรรษมีอาการร้อนแปลก จนต้องลุกขึ้นมานั่ง “ทำไมร้อนแบบนี้?? “

ศตวรรษหน้าแดง หันไปเห็นอนุศนิยานอนหันหลังให้เขา ก็กลืนน้ำลายเอื๊อก มองอย่างหื่นๆ แล้วศตวรรษก็นึกขึ้นมาได้ “เราเป็นอะไร?? “ ศตวรรษหันไปมองอนุศนิยาอีกครั้ง เหงื่อผุดเต็มใบหน้า เหงื่อไหลลงมาที่ค้นตอ ศตวรรษสุดจะทน..ถอดเสื้อยืดออกมา ตัวแดงก่ำทั้งตัว หอบหายใจถี่..ก่อนจะลุกขึ้นยืนมองอนุศนิยา....ก้าวเท้าไปข้างหน้าอย่างช้าๆ ซักสองก้าว ก่อนจะชะงัก “ไม่ไม่....ไม่ได้...” ศตวรรษพยายามหักห้ามใจ รีบเดินออกไปเข้าห้องน้ำ



ศตวรรษแก้ผ้ายืนให้น้ำจากฝักบัวรดตั้งแต่หัวจรเท้า ตัวแดง มือเท้าเกร็งไปหมด...ศตวรรษพยายามสะกดอารมณ์อย่างมาก....ศตวรรษกำมือแน่น ก้มหน้าให้น้ำรดใส่หัว

อนุศนิยาถีบผ้าห่มออกมา ก่อนจะลุกขึ้นนั่ง “ร้อน...ร้อนมาก...” อนุศนิยาหยิบรีโมทแอร์ขึ้นมากดลดองศาเป็น 15 องศา ก่อนจะวางรีโมทลงบนเตียง “ทำไมแอร์ไม่เย็นเลย...ร้อนจะไม่ไหวแล้ว”
ศนิยารีบหันไปทางอื่น ทั้งคู่ทำตัวไม่ถูก ศตวรรษนอนลงที่เดิม..--อนุศนิยาค่อยๆหันไปมองศตวรรษ มองจะไม่ไหวแล้วเช่นกัน
อนุศนิยารีบข่มใจ เอามือถือพร้อมหูฟังมาใส่ และเปิดเพลงธรรมะฟัง“ยุบหนอ พองหนอ ยุบหนอ พองหนอ.....”
ด้านศตวรรษเองก็ยังรู้สึกร้อนรุ่ม..พยายามอดกลั้นและข่มตาให้หลับ ผ่านไปซักพัก....ศตวรรษลืมตาขึ้นมา...หันไปเห็นอนุศนิยานิ่งไปแล้ว ก็ลุกขึ้นเดินไปดู เห็นว่าหลับคาเพลงธรรมะ ศตวรรษค่อยๆเอาหูฟังและมือถือมาวางข้างเตียง ก่อนจะนั่งลงมองอนุศนิยา...ทันใดนั้นอนุศนิยารู้สึกหนาว จึงหันมากอดศตวรรษ ศตวรรษชะงัก..ขยับจะลุก แต่อนุศนิยากลับกอดแน่นขึ้น ศตวรรษรู้สึกดีจนต้องยิ้มออกมา และทำเป็นเลยตามเลยปล่อยให้อนุศนิยากอดเขาไว้อย่างนั้น

เช้าวันถัดมา เสาวรสกำลังปลดล็อคกุญแจหน้าห้องโสมมิกา ทันทีที่ปลดล็อค ประตูก็เปิดออกทัน โสมมิกาโผล่ออกมาหน้าอย่างโทรม เสาวรสหัวเราะก๊าก “อย่าบอกนะว่าไม่ได้นอนทั้งคืน เฮอะๆๆๆ“ โสมมิกาไม่ตอบ รีบจ้ำพรวดออกไป เสาวรสหันขวับ “จะไปไหน??!!“ เสาวรสรีบตามโสมมิกาไปติดๆ
โสมมิกาเปิดประตูเข้ามาในห้องก็ชะงัก เสาวรสรีบตามเข้ามาพอเห็นภาพตรงหน้าก็ถึงกับยิ้มออกมา เพราะศตวรรษกอดอนุศนิยาแนบแน่นอยู่บนเตียงเดียวกัน

โสมมิกาเห็นศตวรรษกอดอนุศนิยาแนบแน่นอยู่บนเตียง เสาวรสยิ้มอย่างพอใจมาก
โสมมิกากำมือแน่น แววตาโกรธสุดขีด “อ๊ายยยย!! “
เสาวรสสะดุ้งโหยง หันขวับไปมองโสมมิกา ศตวรรษกับอนุศนิยาสะดุ้งตื่น เห็นตัวเองกอดกันอยู่ก็ตกใจ รีบผละออกจากกัน ก่อนจะหันไปเห็นโสมมิกากับเสาวรสยืนมองตรงประตู ศตวรรษกับอนุศนิยารีบโผกอดกันอีกครั้ง โดยอัตโนมัติ
“ไม่มีมารยาท มาแหกปากในห้องคนอื่นเขาแต่เช้า ฉันกับหมอวรรษยังหลับสบายกันอยู่เลย” อนุศนิยาพูดพร้อมกับกอดศตวรรษแนบชิด ศตวรรษรู้สึกดีจนยิ้มออกมา แล้วก็กอดอนุศนิยาตอบ อนุศนิยาชะงักไปนิดนึง
“คุณมีอะไรรึเปล่าครับ ถ้าไม่มี ผมกับภรรยาจะได้นอนกันต่อ“ ศตวรรษหันมาจุ๊บแก้มอนุศนิยา โชว์ความหวาน โสมมิกาเหวอ
เสาวรสอมยิ้มชอบใจมาก จับแขนโสมมิกา “ออกไปได้แล้ว ผัวเมียเขาจะได้หลับ...นอนกันต่อ“
โสมมิกากระชากแขนออก “อย่าคิดว่าทำแบบนี้ แล้วจะทำให้ฉันถอดใจเก็บเสื้อผ้ากลับบ้าน ฉันไม่สน ว่าหมอจะมีอะไรกับมันหรือไม่มี เพราะฉันไม่ถือเรื่องพวกนี้“ เสาวรสมองโสมมิกาทึ่งในความหน้าด้าน อนุศนิยากับศตวรรษเองก็นึกไม่ถึงเหมือนกัน “โสมยอมทุกอย่าง จะให้โสมอยู่วันคู่ วันคี่ ยังไงก็ได้ หรือถ้าวันไหนหมอเบื่อที่จะเล่นบทผัวเมียปกติ หมอจะชวนโสมมาเล่นบทสามคนผัวเมีย โสมก็ไหวนะคะ โสมทำได้ทุกอย่างที่หมอต้องการ “
โสมมิกาสควงแขนศตวรรษ เอามืออีกข้างลูบหน้าศตวรรษ อนุศนิยาถึงกับไปไม่ถูก ส่วนเสาวรสงงเป็นไก่ตาแตกกับความไม่รู้สึกผิดชอบชั่วดีของโสมมิกา
ศตวรรษสุดทน แกะมือโสมออกจากแขนตัวเอง แล้วลุกจากเตียง ดึงโสมมิกาให้ลุกขึ้นยืน “ไปกับผม!!! “
อนุศนิยากับเสาวรสมองศตวรรษว่าจะทำอะไร
“หมอจะพาโสมไปไหน? หรือว่าหมอทนไม่ไหว อยากให้โสมบริการให้คะ”
ศตวรรษไม่ตอบ ลากโสมมิกาเข้าไปในห้องน้ำ อนุศนิยากับเสาวรสประหลาดใจมาก
“ตาวรรษ..แกจะพาผู้หญิงคนนั้นเข้าไปในห้องน้ำทำไมห๊ะ!!!”
อนุศนิยาใจคอไม่ดี คิดว่าศตวรรษจะไปทำ....กับโสมมิกาจริงๆ

ศตวรรษลากโสมมิกาเข้ามา จับใส่ตู้ shower ก่อนจะเปิดฝักบัว หันมาเจอโสมมิกายิ้ม
“ที่แท้หมอก็อยากอาบน้ำกับโสม “
“ผมไม่ได้อยากอาบน้ำกับคุณ”
ศตวรรษเปิดฝักบัวออกมาให้ราดหัวโสมมิกา โสมมิกาอึ้งตะลึงงัน “หมอทำอะไร!!! “
“ทำให้คุณได้สติ จะได้รู้สึกผิดชอบชั่วดีกับคนอื่นเขาเป็น“
โสมมิกาพยายามจะวิ่งออก แต่ศตวรรษไม่สนใจเอาตัวขวางตู้ shower ไว้ โสมมิกาจนเปียกไปทั้งตัว
“หยุดนะหมอ...โสมบอกให้หยุด..หยุด!!!!“

อนุศนิยายืนอยู่ข้างเสาวรส เสียงโสมมิกาดังลั่นออกมา
“ลักษณะแบบนี้ ท่าทางจะไม่ใช่เรื่องดี”
อนุศนิยามองเสาวรสอย่างเห็นด้วย

โสมมิกายังกรี๊ดไม่หยุด /ทันใดนั้นอนุศนิยากับเสาวรสเปิดประตูเข้ามา พอเห็นภาพตรงหน้าก็ตกใจ โสมมิกาลงทรุดกับพื้น “พอได้แล้ว...พอ...พอ!!! “
ศตวรรษหยุด...หันมาปิดน้ำ “ในเมื่อพูดจากันดีดีไม่ได้ ผมก็ต้องทำแบบนี้ “
ศตวรรษหันไปมองอนุศนิยากับเสาวรส แล้วก็เดินมาตรงหน้าอนุศนิยา จับมืออนุศนิยาพาเดินออกไป
เสาวรสมองโสมมิกาอย่างสะใจ เดินเข้ามาหยิบผ้าขนหนูส่งให้โสมมิกา “เช็ดซะ สภาพดูไม่จืด..”
โสมมิกาปัดมือเสาวรสออกไป ทำให้ผ้าหล่น เสาวรสเบ้ปากและเดินออกไป โสมมิกากำมือแน่นแววตากร้าว แค้นมากกว่าเดิม

ศตวรรษจับมืออนุศนิยาพาเดินออกมา
“ปล่อยมือได้แล้วมั้ง“ ศตวรรษรู้ตัว ปล่อยมือจากอนุศนิยา “ฉันนึกไม่ถึงจริงๆว่าคุณจะกล้าทำแบบนั้นกับยัยโสม “
“ผมรู้ว่ามันไม่ใช่วิธีที่ดีนักและมันก็ดูเหมือนผู้ชายรังแกผู้หญิง แต่ผมต้องทำให้เขาเห็นว่าสิ่งที่เขาคิดอยู่ มันไม่ถูก”
“เห็นหน้าจืดๆแบบเนี้ย แต่ร้ายไม่ใช่เล่นนะเรา“ ศตวรรษถึงกับยิ้มออกมา แล้วอนุศนิยาก็นึกอะไรขึ้นมาได้ “แต่ฉันว่าวิธีนี้ไม่ทำให้ยัยโสมยอมไปจากบ้านนายง่ายๆหรอก” ศตวรรษนิ่วหน้า “บางทีเราอาจต้องใช้ไพ่ใบสุดท้าย”
ศตวรรษมองหน้าอนุศนิยาสงสัยว่าอะไร??

อุดมศักดิ์เดินเข้ามาในบ้านกับลูกน้องสองคน ถ้ามีหนวด หนวดคงกระดิกไปแล้ว เจอศตวรรษกับอนุศนิยา ยืนรออยู่ “ยัยโสมอยู่ที่ไหน? “
ศตวรรษกับอนุศนิยามองหน้าอุดมศักดิ์

โสมมิกาเดินวนไปวนมาแค้น...ทันใดนั้นประตูถูกเปิดเข้ามา โสมมิกาหันไปก็แทบช็อค “พ่อ!!!!“
อุดมศักดิ์มองหน้าโสมมิกาด้วยความโมโห ไม่พูดอะไรออกมานอกจาก หันไปทางลูกน้อง “เก็บเสื้อผ้าคุณโสมให้หมด“ ลูกน้องพยักหน้ารับ เข้ามาช่วยกันเก็บ
โสมมิกาไม่ยอม ลุกเดินไปหาพ่อ “พ่อจะทำแบบนี้กับโสมไม่ได้ โสมไม่กลับ! “
“แกต้องกลับ!!!! และต้องกลับเดี๋ยวนี้!” อุดมศักดิ์เอาจริง โสมมิกาถึงกับนิ่งงัน

เสาวรสอยู่กับศตวรรษและอนุศนิยา “พ่อยัยโส-มมมาที่นี่ ลูกแม่ฉลาดฟุดๆ ทำไมแม่คิดไม่ออกนะว่าคนเดียวที่จะจัดการนังนั่นได้คือพ่อของมันเอง”
“ไม่ใช่ความคิดของผมหรอกครับแม่” ศตวรรษเหล่อนุศนิยา
เสาวรสหันไปมองตาม ก่อนจะยิ้มชื่นชม “สุดยอดเลยจ๊ะลูกนุศ.. “
อนุศนิยาได้แต่ยิ้มแหยๆ ทันใดนั้นลูกน้องคนหนึ่งหิ้วกระเป๋าโสมมิกาเดินผ่านสามคนออกไปที่หน้าบ้าน สามคนมองตาม แล้วก็หันไปมองอุดมศักดิ์ที่กำลังลากโสมมิกาออกมากับลูกน้องอีกคน
“พ่อปล่อยโสม! โสมไม่กลับ...โสมไม่กลับ!!! “ อุดมศักดิ์ โสมไม่กลไม่สนใจ ลากโสมมิกาเดินมาหาศตวรรษ อนุศนิยาและเสาวรส “หมอ..โสมไม่กลับ โสมจะอยู่กับหมอทีนี่”
“หยุดบ้าได้แล้วยัยโสม!! อย่าทำให้ฉันอับอายปมากกว่านี้”
“อายเป็นด้วยเหรอ?”
อุดมศักดิ์ตวัดตามองเสาวรส เสาวรสมองสู้ไม่กลัว
“ผมจะจัดการลูกสาวผม จะไม่ให้มารบกวนหมออีก “
เสาวรสเหน็บ “อย่าดีแต่ปากนะคะ กรุณาทำให้ได้อย่างที่พูดด้วย”
“ไม่ต้องห่วง คนอย่างอุดมศักดิ์ พูดจริงทำจริง“
โสมมิกามองหน้าศตวรรษอย่างตัดพ้อน้อยใจ อนุศนิยามองอย่างสมน้ำหน้า โสมมิกาหันมามองอนุศนิยาตากร้าว อุดมศักดิ์ลากโสมมิกาพาเดินออกไปพร้อมกับลูกน้อง ศตวรรษถอนหายใจ
เสาวรสโล่งอก “จบเรื่องซักที “
“ฉันต้องขอตัวนะคะ ต้องรีบไปทำงาน” อนุศนิยาบอกกับศตวรรษ “ส่วนนายจะอยู่ที่นี่ต่อก็ได้ ฉันไม่ว่า”
“ไม่แล้วล่ะครับ เพราะดูท่าทางแม่ของผม จะแข็งแรงดีแล้ว แถมยังแข็งแรงมากกว่าเดิมอีก” ศตวรรษเหล่เสาวรส เสาวรสหน้าเจื่อน
“ฉันขึ้นไปเอากระเป๋าในห้องก่อน“
“ผมช่วย”
ศตวรรษกับอนุศนิยาเดินออกไป เสาวรสหน้าอย่างเซ็ง
อนุศนิยารูดซิปปิดกระเป๋าเดินทาง ศตวรรษเดินเข้ามา “ผมเอาลงไปเก็บที่รถให้“
“คุณลงไปก่อน ฉันจะเข้าห้องน้ำ” ศตวรรษพยักหน้า กำลังจะเดินออกไป อนุศนิยานึกได้หันมา “เดี๋ยว! ฉันยังไม่ได้เอาเรื่องนายที่เมื่อคืนนายขึ้นมานอนกอดฉันบนเตียง”
“ใครกอดใครกันแน่!!!” เมื่อคืนตอนที่มืออนุศนิยาพาดมากอดศตวรรษ ศตวรรษจะขยับตัว อนุศนิยายิ่งกอดแน่น
“คุณละเมอมากอดผมก่อน แถมกอดแน่นจนผมไปไหนไม่ได้ นี่ถามจริงเหอะ!ละเมอจริงๆหรือว่าอยากกอดผมกันแน่”
“ทุเรศ ฉันเนี้ยนะอยากกอดนาย... แล้วที่นายฉวยโอกาสหอมแก้มฉันเมื่อเช้านี่หล่ะ จะอธิบายยังไง?”
“อย่าคิดมากสิคุณ ผมกำลังทำหน้าที่ของสามี ไม่งั้นคุณโสมจะเชื่อได้ยังไงว่าเรารักกัน”
“ขอให้ทำตามหน้าที่จริงๆก็แล้วกัน อย่าคิดอะไรเกินเลยไปมากกว่านี้ เพราะไม่มีทาง!”
ศตวรรษไม่พูด อนุศนิยาเดินเข้าห้องน้ำไป ศตวรรษอมยิ้มเอ็นดูในความหยิ่งทะนงของอนุศนิยาแต่แฝงความน่ารักอยู่ในนั้น

เสาวรสเทน้ำสมุนไพรอันเดิมใส่แก้ว จันทร์ยืนข้างๆ
“เอาอีกแล้วเหรอคะคุณนาย “
“เออสิ ลูกชายกับลูกสะใภ้ของฉันกำลังจะกลับบ้าน ฉันต้องรีบจัดการ เอาอีกซักยก จะได้มั่นใจว่าติดแน่ “
“ทำลูกนะคะคุณนาย ไม่ใช่เปลี่ยนหลอดไฟ จะได้เปิดปุ๊บติดปั๊บ “
“พูดมาก.” เสาวรสกับป้าจันทร์หันไปก็อ้าปากค้าง เพราะศตวรรษยืนอยู่ได้ยินทุกอย่าง “ตาวรรษ!!!! “
ศตวรรษมองเสารสด้วยความเอือม

ศตวรรษกอดอกมองหน้าเสาวรสที่จ๋อยเต็มที่
“ที่แม่ทำลงไป เพราะแม่หวังดี”
“หวังดีประสงค์ร้ายน่ะสิครับ”
“การที่แม่อยากอุ้มหลาน มันร้ายยังไง”
อนุศนิยาเดินมาที่รถ...สายตาเหลือบไปเห็นศตวรรษยืนอยู่กับเสาวรส อนุศนิยามองๆ
ศตวรรษทอดถอนหายใจ “เพราะผมกับคุณนุศ...เราไม่ได้รักกัน” อนุศนิยาเดินมาได้ยินพอดี ก็หยุดกึก...รีบหลบและแอบฟัง “ต้องให้ผมบอกแม่อีกกี่ครั้ง แม่ถึงจะเข้าใจ”
“แล้วต้องให้แม่บอกวรรษอีกกี่ครั้งว่าอยู่ๆกันไปลูกกับหนูนุศก็จะรักกันไปเอง”
“เราไม่มีวันรักกันได้หรอกครับ คุณนุศกับผมเราต่างกันมาก เธอเป็นเจ้าหนี้ ผมเป็นลูกหนี้ เราหนีความจริงข้อนี้ไม่พ้น แล้วถ้าเมื่อคืน น้ำที่แม่ให้ผมกับคุณนุศดื่มออกฤทธิ์ แล้วคุณนุศมีลูกกับผมขึ้นมา แม่ลองคิดดูให้ดีว่าเด็กคนนี้จะน่าสงสารมากแค่ไหน เพราะเขาไม่ได้เกิดขึ้นมาจากความรัก”
อนุศนิยาฟังที่ศตวรรษพูดแล้วก็รู้สึกเจ็บแปล๊บที่หัวใจ เสียใจยังไงชอบกล
“ลูกไม่คิดว่าลูกจะรักหนูนุศได้จริงเหรอ”
ศตวรรษนิ่งไปซักพัก พูดอย่างตัดใจ “ครับ ผมไม่คิดที่จะรักเธอเลยครับแม่”
อนุศนิยาหัวใจแทบสลาย ค่อยๆถอยหลังจะเดินออกไป แต่ป้าจันทร์เห็นนุศเข้า “คุณนุศมาทำอะไรตรงนี้ครับ”

อ่านเพียงชายคนนี้ไม่ใช่ผู้วิเศษ ตอนที่ 11 วันที่ 2 พ.ค.59

ละครเรื่อง เพียงชายคนนี้ไม่ใช่ผู้วิเศษ บทประพันธ์โดย กรุง ญ. ฉัตร
ละครเรื่อง เพียงชายคนนี้ไม่ใช่ผู้วิเศษ บทโทรทัศน์โดย ดนยา ทรัพย์ยิ่ง
ละครเรื่อง เพียงชายคนนี้ไม่ใช่ผู้วิเศษ กำกับการแสดงโดย กฤษฎา เตชะนิโลบล
ละครเรื่อง เพียงชายคนนี้ไม่ใช่ผู้วิเศษ ผลิตโดย บริษัท ทอง เอ็นเตอร์เทนเม้นท์ จำกัด
ละครเรื่อง เพียงชายคนนี้ไม่ใช่ผู้วิเศษ ควบคุมการผลิตโดย คุณแอน ทองประสม
ละครเรื่อง เพียงชายคนนี้ไม่ใช่ผู้วิเศษ ออกอากาศทุกวันพุธ-พฤหัสบดี เวลา 20.15 น.
ติดตามชมละครเรื่อง เพียงชายคนนี้ไม่ใช่ผู้วิเศษ ได้ทางไทยทีวีสีช่อง 3
ที่มา ไทยรัฐ