อ่านเพียงชายคนนี้ไม่ใช่ผู้วิเศษ ตอนที่ 4/2 วันที่ 23 เม.ย.59

อ่านเพียงชายคนนี้ไม่ใช่ผู้วิเศษ ตอนที่ 4/2 วันที่ 23 เม.ย.59

คืนนั้นอนุศนิยาขับรถมารับยาพ่อเพิ่มที่โรงพยาบาล เผอิญเจอศตวรรษก็หาว่าเขามาดักรอ เขาย้อน “ผมเห็นด้วยกับพ่อคุณแล้วว่า คุณพูดอะไรออกมาแต่ละที ฟังไม่ได้สักคำ”
“นายศตวรรษ! นายเป็นลูกหนี้ฉัน ไม่มีสิทธิ์จะพูดแบบนี้กับฉัน”
“ผมเข้าเวรกลางคืน โอเคไหมครับ” จบคำศตวรรษปุ๊บ เสียงท้องอนุศนิยาร้องโครกครากขึ้นมา ทั้งสองชะงัก อนุศนิยานึกได้ว่ายังไม่กินข้าว จับท้องตัวเอง “กาแฟสักแก้วไหมคุณ?”
“ไม่เอา”
“ผมไม่ได้ทำเพราะหน้าที่ “ลูกหนี้” แต่ผมทำเพราะ“น้ำใจ”

“ก็บอกว่าไม่.. “ แต่แล้วอยู่ๆ ก็ท้องร้องดังโครกครากขึ้นมาอีก ดังกว่าเดิม ศตวรรษขำพรืด อนุศนิยาทั้งโกรธทั้งอาย
“หัวเราะอะไร!!”


“กาแฟอย่างเดียวเหรอ แซนวิชด้วยมั๊ย” อนุศนิยาพูดไม่ออก “กินก่อนแล้วค่อยกลับ ไม่งั้นกระเพาะทะลุ จะไม่มีแรงมาทวงหนี้ผม” ศตวรรษเดินหัวเราะหึๆ ออกไป
อนุศนิยาหน้าแดงก่ำ เสียฟอร์มอย่างแรง เดินหนีไปรออีกทาง อนุศนิยาเดินไป โสมมิกาเห็น หยุดชะงักมองอย่างไม่พอใจ

ศตวรรษรับแก้วอเมริกาโน่ร้อนมาจากคนขาย ขณะกำลังมองๆ เลือกแซนวิชให้อนุศนิยาด้วย ก็มีมือโสมมิกามาคว้าแก้วกาแฟไป ศตวรรษชะงัก หันไปมอง “ของยัยนุศใช่มะ?“ ศตวรรษไม่ทันตอบ “โสมเอาไปให้มันเอง“ โสมมิกาเดินออกไป ศตวรรษรู้สึกถึงลางไม่ดี รีบตามโสมมิกาไปติดๆ

อนุศนิยานั่งจับท้อง เริ่มหิวหนักขึ้น โสมมิกาเดินเข้ามาทางด้านหลัง แกล้งสะดุด “อุ๊ยยยย” กาแฟร้อนๆกระฉอกโดนหลังมืออนุศนิยาเต็มๆ อนุศนิยาสะดุ้งโหยง รีบลุกพรวดขึ้นมายืน ก่อนจะหันไปเห็นว่าเป็นโสมมิกา ศตวรรษวิ่งมาเห็นเหตุการณ์ก็ตกใจมาก “ซอรี่นะนุศ ไม่ได้ตั้งใจ ร้อนมั๊ยอ่ะ”
“ลองโดนบ้างมั๊ย จะได้รู้ว่าร้อนรึเปล่า”
โสมมิกาเบ้หน้า
ศตวรรษรีบเข้ามาดูอนุศนิยา “ไหนดูสิ“
“ไม่ต้อง“
ศตวรรษไม่สนใจดึงแขนอนุศนิยามาดูมือ เห็นเป็นรอยแดงเริ่มจะพอง “รีบไปทำแผลก่อน”
“ฉันไม่ไป“
ศตวรรษไม่สนใจลากอนุศนิยาออกไป โดยไม่สนใจโสมมิกา
โสมมิกาโวยวาย “หมอ วรรษ! ศตวรรษ!!!!“
พยาบาลเรียก “คุณคะ” โสมมิกาหันมา “งดใช้เสียงในโรงพยาบาลนะคะ”
โสมมิกายิ่งโมโหมากขึ้น แทบจะกรี๊ดออกมาตรงนั้น

ศตวรรษกำลังดูแผลที่มือให้อนุศนิยาซึ่งหน้าตาเจ็บปวด
“ปวดแสบปวดร้อนล่ะสิ “
อนุศนิยาค้อน “อือ “
ไม่นานพยาบาลเอาถังสเตนเลสที่ใส่น้ำกับน้ำแข็งเข้ามาวางบนโต๊ะ “ดิฉันทำแผลให้ไหมคะ”
“ค่ะ / ไม่ต้องครับ” ทั้งสองหันมองกันขวับ
ศตวรรษบอกกับพยาบาล “ผมทำเอง ขอบคุณครับ “
พยาบาลเดินออกไป อนุศนิยายังฮึดฮัด ศตวรรษเอามืออนุศนิยาจุ่มลงในน้ำเย็น
อนุศนิยาสะดุ้ง “โอ๊ย ทำอะไร!!”
“น้ำเย็นจะช่วยลดอาการปวดแสบปวดร้อน“
“มันเย็น“
“ต้องอดทน“
“ไม่ไหว“
ศตวรรษไม่ยอมให้อนุศนิยาเอามือออก เค้าจับแขนอนุศนิยาแน่น “เห็นเก่งไปซะทุกเรื่อง แค่เอามือแช่ในน้ำเย็น ก็ป๊อดแล้วเหรอ”
อนุศนิยาฉุนกึ๊ก “ไม่ได้ป๊อด!! แต่ฉันรู้ว่านายกำลังเอาคืนฉัน“
“ทำไมผมต้องเอาคืนคุณ?? “
“ก็ที่ฉันแกล้งนาย!!!“ อนุศนิยาชะงักที่หลุดปากเพราะโมโห
ศตวรรษหันมองหน้าอนุศนิยาเต็มๆ ก่อนหัวเราะในคอ “ฮึ..” อนุศนิยากระชากแขนออกจากมือศตวรรษ และหันไปทางอื่นเพราะแก้ตัวไม่ออก “จำไว้นะคุณ ผมเป็นหมอ และหมอก็มีหน้าที่รักษาคนไข้ทุกคน ผมไม่มีสิทธิ์เลือก ถึงแม้เขาจะเป็นศัตรู” อนุศนิยาฟังแล้วก็ชะงัก หันมามองศตวรรษอึ้งๆ “ผมก็ต้องทำให้เขาหายจากความเจ็บปวด”
อนุศนิยาพูดไม่ออก ศตวรรษจับมืออนุศนิยา อนุศนิยายอมแต่โดยดี
ศตวรรษดูแลอนุศนิยา เอามืออนุศนิยาจุ่มเข้าจุ่มออกในน้ำเย็น อนุศนิยาลอบมองศตวรรษแววตาอ่อนลง

ศตวรรษเดินออกมา เจอโสมมิการออยู่ก็ชะงัก
โสมมิกาหน้าตาแบบน้อยใจมาก “ทำไมต้องดูแลมัน? “ ศตวรรษถอนใจไม่อยากอธิบาย “คุณดูแลมัน เพราะมันเป็นเจ้าหนี้คุณใช่มั้ย “
“ไม่เกี่ยวกัน”
“เกี่ยวสิ โสมจะช่วยคุณเรื่องหนี้เอง คุณจะได้ไม่ต้องไปยุ่งกับมันอีก”
“คุณโสม ผมไม่รู้หรอกนะว่าคุณกับคุณอนุศนิยามีเรื่องอะไรกันมาก่อน แต่นี่เป็นปัญหาของผม ไม่เกี่ยวกับคุณ อย่ายุ่งกับเรื่องนี้”
“ทำไมโสมจะยุ่งไม่ได้”
“เพราะคุณไม่มีสิทธิ์ นี่เป็นเรื่องส่วนตัวของผม” โสมมิกาอึ้ง “ต่อไปอย่ามาสร้างปัญหาที่นี่อีก “
“ทำไมคุณถึงว่าแต่โสม ทำไมไม่ว่านังนุศมันบ้าง” โสมมิกาทั้งฉุน ทั้งน้อยใจ
“เพราะคนที่ทำไม่ถูกคือคุณ เมื่อกี้คุณตั้งใจทำกาแฟหกใส่เขา ไม่ใช่อุบัติเหตุ ผมขอตัวก่อนนะ อ้อ ถ้าคุณจะมาหาผมที่นี่อีก ควรมาในเวลาพัก เพราะผมต้องทำงาน ไม่มีเวลาว่างมาต้อนรับคุณ” ศตวรรษตัดบทอย่างไร้เยื่อใยก่อนจะเดินออกไป โสมมิกาแค้นมาก

มิรันตรีมาวิ่งออกกำลังอยู่ที่สวนสาธารณะ ชยากรโผล่เข้ามาวิ่งขนาบข้างทำเอามิรันตรีตกใจ “มาได้ไง”
“มาดักรอเธอ”
“ก็ไหนว่าไม่อยากให้มิเข้าใกล้”
“รู้เรื่องที่นุศถูกจับคู่แล้วใช่ไหม”
“อ๋อ ค่ะ”
“ฉันอยากให้เธอไปป่วน เวลาที่นุศไปเดท”
“ป่วนทำไมคะ”
“นุศไม่ได้เต็มใจไป เขาทรมานทุกครั้งที่ต้องไปเจอผู้ชายพวกนั้น”
“นุศเขาบอกอาอย่างงั้นเหรอคะ”
“กับฉัน ถึงไม่พูด ฉันก็อ่านใจได้”
มิรันตรีแอบผิดหวังที่เห็นชยากรมาเพื่อให้ช่วยเรื่องอนุศนิยา “ถ้าหวงก้างนัก ก็ไปเองสิคะ“ มิรันตรีสปีดความเร็วขึ้นมา แล้ววิ่งหนีชยากรไปทางอื่น
ชยากรหงุดหงิดที่มิรันตรีไม่ยอมช่วยเขา
มิรันตรีวิ่งหนีมาอีกทาง ชยากรยังตามเข้าไปกระแซะอีก “บอกมา ฉันต้องทำยังไง เธอถึงจะยอมช่วยฉัน”
“ไม่ทำก็คือไม่ทำ ไม่มีอะไรเปลี่ยนใจมิได้ทั้งนั้น” มิรันตรีเชิดใส่แล้ววิ่งหนีไปอีกทาง
ชยากรแค้นมากที่โดนมิรันตรีหยิ่งใส่

ชยากรมาแอบอยู่ตรงต้นไม้ตรงที่มิรันตรีเคยมาซุ่มหลบเขา มิรันตรีกำลังจะวิ่งผ่านมา แต่แอบรู้ทันเพราะเห็นว่าชยากรซ่อนอยู่ มิรันตรีวิ่งไปใกล้พุ่มไม้ ชยากรวิ่งโผล่ออกมาจากต้นไม้ มิรันตรียื่นขาออกไปขัดไว้ ชยากรเสียหลักล้มลงทันทีจนทำให้มือถือร่วงลงกับพื้น
“โอ๊ย”
“สมน้ำหน้า อยากมาโรคจิตแถวนี้”
“ถ้าเธอห่วงนุศจริง ก็ควรจะช่วยนุศสิ”
“อาจะหวงนุศไว้ทำไม ทำไมไม่ปล่อยให้นุศมีชีวิตของเขาไป”
“ไม่มีผู้ชายคนไหนทำให้นุศมีความสุขได้”
“ไม่ใช่ไม่มี แต่อากลัวว่าจะมีมากกว่าถึงได้ทำแบบนี้ไง”
“ตกลงจะช่วยฉันรึเปล่า”
“ทำใจไม่ได้สินะที่จะเห็นนุศมีแฟนกะเค้า”
ชยากรเสียงเข้ม “ฉันถามว่าตกลงจะยอมช่วยฉันรึเปล่า”
“บอกมาก่อนรักหลานตัวเองใช่รึเปล่า”
“ไม่ช่วยก็จบ ฉันไม่ง้อคนอย่างเธอก็ได้”
ชยากรไปหยิบมือถือที่หล่นอยู่ที่พื้น ระหว่างนั้นมีสายของนุศโทรเข้ามาพอดี ที่หน้าจอของชยากร เห็นเป็นรูปถ่ายที่เขาแอบถ่ายที่บ้านตัวอย่างกับนุศ รูปๆ นั้นเป็นรูปที่เขา selfie ตอนที่นุศหลับ ส่วนเขาก็เข้าไปนอนจ้องหน้านุศตอนหลับใกล้ๆ รูปถ่ายชวนให้ดูเข้าใจเหมือนทั้งคู่นอนเคียงข้างกันประสาคู่รัก
มิรันตรีรีบแย่งโทรศัพท์มาดู “นี่อะไร ตกลงอากับนุศเป็นอะไรกัน” ชยากรรู้สึกอายที่มิรันตรีมาเห็นรูปที่เขาแอบถ่าย เขาพยายามจะไปดึงมือถือมา “นี่อย่าบอกนะว่ามีอะไรไปถึงขั้นนั้น”
ชยากรพยายามเอาคืน “มันเรื่องของฉัน”
“งั้นมิจะให้นุศอธิบายเรื่องนี้” มิรันตรีเก็บมือถือทำท่าจะเดินไป
ชยากรตัดสินใจสารภาพออกไป “ก็ได้ ฉันรักนุศ“ มิรันตรีตกใจ หันมามองชยากร “แล้วนุศก็รักฉัน เรารักกัน ฉันถึงได้อยากให้นุศเป็นของฉันคนเดียว”
มิรันตรีตะลึงกับคำพูดของชยากร เพราะเธอไม่เคยรู้มาก่อนว่าอนุศนิยาจะมีใจให้กับชยากรด้วย

นันทนาเดินฉอเลาะกับแชป เทรนเนอร์หุ่นก้ามปูซึ่งเป็นคนสนิทเข้ามา พอเห็นเสาวรสกำลังวิ่งลู่วิ่งอยู่ก็ตื่นเต้น
“อุ๊ย... เดี๋ยวพี่มานะ” นันทนาเดินแยกจากแชป รีบขึ้นไปจับจองลู่วิ่งข้างๆ กันแล้วกดเครื่องให้เริ่มทำงาน
เสาวรสเห็นนันทนามาก็ประกบข้างๆ ก็หงุดหงิด แกล้งกดเพิ่มความเร็วข่ม นันทนาเห็นเสาวรสโชว์ฟิตก็รัวกดเร่งความเร็วบ้าง เสาวรสเห็นนันทนาจงใจท้า ก็กดรัวอีก แชปยืนมองดูสองป้าวิ่งสู้ฟัดอย่างห่วงๆ
นันทนาเริ่มหอบแฮ่กไม่ไหว พูดอย่างเหนื่อยหอบ “พอ...พอ...ฉันยอมก็ได้“ นันทนาหยุดเครื่องวิ่ง
เสาวรสเห็นอย่างนั้นก็กดหยุดบ้าง ทั้งคู่หยุดยืนเหนื่อยหอบลมจะใส่
“มาท้าฉันก่อนทำไม”
“ไม่ได้ท้า จะมาสงบศึกย่ะ ... โอย แชปจ๋า” แชปมาประคองนันทนาไปนั่ง “ฉันจะมาบอกว่าเราอย่ามาตีกันเองเลยนะ เรื่องหนี้น่ะ ฉันหาทางออกให้คุณได้”
เสาวรสหูผึ่ง แชปไปเอากระบอกน้ำมาให้นันทนาดื่ม นันทนาดูดน้ำเอื๊อกๆ จนเสาวรสอดใจรอไม่ไหว “เอ๊า... ทางออกอะไร บอกมาเร็วๆ ซี่”
“ยายนุศกำลังหาสามี แล้วตั่วเฮียของฉันเนี่ยก็ปลื้มหมอวรรษเอามากๆ ถ้าหากตาวรรษมาเป็นเขยล่ะก็นะ นอกจากไม่เอาสินสอดแล้ว เผลอๆ อาจจะยกหนี้ให้อีกต่างหาก”
เสาวรสได้ยินอย่างนั้นก็ตาเป็นประกายขึ้นมา “หา...”
“แม่โสมมิกาคงไม่ใจป้ำอย่างนี้หรอกจริงมะ?”
เสาวรสไม่แน่ใจ “แต่หนูอนุศนิยาเนี่ย ท่าทางเขาไม่น่าจะชอบใครง่ายๆ”

อ่านเพียงชายคนนี้ไม่ใช่ผู้วิเศษ ตอนที่ 4/2 วันที่ 23 เม.ย.59

ละครเรื่อง เพียงชายคนนี้ไม่ใช่ผู้วิเศษ บทประพันธ์โดย กรุง ญ. ฉัตร
ละครเรื่อง เพียงชายคนนี้ไม่ใช่ผู้วิเศษ บทโทรทัศน์โดย ดนยา ทรัพย์ยิ่ง
ละครเรื่อง เพียงชายคนนี้ไม่ใช่ผู้วิเศษ กำกับการแสดงโดย กฤษฎา เตชะนิโลบล
ละครเรื่อง เพียงชายคนนี้ไม่ใช่ผู้วิเศษ ผลิตโดย บริษัท ทอง เอ็นเตอร์เทนเม้นท์ จำกัด
ละครเรื่อง เพียงชายคนนี้ไม่ใช่ผู้วิเศษ ควบคุมการผลิตโดย คุณแอน ทองประสม
ละครเรื่อง เพียงชายคนนี้ไม่ใช่ผู้วิเศษ ออกอากาศทุกวันพุธ-พฤหัสบดี เวลา 20.15 น.
ติดตามชมละครเรื่อง เพียงชายคนนี้ไม่ใช่ผู้วิเศษ ได้ทางไทยทีวีสีช่อง 3
ที่มา ไทยรัฐ