อ่านเพียงชายคนนี้ไม่ใช่ผู้วิเศษ ตอนที่ 14/5 วันที่ 6 พ.ค.59

อ่านเพียงชายคนนี้ไม่ใช่ผู้วิเศษ ตอนที่ 14/5 วันที่ 6 พ.ค.59

“โสมทะเลาะกับพ่อ” โสมมิกาน้ำตาไหล “พ่อไล่โสมออกจากบ้าน โสมไม่มีที่ไปแล้วหมอ เงินก็ไม่มี มีแต่รถคันเดียวที่โสมขับออกมา โสมไม่รู้จะไปหาใคร โสมคิดถึงใครไม่ออก นอกจากหมอ..” ศตวรรษมองโสมมิกาลังเลว่าจะเชื่อหรือไม่เชื่อดี “หมอคงไม่เชื่อที่โสมพูดสินะ โสมเข้าใจ เพราะที่ผ่านมา โสมโกหกหมอเอาไว้เยอะ มันก็เป็นธรรมดาที่หมอจะระแวงโสม”
“มันเป็นอย่างที่คุณพูด ผมไม่เชื่อคุณ“
โสมมิกาแค่นยิ้ม “ไม่เป็นไร โสมผิดเอง ผิดที่มาหลงรักหมอ ผิดที่โสมพยายามใช้วิธีสกปรกๆ เพื่อทำให้หมอมาเป็นของโสม ตอนนี้โสมได้เรียนรู้แล้ว ต่อไปโสมจะไม่มาให้หมอเห็นหน้าอีก ที่โสมมาที่นี่ ก็เพราะต้องการมาบอกแค่นี้ ลาก่อนนะคะหมอศตวรรษ“

ศตวรรษได้แต่ยืนนิ่ง โสมมิกาลงจากเตียง แต่เจ็บข้อเท้า ทำเอาจะทรุดลงกับพื้น ศตวรรษเห็นรีบเข้ามาประคอง
“คุณเป็นอะไร!“


“โสมไม่เป็นอะไร ปล่อยโสมเถอะค่ะ “ โสมมิกาผละออกจากศตวรรษ และพยายามเดินกะเผลกๆออกไป ศตวรรษมองแล้วก็คิด

ศตวรรษเดินตามออกมา เห็นโสมมิกายังเดินกะเผลกอยู่ ก็หยุดมอง โสมมิกาเดินแล้วก็ล้มกับพื้น ศตวรรษจะขยับตัวเดิน แต่ก็หยุด มองโสมมิกาที่พยายามจะลุกเดินต่อไปเอง แต่ก็ดูลำบาก และทุลักทุเลมาก โสมมิกาทรุดนั่งกับพื้น แล้วก้มหน้าร้องไห้ออกมาอย่างที่จะกลั้นเอาไว้ได้อีกต่อไป ด้านหลังเห็นศตวรรษยืนมอง ...แล้วก็ตัดสินใจ เดินมาหาโสมมิกา ศตวรรษย่อตัวนั่งลงข้างโสมมิกา โสมมิกาหันไปเห็นศตวรรษก็ตกใจมาก รีบปาดน้ำตา และพยายามจะลุกขึ้น
“อย่ามายุ่งกับโสมอีกเลย “
“แต่คุณบาดเจ็บ” โสมมิกาหันไปมองหน้าศตวรรษ “ผมรู้จากพยาบาล” โสมมิกานิ่งงัน ศตวรรษจับแขนโสมมิกา “ให้ผมช่วยคุณก่อนเถอะ เรื่องอื่นค่อยว่ากัน”
“ไม่ต้อง โสมลุกเดินเองได้ โสมต้องฝึกให้ชินกับการช่วยเหลือตัวเองเพียงคนเดียว เพราะพ่อตัดโสมออกจากความเป็นลูกแล้ว” โสมมิกาแกะมือศตวรรษออก และพยายามลุกขึ้นยืน..ศตวรรษยืนตาม โสมมิกาจะเดิน แต่กลับเซจะล้มเพราะเจ็บข้อเท้า
ศตวรรษรีบประคองเอาไว้ “ให้ผมช่วย...”
“บอกว่าไม่ต้อง!! อย่าทำดีกับโสม ไม่อย่างนั้นโสมจะตัดใจจากหมอไม่ได้ โสมไม่อยากวิ่งไล่ตามหมออีกแล้ว โสมเหนื่อย โสมเจ็บ หัวใจของโสมมันจะระเบิดออกมาอยู่แล้ว” โสมมิการ้องไห้อย่างหนัก และฝืนลุกขึ้น พยายามเดินไปเอง ศตวรรษได้แต่ยืนมอง ทันใดนั้นโสมมิกาก็หน้ามืด...แล้วก็เซล้มลงไปกองกับพื้น
ศตวรรษตกใจ รีบเข้ามาดูโสมมิกา “คุณโสม!!!”
โสมมิกานอนหลับไม่ได้สติ พยาบาลกำลังวัดความดันและหันมาทางศตวรรษที่ยืนอยู่
“คนไข้ความดันปกติ ไม่มีไข้ คุณหมอไม่ต้องเป็นห่วงนะคะ “
“ฝากด้วยนะครับ “
พยาบาลพยักหน้า ศตวรรษมองโสมมิการู้สึกเป็นห่วง ก่อนจะเดินออกไป

อนุศนิยาขึ้นมานั่งข้างศตวรรษที่นั่งอยู่บนเตียง พูดขึ้นมาเมือฟังเรื่องที่ศตวรรษเล่า
“ยัยโสมโดนไล่ออกจากบ้าน แล้วก็บาดเจ็บ เลยมาหาคุณที่โรงพยาบาล”
“อื้อ..”
“เล่นละครอีกรึเปล่า อย่าลืมว่ายัยโสมเป็นดราม่าควีนตัวแม่ “
“ครั้งนี้เขาบาดเจ็บจริงๆ และดูท่าทางว่าจะไม่ได้โกหก แล้วอีกอย่าง เขาก็บอกว่าจะพยายามจะตัดใจจากผมให้ได้”
อนุศนิยาไม่แน่ใจ “จริงเหรอเนี่ย?!!“
“ก็น่าจะจริงนะ เพราะดูเขาไม่อยากให้ผมยุ่งด้วยซักเท่าไหร่ “
อนุศนิยาหรี่ตามอง “พูดแบบนี้แสดงว่า ไปยุ่งกับเขามางั้นสิ”
“ผมเป็นหมอนะครับ เห็นคนเจ็บตรงหน้า ผมก็ต้องยุ่ง “
“แต่ไม่ใช่กับผู้หญิงที่ชื่อโสมมิกา คุณ” อนุศนิยาชี้หน้าศตวรรษ “ต้องรับปากกับนุศว่าจะไม่ไปเจอยัยโสมมิกาอีก เพราะไม่ว่ายังไงนุศก็ไม่ไว้ใจยัยนี่”
ศตวรรษจับมือหญิงสาว “ตกลง“
“ไม่ใช่แค่ตกลง ต้องสัญญาด้วย“ ศตวรรษกอดอนุศนิยาแล้วหอมแก้มฟอดใหญ่ “บอกให้สัญญา ไม่ได้บอกให้หอมแก้ม “
“ก็นี่เป็นวิธีสัญญาของผม...” ศตวรรษหอมแก้มซ้ายขวาไม่หยุด “สัญญาๆๆๆๆ “
“พอพอ..พอได้แล้ว” อนุศนิยาดันศตวรรษให้ออกห่างพลางยิ้มเขิน
“นอนกันดีกว่านะครับ ง่วงแล้ว “
อนุศนิยาพยักหน้า ศตวรรษหันมาปิดไฟข้างเตียง แล้วก็ล้มตัวลงนอนกอดอนุศนิยาเอาไว้

นันทพลนั่งเหม่อลอย สีหน้าเศร้ามาก ชยากรเห็นนันทพล ก็รู้สึกผิดที่ก่อนหน้านี้พูดแรงเกินไป ชยากรเดินเข้ามานั่งข้างๆ นันทพลหันไปมอง
“พี่พลครับ ผมอยากจะขอโทษที่เมื่อตอนกลางวันผมพูดแรงไปหน่อย พี่พลโกรธผมรึเปล่าครับ”
“ฉันไม่โกรธ ฉันรู้ว่าที่แกพูด เพราะแกหวังดีกับฉัน กับยัยนุศ”
ชยากรสบายใจขึ้น “ขอบคุณนะครับที่พี่เข้าใจผม ผมรู้เรื่องพี่นุดีกับพี่ประสงค์แล้ว ในเมื่อเขาไม่เคยสำนึกบุญคุณที่พี่ดูแลพวกเขามา ก็อย่าเสียเวลาคิดถึงพวกเขาอีกเลย”
“จะไม่ให้ฉันคิดได้ยังไง!! นุดีเป็นน้องสาวในไส้ของฉัน สายเลือดเดียวกันแท้ๆ แต่กลับมาหักหลัง จิตใจมันทำด้วยอะไร พวกมันถึงได้ใจร้ายใจดำกับฉันนัก”
ชยากรจับขานันทพลบีบให้กำลังใจ “พี่พลอย่าไปสนใจเลยครับ ต่อไปนี้ผมจะทำให้คาซ่าของเรากลับมายิ่งใหญ่มากกว่าเดิม ผมรู้ว่าพี่พลเหนื่อยมามากกว่าจะมีวันนี้ ต่อไปผมจะเป็นคนเหนื่อยแทนพี่เอง”
“ขอบใจมากนะชยา...ขอบใจจริงๆ ทั้งๆที่ฉัน ก็ไม่ใช่พี่ชายที่ดีนัก แต่แกก็ยัง..ดีกับฉันมากกว่าน้องพ่อแม่เดียวกัน”
นันทพลมองชยากรด้วยความซาบซึ้ง “ฉันขอโทษ ถ้าที่ผ่านมา ฉันเคยพูด หรือทำให้แกเสียใจ โดยเฉพาะเรื่องยัยนุศ”
“ผมขอไม่คุยเรื่องนี้ได้มั้ยครับพี่พล”
นันทพลดึงแขนชยากรไว้ “ชยา..ฉันขอพูดกับแกในฐานะพี่ชาย ฉันรู้ว่าฉันห้ามความรู้สึกของแกไม่ได้ แต่ฉันอยากให้แกคอยดูแลปกป้องยัยนุศในฐานะหลานแท้ๆของแกคนนึง” ชยากรมองหน้านันทพลที่กำลังจริงจังกับสิ่งที่พูด “ยัยนุศรักแกมากนะชยา อย่าทำลายความรู้สึกดีดีที่แกกับยัยนุศมีต่อกันมาทั้งชีวิต ยัยนุศคงไม่อยากกลายเป็นคนแปลกหน้าสำหรับแก” ชยากรยังคงมองพี่ชายนิ่ง นันทพลจับขาผู้เป็นน้อง “ความรักสำหรับแกคืออะไรชยา? ตอนนี้แกอาจจะยังไม่รู้ แต่มีอยู่คนหนึ่งที่จะเป็นต้นแบบให้แกได้ คุณอังกาบ แม่ของแก นับตั้งแต่ป๊ารับคุณอังกาบเข้ามาอยู่ในบ้าน ฉันคิดตลอดว่าต้องมีปัญหาเรื่องเมียหลวงเมียน้อย แต่ฉันคิดผิด คุณอังกาบไม่เคยแสดงตัวอยากมาแทนที่ม๊าของฉัน เธอเจียมตัว อยู่ในที่ของเธอ เพราะอะไรรู้มั๊ย คุณอังกาบเคยบอกฉันว่า การเห็นป๊า..คนที่เขารักมีความสุข นั่นก็พอแล้ว คุณอังกาบ ไม่เคยคิดที่จะครอบครองป๊า” ชยากรฟัง คิดตาม แล้วก็อึ้ง พูดไม่ออก “ถ้าการที่นุศอยู่กับหมอวรรษแล้วมีความสุข แกก็ควรจะดีใจ ถ้าหากแกรักนุศจริงๆ”
ชยากรเงียบ..ครุ่นคิดอย่างหนัก..ก่อนจะลุกขึ้นยืน “เอาเป็นว่า ผมจะทำให้ดีที่สุด....แต่ถ้าเมื่อไหร่ที่นายศตวรรษทำให้นุศต้องเสียใจ ผมก็จะทำในสิ่งที่ผมต้องทำเพื่อปกป้องนุศ”
ชยากรเดินไป ทิ้งให้นันทพลอยู่ตรงนั้น อย่างน้อยชยากรก็เริ่มที่จะเข้าใจ ทั้งๆที่ต้องเจ็บปวด

เช้าวันถัดมา ห้องพักที่โรงพยาบาล โสมมิกากำลังโวยวายกับพยาบาล “ไม่..ฉันยังไม่อยากออกไป”
“ไม่ออกไม่ได้นะคะ คุณหมอบอกว่าคุณไม่ได้เป็นอะไร แค่รับยาไปทานเองที่บ้านก็พอ ไม่ต้องแอดมิท”
“แต่...แต่ฉันยังรู้สึกเจ็บข้อเท้าอยู่เลย ฉันยังไม่หาย ยังไงฉันก็ไม่ออก“ โสมมิกานอนห่มผ้าไม่รับรู้
พยาบาลถึงกับถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่

ศตวรรษเดินมาตามทาง ไม่นานพยาบาลเดินมา พอเห็นศตวรรษก็ดีใจมาก “คุณหมอศตวรรษ คุณมาก็ดีแล้วค่ะ ฉันมีเรื่องอยากให้ช่วย“
ศตวรรษสงสัย

โสมมิกานั่งนิ่ง..ไม่นานศตวรรษเปิดประตูเข้ามายืนมองโสมมิกา พลางครุ่นคิดถึงคำสัญญาที่ให้กับอนุศนิยา
“...ต้องรับปากกับนุศว่าจะไม่ไปเจอยัยโสมมิกาอีก ยังไงนุศก็ยังไม่ไว้ใจยัยนี่“
“ตกลง “
“ไม่ใช่แค่ตกลง แต่ต้องสัญญาด้วย“
ศตวรรษถอนหายใจ ตัดสินใจเดินเข้ามาในห้อง
โสมมิกาหันไปมอง “ถ้าหมอจะมาไล่โสมอีกคน โสมบอกเลยว่าโสมไม่ไป โสมจะอยู่ที่นี่ “
“คุณจะเอาแต่ใจไม่ได้นะโสม เพราะยังมีคนไข้คนอื่นที่มีอาการหนักและต้องพักรักษาตัวที่นี่ พวกเขาจำเป็นต้องใช้ห้องมากกว่าคุณ“
“โสมก็จำเป็น“
“จำเป็นยังไง?“
“โสมไม่มีบ้านจะให้กลับแล้ว ถ้าไม่ให้โสมอยู่ที่นี่ แล้วจะให้โสมไปอยู่ที่ไหน” โสมมิกาเศร้า และร้องไห้ออกมา
ศตวรรษยืนมอง ครุ่นคิด... “ถ้าคุณมีที่อยู่ คุณจะยอมออกจากโรงพยาบาลใช่มั๊ย “
โสมมิกาหันไปมองหน้าศตวรรษ
โสมมิกานั่งอยู่ที่หน้าห้องการเงิน ไม่นานศตวรรษเดินมาหาพร้อมถือถุงในมือ “ผมจัดการจ่ายค่าห้องให้คุณแล้ว แล้วก็นี่..” เขายื่นถุงไปตรงหน้า “รองเท้า..ยังใหม่เอี่ยมใส่ชั่วคราวไปก่อน” ศตวรรษย่อตัวตรงหน้าโสมมิกา เอารองเท้าเดินในบ้านออกมาจากถุงวางตรงหน้าโสมมิกา
โสมมิกาใส่รองเท้า“ขอบคุณหมอมากนะคะ ทั้งๆที่หมอมีภาระอยู่แล้ว โสมยังต้องมาเป็นภาระให้หมออีก”
“ไม่เป็นไร มันไม่ได้หนักหนาสาหัสอะไร เดี๋ยวผมจะพาคุณไปหาที่อยู่ “
“หมอหาได้แล้วเหรอ? “
“ผมถามพยาบาล เขาบอกว่าแถวๆนี้มีอพาร์ทเม้นท์ น่าจะยังมีห้องว่าง “
โสมมิกาพยักหน้า แล้วก็ลุกขึ้นเดินออกไปกับศตวรรษ

จีน่ากำลังจ่ายเงินให้พนักงาน “ค่าเช่าล่วงหน้า 6 เดือนเอาไปเลย...แหม..โทรตามจิกจังนะ คิดว่าฉันจะเบี้ยวเหรอ”
“เรื่องเงินเรื่องทอง เข้าใครออกใครที่ไหนล่ะคะ เห็นคุณหายไปก็คิดว่าจะเชิด”
“ฉันอยู่บ้านผัวฉัน สะใภ้เจ้าสัวใหญ่อย่างฉันก็ต้องคอยดูแลมรดกเป็นธรรมดา”
พนักงานทำท่าจะอ๊วก “แต่ยังต้องเช่าอพาร์ทเมนท์เนี่ยนะ”
“เมาท์อะไร”
“เปล่าค่า”
จีน่าชี้หน้าพนักงาน “อย่าให้รู้ว่าเมาท์นะยะ…” จีน่าเดินเชิดออกไป
ในขณะที่ศตวรรษกับโสมมิกาเดินมาหาพนักงานอีกทางหนึ่ง “เรามาดูห้องว่างน่ะครับ “
“รอซักครู่นะคะ“ ศตวรรษพยักหน้า พนักงานเดินออกไป
จีน่ามองด้วยความอึ้ง “คุณหมอวรรษกับโสมมิกา!? มาดูห้องว่าง?? หรือว่า....”
จีน่าหันไปมองศตวรรษกับโสมมิกาอีกครั้ง เห็นพนักงานเดินมาหาสองคนและเดินนำไปตามทาง จีน่าหน้าตาอยากรู้อยากเห็นมากๆ เห็นพนักงานพาโสมมิกากับศตวรรษเข้าไปในลิฟต์ จีน่ารีบวิ่งตามออกมาดูเลขลิฟต์ที่กำลังขึ้นไป..มันไปหยุดอยู่ที่ชั้น 3 จีน่ารีบกดลิฟต์ ตามไปทันที

พนักงานเดินนำศตวรรษกับโสมมิกาเข้ามาในห้อง “มีคนเพิ่งย้ายออกไปวันนี้ค่ะ ถ้าพวกคุณตกลง ก็จ่ายค่าเช่าล่วงหน้าสามเดือน และย้ายเข้ามาอยู่ได้เลย”
“ผมไม่ได้มาอยู่ด้วยหรอกนะครับ เพื่อนผมจะมาอยู่คนเดียว” ศตวรรษหันไปทางโสมมิกา “คุณโอเคกับห้องรึเปล่า”
“โสมโอเคค่ะ ขอแค่มีที่ซุกหัวนอนก็พอ”
“ตกลงเช่าห้องนี้ครับ“
“ถ้างั้นเชิญลงไปทำเอกสารข้างล่างได้เลยค่ะ“
ศตวรรษพยักหน้า แล้วก็เดินออกไปจากห้องพร้อมกับพนักงานและโสมมิกา ศตวรรษ โสมมิกา พนักงานเดินไปรอลิฟต์
จีน่าโผล่หน้าออกมาจากมุมหนึ่ง “ผัวนังนุศมาเช่าอพาร์ทเมนท์กับยัยโสมมิกาเนี่ยนะ”

โสมมิกากับศตวรรษเดินออกมาด้วยกัน โสมมิกาซาบซึ้งมาก “ขอบคุณวรรษมากๆเลยนะคะ ถ้าไม่ได้วรรษ ป่านนี้โสมคงยังตั้งหลักไม่ได้”
“ไม่เป็นไร เพราะครั้งนี้จะเป็นการช่วยเหลือครั้งสุดท้ายของผม หลังจากนี้เราจะไม่เจอกันอีก”
โสมมิกาชะงักกึก แต่รีบปรับอารมณ์ “โสมเข้าใจค่ะ โสมสัญญากับหมอตรงนี้ ว่าโสมจะไม่ไปสร้างความวุ่นวายให้กับคุณแล้วก็นุศอีก โสมได้รับบทเรียนแล้ว การไปแย่งของของคนอื่น มันเป็นบาป และตอนนี้โสมก็กำลังได้รับกรรมนั้นอยู่ “
“สิ่งที่คุณกำลังจะทำไม่ใช่เพื่อใคร แต่เพื่อตัวคุณเอง”
“หมอคะ...เรื่องที่คุณพาโสมมาเช่าอพาร์ทเม้นต์อยู่ อย่าบอกนุศเลยนะคะ ถ้านุศรู้จะอารมณ์เสียใส่คุณ ถ้าโสมไม่พูด คุณไม่พูด ก็ไม่มีใครรู้เรื่องนี้ “
“ครับ...ถ้างั้นก็..ลาก่อนนะครับ “
“ก่อนที่เราจะไม่ได้เจอกันอีก โสมขอกอดคุณเป็นครั้งสุดท้ายจะได้มั้ย“ ศตวรรษมองโสมมิกา..ศตวรรษไม่ทันได้ตอบ...โสมมิกาก็โผเข้ามากอดศตวรรษแนบแน่น “ขอบคุณนะคะหมอ

อ่านเพียงชายคนนี้ไม่ใช่ผู้วิเศษ ตอนที่ 14/5 วันที่ 6 พ.ค.59

ละครเรื่อง เพียงชายคนนี้ไม่ใช่ผู้วิเศษ บทประพันธ์โดย กรุง ญ. ฉัตร
ละครเรื่อง เพียงชายคนนี้ไม่ใช่ผู้วิเศษ บทโทรทัศน์โดย ดนยา ทรัพย์ยิ่ง
ละครเรื่อง เพียงชายคนนี้ไม่ใช่ผู้วิเศษ กำกับการแสดงโดย กฤษฎา เตชะนิโลบล
ละครเรื่อง เพียงชายคนนี้ไม่ใช่ผู้วิเศษ ผลิตโดย บริษัท ทอง เอ็นเตอร์เทนเม้นท์ จำกัด
ละครเรื่อง เพียงชายคนนี้ไม่ใช่ผู้วิเศษ ควบคุมการผลิตโดย คุณแอน ทองประสม
ละครเรื่อง เพียงชายคนนี้ไม่ใช่ผู้วิเศษ ออกอากาศทุกวันพุธ-พฤหัสบดี เวลา 20.15 น.
ติดตามชมละครเรื่อง เพียงชายคนนี้ไม่ใช่ผู้วิเศษ ได้ทางไทยทีวีสีช่อง 3
ที่มา ไทยรัฐ