อ่านละครเรื่อง นางทาส ตอนที่ 10 วันที่ 29 พ.ค.59

อ่านละครเรื่อง นางทาส ตอนที่ 10 วันที่ 29 พ.ค.59

“ไม่มีกระไรมากดอกขอรับ ขอเพียงคุณสาลี่ค้างกับกระผมสักคืนเท่านั้น”

ข้อเสนอของเคราทำให้สาลี่ถึงกับผงะ ขยับตัวออกห่างด้วยความรังเกียจ แต่เคราก็ไม่สะทกสะท้าน

“กระผมมีใจให้คุณสาลี่แต่แรกเห็นแล้ว สู้อดทนมานานปี เฝ้าแต่คิดว่าทำอย่างไรถึงจะได้คุณสาลี่มาเชยชม จึงให้คุณติดหนี้พนันพอกพูน กระผมก็คิดว่าครานี้คง สมหวังแน่ แต่คุณสาลี่ก็เก่งนะขอรับ อุตส่าห์ดิ้นรนมาได้ขนาดนี้”

“สารเลว! นี่เอ็งคิดอัปรีย์กับข้ามาตลอดเลยรึ ข้ามิควรหลงมาเล่นบ่อนเอ็งให้เป็นเสนียดเลยจริงๆ”



“คุณสาลี่เล่นบ่อนกระผมมานับครั้งมิถ้วน ถ้าติดเสนียดจริง คงไม่มีที่ใดในตัวคุณสาลี่พ้นเสนียดไปได้ขอรับ แต่ถึงติดเสนียดทั้งตัว กระผมก็หารังเกียจไม่”

จบคำก็เอื้อมมือไปเชยคาง สาลี่รีบเบี่ยงหน้าออก แล้วตวัดมือตบเต็มแรง

“อ้ายชาติชั่ว ปล่อยกูประเดี๋ยวนี้!”

“ถึงขั้นนี้แล้ว กระผมไม่ยอมปล่อยคุณสาลี่ให้หลุด มือไปเป็นอันขาด ถ้าคุณสาลี่ไม่มีเงินสิบชั่งมาใช้หนี้ กระผมจะไปทวงที่ท่านเจ้าคุณเอง แต่ถ้าคุณไม่เลือกทั้งสองทาง ก็ต้องยอมเป็นของกระผมเท่านั้น”

เคราดึงตัวอีกฝ่ายมากอด สาลี่รีบสะบัดตัวออกแล้ววิ่งหนีจากบ่อน โดยมีเครามองตามด้วยแววตามาดร้าย หมายมั่นปั้นมือในใจ จะต้องเอาตัวอนุภรรยาคนสวยของพระยาสีหโยธินมาเป็นเมียให้ได้!

ooooooo

ข้อเสนอชั่วช้าและหยามเกียรติของเครา ทำให้สาลี่ต้องหลบไปร้องไห้ตามลำพังด้วยความคับแค้นใจ เย็นผ่านมาเห็นโดยบังเอิญ เลยอดไม่ได้จะถามไถ่ด้วยความเป็นห่วง เลยถูกสาลี่เอ็ด ไม่ให้สาระแน

“ขอประทานโทษเจ้าค่ะ บ่าวเห็นนายทุกข์ใจก็ อดถามมิได้ แต่หากคุณสาลี่มิให้บ่าวยุ่ง บ่าวก็จะไม่ยุ่งเจ้าค่ะ”

“รู้ก็ดีแล้วอีขี้ข้า คนอย่างข้าจะทุกข์ใจอย่างไรก็ยังสุขกว่าอีทาสชั้นต่ำที่ต้องห้อยมาลัยดอกชบาแดงประจานความแพศยาอย่างเอ็งมากนัก จำใส่กะลาหัวไว้เถิดอีเย็น แล้วอย่าได้เสนอหน้าอีก!”

ฝ่ายบุญมี...ไม่ได้อินังขังขอบเรื่องสาลี่ มัวหมกมุ่นกับรสสวาทของเที่ยง จนถึงขั้นวางแผนร้ายจะมีลูกกับเขา แล้วใช้เป็นเครื่องมือล้างแค้นพระยาสีหโยธิน แต่ก็รู้ว่าบุญมาคงไม่เห็นด้วย เลยต้องพยายามหว่านล้อม

“เมื่อล้างแค้นโดยตรงไม่ได้ ก็กระทำโดยอ้อมซี แลวิธีนี้อาจได้สมบัติทั้งหมดของมันมาเป็นของเราด้วย”

“เอ็งพูดอย่างนี้อีกแล้ว ข้ายังไม่เห็นทางเลยว่าจะทำได้อย่างไรวะ”

“ทำได้ซี ถ้าฉันมีลูกกับมัน แล้วค่อยกำจัดลูกอีเย็นที่อยู่กับนังคุณหญิงทิ้ง ทรัพย์สมบัติก็ต้องตกเป็นของลูกฉัน ถึงเพลานั้น เราค่อยเล่นงานมันก็ไม่สาย”

“ก็เอ็งบอกเองว่ามันมิใคร่สนใจไยดีเอ็ง แล้วจะมีลูกกันได้หรือวะ...”

บุญมียิ้มร้าย แต่ไม่ยอมเฉลยแผนการ เพราะคิดว่ายังไม่ถึงเวลา และเลือกจะแวะไปหาเที่ยงหลังจากนั้น เพื่อลองหยั่งเชิงท่าทีของเขา ว่าจะยอมร่วมมือหรือไม่ แต่อดีตทาสหนุ่มก็ทำให้โมโห ด้วยการพร่ำเพ้อถึงความผิดของตัวที่ลอบเป็นชู้กับเมียคนอื่นจนบุญมีต้องปลอบให้คลายใจ

“ข้าบอกแล้วว่าข้ามีใจให้เอ็ง แลกระทำเช่นนี้ก็ถือว่าเป็นการล้างแค้นท่านเจ้าคุณเช่นกัน”

“กระผมคิดแค้นก็เพราะความอยุติธรรมที่ท่านเจ้าคุณมีต่อนังเย็น แต่เรื่องอื่น กระผมก็ยังเคารพท่านเจ้าคุณอยู่”

“ข้าบอกเอ็งแล้วอย่างไร ว่าไม่ให้เอ่ยชื่อนังเย็นอีก”

เที่ยงหน้าเสีย เอื้อมไปจับมือบุญมี “หนีไปกับกระผมเถิดนะครับคุณบุญมี ไปอยู่ที่ใดก็ได้ คุณบุญมี ลืมความแค้น กระผมลืมนังเย็น แล้วเราสองคนมาเริ่มต้นกันใหม่”

“เอ็งต้องลืมนังเย็นน่ะถูกแล้ว แต่ข้าไม่มีวันลืมแค้นของข้าเป็นอันขาด! ชาตินี้...ถ้าข้าไม่ได้เห็นอ้ายท่านเจ้าคุณมันพินาศกับตา ข้าไม่มีวันตายตาหลับดอก”

เที่ยงหนักใจมาก ไม่รู้ว่าจะทำเยี่ยงไรกับความแค้นไม่รู้จบของบุญมี ได้แต่ยอมให้เธอปรนเปรอรสสวาททุกค่ำคืนด้วยความคลั่งไคล้และหลงใหล แต่กระนั้น...สำนึกผิดชอบชั่วดีที่ยังเหลือก็ทำให้รู้สึกผิดเป็นระยะๆ จนกระทั่งได้พบกับเย็นโดยบังเอิญในเช้าวันต่อมา อดีตทาสหนุ่มถึงเพิ่งรู้ตัวว่าคิดผิด!

สีหน้าและท่าทางเหมือนคนอมทุกข์ของเย็นทำให้เขาเริ่มคิดว่าตัวเองช่างเห็นแก่ตัวที่สร้างเรื่องให้เธอสารพัด ทั้งพาหนีและเป็นต้นเหตุให้ฟักต้องเจ็บปางตาย แต่เย็นกลับไม่คิดโกรธเคือง

“ท่านเจ้าคุณไม่เห็นค่าเอ็งแล้ว มิเช่นนั้นคงไม่เฆี่ยนตีเอาปางตายดอก หนีเถิดวะนังเย็น ไปที่ใดก็ได้ ไม่ต้องไปกับข้าดอก เพราะข้าไม่คู่ควรให้เอ็งมาอยู่ด้วยแล้ว แต่เอ็งก็ไม่ควรทิ้งชีวิตไว้ที่เรือนท่านเจ้าคุณเช่นกัน”

เย็นถอนใจยาว “ฉันรู้ว่าพี่ห่วงใยฉัน แต่ฉันไปไม่ได้ แลถึงไปได้ ฉันก็ไม่ไป มันมีหลายเรื่องที่ฉันบอกไม่ได้ แต่อย่างหนึ่งคือฉันต้องดูแลพี่ฟัก แลฉันต้องรู้ให้ได้ว่าใครทำกับพี่ฟักเช่นนี้”

ชื่อของฟักทำให้เที่ยงหน้าเจื่อนจนเย็นนึกสงสัย ว่าเหตุใดเขาถึงไม่ถามถึงหัวหน้าทาสสาวใหญ่เหมือนเคย และเขาก็เหมือนจะรู้ตัว รีบแก้ตัวเก้อๆว่ารู้เรื่องฟักมาจากคนอื่นบ้างแล้ว

ooooooo

ท่าทีลุกลี้ลุกลนเหมือนคนมีพิรุธของเที่ยง ทำให้เย็นสังหรณ์ใจว่าเขาอาจมีส่วนเกี่ยวข้องกับเรื่องที่เกิดกับฟัก และอาจรวมไปถึงบุญมีด้วย แต่ก็ไม่กล้าซักอะไรมาก เพราะยังไม่มีหลักฐาน

ส่วนเที่ยงไม่ได้ติดใจท่าทีสงสัยของเย็น มัวแต่หน้าตื่นตกใจ เมื่อถูกบุญมีจับได้ว่าแอบไปเจอเย็น

“ข้าเห็นเอ็งกับอีเย็น แต่กลางตลาด ข้าจึงยับยั้งชั่งใจไว้ไม่อาละวาด สารเลวนัก เลี้ยงไม่เชื่อง!”

พูดจบก็ตบหน้าเขาฉาดใหญ่ เที่ยงโกรธมากเถียงเสียงเข้ม “กระผมเจอนังเย็นโดยบังเอิญ เลยพูดจากันบ้างเท่านั้น แต่ถ้าคุณบุญมีเห็นว่าผิดนัก กระผมก็จนใจกระผมจะไปให้พ้นหน้าก็แล้วกัน”

“คิดจะหนีรึ เอ็งเป็นผัวข้าแล้ว ต้องอยู่กับข้า เท่านั้น จะไปอยู่กับผู้ใดไม่ได้ทั้งสิ้น”

เที่ยงโมโหโต้กลับอย่างดุเดือด “กระผมไม่อยู่กับผู้ใดทั้งนั้นล่ะขอรับ คนชั่วเป็นชู้กับเมียคนอื่นอย่างกระผม ควรอยู่คนเดียวประสาชั่วเท่านั้น คุณบุญมี อย่าได้กังวลเลย”

“ข้าไม่ให้เอ็งไป หากเอ็งไป ข้าจะฆ่าเอ็งเสีย”

“ก็ฆ่าเลยซีขอรับ ถ้าต้องให้ทนอยู่อย่างนี้ กระผมก็ไม่อยากอยู่แล้ว”

บุญมีกรีดร้องลั่น ทุบตีเขาพัลวัน “เอ็งบอกว่าทนรึ เอ็งกล้าบอกว่าทนอยู่กับข้ารึ”
เที่ยงไม่หลบหรือตอบโต้ ปล่อยให้บุญมีทุบตีระบายความแค้นจนสาแก่ใจ นับวันก็ยิ่งเห็นธาตุแท้และสันดานดุร้ายของอีกฝ่าย แต่ก็ถอนตัวไม่ได้เสียแล้ว...

เย็นไม่ได้คิดถึงเรื่องของเที่ยงอีกเลย มัวแต่ตกใจเมื่อเห็นท่านเจ้าคุณแวะมาเยี่ยมฟักในบ่ายวันเดียวกัน พระยาสีหโยธินซึ่งครุ่นคิดเรื่องเย็นมาตลอดหลายวัน ถึงกับพูดไม่ออกไปอึดใจ ได้แต่สบตาอดีตเมียน้อยคนโปรดด้วยสีหน้านิ่งสงบ ก่อนจะเฉไฉเปลี่ยนไปพูดเรื่องฟัก ว่าตัดสินใจมาเยี่ยม เพราะเห็นว่าเป็นข้าเก่าเต่าเลี้ยง

น้ำเสียงนิ่งเฉยและท่าทีห่างเหินของเขา ทำให้เย็นเจ็บแปลบในอก แต่ก็ทำได้แค่พยายามทำใจ

“บ่าวต้องขอประทานโทษด้วยเจ้าค่ะที่ออกจากเรือนขังทาสโดยไม่ได้รับอนุญาตจากท่านเจ้าคุณก่อน”

“คุณหญิงเล่าให้ข้าฟังหมดแล้ว เอ็งมีเหตุจำเป็น ข้าไม่ถือโทษเอ็งดอก”

เย็นอดแปลกใจไม่ได้ที่เขาไม่ดุด่าหรือค่อนแคะเธอเหมือนเคย แต่กระนั้น...ก็อดใจเสียไม่ได้ เพราะ ความรักระหว่างเขากับเธอคงเป็นไปไม่ได้อีกต่อไปแล้ว

พระยาสีหโยธินก็รู้สึกไม่ต่างกัน แต่เพราะทิฐิเลยไม่แสดงท่าทีห่วงใยและโหยหา จนเมื่อแย้มส่งคนมาตามเขากลับเรือนใหญ่ เพราะแดงไม่สบายหนัก ถ่ายท้องไม่หยุด ท่านเจ้าคุณก็แทบลืมเรื่องเย็นไปเลย

“เพลานี้แล้ว...สิ่งใดที่จะช่วยแม่แดงได้ ฉันยอมทุกอย่าง ลูกแดง...ยอดดวงใจของพ่อ กว่าลูกจะมาอยู่กับพ่อได้ พ่อรอมานานนักหนา ถ้าลูกจะไปจากพ่อก็สู้ เอาชีวิตพ่อไปแทนเสียดีกว่า”

แย้มได้ยินคำของสามีก็อดเป็นกังวลไม่ได้ รู้ดีเขารักลูกสาวคนนี้เหลือเกิน หากรู้ว่าแดงไม่ใช่ลูกแท้ๆ ของเธอ ก็ไม่รู้เลยว่าเขาจะคิดเช่นไร จะโกรธจนไม่ยอมมองหน้าเธอหรือไม่...

ooooooo

อ่านละครเรื่อง นางทาส ตอนที่ 10 วันที่ 29 พ.ค.59

ละครเรื่องนางทาส บทประพันธ์โดย วรรณสิริ
ละครเรื่องนางทาส บทโทรทัศน์โดย บทกร
ละครเรื่องนางทาส กำกับการแสดงโดย กิตติศักดิ์ ชีวาสัจจาสกุล
ละครเรื่องนางทาส ผลิตโดย บริษัท ทีวีซีน แอนด์ พิคเจอร์ จำกัด
ละครเรื่องนางทาส ออกอากาศทุกวันจันทร์-อังคาร เวลา 20.20 น.
ติดตามชมละครเรื่องนางทาสได้ทางไทยทีวีสีช่อง 3
ที่มา ไทยรัฐ