อ่านละคร บุษบาเร่ฝัน ตอนที่ 3 วันที่ 8 เม.ย.59

อ่านละคร บุษบาเร่ฝัน ตอนที่ 3 วันที่ 8 เม.ย.59

ซุ่ยเซ็งมากเลยเอากระดาษมาพับ จะพับปลาซาร์ดีนเพราะน่ารักดี แต่นึกไม่ออกว่าพับอย่างไร ซุ่ยเครียดที่จำไม่ได้ พับแล้วผิดก็ขยำทิ้งจนกระดาษกองเกลื่อนพื้น
“ฉันลืมไปหมดได้ไง!!...ใช่สิ ตอนนี้ฉันเป็นโรส

ฉันทำงานเก่ง ฉันพูดภาษาอังกฤษได้ ฉันมีทักษะทุกอย่างเหมือนที่โรสมี ฉันไม่ใช่ซุ่ย แปลว่า...ฉันไม่มีความสามารถของซุ่ย” ซุ่ยตกใจเมื่อพบความจริงว่า “นี่ฉันพับกระดาษไม่ได้แล้วใช่ไหม!!!”

ทันใดนั้นเอง รังสิตโทร.เข้ามา ซุ่ยดีใจมากถามว่าเขาอยู่ไหน เขาบอกว่าอยู่ระยองกับเพื่อน ซุ่ยบอกว่าจะชวนไปหัวหินเดี๋ยวจะขับรถไปหาเขาที่ระยอง รังสิตไม่อยากให้มาเพราะสงกรานต์อุบัติเหตุเยอะ เดี๋ยวตนก็จะกลับแล้ว ให้ซุ่ยคอยที่คอนโดตนจะไปหาเอง



“อีกสองชั่วโมงเจอกัน แต่งตัวรอไว้ได้เลยนะครับ” รังสิตวางสายทันที น้ำเสียงที่เย็นชาของรังสิต ทำให้ซุ่ยสังหรณ์ใจพิกล...แต่ก็รีบแต่งตัวที่คิดว่าสวยที่สุด เอาต่างหูที่รังสิตซื้อให้ใส่ไปอวดเขาด้วย

แต่พอขึ้นรถก็เจอต่างหูข้างหนึ่งที่เหมือนกันดิกกับของเธอตกที่พื้น ซุ่ยหยิบขึ้นมาคาดคั้นถามรังสิตว่าของใคร รังสิตเบรกรถกะทันหันจนซุ่ยหัวคะมำ เขารีบขอโทษถามว่าเป็นอะไรหรือเปล่า แต่หยุดซุ่ยไม่ได้ ซุ่ยคาดคั้นอย่างไรรังสิตก็ไม่ยอมบอก ซุ่ยจึงบอกให้

หยุดรถถามว่าเขามีผู้หญิงคนอื่นใช่ไหม ซื้อของให้ผู้หญิงอื่นเหมือนตนแบบนี้โคตรดูถูกกันเลย!

รังสิตโมโหลงจากรถ ซุ่ยวิ่งมาขวาง ทะเลาะกันรุนแรงจนรังสิตระบายความอัดอั้นว่าเธอเลือกงานเหนือสิ่งอื่นใด กี่ครั้งแล้วที่เธอผิดนัด กี่ครั้งแล้วที่เธอทิ้งตนไป ผู้หญิงบ้างานอย่างเธอเหมาะที่จะอยู่คนเดียวแบบชฎานั่นแหละ

รังสิตเดินหนีไปอย่างหัวเสีย ซุ่ยรออยู่นานก็ไม่เห็นกลับมาจึงโบกแท็กซี่ไป รังสิตกลับมาเห็นเธอทิ้งรถตนไปก็ยิ่งไม่พอใจ เขาไปนั่งดื่มในผับดับอารมณ์ น้ำหวานนกรู้ โทร.ถามอย่างเป็นห่วง เขาบอกว่าไม่ต้องเป็นห่วง ตนจัดการได้

ซุ่ยนั่งแท็กซี่กลับไปที่บ้าน ประตูรั้วปิด ฝนก็ตกซุ่ยพยายามเขย่าประตูจะเข้าไป ป้องปกออกมาถามดุๆ ว่าจะพังรั้วบ้านหรือไง!

“เฮียป้อง!!” ซุ่ยดีใจกระโดดกอดเขาแน่น ป้องปกตกใจพยายามแกะมือซุ่ยออก แต่แกะไม่ออก ได้แต่ร้องบอกว่า

“เฮ้ย!! คุณโรส...ปล่อย! ปล่อย!! นิสัย!”

ซุ่ยรู้สึกตัวปล่อยมือ ถอยออกมา ป้องปกถามว่ามีอะไร หรือจะใช้งานซุ่ย ซุ่ยหลับไปอย่ากวนเลยกลับไปเถอะ ซุ่ยถามว่า ผู้หญิงคนเดียว รถก็ไม่มี ฝนก็ตก

ใจคอจะให้เดินตากฝนไปหรือไง ป้องปกจึงจะเรียกแท็กซี่ให้เป็นอู่ประจำไว้ใจได้

“ไว้ใจได้?!” ซุ่ยนึกถึงเรื่องของตัวเอง พูดอย่างเจ็บปวดว่า “ไม่มีใครไว้ใจได้ทั้งนั้นแหละ ยิ่งคนใกล้ตัว ยิ่งร้าย...พอเห็นเราเชื่อใจ ก็หลอกเราซ้ำแล้วซ้ำเล่า ทำเหมือนเราไม่มีสมองไม่มีหัวใจ ฉันจะไม่ยอมเชื่อใครอีกแล้ว”

ซุ่ยระบายความอัดอั้นไปร้องไห้ไป ป้องปกถามว่าร้องไห้ทำไม ซุ่ยกลบเกลื่อนว่าน้ำฝนตกใส่หน้า แล้วรีดเช็ดไม่ยอมให้เขาเห็นความอ่อนแอของตน

ooooooo

น้ำหวานไปหารังสิตที่ผับ ทั้งปลอบทั้งอ่อยว่าตนเข้าใจ เห็นใจ และช่วยเขาได้

“ขอบคุณครับ แต่ไม่ใช่ทุกคนจะช่วยได้หรอก”

“ก็ลองก่อนสิคะ” น้ำหวานยื่นมือมาแตะหลังมือรังสิตลูบเบาๆ ยิ้มให้อย่างเชิญชวน ยั่วยวน

น้ำหวานบอกว่าดูเขามึนๆ คอนโดตนอยู่ใกล้ๆ ให้ไปนั่งพักก่อนดีกว่า ขับรถกลับตอนนี้จะไม่ปลอดภัย รังสิตบอกว่าตนไม่ได้เอารถมา น้ำหวานอาสาไปส่ง รังสิตไม่ปฏิเสธ แต่พอออกมาหน้าผับแท็กซี่เข้ามาจอดพอดี รังสิตนัดพรุ่งนี้เจอกันที่ออฟฟิศ แล้วขึ้นแท็กซี่ไปเลย

น้ำหวานฮึดฮัดขัดใจ ครู่เดียวก็ยิ้มหยิบโทรศัพท์ขึ้นมองพึมพำ

“เล่นตัวไปเถอะย่ะ...ยิ่งยากฉันยิ่งชอบ”

ooooooo

ซุ่ยในร่างโรสผิดหวัง เจ็บปวดกับชีวิตที่ใฝ่ฝันอยากเป็น เมื่อป้องปกพาเข้ามาที่ชานบ้านมีหลังคา เขาจะบอกให้ซุ่ยนั่ง แต่ซุ่ยถามขึ้นก่อนว่า ฉันสวยไหม ฉันหุ่นดีไหม ทำเอาป้องปกงงถามว่าอะไรของคุณ ซุ่ยยังเพ้อเจ้อว่า...

“คือไม่ว่าฉันทำอะไร ฉันก็ดูดีมีเสน่ห์ ผู้ชายมองกันเหลียวหลัง ผู้หญิงทุกคนก็อิจฉาอยากเป็นฉันกันทั้งนั้น ฉันเพอร์เฟกต์ขนาดนี้ แล้วเขาไปมีคนอื่นได้ยังไง”

“อ๋อ...แฟนนอกใจ”

“จะสมน้ำหน้าฉันใช่ไหม เอาสิ เอาเลย รอมานานแล้วนี่ ง้างเท้าสูงๆแล้วเหยียบมาให้จมดินไปเลย”

“คุณน่าจะดีใจนะที่ได้รู้ความจริง จะได้ไม่ต้องเสียเวลา ไม่ต้องถลำตัวไปมากกว่านี้...รู้เร็วเลิกเร็วมันก็หายเจ็บเร็ว”

“เข้าข้างฉันทำไม หรือว่าประชด? ฮึ! จริงๆคุณก็คิดว่าฉันเป็นคนผิดสินะ ผิดที่มัวแต่บ้างาน ไม่เคยมีเวลาให้ ผู้ชายที่ไหนจะทนได้ล่ะต้องแอบไปมีกิ๊กกันทั้งนั้นแหละ”

“นั่นมันข้ออ้างของคนเห็นแก่ตัว ถ้าเขาทนไม่ไหวก็ควรบอกเลิกกับคุณก่อน ไม่ใช่คบซ้อน หรือแอบไปมีคนอื่นตอนที่คบคุณอยู่”

ซุ่ยในร่างโรสมองป้องปกทึ่ง ไม่คิดว่าเขาจะมีความคิดแบบนี้ ขณะทั้งสองมองกันนิ่งกำลังจะตกสู่ภวังค์ เสียงหลิวก็แทรกขึ้นพร้อมตัวที่วิ่งเข้ามา

“เฮียป้อง!! ทำอะไรน่ะ” พอเห็นป้องปกกับโรสยืนอยู่ก็ถามอย่างอยากรู้อยากเห็น “แอบมาเล่นสงกรานต์กับหัวหน้าเจ๊ซุ่ยเหรอ!?!”

แม่เอาผ้าขนหนูมาให้บอกให้เช็ดผมให้แห้งทั้งสองคนเดี๋ยวจะไม่สบาย ม่าเดินมาพูดเหมือนรู้ว่า “ชีวิตก็เป็นแบบนี้แหละ” ซุ่ยถามป้องปกว่าเขาเล่าให้ม่าฟังหรือ หลิวพูดแทรกว่าม่ามีญาณทิพย์แล้วหัวเราะ ม่ามาจูงมือซุ่ยพาไปห้องครัว บอกว่าท้องว่างมักจะอารมณ์เสีย กินอะไรสักหน่อย เปิดฝาชี มีปาท่องโก๋อยู่ตัวหนึ่ง ม่าหยิบให้ซุ่ยกิน

“อาม่า!! นั่นของหลิวนะ” หลิวบอกว่าตนแอบเก็บไว้ อ้อนม่าว่าตนไม่เคยได้กินเต็มตัวสักครั้งเพราะโดนเจ๊ซุ่ยแย่งกินตลอดอ้อนว่า “หลิวอยู่ในวัยกำลังโต อดมื้อกินมื้อแบบนี้ มันน่าสงซ้านสงสาร”

“แม่ว่าแม่น่าสงสารมากกว่านะ แม่ต้องตื่นแต่เช้าไปต่อคิวซื้อปาท่องโก๋มาให้ แต่กลับไม่ได้กินเลยสักตัวเพราะมีคนแอบเบิ้ล” พลางแม่เหล่ไปทางหลิว “แม่ควรจะได้กินปาท่องโก๋ตัวนี้มากกว่า”

“ถ้าจะแข่งกันแบบนี้ ม่านี่แหละตัวเก็ง” ม่าแทรกขึ้น แล้วรำพึงถึงอดีตว่า “เมื่อก่อน ม่ากินปาท่องโก๋กับอากงทุกเช้า ทุกครั้งที่ม่าเห็นปาท่องโก๋มันอยู่กันเป็นคู่ ม่าก็อดคิดถึงอากงไม่ได้...โธ่...เฮีย ทำไมถึงอายุสั้นนักนะ...” ม่าหน้าซึม แต่ครู่เดียวก็ปรับเป็นปกติมองปาท่องโก๋ตัวนั้นบอกทุกคนว่า “ม่านี่แหละ น่าสงสาร น่าเห็นใจ คู่ควรกับการกินปาท่องโก๋ตัวสุดท้ายมากที่สุด” พลางม่าจะหยิบกิน ถูกหลิวขัดขึ้นว่า

“เดี๋ยวม่า...เรายังไม่ได้ฟังเรื่องของเจ้านายเจ๊ซุ่ยเลย”

ทุกคนมองมาที่ซุ่ยในร่างโรสทันที ซุ่ยอึกอัก แต่ทนสายตาทุกคนไม่ได้ เลยจำต้องพูด

“ความน่าสงสารของฉัน...อย่าว่าแต่ปาท่องโก๋เลยนะ กาแฟสักแก้วยังยาก...ตื่นมาก็ต้องรีบไปทำงาน ข้าวเช้ากินในห้องทำงาน ข้าวกลางวันก็กินในห้องประชุม ตอนเย็นมีนัดกับลูกค้า ตกกลางคืนยังต้องคอนเฟอเรนซ์กับบริษัทแม่จนถึงเช้า เสาร์อาทิตย์ก็โดนโทร.เรียกใช้งานตลอดจนดึกดื่น เวลากินก็ไม่มี เวลานอนก็ไม่พอ จะนอนดูหนัง อ่านหนังสือที่บ้านตัวเองยังไม่ได้ เหนื่อยไม่รู้จะบอกใคร เพราะไม่มีใครรออยู่ที่บ้าน สุดท้าย...แฟนก็ไปมีชู้ เพราะฉันเก่งจนไม่มีเวลาให้เขา”

ซุ่ยเล่าหน้าเศร้า ทุกคนฟังเงียบกริบ จนป้องปกเอ่ยขึ้นว่าศึกชิงปาท่องโก๋นี่คงจะได้ผู้ชนะแล้ว หลิวเห็นด้วย ยอมยกปาท่องโก๋ให้

“หิว...ซุ่ยหิวจังเลย มีอะไรกินมั่ง” โรสเดินลงมาถาม ป้องปกกุลีกุจอเข้าไปดูแล บ่นอย่างห่วงใยว่า

“ซุ่ย...นี่ไง ว่าแล้วเมื่อเย็นไม่กินอะไรก็รีบขึ้นนอน ท้องว่างจนตื่นเลยเหรอ”

โรสมองความอบอุ่นของป้องปกอึ้งๆ ซุ่ยคว้าปาท่องโก๋ตัวนั้นถามว่าไม่มีใครเอาใช่ไหม กัดเคี้ยวตุ้ยๆ เลย โรสหันมาเห็นซุ่ยก็ซีด จ๋อย ถามว่ามีอะไรจะใช้ตนหรือ หรือว่าตนทำอะไรที่ออฟฟิศเสียหายอีก

ป้องปกเข้ามาโอบโรสอย่างนุ่มนวลบอกว่าไม่มีอะไร พาไปนั่งกิน เดี๋ยวตนจะชงอะไรร้อนๆให้ถามว่าเอาโกโก้ไหม แม่บอกว่าจะไปชงเองเอาแบบเย็นๆ ดีกว่า อากาศร้อนแบบนี้จะได้เย็นชื่นใจ ถูกม่าแย้งว่า

“อากาศร้อนนั่นแหละ ต้องกินของร้อน กินเย็นๆ เดี๋ยวหยินกับหยางมันไปตีกันจะไม่สบายเอา”

“เอานมข้นมาจิ้มปาท่องโก๋ไหมพี่ซุ่ย แล้วแบ่งให้หลิวครึ่งนึงนะ”

ทุกคนห้อมล้อมห่วงโรสที่ท่าทางว่าง่าย โรสมองคนนั้นทีคนนี้ทีงงๆ ซุ่ยมองทุกคนทั้งงง ทั้งอึ้งกับความอบอุ่นนั้น

ooooooo

ซุ่ยกลับไปที่คอนโดของโรส นอนไม่หลับจนลุกไปคิดว่าโดนฝนมา จึงลุกไปหายากินกันไว้ก่อน

ในตู้ยาของโรสมียามากมายวางไว้อย่างเป็นระเบียบ แต่ส่วนใหญ่เป็นยาแก้ไมเกรน ดูต่อไปเป็นยานอนหลับ ซุ่ยเห็นมือตัวเองสั่น ซุ่ยเปิดขวดยานอนหลับเทใส่มือตัวเองสองเม็ด นึกถึงตัวเองว่าเกิดมายังไม่เคยกินยานอนหลับเลย หรือว่าร่างกายของโรสที่ตนอยู่มันเรียกร้อง

กินยาแล้วซุ่ยเข้านอน หลับไปแล้วแต่คิ้วขมวดเหมือนฝันร้าย...

“โรสต้องใช้ยานอนหลับเป็นตัวช่วยตลอดเลยเหรอเนี่ย...ชีวิตโรสไม่เห็นสวยงามเหมือนที่ฉันคิดเลย... ผู้หญิงที่ฉันเคยเฝ้าฝันอยากเป็น ตอนนี้มันชักไม่สนุกแล้วซิ...”

รุ่งขึ้น เมื่อโรสในร่างซุ่ยไปในงานเปิดตัวโรลออนที่สวนแห่งหนึ่ง เธอใส่แว่นดำปกปิดดวงตาบวมช้ำ วันนี้เธอไปสายจนแวนด้าทักว่าโรสไม่เคยมาสายเลยมีอะไรหรือเปล่า ทักว่าใส่แว่นดำเหมือนดารา แต่ดูอีกทีก็เหมือนคนร้องไห้จนตาบวมแล้วพยายามปกปิด

คนอย่างโรสต้องเก่ง ต้องเข้มแข็ง ถามแวนด้าเสียงขุ่นว่า ตนจะร้องไห้เรื่องอะไร กอหญ้าถามว่าจะเอากาแฟแซนด์วิชหน่อยไหม ซุ่ยยิ้มบอกว่าอยากได้อยู่พอดีแต่ขออีกแก้วย้ำให้เอาเข้มๆ กอหญ้าติงว่าดื่มกาแฟมากไม่ดี เอาน้ำส้มไหม

“น้ำส้มคั้นเหรอ! ไม่...ฉันเกลียดน้ำส้มคั้น!!”

ซุ่ยผงะ แหวใส่จนกอหญ้าแปลกใจ

ซุ่ยหันไปเจอรังสิตยืนอยู่ เธอใจหายวาบ ในขณะที่รังสิตมองเธออย่างปวดร้าว พริบตานั้นซุ่ยหันหลังขวับ รังสิตผงะแล้วเดินหนีไปอีกทาง

แวนด้า กอหญ้า เบลลา ยาย่า สมบูรณ์ แอบมองอยู่ ทุกคนหันสบตากันแปลกๆ

ooooooo

งานเปิดตัวโรลออนจัดขึ้นที่สวนแห่งหนึ่ง

รังสิตตามมาบอกซุ่ยว่าเราต้องคุยกันให้รู้เรื่อง ซุ่ยบอกว่าตนรู้เรื่องหมดแล้วไม่อยากรู้อะไรมากกว่านี้ รังสิตโต้ว่าเธอไม่รู้อะไรเลยต่างหาก

โรสหอบกล่องตัวอย่างสินค้าผ่านมาพอดี เลยถูกซุ่ยจับเป็นเหยื่อด่ากระทบรังสิตอย่างเผ็ดร้อน

“ซุ่ย!! เธอจำไว้ว่า ถ้าเธอโดนคนคนนึงพูดกับเธอแต่คำโกหกหลอกลวง การกระทำมีแต่ทรยศหักหลัง เธอก็ไม่ควรฟังอะไรจากปากของเขาอีก มันทุเรศมากเลยนะซุ่ย ถ้าคนคนนั้นมันถูกเธอจับได้แต่มาเล่น

มุกโกรธ ทำเป็นโมโหมากกว่าใส่เรา เชอะ! มุกนี้มันเก่ามาก จริงไหม”

“ไม่เคยมีใครทำแบบนั้นกับซุ่ยนะคะ คุณโรส” โรสพาซื่อ รังสิตรู้แกว ด่าซุ่ยผ่านโรสบ้างว่า

“นี่...น้องข้าวผัด พี่รู้ว่าน้องข้าวผัดเป็นคนที่ให้เกียรติ ให้คุณค่ากับผู้อื่นเสมอ แต่ถ้าคนอื่นเขาไม่เห็นค่าของน้องข้าวผัดเลย เขาเห็นน้องข้าวผัดเป็นของตาย อยากจะทำอะไรน้องก็ทำ น้องข้าวผัดจะทนได้ไหม”

ซุ่ยในร่างโรสกับรังสิตด่ากันไปมาผ่านโรสในร่างซุ่ยที่ถูกจับเป็นเหยื่อไม่รู้ตัว การด่าว่ายิ่งรุนแรงโรสก็ยิ่งงง จนรังสิตดึงแขนโรสเข้าหาตัวพูดขึงขังว่า

“น้องข้าวผัด จำไว้นะ ถ้าเขาทำให้น้องข้าวผัดเสียใจอีก น้องข้าวผัดต้องตอบโต้ อย่างยอมขาดทุนหัวใจกับใคร”

รังสิตดึงแขนโรสแรงจนลังกระดาษที่ถืออยู่หลุดมือของหล่นกระจาย โรสตกใจว่าตนทำของเสียหายอีกแล้วต้องโดนดุแน่เลย ทันใดนั้นป้องปกที่ใส่ถุงมือจัดต้นไม้ตบแต่งบริเวณนั้นอยู่พุ่งพรวดเข้ามาตวาดถาม “พวกคุณทำอะไรซุ่ย!!”

“เฮียป้อง” ซุ่ยในร่างโรสอุทานแปลกใจที่เห็นป้องปกที่นี่

คมน์รีบเข้ามาชี้แจงว่าป้องปกมาจัดสวนให้งานนี้ ซุ่ยกับรังสิตหันมองคมน์ที่แต่งชุดสำหรับแสดงในงานนี้ ทำท่าเท่ เล่าว่า ป้องปกมาทำงานนี้เพราะชฎาเห็นอินเตอร์วิวของเขาในแมกกาซีนเลยติดต่อมา แต่ตนขอบคุณที่โรสเลือกตนมาทำงานรับใช้ โรสบอกว่าตนไม่ได้เลือก รังสิตหมั่นไส้บอกว่านั่นเป็นเรื่องของที่ประชุม คมน์ตะแบงว่าโรสก็เป็นหนึ่งในคณะกรรมการ ซุ่ยอึ้งแต่พอเห็นรังสิตมองอยู่ก็หวานใส่คมน์ว่า “ก็โรสเป็นแฟนละครคุณคมน์นี่คะ”

ป้องปกไม่สนใจใคร ดึงโรสออกมาแล้วช่วยกันเก็บของที่ตกเรี่ยราด

ooooooo

ที่บริเวณจัดแสดง ชฎากับซุ่ยกำลังบรี๊ฟงานปีนผาให้คมน์ฟังว่า พอนางแบบปีนขึ้นไปถึงจุดที่มาร์กไว้ก็ทิ้งตัวลงมา คมน์ก็อ้าแขนรอรับ คมน์ฟังแล้วบอกว่าสบายมาก แต่เราควรซ้อมคิวกันหลายๆ หนเพื่อความชัวร์

พอให้คนไปตามนางแบบ ปรากฏว่าแต่งหน้าอยู่ คมน์เสนอให้โรสซ้อมแทนเพราะเธอชอบปีนผาเหมือนกัน ซุ่ยส่ายหน้าดิก แต่พอเห็นรังสิตมองอยู่ก็ยิ้มหวานบอกคมน์ยั่วรังสิตว่า “เอาตอนที่ตกลงมาในอ้อมแขนเลยก็แล้วกันนะคะ” พูดแล้วเหล่ไปทางรังสิตคิดว่าเขาจะหึง เห็นรังสิตกำลังถามน้ำหวานเรื่องกลิ่นโรลออนที่ตลาดจีนขายดีที่สุด ซุ่ยเลยแหยไป

รังสิตกับซุ่ยต่างประชดกันไปมาตลอดเวลา รังสิตทำเป็นสนิทสนมกับน้ำหวาน และซุ่ยก็อ่อยคมน์ยั่วรังสิต จนแก๊งเม้าท์ซุบซิบกัน ยาย่าว่าเหมือนโรสกิ๊กกับคมน์ ส่วนเบลลาก็ว่ารังสิตกิ๊กกับน้ำหวาน

แม้ว่ารังสิตกับซุ่ยทำประชดกัน แต่รังสิตก็แอบปรามซุ่ยว่า

“โรส...อย่าทำเล่นกับผู้ชายคนอื่น...เข้าใจไหม ไม่งั้น...” ซุ่ยถามท้าทายว่าคุณจะทำไม “ไอ้ดาราคนนี้มันไม่ธรรมดานะ คุณไปประมาทมันได้ไง เกิดมันเอาจริงขึ้นมา”

“ก็ดีสิ แหม...คุณพูดแบบนี้ ฉันเปรี้ยวปากขึ้นมาเลย” ซุ่ยยั่วแล้วจะเดินหนี รังสิตจับแขนไว้ ซุ่ยสะบัดเลยชนแผงกั้นไม้ประดับ แผงล้มไปชนตรงที่กำลังมีการ

ปีนผา ไม้ล้มไปโดนเสาหลักสำหรับแขวนผ้าล้มลง

นางแบบที่กำลังซ้อมปีนผาร่วงลงมาเธอเอาแขนลงจึงเจ็บแขนจนแสดงไม่ได้ คมน์เสนอให้หานางแบบใหม่

เบลลากับน้ำหวานดี๊ด๊าเสนอตัว แต่คมน์เสนอให้เอาคนที่เคยซ้อมคิวดีกว่า ซึ่งก็คือซุ่ยนั่นเอง

ซุ่ยใจไม่ดี ไม่แน่ใจว่าจะทำได้ แต่พอเพลงบรรเลงอย่างเร้าใจและทุกคนก็จับตามอง ซุ่ยก็ฮึด ขึ้นเวทีสองมือจับผ้า

“เอาวะ เป็นไงเป็นกัน”

แล้วซุ่ยก็โหนตัวขึ้นไปเสียงปรบมือชื่นชมเกรียว รังสิตก็ดูอย่างชื่นชม คมน์ยกนิ้วโป้งให้ ซุ่ยดีใจมากทึ่งตัวเองว่า

“ทำไมฉันทำได้ล่ะ!! สุดยอดเลย!! ฉันทำได้ ฉันทำได้!!!” เมื่อถึงคิวที่ซุ่ยต้องทิ้งตัวลงมาในอ้อมแขนคมน์ ซุ่ยก็ทำได้อย่างแม่นยำสวยงามอีก ซุ่ยอัศจรรย์ตัวเองที่เก่งได้อย่างไม่น่าเชื่อ

การแสดงจบด้วยท่าที่ซุ่ยอยู่ในอ้อมแขนคมน์ ชูขวดโรลออนตัวใหม่อย่างสวยงาม

“คุณโรสเยี่ยมมาก ผมประทับใจจังเลย ผมจะไม่ลืมวันนี้เลยครับ” คมน์กระซิบเสียงโรแมนติก ซุ่ยหันยิ้มกับนักข่าวหัวใจพองโต ด้วยความภูมิใจว่า...

“เพราะฉันเป็นโรสน่ะสิ ฉันถึงทำได้ทุกอย่าง ทั้งสวย ทั้งเก่งแบบฉันหาไม่ได้อีกแล้วนะคุณรังสิต ถ้าคุณไม่ง้อฉันตอนนี้ ก็อย่าหวังว่าเราจะดีกันอีก” สีหน้าซุ่ยเด็ดขาดมาก แต่ในใจลุ้นระทึกอยากให้รังสิตมาง้อเร็วๆ...

ooooooo

คมน์ไปคุยอวดป้องปกถึงความสวย เก่ง ฉลาดของโรส ป้องปกเตือนว่าเขามีแฟนแล้วอย่าไปยุ่งเลย คมน์อ้างว่ารังสิตหลงรักโรสข้างเดียวต่างหาก ป้องปกระอาใจความเจ้าชู้ของเพื่อนบอกว่า ก็บอกให้ระวังตัวไว้เท่านั้น

พอดีโรสเดินมา คมน์รี่เข้าไปชวนไปดินเนอร์ด้วยกันคืนนี้ ซุ่ยอึ้งไปนิดหนึ่งก่อนจะอ่อยหวานว่า

“ถ้าเป็นคุณคมน์โรสจะปฏิเสธได้ยังไงล่ะคะ”

ว่าแล้วควงคมน์เดินไป

ส่วนรังสิตก็ประชด บอกน้ำหวานว่าเดี๋ยวตนไปส่งนะ

ป้องปกเห็นสภาพแล้วบอกโรสว่า “คนมันวุ่นวาย...อยู่กับต้นไม้ดีกว่าเนอะ” แล้วช่วยกันยกกระถางต้นไม้ไปวาง

รังสิตไปส่งน้ำหวานที่คอนโดแล้วขอตัวกลับไปเคลียร์งาน น้ำหวานยืนมองรถรังสิตที่ขับออกไป พึมพำ

“จะรีบไปหาโรสสินะ...ก็ดีค่ะ จะได้จัดเซอร์ไพรส์ไปเลยทีเดียว”

ฝ่ายคมน์ไปรอซุ่ยที่ร้านอาหารพร้อมกุหลาบช่อใหญ่ ดูนาฬิกาแล้วโทร.หาซุ่ย ทำเป็นถามว่านาฬิกาตนเดินเร็วไป หรือว่าโรสจำร้านไม่ได้ โรสอยู่ที่คอนโดพูดอย่างไม่แยแสว่าถ้ารอไม่ไหวก็กลับไปเลย ตนเข้าใจ

อ่านละคร บุษบาเร่ฝัน ตอนที่ 3 วันที่ 8 เม.ย.59

ละครเรื่องบุษบาเร่ฝัน บทประพันธ์โดย ร่มแก้ว
ละครเรื่องบุษบาเร่ฝัน บทโทรทัศน์โดย ศักดิ์ชาย เกียรติปัญญาโอภาส
ละครเรื่องบุษบาเร่ฝัน กำกับการแสดงโดย ตระกูล อรุณสวัสดิ์
ละครเรื่องบุษบาเร่ฝัน ผลิตโดย บริษัท ชลลัมพี โปรดั๊กชั่น จำกัด
ละครเรื่องบุษบาเร่ฝัน ควบคุมการผลิตโดย ณฐนนท์ ชลลัมพี
ละครเรื่องบุษบาเร่ฝัน ออกอากาศทุกวันศุกร์-อาทิตย์ เวลา 20.15 น. ทางไทยทีวีสีช่อง 3
ที่มา ไทยรัฐ