อ่านละคร บุษบาเร่ฝัน ตอนที่ 6 วันที่ 16 เม.ย.59

อ่านละคร บุษบาเร่ฝัน ตอนที่ 6 วันที่ 16 เม.ย.59

ทั้งป้องปกและคมน์ รวมทั้งทุกคนที่ออฟฟิศต่างร้อนใจห่วงใยและสงสัยว่าทำไมแวนด้าจึงหนีไปกับรังสิต โดยเฉพาะโรสเครียดมากจนแวนด้าถามว่าเป็นห่วงรังสิตเหมือนกันใช่ไหม โรสสะบัดเสียงใส่ว่าเป็นห่วงในฐานะเพื่อนร่วมงาน แวนด้าบอกอวดๆ ภูมิใจว่าตนเป็นห่วงมากกว่าเพื่อนร่วมงาน

ซุ่ยขับรถพารังสิตหนีโดยมีทั้งรถแวนสีดำของพ่อกับลูกน้อง และรถแวนสีขาวของแม่ไล่ล่าอย่างไม่ลดละ พ่อโทร.เข้ามือถือซุ่ยขู่ว่าคิดว่าจะหนีพ้นหรือ ซุ่ยขับรถเข้าซอย จู่ๆก็ต้องเบรกเอี๊ยดเพราะรถแวนสีขาวพุ่งออกมาจากซอยเล็ก ซุ่ยจะเลี้ยวก็ไม่ได้เพราะมีลังกระดาษกองเป็นพะเนินอยู่ รถแวนสีขาวจอดทันที แม่ลงจากรถ ทั้งด่าทั้งท้าให้ซุ่ยลงมาเจอกัน



ทันใดนั้นรถแวนสีดำก็ขับพุ่งเข้ามาจอดปิดท้ายรถของซุ่ย รถซุ่ยถูกล็อกหน้าหลังหนีไม่ได้ ทั้งซุ่ยและรังสิตเครียด! รังสิตถามว่าจะเอาไงดี ซุ่ยบอกว่าตนลงไปไม่ได้เด็ดขาด รังสิตเสนอให้ใช้วิธีของตน แล้วเขาก็ลงจากรถดึงซุ่ยลงไปด้วย ตะโกนบอกแม่ว่า

“คุณอยากได้ตัวแวนด้ามากใช่ไหม ยังไงเรื่องนี้ก็ไม่เกี่ยวกับผม ถ้าอยากได้ตัวเธอก็มาเอาไป แต่สามีคุณทั้งรักทั้งหลงแวนด้ามากนะ ถ้าคุณทำอะไรรุนแรงระวังเขาจะโกรธจนขอเลิกกับคุณ”

“ไม่มีทาง!!! มันไม่มีทางเลิกกับฉัน” แม่โต้ แล้วหันไปสั่งลูกน้อง “ไปเอานังพืชชั้นต่ำมา!”

“ขอโทษนะเว้ย ใครมาก่อนได้ก่อนว่ะ เจ้านายพวกแกคงไม่ลงโทษที่ทำงานพลาดหรอกใช่ไหม”

รังสิตตะโกนแล้วดันซุ่ยเข้าไปหลังรถ ตัวเองขึ้นขับแทนขับลุยเข้าไปในกองลังกระดาษหนีไป ทุกอย่างเร็วจนอีกฝ่ายตั้งหลักไม่ทัน ลูกน้องพ่อกับแม่มัวชกกันเพื่อแย่งตัวแวนด้า กว่าจะรู้ตัว รังสิตก็ขับรถพาแวนด้าหนีไปไกลลิบแล้ว...

ooooooo

โรสว้าวุ่นใจจนปกปิดไม่อยู่ไปที่บ้านซุ่ยทำทีถามข่าวแวนด้า พอป้องปกบอกว่าแวนด้าไม่ได้กลับมาเลย ก็ยิ่งใจเสีย คมน์ถามว่าแวนด้ามีญาติที่ติดต่อในเวลาฉุกเฉินได้ไหม โรสบอกว่า...

“แวนด้าไม่เขียนเบอร์ใครไว้เลยค่ะ ดูเหมือนจะไม่มีญาติที่ไหนด้วย”

หลิวกับม่าพึมพำอย่างเวทนาว่าตัวคนเดียวแท้ๆ คมน์ก็ว่า มิน่าถึงได้เลือกทางผิดชีวิตเลยต้องวุ่นวายแบบนี้น่าสงสารจริงๆ ป้องปกชวนลองไปหาที่บ้านแวนด้าดูไหม แม่สงสัยพ่ออะไรนั่นจับทั้งแวนด้าและรังสิตไปหรือเปล่า คมน์เสนอว่าแจ้งความให้ตำรวจจัดการดีกว่า หลิวโพล่งขึ้นว่า ตนมีวิธี!

ทุกคนมองหลิวอย่างมีความหวัง วิธีของหลิวคือให้จุดธูปคนละเก้าดอกอธิษฐานช่วยพวกเขา เมื่อยังไม่มีทางทางอื่น ทุกคนจึงทำตามหลิวบอก โรสมองธูปในมือ นึกบอกรังสิตว่า...

“เรายังมีเรื่องต้องคุยกันอีกเยอะ รีบๆกลับมานะ คุณรังสิต...”

พวกข้างหลังพากันเป็นห่วงแวนด้าและรังสิตด้วยความรู้สึกต่างกัน แต่เวลานี้ รังสิตกับซุ่ยในร่างแวนด้าหนีไปพักที่รีสอร์ตริมทะเลแล้ว ซุ่ยเห็นเขาฟกช้ำเพราะการต่อสู้มาก เอายาแก้ปวดให้กิน พูดอย่างประทับใจว่า

“ฉันคิดว่าคุณจะทิ้งฉันจริงๆเสียอีก ขอบคุณนะคะที่ช่วยฉัน” รังสิตบอกว่าในสถานการณ์แบบนี้ไม่ว่าเป็นใครเขาก็ต้องช่วยอยู่แล้ว ซุ่ยติงว่า “ไม่หรอก คนอื่นอาจจะทิ้งฉันก็ได้ แต่เพราะคุณเป็นคนดีไง ฉันมองคุณไม่ผิดจริงๆ”

“ให้ถือว่าเราไม่มีอะไรติดค้างกันก็แล้วกัน เราต่างก็เดือดร้อนเพราะเรื่องนี้มามากแล้วนะ ให้มันจบแค่นี้เถอะ”

ซุ่ยตกใจเพราะคิดว่ารังสิตปฏิเสธรังเกียจเพราะตนเป็นเมียน้อยพ่อ บอกว่าต่อไปตนจะไม่เกี่ยวกับเขาอีก ขอโอกาสตนได้ไหม?

รังสิตตอบอย่างไม่มีเยื่อใยว่าไม่ใช่เรื่องให้โอกาส แต่ตนไม่เคยคิดพัฒนาความสัมพันธ์ของเราให้ไปไกลกว่านี้...ผมผิดเองแหละที่ตอนนั้นไม่หนักแน่นพอ ซุ่ย

ถามทันทีว่าหมายความว่าเมื่อก่อนเขาเคยมีใจให้ตนใช่ไหม ที่ว่าตอนนั้น...มันตอนไหนหรือ?

รังสิตง่วงจนตาปรือจะหลับให้ได้ ซุ่ยก็ถามไม่หยุด เขาตอบในสภาพเบลอเต็มทีว่า

“ผมไม่น่า...คุณ...เลย...”

“คุณรังสิต พูดให้รู้เรื่องก่อนแล้วค่อยหลับไม่ได้รึไง ไม่น่าอะไร คุณรังสิต...คุณรังสิต!” ซุ่ยจับตัวเขย่า แต่รังสิตหลับไปแล้วเพราะฤทธิ์ยาแก้ปวด ซุ่ยเครียด อยากรู้มาก ได้แต่คิดถามตัวเอง “ไม่น่า...อะไรอ่ะ”

ooooooo

ซุ่ยคิดจนหลับไป พบตัวเองเดินอยู่ชายหาด รู้สึกเสียดายมากที่โอกาสดีๆได้อยู่กับรังสิตที่ชายทะเลกันสองคน แต่กลับไม่มีบรรยากาศโรแมนติกเลย รังสิตเตือนว่าออกมาเดินข้างนอกเดี๋ยวพวกนั้นก็มาเจอหรอก

รังสิตถามว่าเราจะหนีอย่างนี้ไปอีกนานแค่ไหน เราหนีตลอดชีวิตไม่ได้หรอก ซุ่ยก็ไม่รู้จะทำอย่างไร หรือจะบอกพ่อไปว่าเขาไม่เกี่ยวอย่าทำร้ายเขา พ่อจะได้พุ่งเป้ามาที่ตนคนเดียว เขาจะได้ไม่เดือดร้อน แต่รังสิตไม่ยอมให้เธอลำบากคนเดียว

พลันรังสิตก็นึกออกบอกว่าวิธีนี้ต้องแก้ปัญหาได้ คือให้ซุ่ยแต่งงานกับตนเสีย ซุ่ยซาบซ่าไปทั้งตัวถามว่าเขาจะแต่งงานกับตนจริงๆหรือ บอกให้เขาหยิกตนให้รู้ว่าตนไม่ได้ฝันไป

“ผมไม่อยากทำให้คุณเจ็บแบบนั้น” พลางยื่นหน้าเข้ามาจะจูบ ซุ่ยหลับตาพริ้มใจระทึก แต่แล้วรังสิตกลับกระซิบข้างหูว่า “แวนด้า...ตื่นได้แล้ว...” ซุ่ยลืมตาขึ้น เห็นหน้ารังสิตเบลอ เขายังคงปลุกไม่หยุด “แวนด้า...ตื่น!...”

ซุ่ยในร่างแวนด้าตื่นขึ้นมานึกถึงความฝันแล้วเสียดายมากที่ฝันยังไม่จบ ตนยังไม่ได้แต่งงานกับรังสิตตามความฝัน อยากให้เขาพูดประโยคนั้นอีก พยายามให้เขานึกว่าพูดอะไร รังสิตนึกว่าตนขอยาแก้ปวด ซุ่ยบอกว่าไม่ใช่ นึกใหม่ เขานึกอีกครู่หนึ่งก็ร้องอย่างตื่นเต้นว่า

“โอเค ผมรู้แล้ว โทรศัพท์ผมแบตหมด คุณมีที่ชาร์จไหม ขอยืมหน่อย”

ซุ่ยเซ็งจนพูดไม่ออก หมดแรงลุ้นไปเลย

ooooooo

ซุ่ยถูกพ่อตามไปถึงรีสอร์ตตามสัญญาณโทรศัพท์ พ่อสั่งลุยค้น รังสิตบอกให้ซุ่ยโทร.บอกให้ รปภ.ช่วยแจ้งตำรวจ แต่ซุ่ยกลับโทร.หาป้องปกให้ช่วยด้วย พวกโรสเลยรู้ว่ารังสิตกับซุ่ยพักอยู่ที่รีสอร์ตริมทะเล

ป้องปกกับคมน์รีบไปรีสอร์ตตามแผนที่ที่คมน์หาได้จากกูเกิลแม็ปในโทรศัพท์

“เหยียบเต็มที่ ชั่วโมงนึงก็น่าจะถึง รีบไปเหอะ” คมน์เร่ง ป้องปกรีบมาที่รถ เจอแวนด้ามาอ้อนว่าตนอยากไปเที่ยวทะเลด้วย อยากใส่ชุดบิกินี อยากเล่นน้ำทะเล กว่าจะสลัดจากแวนด้าไปได้ก็เสียเวลาไปนาน ระหว่างนั้นหลิววิ่งเอาเป้ของม่าที่ติดตัวไปม็อบประจำ ให้ป้องปกเอาไปด้วยเผื่อมีอะไรใช้ต่อสู้กับพวกนั้นได้

รังสิตกับซุ่ยอยู่ในห้องพักหนีไม่ทันจึงหลบเข้าไปในตู้เสื้อผ้า ลูกน้องพ่อบุกเข้าห้องพักเปิดตู้เสื้อผ้าก็หาไม่เจอ เพราะมันเข้าผิดห้อง แต่มันก็เจอรังสิตกับซุ่ยขณะกำลังจะหนีออกไป รังสิตถีบประตูใส่มันแล้วจูงซุ่ยหนีไปได้

โรสขับรถไปที่รีสอร์ตตามแผนที่ที่คมน์ส่งไปให้ โทรศัพท์คุยกับป้องปกไปตามทางว่า

“ฉันโทร.ไปที่รีสอร์ตตามเบอร์ที่คุณให้มา ให้เขาช่วยดูคุณรังสิตกับแวนด้า เขาบอกว่าสองคนนั้นหายไป... ใช่ค่ะข้าวของยังอยู่ครบ รถด้วย แต่ตัวสองคนนั้นไม่รู้

อยู่ไหน...คุณป้องปกคะ ถ้าคุณไปถึงก่อน คุณช่วยเขาด้วยนะคะ” โรสเสียงเครือด้วยความเป็นห่วงรังสิต พอวางสายจากป้องปก โรสภาวนา...

“คุณรังสิต คุณอย่าเป็นอะไรนะ เรายังไม่ได้เคลียร์กัน คุณต้องโอเคนะคุณรังสิต...”

รังสิตกับซุ่ยหนีไปตามโขดหินแถวชายทะเล ซุ่ยคิดว่าไม่รอดแน่ บอกรังสิตให้หนีไปตนจะถ่วงพวกมันไว้ รังสิตบอกว่าตนไม่ทิ้งเธอไว้คนเดียวหรอก ก็พอดีเสียงพ่อตะโกนมาว่า “แวนด้า!! หยุดเดี๋ยวนี้” เมื่อแวนด้ากับรังสิตไม่หยุด ทั้งพ่อและลูกน้องก็รุมกันเข้าจับตัวทั้งสองไว้ พ่อถือปืนเดินเข้ามาพูดเยาะว่า “บอกแล้วไง ยังไงก็หนีไม่พ้น”

แล้วพ่อก็ลากรังสิตลงทะเลจับกดหัวจมน้ำ ซุ่ยถูกคุมตัวอยู่บนฝั่งตะโกนให้ปล่อยรังสิต พ่อไม่สนใจซุ่ยเลยตะโกนว่าให้ช่วยด้วยตนโดนปล้ำ พวกลูกน้องเหลียวมองนึกว่ามีคนมา ซุ่ยเลยสลัดจากพวกมันวิ่งไปช่วยรังสิต กลับถูกพ่อจับกดน้ำไปอีกคน

ซุ่ยเห็นทีไม่รอด เพื่อช่วยรังสิตเธอบอกพ่อว่าตนยอมทุกอย่างแล้ว จะให้ตนทำอะไรบอกมาเลยขออย่าฆ่าตน อย่าฆ่าเขา ได้โปรดเถิด ต่อไปตนจะไม่สนใจใครอีกแล้วและจะไม่เลิกกับพ่อ

ขณะนั้นเอง แม่ก็ตามมาถึง พ่อตกใจอุทาน“คุณดาวเรือง!!”

เมื่อถูกแม่มาเล่นงาน ซุ่ยบอกว่าตนจะเลิกกับพ่อแล้วแต่เขาไม่ยอม ที่ตนต้องพูดไปเมื่อกี๊นี้เพราะพ่อกำลังจะฆ่าตนและสามี ทั้งๆที่ตนท้องได้สองเดือนแล้ว รังสิตตกใจที่ถูกซุ่ยอ้างว่าเป็นสามีและท้องได้สองเดือนแล้ว

พอแม่ได้ยินว่าแวนด้าท้องได้สองเดือนแล้ว ก็ตรงเข้าทุบพ่อด้วยความหึงหวง พ่อปัดป้องพลางนึกสงสัยว่าสองเดือนที่แล้วแวนด้าอยู่กับตนตลอดเวลาแล้วไปแอบท้องกับรังสิตตอนไหน? สองผัวเมียมัวชุลมุนกันเอง ซุ่ยจึงพารังสิตหนีไปจนถึงใกล้หมู่บ้านที่มีเรือประมงจอดอยู่ รังสิตยังแคลงใจถามซุ่ยว่าเธอท้องกับตนจริงหรือ

“ถามเหมือนเราเคยมีอะไรกัน...ฉันโกหกพวกนั้น คุณไม่เห็นที่ฉันขยิบตาเหรอ”

รังสิตโล่งใจ แต่มองไปอีกทีเห็นพ่อแม่ และลูกน้องวิ่งตามมาทัน แล้วเขาล้อมรังสิตกับซุ่ยไว้ทันที!

ooooooo

ป้องปกกับคมน์ตามมาเห็นรังสิตกับซุ่ยถูกลูกน้องพ่อกับแม่หกคนล้อมไว้ ก็รื้อเป้ของม่าหาอาวุธสู้ แต่ในเป้ไปม็อบของม่ามีผ้าเช็ดหน้า เสื่อ รื้อไปอีกป้องปกร้องบอกอย่างตื่นเต้นว่าเจอแล้ว!!

ครู่เดียวก็มีเสียงปุ้งๆ และมีประกายไฟแลบ พวกลูกน้องพ่อกับแม่นึกว่าเป็นระเบิดพากันหลบเอาตัวรอด ซุ่ยกับรังสิตหนีไปได้อีก ต่อมาพวกมันเจอซากพลุจึงรู้ว่าที่แท้เป็นเสียงพลุ! เป็นพลุที่ติดอยู่ในเป้ของม่านั่นเอง

ป้องปกกับคมน์พารังสิตกับซุ่ยหนี ถูกลูกน้องพ่อกับแม่ตามมา พวกเขาสู้ยิบตา แม่ตามมาทันหยิบขวดออกมาเปิดฝาสาดน้ำใส่หน้าซุ่ย นึกว่าเป็นน้ำกรด ทุกคนตกใจรีบเข้าไปดูซุ่ยปรากฏว่าไม่เป็นอะไร แม่มองงงๆ ว่าเป็นได้ไง? ลูกน้องคนหนึ่งมาดูขวด บอกแม่ว่านี่คือขวดน้ำมนต์ที่คุณนายขอหลวงพ่อมาต่างหาก!

พวกชาวบ้านได้ยินเสียงเอะอะโวยวายพากันออกมามุงดูเห็นคมน์ก็จำได้ว่าเป็นนักแสดงเลยนึกว่าเขาถ่ายละครกัน คมน์ได้ยินบอกว่าช่วยตนด้วยนี่ไม่ใช่ละคร

พ่อทั้งหึงและแค้นที่ป้องปกช่วยซุ่ย ย่างสามขุมจะเข้าเล่นงานป้องปก ซุ่ยเห็นมีดตัดแหวางอยู่จึงคว้ามาขู่ แต่ตวัดถูกพ่อที่ท้องจนเลือดไหล พ่อผงะ แม่ตกใจร้องเรียก “คุณมานะ!!” แล้วรีบเข้าประคองพ่อพร่ำบอก “คุณมานะ อย่าตายนะ!!”

คมน์วิ่งนำชาวบ้านเข้ามา ชาวบ้านเข้าล้อมและจับลูกน้องพ่อกับแม่มัดไว้ คมน์ประกาศว่า

“ผมแจ้งตำรวจแล้วนะ ถ้าคุณทำอะไรแวนด้า คุณได้เป็นข่าวหน้าหนึ่งแน่” คมน์วิ่งเข้ามาดูซุ่ยด้วยความเป็นห่วง

พ่อมองคมน์เขม็งถามว่านี่ผู้ชายอีกคนแล้วหรือ? ซุ่ยมองแม่ที่ยืนอยู่ บอกพ่อว่า

“คนเดียวที่มีแต่คุณคือภรรยาของคุณ ถ้าคุณต้องการรักแท้มันก็อยู่ตรงหน้าคุณแล้วจะไปตามหาจากผู้หญิงอื่นทำไม”

“เพราะเขาไม่ได้ต้องการแค่ความรักไง แต่ตัณหาทำให้เขาหยุดไม่ได้ ฉันเคยหวังว่าคุณจะรู้จักพอ วันหนึ่งคุณจะถึงจุดอิ่มตัว แต่ดูคุณซิ อายุปูนนี้ก็ยังไม่เลิกเจ้าชู้ ฉันหยุดคุณไม่ได้ เลยต้องคอยไล่บี้เอากับผู้หญิงของคุณ รู้ไหมว่าฉันเหนื่อย ฉันถามตัวเองบ่อยมากว่าจะทนทำไม เลิกๆไปสิจะได้จบๆ แต่พอคิดว่าต้องเลิกกับคุณจริงๆ ฉันก็ทนไม่ได้...” แม่เสียงเครือด้วยความสะเทือนใจ

“คุณดาวเรือง...” พ่อครางออกมาเหมือนสำนึก

“ฉันก็เหมือนคุณนั่นแหละคุณมานะ ใครทำฉันเจ็บ ฉันก็ไม่ยอมปล่อยให้มันมีความสุขหรอก” แล้วแม่ก็ตะโกนสั่งลูกน้อง “เอาตัวคุณมานะขึ้นรถ ฉันไม่คิดจะแก้แค้นนะ แต่ฉันรอเวลานี้มานานแล้ว”

แม่ยิ้มน่ากลัว ลูกน้องแม่มาประคองพ่อออกไป พ่อตกใจ ทั้งเจ็บแผลทั้งกลัวแม่ แม่หันมาพูดกับซุ่ยว่า

“ฉันโหดเหี้ยมเพราะสถานการณ์โหดร้ายมันบีบบังคับ ถ้าเธอไม่อยากบาปไปกว่านี้ ก็อย่าทำให้ฉันต้องกลายเป็นคนเลวสิ” ซุ่ยบอกว่าตนเลิกกับสามีแม่และไม่กลับไปแน่ แม่จ้องหน้าบอกว่า “ฉันจะรอดู!”

พอเรื่องลงเอยแล้ว ชาวบ้านก็กลุ้มรุมกันมาขอลายเซ็นคมน์

“ไม่ต้องแย่งกันครับ ได้ทุกคน” คมน์บอกชาวบ้าน แล้วตะโกนบอกซุ่ย “แวนด้า...รอผมก่อนนะแวนด้า...”

คมน์ถูกชาวบ้านต้อนไปอีกทาง ซุ่ยมองตามแล้วถอนใจ ก่อนจะเหลือบมองป้องปก เขามองซุ่ยอย่างเห็นใจ

ooooooo

ซุ่ยเดินเหนื่อยๆเลี่ยงออกมา ป้องปกถามว่าเธอเป็นอย่างไรบ้าง ซุ่ยบอกว่าโคตรแย่ เขาถามว่าร่างกายหรือจิตใจล่ะ?

“ทั้งสองอย่าง ฉันไม่ได้อยากจะเป็นเมียน้อยใครเลย ฉันรู้ว่ามันไม่ดี แต่พอต้องมาเป็นจริงๆ เลยรู้ว่ายิ่งกว่าไม่ดี มันแบบ...แย่...แย่มาก แย่ที่สุด เวลาเราทำบาปไม่ต้องรอตกนรก นรกมันอยู่ตรงนี้เลย”

“อย่างน้อยคุณก็รู้ว่าผิดเป็นยังไง ถูกเป็นยังไงแล้วนะแวนด้า แต่มีอีกหลายคนที่เขาไม่รู้หรือรู้แต่ไม่สนใจ...เขาทำผิดจนเป็นความเคยชิน เลยไม่รู้ว่าที่ทำมันผิด คุณคิดดูซิ ชีวิตเขาจะมีแต่ความทุกข์ขนาดไหน”

ซุ่ยหันมองป้องปกอย่างตั้งใจฟัง

“คุณโชคดีที่คิดได้ โชคดีที่ยังมีโอกาสทำในสิ่งที่ถูกต้อง ถือซะว่าที่ผ่านมาเป็นบทเรียน เป็นประสบการณ์ ปัญหา...ทำให้เราเกิดปัญญา”

“สอนเหมือนพ่ออีกละ สาธุ...ขอบคุณนะคะ ความจริงฉันก็เหมือนเคยถูกนอกใจมาครั้งนึงแล้วนะ ฉันเข้าใจว่ามันเจ็บยังไง แต่ฉันก็อภัยได้ เพราะตอนนี้ ฉันผิดเอง ที่ไม่มีเวลาให้เขาจริงๆ” ซุ่ยคิดถึงรังสิตขึ้นมาก็ตกใจเมื่อรู้ว่ารังสิตหายไป ถามป้องปกว่ารังสิตหายไปไหน?...เขาไปอยู่ไหน!?

ooooooo

อ่านละคร บุษบาเร่ฝัน ตอนที่ 6 วันที่ 16 เม.ย.59

ละครเรื่องบุษบาเร่ฝัน บทประพันธ์โดย ร่มแก้ว
ละครเรื่องบุษบาเร่ฝัน บทโทรทัศน์โดย ศักดิ์ชาย เกียรติปัญญาโอภาส
ละครเรื่องบุษบาเร่ฝัน กำกับการแสดงโดย ตระกูล อรุณสวัสดิ์
ละครเรื่องบุษบาเร่ฝัน ผลิตโดย บริษัท ชลลัมพี โปรดั๊กชั่น จำกัด
ละครเรื่องบุษบาเร่ฝัน ควบคุมการผลิตโดย ณฐนนท์ ชลลัมพี
ละครเรื่องบุษบาเร่ฝัน ออกอากาศทุกวันศุกร์-อาทิตย์ เวลา 20.15 น. ทางไทยทีวีสีช่อง 3
ที่มา ไทยรัฐ