อ่านเพียงชายคนนี้ไม่ใช่ผู้วิเศษ ตอนที่ 15/2 วันที่ 6 พ.ค.59

อ่านเพียงชายคนนี้ไม่ใช่ผู้วิเศษ ตอนที่ 15/2 วันที่ 6 พ.ค.59

อนุศนิยาเดินออกมากับลูกค้า “พอได้แบบเฟอร์นิเจอร์มาแล้ว นุศจะรีบอีเมลไปให้ดูนะคะ” ลูกค้าพยักหน้าพอใจ อนุศนิยายกมือไหว้ ลูกค้าเดินออกไป อนุศนิยาหันมาเจอชยากรมาดักรอ “อาชยามาได้ไงคะ??”
“อาจำได้ว่านุศมีคุยงานกับลูกค้าที่นี่ ก็เลยรีบมาหา อามีเรื่องสำคัญจะบอก”
“เครียดมั๊ยคะ ถ้าเครียด อย่าเพิ่งบอกตอนนี้ นุศกลัวทานอะไรไม่ลง เพราะนุศหิวมาก อาชยาไปทานข้าวเป็นเพื่อนนุศก่อนนะคะ”
ชยากรพยักหน้า อนุศนิยายิ้ม ก่อนจับแขนชยากรลากไป ชยากรมองมือรู้สึกลำบากใจ ว่าควรจะพูดยังไงกับอนุศนิยา

อนุศนิยาหิ้วถุงอาหารออกมาพร้อมกับชยากร
“เวลาท้องอิ่มนี่ ชีวิตดีนะคะอาชยา”


“อิ่ม..แต่สั่งกลับบ้านด้วยเนี่ยนะ”
“นุศสั่งอาหารเผื่อวรรษน่ะค่ะ” ชยากรนิ่ง “เวลากลับดึกๆ ชอบบ่นว่าหิว แล้วที่บ้านก็ไม่ค่อยมีอะไรทาน น่าสงสาร”
“นุศ อาถามอะไรอย่างสิ สมมตินะ สมมติว่า...นายศตวรรษมีผู้หญิงคนอื่น นุศจะเสียใจมั๊ย”
อนุศนิยาชะงักกึก...หน้าเครียดขึ้นมาทันที “เสียใจสิค่ะ หรือว่าเรื่องที่อาจะบอกนุศ คือเรื่องนี้”
สายตาอนุศนิชยามีแววกังวล ชยากรมองไปในแววตาอนุศนิยาก็เห็นแต่หน้านันทพล
“ถ้าการที่นุศอยู่กับหมอวรรษแล้วมีความสุข แกก็ควรจะดีใจ ถ้าหากแกรักนุศจริงๆ”
ชยากรต้องตัดสินใจ จะตอบว่าอะไร? “ไม่ใช่...”
“เฮ้อ...ค่อยยังชั่ว ว่าแต่เรื่องสำคัญของอาจะบอกนุศที่บอกว่าจะบอกคืออะไรคะ”
ชยากรนิ่งงัน คิดหนัก “อา..อาลืมไปแล้ว...”
“ทำไมขี้ลืมจังคะ ยังไม่ทันแก่ซักหน่อย “
“ไว้อานึกออก แล้วจะบอกนะ “
อนุศนิยาไม่ได้สงสัยอะไร เดินออกไป ชยากรทอดถอนหายใจก่อนจะเดินตาม

ศตวรรษเดินออกมากับญาติคนไข้ “คุณพ่อคุณปลอดภัยแล้ว ไม่ต้องกังวลนะครับ “
“ขอบคุณมากค่ะหมอ“
ศตวรรษยิ้มๆ แล้วก็เดินออกไป สีหน้าเปลี่ยนเป็นกังวลทันที รีบเอามือถือมากดเปิด ทันทีที่เปิดเสียงข้อความดังขึ้น ศตวรรษหยุดเดิน มองหน้าจอมือถือเห็นโสมมิกามิสคอลมาหลายครั้ง “โสม!?“ ศตวรรษคิดถึงสิ่งที่บอกกับโสมมิกาไว้
“ครั้งนี้จะเป็นการช่วยเหลือครั้งสุดท้ายของผม หลังจากนี้เราจะไม่เจอกันอีก”
ศตวรรษตัดสินใจกดลบไม่สนใจ เพราะไม่คิดจะติดต่อกับโสมอีก...ทันใดนั้นเสียงประกาศดังขึ้น “ขอเชิญคุณหมอศตวรรษ มาที่เคาน์เตอร์ประชาสัมพันธ์ด่วนค่ะ“
ศตวรรษนิ่วหน้าแปลกใจ

ศตวรรษมาถึงเคาน์เตอร์ ลูกแพรหันไป “โทรศัพท์ค่ะคุณหมอ “
“ถึงผมเหรอครับ“
“ค่ะ ลูกแพรถามว่าใครโทรมาก็ไม่ยอมบอก...บอกแต่ว่าให้ตามหมอมารับด่วนที่สุด”
ศตวรรษสงสัย เดินมารับโทรศัพท์ “ฮัลโหล โสม! เกิดอะไรขึ้น? “

โสมมิกานอนตะแคงคุยโทรศัพท์กับศตวรรษอาการเหมือนคนไม่มีสติพูดไม่วนไปวนมาไม่รู้เรื่อง “หมอ..ชะ ช่วยโสมด้วย โสม.. ไม่ไหวแล้ว”
ศตวรรษตกใจ “โสม!คุณเป็นอะไร?”
โสมมิกาเสียงขาดเป็นห้วง “หมอช่วยด้วย โสมหายใจไม่ออก โสมยังไม่อยากตาย”
“คุณกินอะไรเข้าไปโสม “
“โสมแค่อยากอยู่ในฝัน อยากให้พ่อรักโสม อยากให้หมอรักโสม”
“คุณเทคยาเข้าไปใช่มั้ย? “
โสมมิกาพูดวนไปวนมา “โสมไม่รู้ โสมไม่รู้ โสมจะไม่ไหวแล้วหมอ”
“ผมจะให้รถพยาบาลไปรับคุณ”
“ไม่นะหมอ.. ถ้าพ่อรู้ว่าโสมเทคยาโสมต้องตายแน่ๆ หมอช่วยโสมด้วยนะ โสมไม่อยากตาย” ทันใดนั้นมีเสียงอาเจียน แล้วแก้วตกแตกดังเพล้ง!!!! ก่อนที่สายจะตัดไป
“โสม..โสม..” ศตวรรษต่อสายอีกครั้ง แต่ติดต่อโสมมิกาไม่ได้แล้ว ศตวรรษเครียดมาก รีบพุ่งออกจากโรงพยาบาลไป

มิรันตรีกำลังดูภาพโสมมิกากอดกับศตวรรษในอินเตอร์เน็ตก็อึ้งมาก “หมอศตวรรษกับโสมมิกา?? เป็นไปได้ยังไง?? “ มิรันตรีครุ่นคิด
อนุศนิยาหยิบมือถือขึ้นมาจากโต๊ะ ด้านหลังชยากรยืนอยู่ ไม่นานเสียงมือถืออนุศนิยาดังขึ้น อนุศนิยารับสาย
“ว่าไงมิ..”
“นุศ.มิจะส่งอะไรไปให้นุศดู แต่นุศต้องรับปากกับมิว่าอย่าเพิ่งวีนเพิ่งเหวี่ยงใดใด ที่มิส่งให้ดู เพราะไม่อยากให้นุศรู้จากคนอื่น ไม่อย่างนั้นนุศจะเข้าใจว่ามันเป็นอย่างนั้นจริงๆ ซึ่งมิคิดว่ามันไม่จริงแน่นอน”
“พูดอะไรของแก วกไปวนมา ไม่เข้าใจ จะส่งอะไรมาให้ฉันดู ก็รีบๆส่งมา”
มิรันตรีทอดถอนหายใจ กดส่งรูปผ่านไลน์จากโน้ตบุค อนุศนิยาเอามือถือออกมาดูเห็นข้อความไลน์ขึ้นมา ก็กดเปิด..แล้วก็ตกใจ กับภาพโสมมิกากับศตวรรษ
“นุศ..แกเห็นยัง..นุศ..”
“เห็นแล้ว...”
“อย่าเพิ่งคิดมาก ฉันว่าเป็นแผนของยัยโสมมิกา”
“แค่นี้ก่อนนะมิ “ อนุศนิยาวางสาย/มิรันตรีตกใจมาก “อ้าวเฮ้ย..เดี๋ยวนุศ..นุศ! โอ๊ยยย บอกว่าอย่าเพิ่งวีนไงล่ะ” มิรันตรีขยี้ผมตัวเองอยากจะบ้า แล้วก็รีบคว้ากระเป๋าวิ่งออกไป
อนุศนิยาหันหลัง...หน้าเครียด ชยากรแปลกใจ “เกิดอะไรขึ้นนุศ? ใครโทรมา?“ อนุศนิยาเอารูปโสมมิกากอดศตวรรษให้ชยากรดู ชยากรตกใจมาก “รูปนี้!!!”
อนุศนิยามองชยากรสงสัย “อาเคยเห็นรูปนี้มาก่อนเหรอคะ “
ชยากรอึกอัก “เออ...ปะเปล่า..”
“อาอย่ามาโกหกนุศ ตอบมาว่าอาเคยเห็นหรือไม่เคยเห็น”
ชยากรนิ่งงัน “อาเคยเห็น และอาก็เป็นคนลบรูปนี้เองกับมือ แต่อาไม่เข้าใจว่าทำไม มันถึงหลุดออกมาได้”
อนุศนิยานึกออก “แสดงว่านี่คือเรื่องสำคัญที่อาจะบอกนุศ มิน่าอาถึงถามว่าถ้า--วรรษนอกใจนุศ นุศจะเป็นยังไง อาเห็นรูปนี้จากที่ไหนคะ”
“นุศอย่ารู้เลย มันไม่มีอะไรหรอก “
“สามีนุศไปกอดกับยัยโสมมิกาเนี่ยนะที่อาบอกว่าไม่มีอะไร!! “ชยากรเงียบ อนุศนิยาโมโหหึง “อาไม่บอกก็ไม่เป็นไร” อนุศนิยาจ้ำเดินออกไป
ชยากรรีบตามไปติดๆ “นุศ..จะไปไหน นุศ!!!”
ชยากรตามอนุศนิยาออกมา “นุศจะไปหาโสมมิกา จะไปดูให้เห็นกับตาว่าวรรษอยู่กับโสมมิกาจริงรึเปล่า “
“ไปแล้วจะได้อะไรขึ้นมา อาว่าอย่าไปเลย “
“ถ้านุศไม่ไป เท่ากับนุศกลัวโสม เพราะฉะนั้นนุศจะไป และอาก็ห้ามนุศไม่ได้”
ชยากรเครียด อนุศนิยาเดินต่อ พลันเสียงเมสเสจดังขึ้น อนุศนิยาหยุดเดิน หยิบมือถือมากดเปิด ก็ชะงัก...ชยากรเห็นสีหน้าอนุศนิยาก็สงสัย “มีอะไรนุศ “
“ยัยโสมมิกาเมสเสจมาบอกว่าวรรษอยู่กับมัน”
ชยากรอึ้ง อนุศนิยาเจ็บปวดมาก ทันใดนั้นรถมิรันตรีมาจอดขวาง อนุศนิยาหยุดกึก มิรันตรีรีบลงจากรถ“นุศ..”
“ขึ้นรถ!! “ อนุศนิยาเปิดประตูเข้ามานั่งในรถมิรันตรี มิรันตรีเหวอมาก หันไปมองชยากร
“นุศกำลังจะไปหาโสม..”
“ห๊ะ!!! “
อนุศนิยาเร่ง “มัวแต่ยืนทำอะไรอยู่ รีบขับรถสิ “
มิรันตรีเหรอหรา ชยากรตัดสินใจ..“ฉันไปด้วย “
มิรันตรีพยักหน้า แล้วมิรันตรีกับชยากรก็รีบเปิดประตูเข้าไปนั่งในรถ รถแล่นออกไป

ศตวรรษเคาะประตูปังปังปัง “โสม...โสม!!“ ไม่มีคนมาเปิดประตู ศตวรรษใจไม่ดี ลองเปิดประตู ประตูไม่ได้ล็อค ศตวรรษรีบพุ่งเข้ามาเห็น ภายในห้องมืดสนิท ศตวรรษเปิดไฟ เห็นเศษแก้วแตกบนพื้น ก็ใจไม่ดี “โสม..โสมมิกา “
ทุกอย่างยังเงียบ ศตวรรษหันไปมองทางห้องนอนก่อนเดินเข้าไป

รถมิรันตรียังไม่ทันจอดสนิท...อนุศนิยารีบลงจากรถ..ชยากรกับมิรันตรีรีบตามลงมา
“นุศรอก่อน!! แกอย่าเพิ่งทำอะไรวู่วาม โทรหาหมอวรรษก่อนดีกว่า ยัยโสมมิกาโกหกชัวร์ นังเนี่ยมันต้องการยั่วโมโหแก ต้องการทำให้แกกับหมอวรรษเข้าใจผิดต่อกัน”
“เรื่องอะไรฉันจะโทรหาวรรษ ถ้าฉันโทรเท่ากับเป็นการแหวกหญ้าให้งูตื่น ไปแบบไม่ให้รู้ตัวแบบนี้แหละดีแล้ว”
มิรันตรีกังวลและรู้สึกผิด “ฉันไม่น่าไลน์รูปให้แกดูเลยจริงๆ “
“แกทำถูกแล้ว เพราะถ้าแกไม่ทำ แล้วฉันมารู้ทีหลัง ฉันจะโกรธแกไปตลอดชีวิต”
มิรันตรีมองหน้าชยากรกลืนน้ำลายเอื๊อก แล้วรีบตามอนุศนิยาไป

ศตวรรษเข้ามาในห้องนอนที่ไฟมืดสนิทเช่นกัน ศตวรรษเอื้อมไปเปิดไฟ และภาพที่เห็นคือ โสมมิกาในชุดเสื้อคลุมชุดนอน นอนอยู่ที่พื้นระหว่างประตูห้องน้ำกับห้องนอน “โสม!” ศตวรรษรีบเข้าไปเช็คอาการโสมมิกา พลิกตัวโสมมิกาขึ้นมา “โสม...โสมตื่น..” เขาตบหน้าเบาๆ “โสม“
โสมมิกายังไม่ได้สติ ศตวรรษต้องช้อนร่างโสมมิกา อุ้มโสมมิกาขึ้นไปบนเตียง ที่ระหว่างการอุ้มโสมมิกาแอบหรี่ตามองศตวรรษ โสมมิกายิ้มมุมปาก ศตวรรษติดกับ
อนุศนิยาเข้าไปในลิฟต์ แล้วกดเลขชั้น ก่อนจะกดถี่ๆๆๆให้ลิฟต์ปิด มิรันตรีกับชยากรตามเข้ามาไม่ทัน เพราะประตูลิฟต์ปิดซะก่อน
“เฮ้ย! นุศ..ไม่รอกันเลย” มิรันตรีกดลิฟต์...
“เพราะเธอแท้ๆ จะส่งรูปมาให้นุศดูทำไมก็ไม่รู้ เห็นมั๊ย...เป็นเรื่องจนได้ “
“ถ้ามิไม่ได้เป็นคนส่ง แล้วอาคิดว่านุศจะไม่เห็นเหรอ ที่ส่งให้ดูเพราะอยากให้ระวังยัยโสมมิกา ใครจะนึกว่านุศจะใจร้อนไม่ฟังอะไรแบบนี้”
“ทำเหมือนไม่รู้จักนิสัยเพื่อนตัวเอง“
“แล้วอา รู้จักนุศดีนักเหรอ ถึงมาว่ามิ...แต่จะว่าไป การที่นุศแสดงออกแบบนี้ มันก็ทำให้เรารู้ว่านุศรู้สึกยังไงกับหมอวรรษ คนบางคนแถวนี้ จะได้ตาสว่าง เลิกหวังลมๆแล้งๆซักที”
ชยากรมองมิรันตรีไม่พอใจ รู้ว่ามิรันตรีแขวะเขา

ศตวรรษพยายามจับชีพจร และเรียกโสมมิกาอยู่ตลอด
โสมมิกาทำเป็นลืมตาแบบสะลึมสะลือ ใช้มือโอบรอบคอศตวรรษ “หมอช่วยโสมด้วย โสมกลัว...”
“แล้วยาที่ใช้รู้รึเปล่าเป็นยาอะไร”
“โสมไม่รู้…”
ศตวรรษพยายามเอามือโสมออกจากรอบคอ “ผมจะพาคุณไปโรงพยาบาล”
“ไม่นะคะ โสมไม่ไปโรงพยาบาล โสมไม่อยากให้ป๋ารู้ โสมกลัว” มือของโสมมิกายิ่งรัดศตวรรษแน่น
“โสม...ปล่อยผมก่อน นี่คุณเทคยาเข้าไปจริงๆ หรือแกล้งกันแน่”
โสมมิกายันตัวลุกขึ้นมานั่งประจันหน้ากับศตวรรษ “แล้วถ้าโสมบอกว่าแกล้ง หมอจะว่ายังไงคะ!”
“นี่คุณหลอกผมเหรอ?”
“โสมแค่อยากจะวัดใจหมอว่าโสมยังสำคัญกับหมออยู่ไหม?”

อ่านเพียงชายคนนี้ไม่ใช่ผู้วิเศษ ตอนที่ 15/2 วันที่ 6 พ.ค.59

ละครเรื่อง เพียงชายคนนี้ไม่ใช่ผู้วิเศษ บทประพันธ์โดย กรุง ญ. ฉัตร
ละครเรื่อง เพียงชายคนนี้ไม่ใช่ผู้วิเศษ บทโทรทัศน์โดย ดนยา ทรัพย์ยิ่ง
ละครเรื่อง เพียงชายคนนี้ไม่ใช่ผู้วิเศษ กำกับการแสดงโดย กฤษฎา เตชะนิโลบล
ละครเรื่อง เพียงชายคนนี้ไม่ใช่ผู้วิเศษ ผลิตโดย บริษัท ทอง เอ็นเตอร์เทนเม้นท์ จำกัด
ละครเรื่อง เพียงชายคนนี้ไม่ใช่ผู้วิเศษ ควบคุมการผลิตโดย คุณแอน ทองประสม
ละครเรื่อง เพียงชายคนนี้ไม่ใช่ผู้วิเศษ ออกอากาศทุกวันพุธ-พฤหัสบดี เวลา 20.15 น.
ติดตามชมละครเรื่อง เพียงชายคนนี้ไม่ใช่ผู้วิเศษ ได้ทางไทยทีวีสีช่อง 3
ที่มา ไทยรัฐ