อ่านเพียงชายคนนี้ไม่ใช่ผู้วิเศษ ตอนที่ 12 วันที่ 3 พ.ค.59

อ่านเพียงชายคนนี้ไม่ใช่ผู้วิเศษ ตอนที่ 12 วันที่ 3 พ.ค.59

“ไม่ได้....ลำพังคุณกับอาคุณจะรับผิดชอบเรื่องนี้กันได้เหรอ คิดถึงอนาคตของเด็กที่จะเกิดมาหน่อยได้มั้ย ผมอยากให้คุณย้ายมาฝากครรภ์ที่โรงพยาบาลของผม ผมจะได้ให้พี่ณัฐช่วยดูแล “
“เดี๋ยวนะ ที่นายบอกว่ารู้คือเรื่องนี้...??? “
“แล้วคุณจะให้ผมรู้เรื่องไหนอีกนอกจากเรื่องที่คุณท้อง!!! “
อนุศนิยาหงุดหงิด “บ้า...บ้าไปกันใหญ่แล้ว “
“คุณอย่าทำเรื่องนี้เป็นเรื่องเล่นๆ ผมตัดสินใจแล้วว่าผมจะรับเป็นพ่อของเด็ก เพื่อตัดปัญหาที่จะเกิดขึ้นในอนาคต เด็กคนนี้จะได้ไม่ต้องอยู่อย่างอายสายตาใคร”
“ฉันว่านายอยากสวมรอยรับแพคเกจรับขวัญหลานมากกว่า”

“ผมไม่สนเรื่องเงิน!!”
อนุศนิยาแค่นหัวเราะ บอกอย่างเหยียดๆ “จะให้เชื่อว่านายเป็นพ่อพระ สละตัวเองเพื่อฉันงั้นเหรอ?”


“แล้วผมเคยหลอกคุณซักครั้งเหรอ?”
อนุศนิยาเงียบ นึกถึงเหตุการณ์ภาพที่เกาะแล้วยิ่งมองศตวรรษอย่างเหยียดๆ “เคยสิ ทำไมจะไม่เคย ตอนเจอกันที่เกาะครั้งแรก ฉันเคยเกือบเชื่อแล้วว่านายเป็นคนดี ถ้าไม่มีรูปถ่ายแบล็คเมล์พวกนั้น ฉันก็คงดูนายไม่ออกมาจนถึงทุกวันนี้”
ศตวรรษอึ้งที่เห็นอนุศนิยาฝังใจเขามาตลอดอย่างนั้น “แล้วตั้งแต่นั้นคุณก็ไม่เคยมองผมในแง่ดี”
“แล้วคิดว่าคงจะไม่มีวันที่ชาตินี้ฉันจะกลับไปโง่อย่างนั้นแล้วด้วย เพราะฉะนั้นเลิกเถอะทำดีแค่ไหน นายก็ซื้อใจฉันไม่ได้” อนุศนิยาจงใจเชือดเฉือนศตวรรษอย่างไม่ไว้หน้า และคิดว่าต่อไปนี้จะไม่รักษาน้ำใจของเขาอีกแล้ว อนุศนิยาหันหลังจ้ำเดินออกไป ทั้งน้ำตา
ศตวรรษเห็นท่าทางอย่างนั้นก็รู้แล้วว่าคงไม่มีทางที่เปลี่ยนใจผู้หญิงคนนี้ได้อีกต่อไปศตวรรษกลุ้มใจสุดๆ

มิรันตรียืนรอชยากรอยู่ ชยากรเดินมา มิรันตรีหันไป หน้างอนๆ “มิรู้สึกเหมือนตัวเองที่เป็นฝ่ายขออาเป็นแฟน ทำไมอาต้องให้มิรอทั้งวันด้วย!!!”
“ฉันขอโทษ งานยุ่งมาก ปลีกตัวมาไม่ได้จริงๆ เธออยากจะทำโทษฉันยังไงก็เชิญได้เลย”
“ช่างเถอะ อาพร้อมจะฟังคำตอบจากมิเหรอยัง” ชยากรพยักหน้า ตื่นเต้นเหมือนกัน “มิ..คิดว่า..มิจะให้โอกาสอาได้พิสูจน์ตัวเอง” ชยากรยิ้มออกมา จะเข้ามากอด แต่มิรันตรียกมือขึ้นมาขวาง “แค่ให้โอกาส ยังไม่ได้บอกให้เป็นแฟน เพราะฉะนั้นห้ามกอด ห้ามจับ ห้ามแตะเนื้อต้องตัวมิเด็ดขาด”
“ห้ามเยอะไปมั๊ย “
“ถ้าแค่นี้อาทำไม่ได้ ก็เลิก”
“ไหนบอกยังไม่เป็นแฟน แล้วเลิกได้ไง” ชยากรยิ้มกริ่ม
มิรันตรีอาย “อาชยา!!!”
“ตกลงว่าฉันจะให้เกียรติเธอ จะไม่ล่วงเกิน จนกว่าเธอจะอนุญาต โอเค้”
“โอเค..”
ชยากรดูเวลา “นี่ก็สามทุ่มแล้ว จะทำอะไรกับเดทแรกของเราดี”
มิรันตรีมองหน้าชยากรแล้วก็ยิ้มอย่างมีอะไรในใจแล้ว

ชยากรหันไปมองคนที่เข้าแถวยาวเหยียด ก่อนจะหันไปมองมิรันตรีอึ้งๆ “เดทแรกของเราจะให้ฉันไปซื้อเครปให้เธอเนี่ยนะ “
“ใช่ ถ้าคิดจะเป็นแฟนนักข่าวสาวหัวเห็ดก็ต้องอดทนค่ะ รีบไปสิคะ โน่นๆ มีคนมาต่อแถวเพิ่มแล้ว เดี๋ยวคืนนี้ไม่ได้กินกันพอดี”
“ท่าทางก็คงจะไม่ได้กินหรอก” ชยากรถอนใจก่อนจะเดินไปเข้าแถว
มิรันตรีหัวเราะชอบ พลันเสียงมือถือดังขึ้น เธอกดรับ “ว่าไงเพื่อนเลิฟ“ มิรันตรีชะงัก “แกร้องไห้เหรอ?!!! ใจเย็นๆ แกอยู่ไหน ฉันจะไปหาเดี๋ยวนี้ ใช่ ฉันอยู่กับอาชยา แต่ไม่เป็นไร ฉันไปหาแกได้ โอเค ฉันจะไม่บอกอาของแก”
มิรันตรีวางสาย หันไปมองชยากรที่กำลังเข้าแถว ก็คิดๆๆว่าจะทำยังไงดี
ชยากรที่กำลังเข้าแถว เสียงไลน์ดังขึ้น ชยากรหยิบออกมาดู “มีงานด่วนต้องเข้าไปเคลียร์ ขอเวลาหนึ่งชั่วโมงแล้วจะรีบกลับมา“ ชยากรหันไปมองหาไม่เห็นมิรันตรีแล้วก็งงมาก

อนุศนิยายืนตาบวมอยู่ตรงหน้ามิรันตรี
“หมอวรรษเข้าใจผิดคิดว่าแกท้องกับอาชยา!!!! แล้วทำไมแกไม่อธิบาย”
“ฉันพยายามจะบอก แต่เค้าไม่เชื่อ ฉันก็เลยปล่อยเลยตามเลย เพราะคิดว่าก็ดีเหมือนกัน ถ้าเค้าคิดว่าฉันกับอาชยามีอะไรกัน เค้าจะได้ไม่กล้ามายุ่งกับฉัน แต่ฉันคิดผิด”
“ผิดยังไง??”
“เค้าจริงจังกับเรื่องนี้มาก ถึงขั้นบอกจะรับเป็นพ่อให้”
มิรันตรีทึ่ง “โห... ใจว่ะ แล้วเขาไม่ว่าอะไรเลยเหรอ”
“เขาจะว่าทำไม ก็หวังว่าจะส้มหล่นได้เงินรับขวัญหลานอยู่แล้วไง เดี๋ยวพอรู้ตัวว่าชวดเงิน ลายก็ออกเองล่ะมั้ง”
“แกไม่คิดว่าเขาทำเพราะอยากปกป้องแกบ้างเลยเหรอ”
“ไม่ คนอย่างเขา ไม่เคยทำอะไรโดยไม่หวังผลประโยชน์”
“เฮ่ย ถ้าสมมติว่าอาชยาหรือน้องชายแกต้องไปออกรับหน้าเป็นพ่อให้ลูกของผู้หญิงคนอื่น แกรับได้รึเปล่า ถ้าผู้ชายคนหนึ่งจะยอมทำอย่างนั้นให้ผู้หญิงคนหนึ่ง ทั้งๆ ที่ผู้หญิงไม่ได้ขอเนี่ย แกยังไม่คิดว่ามันเป็นเรื่องโคตรแมนอีกเหรอ”
พออนุศนิยาได้ยินอย่างนั้นก็อึ้ง

มิรันตรีกลับมาหาชยากร เจอชยากรถือเครปอยู่สองอันก็แปลกใจมาก “ทำไมได้แล้วอ่ะ ไวไปป่ะ “
“พอดี คนเค้ารอไม่ไหว ก็เลยกลับกันไปเยอะ จะถามอะไรมาก กินกันเถอะ หิวแล้ว” ชยากรยิ้มๆส่งให้มิรันตรีหนึ่งอัน มิรันตรีรับมากิน
ชายหญิงคู่หนึ่งหันไปมองชยากร
“ผู้ชายคนนั้นน่ะเหรอ ซื้อเครปอันละ 200”
“อื้อ ฉันก็เลยขายให้ ได้มาตั้ง 400 ไปหาอะไรอร่อยๆกินกันดีกว่า”
ชายหญิงพากันเดินออกไป
อนุศนิยากลับเข้ามาในห้อง ไม่เจอศตวรรษก็แปลกใจว่าหายไปไหน “หรือว่าจะโกรธเราไปแล้ว จะโกรธก็โกรธไปสิ เราไม่ได้ทำอะไรผิดซักหน่อย ไม่อยู่ก็ดี” อนุศนิยานั่งที่หน้ากระจก...ครุ่นคิดถึงสิ่งที่คุยกับมิรันตรี

“นุศจะไปเอาอะไรจากเขามากมาย นุศต้องหัดแยกแยะบ้างนะ แค่เขาเป็นหนี้ ไม่ได้แปลว่าเขาจะเป็นคนไม่ดีซะหน่อย นุศเล่นมองเขา “ติดลบ” ซะขนาดนี้ ไม่ว่าเขาทำดีแค่ไหนมันก็จะไม่มีวัน “เต็มร้อย” บอกความจริงเขาไปซะ แล้วอย่าล้อเล่นกับความรู้สึกคนแบบนี้ มันแรงไป”
อนุศนิยากลุ้มใจมาก

เช้าวันถัดมา อนุศนิยาเดินออกมา มองหาศตวรรษที่โต๊ะอาหารแต่ไม่เห็น มีแต่อังกาบที่กำลังจัดโต๊ะอยู่
“สวัสดีค่ะคุณย่า”
อังกาบหันไป อนุศนิยายกมือไหว้ แล้วก็สอดสายตามองหาศตวรรษ
“หมอวรรษออกไปตั้งแต่เช้ามืดแล้ว” อนุศนิยาชะงักที่ย่ารู้ทัน “แล้วเมื่อเช้าย่าก็เห็นหมอวรรษออกมาจากห้องพักรับรองแขก นี่ยังไม่คืนดีกันอีกเหรอ”
อนุศนิยาฟังแล้วก็นิ่งไป

ศตวรรษจามเสียงดัง...หมอณัฐชะงัก รีบเอามาร์คส่งให้ศตวรรษ
“ใส่ซะ เดี๋ยวหวัดไปติดคนไข้” ศตวรรษรับมาใส่ “ไม่สบายก็น่าจะพักอยู่บ้าน ให้เมียดูแล”
“ผมไม่อยากอยู่บ้าน” ศตวรรษพูดสั้นๆง่ายๆ แล้วก็เดินออกไป
หมอณัฐมองตามด้วยความไม่เข้าใจ

ตกเย็น อนุศนิยากลับมาบ้าน เจอละไมเดินถือถาดวางแก้วกับยามาตามทาง
อนุศนิยาเห็นแล้วก็แปลกใจ “ใครเป็นอะไร? “
ละไมหันไปมองหน้าอนุศนิยา “คุณหมอศตวรรษค่ะ กลับมาบ้านตั้งแต่บ่าย หน้างี้ซีดเชียวค่ะ ตอนนี้นอนพักอยู่ในห้องรับรองแขก”
อนุศนิยารู้สึกเป็นห่วงขึ้นมาทันที

อนุศนิยาเข้ามาในห้อง เห็นศตวรรษนอนห่มผ้า ก็เดินไปที่ข้างเตียง “หมอวรรษ...” เงียบ “นี่” อนุศนิยาเอะใจ ก้มลงไปมอง เพิ่งสังเกตเห็นว่ามีเหงื่อจับที่ใบหน้าของศตวรรษ อนุศนิยาผิดสังเกตจึงเอามือเข้าไปจับตัวดู ก็ตกใจ “ทำไมตัวร้อนขนาดนี้ล่ะ” เธอพยายามเขย่าตัว “นี่...เป็นอะไร... ได้ยินฉันไหม?”
ศตวรรษปรือตาขึ้นมาเล็กน้อยเห็นอนุศนิยาก็ตกใจ “อย่ามาใกล้ผม เดี๋ยวคุณจะติดหวัดไปด้วย ถ้าคุณไม่สบาย คุณจะทานยาไม่ได้”
“ทำไมฉันถึงกินยาไม่ได้”
“เพราะคุณกำลังท้อง คนท้องเขาห้ามกินยาสุ่มสี่สุ่มห้า ออกไปเถอะ ไปสิ” ศตวรรษไล่อนุศนิยา พลางไอไม่หยุด
อนุศนิยาตกใจมากที่เห็นศตวรรษป่วยหนัก และรู้สึกผิดในคราวเดียวกัน อนุศนิยาครุ่นคิดบางอย่างและเดินออกไปจากห้อง ศตวรรษสีหน้าแย่มาก

ศตวรรษยังนอนหลับ...แล้วก็ได้ยินเสียงเหมือนน้ำ...จึงลืมตาเห็นอนุศนิยากำลังบิดน้ำออกจากผ้า
“ผมบอกให้ออกไป แล้วคุณกลับเข้ามาอีกทำไม?”
“อยู่เฉยๆ ฉันจะเช็ดตัวให้”
“ไม่ต้อง..”
“บอกให้อยู่เฉยๆ” อนุศนิยาถอดกระดุมชุดนอนของศตวรรษและเช็ดตัวให้เขาเพื่อช่วยลดไข้ เธอมีท่าทางเป็นห่วงศตวรรษมากเพราะไม่เคยเห็นผู้ชายถึกๆ อย่างเขาล้มป่วยมาก่อนเลย
พอจับตัวดูเห็นว่าตัวเย็นลงแล้ว อนุศนิยาก็รีบใส่เสื้อนอนกลับให้ และห่มผ้าห่ม จัดท่านอนให้ศตวรรษนอนสบายๆ
มือของอนุศนิยาไปสัมผัสกับอะไรบางอย่างใต้หมอนที่ศตวรรษหนุนอยู่ อนุศนิยาหยิบออกมาเห็นเป็นหนังสือคู่มือดูแลคุณแม่มือใหม่ อนุศนิยาถึงกับผงะเมื่อเห็นว่าศตวรรษปักใจเชื่อเรื่องที่เธอท้องถึงขนาดนั้น อนุศนิยาอึ้งมาก เมื่อคิดว่าศตวรรษคงจะจริงจังกับเรื่องที่จะเป็นพ่อกว่าที่เธอคิด อนุศนิยารู้เลยว่าเธอคงดูถูกน้ำใจของเขาเกินไป ที่มองว่าเขาทำทั้งหมดไปเพื่อเงินอย่างเดียวเท่านั้น อนุศนิยาสับสนและรู้สึกผิดมาก หันไปมองศตวรรษ เค้านอนพลิกตัวกระสับกระส่าย แล้วเขาก็ตะแคงตัวมานอนหนุนตักของอนุศนิยาเข้าโดยไม่รู้สึกตัว อนุศนิยาไม่กล้าปัดตัวเขาออกอีก อนุศนิยาปล่อยให้ศตวรรษนอนหนุนตักเธออยู่อย่างนั้น

ศตวรรษรู้สึกตัวตื่นขึ้นในตอนเช้า เขาค่อยๆ ลืมตาขึ้น ยังรู้สึกหนักๆ หน่วงๆ ที่ตาอยู่ แต่พอลืมตาขึ้นมาเขาก็เห็นว่าตัวเองกำลังนอนหนุนตักอนุศนิยาอยู่ก็ถึงกับสะดุ้ง ศตวรรษตกใจรีบลุกขึ้น เห็นอนุศนิยานั่งหลับโดยเอาตัวพิงไปที่เตียง ศตวรรษสังเกตเห็นหนังสือที่เขาอ่านทิ้งไว้ และผ้าขนหนูชุบพร้อมกาละมังที่วางอยู่ข้างตัว ก็แปลกใจที่รู้ว่าอนุศนิยามาดูแลเขา ศตวรรษมองอนุศนิยาด้วยสายตาที่อ่อนโยนขึ้น

ทันทีที่อนุศนิยารู้สึกตัวขึ้นมาก็มองไปบนเตียง แต่ไม่เห็นศตวรรษ แถมเก็บเตียงและหมอนผ้าห่มทุกอย่างหมดเกลี้ยงแล้ว “ไปไหนแล้วล่ะ” อนุศนิยางงมาก พอหันมาที่หัวเตียงก็เจอแก้วนมวางแทนน้ำผักผลไม้ พร้อมกับมีโน๊ตวางอยู่ อนุศนิยาหยิบโน๊ตขึ้นมาอ่าน “กำลังท้อง ทานนมสดจะดีกว่าน้ำผลไม้“ อนุศนิยาหันไปมองแก้วนมสดด้วยความรู้สึกไม่สบายใจมากๆ

มิรันตรีรีบวิ่งแอบมาขึ้นรถชยากรที่จอดรออยู่ ชยากรเองก็ทำท่าลับๆ ล่อๆ กลัวคนเห็นสุดฤทธิ์
“ทำไมต้องหลบขนาดนี้ด้วยก็ไม่รู้”
“ฉันไม่ชอบเป็นข่าวเรื่องส่วนตัวเธอก็รู้”
“ไม่ใช่ว่าอายที่มากับมิหรอกนะ”
ชยากรแอบอึ้งที่มิรันตรีรู้ทัน เขาหาข้ออ้างไป “ฉันไม่อยากให้คนเห็นว่าเปลี่ยนแฟนบ่อยมันไม่ดีต่อภาพลักษณ์ผู้บริหาร จะคบกันเธอต้องเข้าใจบ้าง”
“จะพยายามเข้าใจแล้วกันค่ะ แล้วนี่จะไปไหนกันดี”
“อยากไปไหนล่ะ มิเลือกก็แล้วกัน”
“ก็แล้วปกติอาพาผู้หญิงไปที่ไหนบ้างละ”
“ก็แล้วแต่ จะช้อปปิ้ง ดูหนัง ดินเนอร์ ล่องเรือ นวด ไปสปา”
“ไปที่ๆ อาไม่เคยพาผู้หญิงคนไหนไปสิ มิต้องพิเศษกว่าผู้หญิงพวกนั้น”
“เอ๊า... “
“มิรู้แล้วว่าจะไปไหน???”
ชยากรมองสงสัย

ที่สนามปีนผาจำลองขนาดใหญ่ ชยากรอึ้งที่มิรันตรีพามาที่นี่
“ที่นี่เจ๋งป่ะอา”
“โรแมนติคมากเลยเนอะ ถ้าจะโหดขนาดนี้ ไม่พาไปเขาชนไก่เลยล่ะ”
“อย่าท้า!!!“ ชยากรเงียบ มิรันตรีอมยิ้ม “มิว่าเรามาแข่งกันดีกว่า ถ้าใครปีนไปถึงตรงนั้น” เธอชี้ไปที่แง่งหินสูงลิบแง่งหนึ่ง) ได้ก่อนกันเป็นผู้ชนะ คนแพ้ต้องเลี้ยงอาหารหรูๆ”
ชยากรกับมิรันตรีมองหน้าท้าทายกัน

อ่านเพียงชายคนนี้ไม่ใช่ผู้วิเศษ ตอนที่ 12 วันที่ 3 พ.ค.59

ละครเรื่อง เพียงชายคนนี้ไม่ใช่ผู้วิเศษ บทประพันธ์โดย กรุง ญ. ฉัตร
ละครเรื่อง เพียงชายคนนี้ไม่ใช่ผู้วิเศษ บทโทรทัศน์โดย ดนยา ทรัพย์ยิ่ง
ละครเรื่อง เพียงชายคนนี้ไม่ใช่ผู้วิเศษ กำกับการแสดงโดย กฤษฎา เตชะนิโลบล
ละครเรื่อง เพียงชายคนนี้ไม่ใช่ผู้วิเศษ ผลิตโดย บริษัท ทอง เอ็นเตอร์เทนเม้นท์ จำกัด
ละครเรื่อง เพียงชายคนนี้ไม่ใช่ผู้วิเศษ ควบคุมการผลิตโดย คุณแอน ทองประสม
ละครเรื่อง เพียงชายคนนี้ไม่ใช่ผู้วิเศษ ออกอากาศทุกวันพุธ-พฤหัสบดี เวลา 20.15 น.
ติดตามชมละครเรื่อง เพียงชายคนนี้ไม่ใช่ผู้วิเศษ ได้ทางไทยทีวีสีช่อง 3
ที่มา ไทยรัฐ