อ่านละคร บุษบาเร่ฝัน ตอนที่ 4 วันที่ 10 เม.ย.59

อ่านละคร บุษบาเร่ฝัน ตอนที่ 4 วันที่ 10 เม.ย.59

“หมอได้ตรวจคนไข้อย่างละเอียดแล้ว พบว่าคนไข้... เอ้อ...” ทุกคนจ้องหมอตาเป๋ง หน้าเสีย พอดีพยาบาลแข็นเตียงซุ่ยออกมา ซุ่ยถูกเช็ดคิ้วที่เขียนเหมือนตูกตาเสียกบาลออกหมดแล้ว นอนหลับสนิท มีเสียงกรนเบาๆ ทุกคนมองหน้ากันโล่งใจ หมอจึงบอกว่า “คุณซุ่ยแค่หลับไปน่ะครับ หลับลึกอย่างสบาย เหมือนได้พักผ่อนหลังจากทำอะไรเหนื่อยๆมามาก”

ขณะนั้นซุ่ยได้รับโทรศัพท์จากเจ๊ซ่า จึงเดินเลี่ยงออกไปคุย ถามเจ๊ว่า

“ตอนนี้เลยหรือเจ๊ แต่แวนด้าไม่ว่างอ่ะ” พลางมองไปยังกลุ่มที่คุยกับหมอ



โรสเข้าไปคุยกับหมออย่างเป็นห่วงซุ่ย บอกหมอว่า

“อาการซุ่ยดูหลับลึกกว่าธรรมดานะคะ คือฉันพยายามปลุกตลอดทางที่มาโรงพยาบาล แต่ซุ่ยไม่รู้สึกตัวเลย”

ป้องปกอยากให้ตรวจสมอง หมอบอกว่าทางโรงพยาบาลไม่มีเครื่อง MRI แต่จะทำจดหมายส่งตัวให้ได้ ยังไงตอนนี้ให้กลับไปพักผ่อนที่บ้านก่อน รอดูอาการสองสามวัน หมอจะจ่ายยาบำรุงให้

แม่ขอบคุณโรสที่เป็นห่วงซุ่ย หลิวชมว่าโรสทั้งสวยทั้งดี ส่วนม่าเอ่ยอย่างชื่นชมว่า

“มีเจ้านายดีๆ แบบนี้ อาซุ่ยของพวกเราโชคดีจริงๆ”

“แต่โรสว่าซุ่ยโชคดีมากกว่าที่มีครอบครัวแบบนี้ แปลกจังเลยค่ะ ทำไมฉันเหมือน...สนิทกับพวกคุณจังเลย” ป้องปกบอกว่าตนอาจต้องขอความช่วยเหลือจากเธอ

ถ้าซุ่ยมีปัญหาอะไรอีกโรสตอบกระตือรือร้นว่า “ยินดีค่ะ”

ซุ่ยมองทุกคนที่ยืนคุยกันอย่างสนิทสนมเหมือนคนในครอบครัวเดียวกัน รู้สึกตัวเองกลายเป็นคนนอกไปแล้ว...

“แวนด้า นี่หล่อนยังอยู่ในสายหรือเปล่ายะ” เสียงเจ๊ซ่าแหวมาจนซุ่ยสะดุ้ง

“ค่ะๆ เจ๊ซ่า เดี๋ยวแวนด้ารีบไปนะคะ” ซุ่ยเหลือบมองไปที่กลุ่มอีกทีเห็นไม่มีใครสนใจตนจึงเลี่ยงหลบไปด้วยความรู้สึกเศร้าๆ โหวงเหวงพิกล...

ooooooo

ซุ่ยไปถึงร้านอาหารที่เจ๊ซ่าบอก ถูกเจ๊ต่อว่าที่ให้เสี่ยรอนาน ซุ่ยงงถามว่าเสี่ยไหน เจ๊ไม่ตอบดึงซุ่ยเข้าไปด้านในแล้วมองสำรวจ ติว่าหน้าจืดไปหน่อย แต่ไม่มีเวลาแล้ว ถามซุ่ยว่าพร้อมนะ

“เดี๋ยวๆ นี่เจ๊ให้แวนด้ามาทำอะไร” ซุ่ยถาม เจ๊ไม่ทันตอบ เสียงเสี่ยก็ทักมาอย่างยินดีมีเมตตาว่า

“มาแล้วเหรอหนูแวนด้า”

เจ๊ซ่าขอโทษที่มาช้า เสี่ยบอกว่าไม่ต้องอธิบาย

ตนผิดเองที่นัดกะทันหันลำบากหนูแวนด้าแย่เลยที่ต้องรีบมา เจ๊ประจ๋อประแจ๋ว่าไม่ลำบากแวนด้าดีใจที่ได้มากินข้าวกับเสี่ย ถามซุ่ยว่าใช่ไหมแวนด้า

ซุ่ยงงมากถามเจ๊ว่า ตนมาเพื่อกินเหรอ

“เออสิยะ อย่าลืมนะ คุณเสี่ยเขาอุตส่าห์เลือกเธอเป็นพรีเซ็นเตอร์ เธอต้องเทกแคร์เขาดีเว่อร์ระดับแปดเลยนะ”

ซุ่ยตกใจ เพิ่งรู้ว่าเสี่ยเป็นเจ้าของแอร์เย็นเฉียบเงียบกริบหลับสนิทตลอดคืน เจ๊ซ่าถามเบาๆ แต่เสียงเข้มว่ารู้อยู่แล้วจะตกใจอะไร ส่วนเสี่ยก็ยิ้มหวานทักแวนด้าว่าทำเหมือนกับว่าเราไม่ใช่คนคุ้นเคยกัน ซุ่ยกลัวมีพิรุธรีบหาข้อแก้ตัว แกล้งทำเป็นชมว่าเสี่ยสมาร์ทขึ้นทุกครั้งหล่อจนตนจำไม่ได้

เสี่ยหัวเราะก๊ากๆ ชมซุ่ยว่าปากหวาน เจ๊ซ่าตัดบทว่าเสี่ยคงหิวแล้ว เร่งซุ่ยให้เข้าไปนั่งเลย เจ๊ย้ำซุ่ยให้ปรนนิบัติเสี่ยให้ดีแก้ตัวที่มาช้า แล้วขอตัวอีกชั่วโมงจะมารับ ปล่อยให้เสี่ยอยู่กับซุ่ยตามลำพัง

ซุ่ยตึงเครียดต้องหาทางเอาตัวรอดจากเสี่ยขี้หลี ตักนั่นตักนี่ป้อนให้เสี่ยอย่างเอาใจ

ซุ่ยเอาตัวรอดได้จนเจ๊ซ่ากลับมารับ เจ๊ขอบคุณเสี่ยที่เลี้ยงข้าวแวนด้า อ่อยว่าถ้าหิวอีกเมื่อไหร่กริ๊งกร๊างมาได้เสมอ เสี่ยยิ้มกริ่มมองซุ่ยแทบจะกลืนบอกว่าคงอีกไม่นาน

เสี่ยหยิบซองในกระเป๋าซ้ายให้ซุ่ยบอกว่าคราวหน้ามาเอาหัวใจไปด้วย ซุ่ยฝืนยิ้มไหว้ลา พอเดินออกมา

นอกห้องซุ่ยก็เลียนเสียงเสี่ยอย่างสมเพชว่า

“มาเอาใจกลับไปด้วยนะ...โอ๊ย...มุกเน่าไปไหม สมัยนี้ใครพูดกันบ้าง เจ๊ซ่าให้แวนด้ามากินข้าวกับคนแบบนี้ได้ไง มือปลาหมึกสุดๆ สายตาก็แบบ...ลามกมาก แวนด้าไม่ชอบเลย”

เจ๊บอกให้เลิกบ่นแล้วเปิดซองดู พอซุ่ยเปิดซองเห็นเงินปึกใหญ่คะเนไม่ต่ำกว่าห้าหมื่นบาท ซุ่ยตาโต เจ๊ถามว่าค่าตัววันนี้คุ้มไหม ซุ่ยพูดอย่างตื่นเต้นว่าแค่มานั่งกินข้าวได้ตั้งห้าหมื่น ทำงานสามเดือนยังไม่ได้เลย

“ก็คุณเสี่ยเขาใจดี เอ็นดูเธอมากกว่าคนอื่น คนแก่ขี้เหงาก็งี้แหละ ไม่รู้จะเอาเงินไปทำอะไร แต่เธอก็ต้องทำดีกับคุณเสี่ยเยอะๆนะแวนด้า เขาจะได้เมตตาเธอนานๆ”

ซุ่ยชวนเจ๊เย็นนี้ไปฉลองกันตนเลี้ยงเอง เจ๊ขัดทันทีว่าเย็นนี้ต้องไปงานปาร์ตี้วันเกิดคุณเพชรที่เป็นผู้กำกับ เร่งให้รีบไปเปลี่ยนเสื้อผ้าเดี๋ยวไปไม่ทัน เจ๊รีบเดินนำไปเลย ซุ่ยยังยืนอึ้งดีใจกับชีวิตวันนี้ บอกตัวเองว่า...

“กินข้าวก็ได้เงิน แถมยังมีปาร์ตี้กับผู้กำกับด้วย อะไรชีวิตจะดีขนาดนี้ เธอโชคดีจริงๆที่ได้เป็นแวนด้า”

ooooooo

ป้องปกไปรับยาแล้วเอาใบรับรองแพทย์มาให้โรส โรสบอกว่าเดี๋ยวจัดการให้ ป้องปกขอบคุณที่เป็นธุระให้และขอโทษที่ตนเคยคิดว่าเธอเป็นเจ้านายที่ใจร้ายเลยพูดไม่ค่อยดีด้วยเท่าไร

โรสงงถามว่าเขาเคยพูดไม่ดีกับตนด้วยหรือ ทำไมตนไม่รู้สึก รู้สึกแต่ว่าเขาใจดี ป้องปกงงถามว่าพูดประชดหรือเปล่า

“ไม่นะคะ ฉันพูดจริงๆ อาจจะฟังดูแปลก แต่ฉันรู้สึกสบายใจเวลาที่ได้เจอคุณ”

โรสพูดจริงใจ ป้องปกมองตาเธอเหมือนจะค้นหาเจตนาของเธอว่าหมายความว่าอย่างไร?

กลับมาถึงห้องพักคนไข้ เห็นว่าซุ่ยตื่นแล้ว ถามงงๆ ว่าทำไมตนมาอยู่โรงพยาบาล ตนเป็นอะไรและโรสมาทำอะไร โรสบอกว่าเธอนอนหลับ อยู่ๆก็ร่วงไปที่ออฟฟิศ หลิวบอกว่าหมอบอกว่าตื่นเมื่อไหร่ก็กลับบ้านได้แล้ว

แวนด้าในร่างซุ่ยจับหน้าจับผมตัวเอง หันหากระจก เมื่อไม่มีก็ขอเข้าห้องน้ำ แม่จะพาไปก็บอกว่าตนไปเองได้ ตนไม่ได้เป็นอะไร แล้วรีบเข้าห้องน้ำไปเลย

ซุ่ยเข้าห้องน้ำอึดใจเดียวก็ร้องกรี๊ดๆ ทุกคนตกใจว่าเป็นอะไรบอกให้เปิดประตู ซุ่ยไม่ยอมเปิด ป้องปกถามว่าเป็นอะไร แวนด้าในร่างซุ่ยรับไม่ได้ไม่อยากให้ใครเห็นหน้าเลี่ยนๆโล่งๆ ที่ถูกลบคิ้วที่เขียนเลอะๆของตนออก บอกคนข้างนอกว่าตนหน้าจืดอย่างกับแกงจืด
ค้างปี ตนจะกล้าให้คนเห็นหน้าได้ยังไง

ม่าบอกว่า ม่ามีน้ำยาอุทัยม่าเคยทาถูที่แก้มสวยเหมือนมีเลือดฝาด โรสถามว่าจะเอาลิปสติกของตนไหม ซุ่ยบอกว่าเอาทั้งสองอย่างเลย

ooooooo

ได้น้ำยาอุทัยและลิปสติกมาแต่งหน้าแล้ว ซุ่ยนั่งรถกลับบ้านพร้อมแม่ ม่า หลิว ซุ่ยนั่งหน้าคู่กับป้องปกที่ขับรถ ทุกคนนั่งกันเงียบๆ แต่คิดเหมือนกัน ม่ากระซิบกับแม่กับหลิวว่า

“ม่าว่าไอ้ซุ่ยมันแปลกๆอีกแล้ว”

“หนูก็รู้สึกค่ะ แปลกกว่าตอนแรกที่แปลก” แม่ตอบเบาๆ

ที่แม่บอกว่าแปลกกว่าตอนแรกคือ ตอนที่โรสแลกร่างกับซุ่ยนั้น อุปนิสัยใจคอแม้จะต่างไปบ้างแต่ก็ยังเป็นซุ่ยอยู่มาก แต่เมื่อแวนด้าแลกร่างกับซุ่ย ความฟุ้งเฟ้อเห่อเหิมแต่งตัวจัดอวดอึ๋มโชว์เอ็กซ์ยังเป็นแวนด้าคนเดิม

ที่ทำให้ทุกคนตกใจและแปลกใจมากคือ ขณะนั่งรถกลับ ซุ่ยอ่อยป้องปก จับมือลูบแขนชมว่าหล่อ แขนแน่นน่าซบ จนป้องปกปรามว่าพอแล้วตนไม่เล่นแล้ว

หลิวเห็นซุ่ยอ่อยป้องปกก็แกล้งขัดคอว่าจะมาแย่งของหลิวไม่ได้นะ หลิวไม่ยอม เลยเป็นประเด็นแซวกัน แม่ดุหลิวว่าแก่แดด ม่าทำขึงขังว่าเฮียป้องต้องเป็นของม่า ทั้งสี่แซวกันไปมา ป้องปกฟังเงียบๆแต่แอบมองซุ่ยเป็นระยะอย่างเป็นห่วง เมื่อกลับถึงบ้าน เขาค้นหา
อาการที่ง่วงนอนมากของซุ่ยในกูเกิล

ขณะนั้นเองคมน์เข้ามาขัดจังหวะขอคุยเรื่องแวนด้าสักสิบนาที ป้องปกถามว่าคนที่ออฟฟิศซุ่ยเขาก็เคยปลื้มโรสไม่ใช่หรือ คมน์บอกว่านั่นปลื้มเล่นๆ แต่นี่ปลื้มจริงๆ ป้องปกบอกว่า แวนด้าคนนี้ดูแปลกๆ คมน์ของขึ้นทันที ถามเสียงแข็งว่า

“แปลกไงวะ พูดจาไม่เข้าหูเลยว่ะเพื่อน ใช่สิ ผู้หญิงในสายตานายแปลกหมดทุกคนทั้งโลกนั่นแหละ มีแต่ยัยซุ่ยคนนี้คนเดียวที่ไม่แปลก เป็นคนปกติ๊...ปกติที่สุด ปกติจนเข้าขั้นพิสดารเลยละ ฮึ่ย!” คมน์อารมณ์เสีย

ooooooo

เจ๊ซ่าพาซุ่ยในร่างแวนด้าไปงานผู้กำกับเพชรที่จัดในผับ โต๊ะซุ่ยอยู่ติดกับฟลอร์ ซุ่ยแค่โยกหัวตามไม่กล้าขยับมาก เจ๊ซ่าขัดใจถามว่ารากงอกหรือ ทำไมไม่ออกไปเต้น ซุ่ยบอกว่าเต้นไม่เป็น

เจ๊ซ่ามองแปลกๆ ซุ่ยกลัวมีพิรุธจึงออกไปเต้น พอได้เต้นก็ติดลมบอกเจ๊ว่ามันมาก ไม่เคยสนุกแบบนี้มาก่อนเลย

ความสวย ซ่าอวบอึ๋มโชว์เอ็กซ์ของซุ่ยทำให้มีหนุ่มหลายคนจ้องตาเป็นมัน เจ๊ซ่ายุให้ไปสี ซุ่ยลุกไปแทนที่จะไปสีหนุ่มที่เจ๊ซ่ายุ ซุ่ยเห็นรังสิตนั่งอยู่คนเดียวก็เดินไปหาถามว่ามาคนเดียวหรือ ถูกรังสิตถามอย่างเย็นชาว่าตามตนมาทำไม ต้องการอะไร ขอให้พอเถอะ แค่นี้ชีวิตตนก็ยุ่งยากพอแล้วอย่าทำให้มันแย่ไปกว่านี้เลย จะให้ดีก็ช่วยไปอยู่ไกลๆตนด้วย

ซุ่ยที่กำลังหลงตัวเองในร่างแวนด้าว่าสวย เป็นที่หมายปองของหนุ่มๆ คิดว่ารังสิตกลัวตัวเองจะหวั่นไหวจึงไล่ตน

ขณะซุ่ยกำลังตื๊อรังสิตนั่นเอง ได้ยินเสียงเจ๊ซ่าร้องทัก หันไปมองเห็นเจ๊คุยกับผู้กำกับอยู่ เจ๊แนะนำเปิดทางทันที

“นี่ไงจ๊ะ คุณเพชร ผู้กำกับชื่อดังที่น้องแวนด้าอยากเจ๊อ...อยากเจอ”

ซุ่ยผสมโรงทำเป็นตื่นเต้นดีใจมากที่ได้เจอ คุยว่าตนติดตามและชอบผลงานของเขามาก แต่พอเพชรถามว่าเรื่องไหนก็ตอบไม่ได้ ทำเป็นถามเจ๊ซ่าว่าก็เรื่องที่เราไปดูด้วยกันไง เจ๊ซ่าเออออห่อหมกว่าเรื่อง “ไฟรักทาสสวาท” แล้วชงให้ซุ่ยรับลูกว่า

“คือแวนด้าอินมากจนขอให้เจ๊ช่วยเล่นเป็นพระเอกลากนางไปตบจูบตลอด เจ๊ลำบากใจนะ แต่ก็ต้องทำ เพื่อความฝันของน้อง นี่ถ้าได้เล่นเป็นนางเอกจริงๆ ฟินกว่านี้เยอะ ใช่ไหมแวนด้า”

“ใช่แล้วค่ะ...คือแวนด้าอยากโชว์ความสามารถแต่ก็ไม่รู้จะมีผู้ใหญ่ใจดีคนไหนให้โอกาสหรือเปล่า” ซุ่ยรับลูก

“ของแบบนี้มันต้องแคสติ้งกันก่อน...เล่นให้ผมดูสิ” เพชรมองซุ่ยตาเป็นมัน แล้วขยับเข้าใกล้ ซุ่ยไม่ชอบแต่อยากยั่วรังสิตเลยตอบหวานจงใจให้รังสิตได้ยินว่า

“แวนด้าพร้อมเสมอค่ะ แต่ตรงนี้พลุกพล่านไปมังคะ เดี๋ยวคนอื่น...” ซุ่ยเหลือบมองรังสิตคิดว่าเขาจะหึงแต่รังสิตหายไปแล้ว ซุ่ยกวาดตามองหา เห็นหลังเขาไวๆ เดินไปที่ประตู

มีชายคนหนึ่งเดินเล่นมือถือตามหลังรังสิตไป พอรังสิตไปถึงประตูมีคนผลักเข้ามาพอดี รังสิตผงะถอยไปชนชายที่เล่นมือถือตามหลังมาอย่างแรง จนมือถือร่วงและเลือดกำเดาไหลเขารีบขอโทษ ชายคนนั้นทั้งเจ็บและโมโห ง้างมือจะต่อย รังสิตหลบแล้วจับเขาดันไป
กระแทกผนัง นักเที่ยวต่างฮือแตกตื่น

ซุ่ยวิ่งแหวกผู้คนเข้ามา เห็นรังสิตกำลังชกต่อยกับชายคนนั้น ซุ่ยลุยเข้าไปดึงรังสิตลากไปอีกทาง ซุ่ยคิดไปเองว่ารังสิตกับชายคนนั้นชกกันเพราะหึงหวงตน บอกรังสิตคนนั้นจีบตนก่อนที่จะเจอเขา เข้าใจที่เขาไม่พอใจ แต่อย่าใช้ความรุนแรงสิ

“นี่ผมก็อดทนที่สุดแล้ว อดทนกับผู้ชายคนนั้น อดทนกับคุณ แล้วผมก็ใกล้หมดความอดทนแล้วด้วย พอทีเถอะแวนด้า อย่ายุ่งกับผมอีก”

“ทำเป็นหงุดหงิดกลบเกลื่อน ลงทุนต่อยกะคนอื่นเพื่อแย่งฉัน ดิบเถื่อนจริง” ซุ่ยยิ้มยั่วยวนอย่างมีความสุขมาก

ความคิดของซุ่ยในร่างแวนด้า เธอบอกตัวเองอย่างมาดมั่นว่า...

“ไหนๆคุณก็เลิกกับโรสที่ไม่ค่อยจะแยแสคุณ

เท่าไหร่ และเห็นงานสำคัญกว่าคุณตลอดเวลา ก็แปลว่า ตอนนี้สเตตัสของคุณก็คือโสด!! และโรสก็ไม่ใช่คนที่ใช่สำหรับคุณสักนิด แต่แวนด้านี่สิ สวย เซ็กซี่ นิสัยดี มีเวลาให้...บางที...คนอย่างแวนด้าต่างหากที่ฟ้าส่งมาเป็นเนื้อคู่ของคุณ...คุณรังสิต”

ooooooo

ซุ่ยเพลิดเพลินเริงร่ากับการอยู่ในร่างของแวนด้า ที่มีผู้ชายห้อมล้อม ชีวิตหอมหวานล่องลอยอยู่ในสังคมแสงสี อดคิดห่วงแวนด้าไม่ได้ไม่รู้ว่าแวนด้าอยู่ในร่างตนจะเข้ากับแม่ ม่า และหลิวได้หรือไม่ วันนี้วันหยุดจึงไปบ้าน

ซุ่ยไปแอบดูที่หลังพุ่มไม้ เห็นคนงานหนุ่มของป้องปกถอดเสื้อรดน้ำต้นไม้โชว์กล้ามเป็นมัด ครู่หนึ่งเห็นแวนด้าในร่างซุ่ยเดินออกมามองหนุ่มรดน้ำต้นไม้เคลิ้มบิดไปมา ซุ่ยชะงักว่าแวนด้ามองอะไร กำลังจะไปทักแต่แวนด้าเดินไปหาคนงานแล้ว ซุ่ยมองตาค้างพึมพำ

“แวนด้า...เธอเป็นซุ่ยแล้ว จะมาทำตัวเซ็กซ์แลบเซ็กซ์กระพือแบบนี้ไม่ได้” ยิ่งเห็นแวนด้าทำท่ายั่วยวนคนงานหนุ่มก็ยิ่งรับไม่ได้ “นั่นมันร่างฉันนะ ทำแบบนี้ฉันเสียชื่อหมดสิ”

แม่ ม่า และหลิวแอบดูซุ่ยอยู่ในครัว คุยกันอย่างหนักใจว่าซุ่ยเปลี่ยนไปอาจเพราะอากาศร้อน ม่าจะร้อยลูกปัดมากขึ้นเพื่อสะสมเงินไปซื้อแอร์มือสองมาใช้ หลิวกลัวแอร์มือสองจะมีผี ไปถามป้องปกว่า

“เฮียป้อง ซื้อแอร์มือสองที่ไหนที่ไม่มีผี พาแม่ไปซื้อที เราต้องเลี้ยงเจ๊ซุ่ยแบบนกเพนกวิน เจ๊ซุ่ยจะได้หายบ้า”

ป้องปกงงๆ แม่กับม่าบุ้ยใบ้ให้เขาดูซุ่ยที่กำลังโพสท่าเซ็กซี่อยู่กับคนสวน ป้องปกหน้าเครียดตรงไปหาทันที

ป้องปกเดินไปดุแวนด้าที่ทำท่าไม่เหมาะสม แทนที่แวนด้าจะหยุด กลับหันมายั่วเขาแทนฉีดน้ำใส่เขาจนชุ่มหัวเราะระริกบอกว่า เปียกแล้วเซ็กซี่ดี วิ่งไล่ฉีดน้ำใส่เขาอย่างสนกุสนาน

“แวนด้า...ไม่ว่าเธอจะอยู่ไหน เธอก็สนุกสนานได้ทุกเมื่อเลยนะ” ซุ่ยที่แอบดูพึมพำ

ooooooo

ป้องปกตัวเปียกเพราะถูกแวนด้าฉีดน้ำใส่กำลังดูแลต้นไม้ ก็ได้รับโทรศัพท์จากคมน์ชวนไปกินข้าว เขาบอกว่าไม่ว่างให้กินคนเดียวไปก่อน ฟังปลายสายแล้วมองเข้าไปในบ้าน บอกคมน์ว่า

“เอ่อ...ซุ่ยไม่สบาย ฉันว่า...เหมือนกับ...แปลกขึ้น อาการหนักขึ้นทุกทีๆ”

ซุ่ยในร่างแวนด้าตัดสินใจเดินเข้าไปในบ้านแวนด้าในร่างซุ่ยถามว่า “แวนด้ามาทำไมน่ะ”

ซุ่ยถามท่าทางขัดเขินว่าทุกคนสบายดีนะ แวนด้าบอกว่าสบายดีอยู่แล้วเธอมาเกี่ยวอะไรด้วย มีธุระอะไรหรือ

“ก็...ก็...ไม่มีธุระอะไร แค่...คือ...ตอนนี้ฉันออกจากบริษัทมาแล้วไง ก็เลยคิดถึงเพื่อนที่บริษัท เลยมาเยี่ยมเธอ เพราะฉันสนิทกับเธอที่สุดไง...ซุ่ย” แวนด้าถามอย่างตื่นเต้นว่าเธอลาออกจากบริษัทไปอยู่วงการบันเทิงแล้วเป็นอย่างไรบ้าง ได้แสดงอะไรบ้างหรือยัง ซุ่ยอึกอักบอกว่า “ยัง...แต่...เกือบแล้วล่ะ”

แวนด้ามองซุ่ยอย่างชื่นชมบอกว่าอยากสวยเหมือนเธอและอยากเข้าวงการดาราเหมือนเธอ ซุ่ยมองแวนด้าบอกว่าการแต่งหน้าแบบนี้ไม่เหมาะกับเธอ เขียนคิ้วทาแก้มแบบนี้ทำให้ดูตลก แวนด้าฟังแล้วเสียใจทำท่าจะร้องไห้

ป้องปกมาเจอพอดี ถามซุ่ยในร่างแวนด้าอย่างไม่พอใจว่าทำอะไรซุ่ย

“เฮียป้อง เปล่านะยะ” ซุ่ยในร่างแวนด้ารีบเดินหนีไป ป้องปกรู้สึกตงิดๆ รีบเดินตามไปถามว่าเธอไปว่าอะไรซุ่ย

“เปล่านะ ซุ่ยเขาเข้าใจผิดไปเองนะ ฉันเปล่า ฉันไปละ...บาย” ซุ่ยผลุนผลันออกไป ชนเข้ากับคมน์ที่ก้าวเข้ามาพอดี พอคมน์เห็นแวนด้าก็หลีทันที แต่ซินแสตามเข้ามามองพื้นกลางสนามหน้าบ้านบอกว่า

“ที่ตรงนี้ไม่เป็นมงคล มีแอ่งตรงกลางบ้านแบบนี้ คนในบ้านไม่เจริญ ครอบครัวย่ำแย่ เศรษฐกิจถดถอย” คมน์ถามว่าต้องแก้ไขอย่างไร ซินแสบอกว่า “ง่ายมากถมซะ”

ป้องปกถามว่าใคร คมน์บอกว่าอาจารย์กวง ซินแสชื่อดังของคนบันเทิง ป้องปกถามว่าเชิญซินแสมาบ้านตนทำไม พลางเดินตามคมน์กับซินแสเข้าไป ซุ่ยเลยเดินตามเข้าไปด้วย คมน์เดินตามซินแสไปพลางบอกป้องปกว่า

“ก็ฉันเห็นนายเครียดเรื่องซุ่ย ไอ้อาการแปลกๆ เหมือนผีเข้าผีออกนั่นน่ะ อาจจะเกี่ยวกับหยินหยางในร่างกายไม่สมดุล ฉันเลยเชิญอาจารย์กวงให้มาช่วยดูฮวงจุ้ยและกำจัดพลังงานแปลกปลอมที่ไม่ได้รับเชิญ”

ม่าเห็นอาจารย์กวงก็จำได้ทักทายอย่างตื่นเต้น คมน์โอ่ว่าไม่ต้องตื่นเต้นอาจารย์กวงกับตนสนิทกันมาก

ซินแสเดินดูภายในบ้านชี้ให้ดู “ห้องรับแขกเป็นบริเวณที่โชคลาภจะไหลเข้ามา ถ้าข้าวของอีเหละเขละขละ

ชี่ซึ่งเป็นพลังจักรวาลก็จะไหลเวียนไม่สะดวกเก็บของ ไม่จำเป็น เก้าอี้วางชิดมุมห้อง ให้เหลือพื้นที่เดินให้มากที่สุด”

ป้องปกกับซุ่ยเดินตามมาดู ซินแสหันมาเห็นซุ่ยก็ชะงัก มองหน้าบอกว่า

“คุณควรจะกลับมาอยู่บ้านนี้ได้แล้ว ไม่ควรเร่ร่อนไปอยู่ที่นั่นทีที่นี่ทีแบบนี้”

อ่านละคร บุษบาเร่ฝัน ตอนที่ 4 วันที่ 10 เม.ย.59

ละครเรื่องบุษบาเร่ฝัน บทประพันธ์โดย ร่มแก้ว
ละครเรื่องบุษบาเร่ฝัน บทโทรทัศน์โดย ศักดิ์ชาย เกียรติปัญญาโอภาส
ละครเรื่องบุษบาเร่ฝัน กำกับการแสดงโดย ตระกูล อรุณสวัสดิ์
ละครเรื่องบุษบาเร่ฝัน ผลิตโดย บริษัท ชลลัมพี โปรดั๊กชั่น จำกัด
ละครเรื่องบุษบาเร่ฝัน ควบคุมการผลิตโดย ณฐนนท์ ชลลัมพี
ละครเรื่องบุษบาเร่ฝัน ออกอากาศทุกวันศุกร์-อาทิตย์ เวลา 20.15 น. ทางไทยทีวีสีช่อง 3
ที่มา ไทยรัฐ