อ่านละคร บุษบาเร่ฝัน ตอนที่ 7 วันที่ 17 เม.ย.59

อ่านละคร บุษบาเร่ฝัน ตอนที่ 7 วันที่ 17 เม.ย.59

รังสิตเดินกะเผลกสะบักสะบอมหนีมาเจอต้นไม้ก็ไปยืนพิงอย่างหมดแรง ซุ่ยวิ่งมาเห็นหลังไวๆก็ถลาเรียก

“คุณรัง...”

“คุณรังสิต” เสียงโรสเรียกขึ้นพร้อมกันแต่เสียงโรสดังกลบเสียงซุ่ยจนซุ่ยชะงักหยุดกึก เห็นโรสผวาเข้าหารังสิตด้วยความเป็นห่วง ซุ่ยทั้งตกใจและแปลกใจว่าโรสมาได้อย่างไร ส่วนรังสิตเห็นโรสมาก็ถามเสียงตื่นเต้นดีใจว่ามาหาตนหรือ โผเข้ากอดโรสแล้วทรุดฮวบลง โรสประคองไว้บอกว่า

“ฉันไม่มีสัมมนาที่ทะเลหรอก คุณเป็นยังไงบ้าง ทำไมเยินอย่างนี้” รังสิตถามอ้อนว่าเป็นห่วงหรือ โรสเห็นสภาพเขาแล้วน้ำตาไหล รังสิตถามว่าร้องไห้ทำไม โรสพูดประชดว่าสมน้ำหน้าคุณมั้ง รังสิตบอกว่าตนไม่อยากเห็นเธอร้องไห้ โรสมองหน้าเขาเต็มตาแล้วยิ้มให้ เป็นยิ้มที่เปิดใจครั้งแรก...



โรสประคองรังสิตลุกขึ้น ถามว่าพวกนั้นทำร้ายเขาทำไม แล้วทำไมต้องไล่จับเขากับแวนด้าด้วย เขาบอกว่าคงเป็นเรื่องเข้าใจผิดกันตนก็ไม่รู้รายละเอียด รู้แต่ว่าต้องหนี โรสจะถามต่อแต่เหลือบเห็นซุ่ยกับป้องปกยืนอยู่ โรสร้องทักทั้งสองถามแวนด้าว่าเธอโอเคไหม ซุ่ยพยักหน้า จุกจนพูดไม่ออกเมื่อเห็นความใกล้ชิดของโรสกับรังสิต ป้องปกเดาความรู้สึกของซุ่ยออก พูดออกตัวแทนว่า

“แวนด้าเขายังไม่หายตกใจ”

“ฉันเอาใจช่วยเธอนะแวนด้า ไม่ว่าเรื่องอะไรก็ตาม ขอให้เธอผ่านมันไปได้” แล้วหันบอกป้องปก “ส่วนคุณขอบคุณมากนะคะ ขอบคุณจริงๆที่ช่วยคุณรังสิตและแวนด้าไว้” ป้องปกบอกว่าตนไม่ได้ช่วยอะไรมาก “นั่นแหละค่ะ ถ้าไม่ได้คุณ...ทุกอย่างอาจจะแย่กว่านี้”

โรสมองป้องปกอย่างซาบซึ้งทำให้รังสิตไม่พอใจ แกล้งร้องโอดโอยเรียกร้องความสนใจ อ้อนว่าอยากกลับบ้าน โรสขอบคุณป้องปกอีกครั้ง หันยิ้มให้ซุ่ยแล้วประคองรังสิตออกไป ซุ่ยรู้สึกเหมือนหัวใจถูกกระชากออกจากร่าง ขณะนั้นเองคมน์ก็โผล่มาถามว่าโรสมาแล้วหรือ ป้องปกไม่อยากให้คมน์พูดมากรีบเปลี่ยนเรื่องถามว่าแจกลายเซ็นเสร็จแล้วหรือ

“เออ...เมื่อยมือเลยเนี่ย คุณโรสคงสบายใจสักที เป็นห่วงคุณรังสิตมาทั้งคืน” คมน์มองตามโรสที่ประคองรังสิตไปแล้วปากหวานกับแวนด้าว่า “เหมือนกับที่ผมห่วงคุณไงแวนด้า ห่วงจนกินไม่ได้นอนไม่หลับ ตอนนี้ทุกอย่างก็คลี่คลายแล้ว คุณเริ่มต้นใหม่ได้นะครับ”

“ฉันคงไม่มีโอกาสเริ่มต้นใหม่แล้วล่ะ” ซุ่ยพูดอย่างเจ็บปวดแล้วเดินไปอีกทาง ป้องปกไม่ตาม คมน์ขยับจะตาม แต่ถูกเด็กชาวบ้านมาดึงขากางเกงขอเซลฟี่ด้วย คมน์เซ็ง แต่ไม่กล้าปฏิเสธ ได้แต่มองตามซุ่ยไปตาละห้อย

ผ่านความเป็นความตายมาได้ รังสิตบอกโรสว่าตอนนั้นตนกลัวมาก กลัวจะไม่ได้เจอเธออีก เขาขอโทษทุกเรื่องที่ผ่านมา ขอให้เธออภัยให้ด้วย โรสยอมรับความจริงว่าตนก็เหมือนกัน ตอนขับรถมาตนกลัวมาก ไม่เคยกลัวอย่างนี้มาก่อนเลย กลัวว่าถ้าตนไม่ได้เจอเขาอีกจะเป็นอย่างไรเพราะยังมีอีกหลายเรื่องที่ตนอยากคุยกับเขา พูดแล้วน้ำตาไหล รังสิตน้ำเช็ดน้ำตาให้อย่างอ่อนโยน โรสพูดทั้งน้ำตาว่า

“ฉันไม่อยากสนใจอดีตอีกแล้ว ไม่อยากทำลายความสุขของฉันด้วยสิ่งที่แก้ไขไม่ได้ คุณรังสิต...เราเริ่มต้นกันใหม่ได้ไหม” รังสิตยิ้มดีใจบอกว่าตนรอฟังคำนี้มาตลอด ทั้งสองโผกอดกัน โรสกอดถูกแผลจนรังสิตร้องเธอผละออกจะทำแผลให้ รังสิตอ้อนทันที ชี้ตรงนั้น ตรงนี้ ตรงโน้น บอกว่าเจ็บไปหมดทั้งตัว โรสยิ้มอย่างรู้ทัน แล้วต่างหัวเราะอย่างเข้าใจกัน

ooooooo

ซุ่ยเดินซึมออกมา ถามตัวเองว่าถ้าเขาเข้าใจกัน แล้วเราล่ะ? ป้องปกเดินตามมาบอกว่ารถตนอยู่ทางโน้น เห็นซุ่ยเงียบนิ่งก็เดินไปยืนข้างหน้าบอกว่าตนไม่มีผ้าเช็ดหน้า ถ้าเธอจะร้องไห้ตนมีแต่กระดาษทิชชู

ป้องปกหยิบกระดาษทิชชูยับย่นออกจากกระเป๋าเสื้อยื่นให้ ซุ่ยมองนิ่ง พูดอย่างหมดอาลัยว่า

“เหมือนฉันเลย ทิชชูใช้แล้ว ไม่มีใครต้องการ” ป้องปกบอกว่าถึงมันจะถูกใช้มาบ้างแต่มันยังซับน้ำตาได้นะ พลางเอาใส่มือซุ่ย พูดเตือนใจว่า อย่าให้ความผิดพลาด ทำคุณหมดหวังในชีวิต ซุ่ยมองหน้าแย้งว่า “คุณก็พูดได้ คุณไม่เคยผิด”

“รู้ได้ไง บางทีผมก็อยากจะย้อนเวลากลับไปแก้ไขอดีตเหมือนกัน” ซุ่ยบอกว่าดูเขาเป็นคนอยู่ในกรอบไม่น่าจะผิดพลาดอะไร “บางที ผมก็คิดว่า ควรฉีกกรอบออกมานานแล้ว แต่ผมกลับ...มีหลายเรื่องเลยที่พอกลับไปคิดดูก็มองเห็นว่า เราควรจะทำ ทำไมไม่ทำ เราควร จะพูดทำไมไม่พูด...แต่ทำไงได้ล่ะ ผมไม่มีไทม์แมชชีนนี่นา ย้อนกลับไม่ได้ ก็ต้องเดินหน้าต่อไป ชีวิตไม่ได้เป็นอย่างที่หวังเสมอหรอก”

“แต่ฉันไม่ชอบ เวลาผิดหวังนี่มันเจ็บ”

“ถ้าเจ็บแล้วจำ ก็ทำให้เราไม่พลาดอีก”

พอดีคมน์กระหืดกระหอบมาบอกว่ากว่าจะเคลียร์ตัวเองจากแฟนคลับได้เล่นเอาเหนื่อย เห็นซุ่ยร้องไห้ก็มองป้องปกถามว่าทำอะไรให้เธอร้องไห้ ซุ่ยตัดบทว่าตนเหนื่อยอยากกลับบ้าน ป้องปกจะไปส่งแล้วเดินนำไปที่รถ ซุ่ยเดินตาม คมน์ถูกทิ้งไว้ข้างหลังถามตัวเองว่าทำไมเราถึงรู้สึกเหมือนพลาดเรื่องสำคัญไป พลางร้องเรียก “แวนด้า..รอด้วย...”

คมน์พยายามจะไปส่งและอยู่เป็นเพื่อนซุ่ย อ้างว่าสภาพอย่างนี้ไม่อยากให้เธออยู่คนเดียว ป้องปกแย้งว่า

“ให้เขาอยู่กับตัวเองเถอะ คุณแวนด้าของนายมีเรื่องเยอะเลยที่สมควรต้องทบทวนให้ชัดเจนแจ่มแจ้งด้วยตัวเอง”

ส่งซุ่ยที่หน้าบ้านแล้วสองหนุ่มกลับไป แต่พอซุ่ยเข้าบ้านก็เจอกับลูกน้องสามสี่คนของแม่กำลังเอาข้าวของของซุ่ยโยนออกมานอกบ้าน พอซุ่ยโวยวายก็บอกว่า

“แพ็กเกจแย่งผัวชาวบ้านแถมรถแถมบ้านหมดโปรฯแล้ว อะไรที่ได้พ่วงมาต้องเอาคืนให้หมด” อีกคนบอกว่า นายให้เคลียร์บ้านให้สะอาด พรุ่งนี้จะมีคนมาซื้อ

ซุ่ยถูกคุกคามจนต้องหยิบเสื้อผ้าที่ถูกโยนออกมาใส่กระเป๋าออกจากบ้านไป ซุ่ยลากกระเป๋า เดินท่อมๆไป ร้องไห้รำพึงอย่างรันทดกับชีวิต... “ทำไมชีวิตฉันถึงเป็นอย่างนี้...”

ไม่มีรถ ไม่มีบ้าน โทรศัพท์ก็ไม่มี ซุ่ยตัดสินใจลากกระเป๋าเข้าไปในหอพักราคาถูก ป้าผู้ดูแลบอกว่าห้องพัดลมสามร้อย แอร์ห้าร้อย ซุ่ยบอกว่าเอาห้องแอร์แต่พอเปิดดูเงินในกระเป๋าก็เปลี่ยนเป็นห้องพัดลม จ่ายเงินไปสามร้อยบาทแล้วเห็นโทรศัพท์จึงขอโทร. ป้าหน้าเลือดบอกว่านาทีละยี่สิบบาท ซุ่ยเอายี่สิบบาทที่เหลือมาวางไว้แล้วกดโทรศัพท์ ปรากฏว่าไม่มีคนรับ ซุ่ยเลยวาง ป้าคว้าเงินหมับ ซุ่ยบอกว่าตนยังไม่ได้พูดเลย

“ชั้นสี่ ห้องริมสุด ไม่มีลิฟต์นะยะ ขนของเอง” ป้าชิงพูดแล้วทำไม่รู้ไม่ชี้ ซุ่ยได้แต่ถอนใจเซ็งๆ

ooooooo

พอเข้าห้องซุ่ยผงะเพราะทั้งเหม็น สกปรก แต่ไม่มีทางเลือกและเหนื่อยมาก เลยนอนทั้งอย่างนั้น

นอนหลับเป็นตายจนถึงเช้าก็ตกใจตื่นเมื่อมีเสียงเคาะประตูปังๆๆ ซุ่ยคิดว่าเป็นพวกนั้นตามมามองหาอาวุธป้องกันตัวแต่พอตะโกนถามไปได้ยินเสียงเจ๊ซ่าตอบมาก็ดีใจรีบเปิดประตูรับ ถามว่าเจ๊ได้รับข้อความที่ตนฝากไว้ใช่ไหม

เจ๊บ่นว่าอยู่บ้านหรูๆไม่ชอบ ก่อเรื่องจนตนต้องเดือดร้อนไปด้วย ถามว่าที่ว่าท้อง ท้องจริงหรือเปล่า ซุ่ยบอกว่าตนโกหกเพื่อเอาตัวรอดเท่านั้น เจ๊พึมพำ “เออ...ดี...จะได้ไม่เสียราคานัก” แล้วบอกให้รีบเก็บของจะได้รีบไป

ซุ่ยดีใจนึกว่าเจ๊จะพาไปอยู่ด้วย แต่เจ๊พาไปที่คอนโดที่ซุ่ยบอกว่าดูดีจังถามว่าเจ๊จะให้ตนอยู่ด้วยใช่ไหม ตอนนี้ตนไม่มีเงินเลยถ้าให้เช่าก็ขอแปะไว้ก่อนได้ไหม

ที่แท้เจ๊ซ่าพาซุ่ยไปขายต่อให้เสี่ยแอร์ ขณะซุ่ยกำลังงงๆ เสี่ยแอร์ก็เข้ามาทักทาย ซุ่ยถามว่าเสี่ยจะคิดค่าเช่าเท่าไร เสี่ยปรามกึ่งตัดพ้อว่า เจ๊ซ่าบอกว่าหนูไม่มีที่อยู่เสี่ยเลยให้มาอยู่ที่นี่ อย่าถามแบบนี้มันเหมือนดูถูกน้ำใจกัน เจ๊ซ่าแอบเอาศอกกระทุ้ง ซุ่ยรู้ตัวรีบขอโทษ

อ่านละคร บุษบาเร่ฝัน ตอนที่ 7 วันที่ 17 เม.ย.59

ละครเรื่องบุษบาเร่ฝัน บทประพันธ์โดย ร่มแก้ว
ละครเรื่องบุษบาเร่ฝัน บทโทรทัศน์โดย ศักดิ์ชาย เกียรติปัญญาโอภาส
ละครเรื่องบุษบาเร่ฝัน กำกับการแสดงโดย ตระกูล อรุณสวัสดิ์
ละครเรื่องบุษบาเร่ฝัน ผลิตโดย บริษัท ชลลัมพี โปรดั๊กชั่น จำกัด
ละครเรื่องบุษบาเร่ฝัน ควบคุมการผลิตโดย ณฐนนท์ ชลลัมพี
ละครเรื่องบุษบาเร่ฝัน ออกอากาศทุกวันศุกร์-อาทิตย์ เวลา 20.15 น. ทางไทยทีวีสีช่อง 3
ที่มา ไทยรัฐ