อ่านเพียงชายคนนี้ไม่ใช่ผู้วิเศษ ตอนที่ 15/3 วันที่ 6 พ.ค.59

อ่านเพียงชายคนนี้ไม่ใช่ผู้วิเศษ ตอนที่ 15/3 วันที่ 6 พ.ค.59

โสมมิกายันตัวลุกขึ้นมานั่งประจันหน้ากับศตวรรษ “แล้วถ้าโสมบอกว่าแกล้ง หมอจะว่ายังไงคะ!”
“นี่คุณหลอกผมเหรอ?”
“โสมแค่อยากจะวัดใจหมอว่าโสมยังสำคัญกับหมออยู่ไหม?”
ศตวรรษโกรธจัด “คุณกล้าเอาชีวิตตัวเองมาล้อเล่นแบบนี้ได้ยังไง”
“โสมอยากรู้ หมอยังจะมีแก่ใจห่วงโสมอยู่ไหม?”
“ผมมันโง่เองที่ไม่เฉลียวใจ ชาตินี้ทั้งชาติ ผมจะไม่เชื่อน้ำหน้าคุณอีกแล้ว”
ศตวรรษจะเดินหนีออก แต่โสมมิกากระชากร่างศตวรรษเอาไว้ “จะรีบไปไหนล่ะค่ะหมอ หมออย่าทิ้งโสมไปใหนอีกเลยนะ” โสมิกาเข้าไปกอดศตวรรษไว้

ศตวรรษพยายามผลักโสมมิกาออก เพื่อจะออกจากห้อง “ถอยออกไป ผมไม่สนุกกับคุณด้วยเลยนะ”


“ทำไมล่ะ กลัวเมียจับได้ว่ามาทบทวนความหลังกับแฟนเก่าเหรอ”
ศตวรรษสลัดออก โสมมิกามาขวาง “ผมไม่อยากยุ่งกับผู้หญิงน่ากลัวอย่างคุณ”
จังหวะนั้นเอง โสมมิกาโถมทั้งตัวเข้าแล้วผลักศตวรรษลงไปนอนที่เตียง โสมมิกาอยู่ในท่าขึ้นคร่อมทับตัวศตวรรษ
ศตวรรษพยายามจะดึงโสมมิกาออก แต่การดึงยื้อยุดกัน จังหวะนั้นเอง อนุศนิยาที่ยืนอยู่ด้านหลังเห็นภาพโสมมิกาทับศตวรรษที่นอนบนเตียง ศตวรรษผลักโสมมิกาออกไปจากตัวจนได้ ศตวรรษเห็นอนุศนิยายืนอยู่ โสมมิกามองอนุศนิยาด้วยสายตาเอาชนะ
“นุศ” ศตวรรษรีบลุกจากเตียงแล้วเข้าไปหานุศ โสมมิกาสะใจ “มันไม่ใช่นะนุศ“
“นอนอยู่ด้วยกันขนาดนี้จะให้คิดว่าไม่มีอะไรงั้นเหรอ!!! “ อนุศนิยาตบหน้าศตวรรษเต็มแรงเพี๊ยะ!ด้วยความเสียใจและโมโห ศตวรรษอึ้งมาก อนุศนิยารีบวิ่งออกไป ศตวรรษรีบวิ่งตามไปติดๆ
โสมมิกาหน้าตาสะใจ “แผนตื้นๆแค่นี้ก็ทำลายแกได้แล้วนังนุศ แกนี่มันอ่อนชะมัด!! “

อนุศนิยาวิ่งมาตามทาง ศตวรรษวิ่งตามมา “นุศ..ฟังผมก่อน”
ทันใดนั้นลิฟต์เปิด ชยากรกับมิรันตรียืนอยู่ พอเห็นสภาพก็รู้ทันทีว่าเกิดเรื่องแล้ว!!!แต่ยังไม่ทันที่สองคนจะเดินออกมา อนุศนิยารีบพุ่งเข้าไปในลิฟต์ ศตวรรษจะตามเข้ามา แต่เจอชยากรเดินมาขวาง ศตวรรษหยุดกึก สองคนจ้องหน้ากัน ชยากรมองศตวรรษแววตาโกรธแค้น ไม่นานประตูลิฟต์ปิดระหว่างผู้ชายสองคน ศตวรรษอยากจะบ้าตาย รีบวิ่งลงบันไดหนีไฟ

อนุศนิยากึ่งเดินกึ่งวิ่งออกมา มิรันตรีกับชยากรรีบตามมาข้างๆ
“นุศ มันเกิดอะไรขึ้น แกเห็นอะไร?! “
“ฉันยังไม่อยากพูด ตอนนี้ฉันอยากกลับบ้าน” อนุศนิยารีบวิ่งไปที่รถ
มิรันตรีรีบตามไปเปิดประตู อนุศยากับชยากรขึ้นรถ จังหวะนั้นศตวรรษรีบวิ่งออกมา แต่มิรันตรีขับรถออกไปแล้ว
ศตวรรษมองตามด้วยความหัวเสียอย่างแรง “นุศ!!!!“

อนุศนิยาเร่งฝีเท้าเดินเข้ามาในบ้าน ชยากรกับมิรันตรีตามมา ชยากรจะตามอนุศนิยา แต่มิรันตรีจับแขนเอาไว้
“ปล่อยให้นุศได้อยู่กับตัวเองเถอะอา อย่าเพิ่งไปพูดอะไรเลย”
ชยากรนิ่ง...หันมาทางมิรันตรี “เธอกลับไปได้แล้ว นี่เป็นเรื่องในครอบครัวของฉัน“ ชยากรพูดจบก็เดินตามอนุศนิยาเข้าบ้านไป มิรันตรีอดที่จะน้อยใจไม่ได้ที่ชยากรต่อว่าเธอ

ทันทีที่อนุศนิยาเข้ามาในห้อง ก็ยืนนิ่งพิงประตู..ก่อนจะทรุดลงนั่ง และร้องไห้ออกมาด้วยความเสียใจ พลันเสียงเคาะประตูดังขึ้น อนุศนิยาชะงัก ลุกขึ้นยืนและหันไปมอง
“นุศ นี่อาเอง นุศเปิดประตูให้อาที อาเป็นห่วงนุศมาก” ชยากรเคาะประตู “นุศ...นุศ..”
อนุศนิยากำมือแน่น..ก้มหน้าร้องไห้
ทางด้านศตวรรษรีบวิ่งเข้ามาในบ้าน หน้าตาร้อนใจอย่างที่สุด

ชยากรยืนนิ่ง...กำลังจะหันหลังเดิน แต่ประตูเปิด..ชยากรหันมา เห็นอนุศนิยาเดินออกมา ตาบวมแดงก่ำจากการร้องไห้ อนุศนิยาไม่พูดอะไร โผเข้ากอดชยากรอย่างต้องการกำลังใจ ชยากรกอดอนุศนิยาเอาไว้ พอดีกับที่ศตวรรษเดินมาเห็นภาพที่อนุศนิยากอดชยากรพอดีก็หยุดกึก..อนุศนิยากับชยากรผละออกมาจากกัน แล้วก็หันไปเห็นศตวรรษยืนอยู่ ทันทีที่ชยากรเห็นศตวรรษก็เลือดขึ้นหน้า พุ่งเข้าไปต่อยศตวรรษเต็มแรง!! อนุศนิยาตกใจมาก ชยากรจะเข้ามาซ้ำ
อนุศนิยารีบเข้ามาห้าม “อาชยา...อย่า!!! “
ศตวรรษหันมาเจอชยากรจ้องตากร้าวพร้อมกับชี้หน้า “แกทำแบบนี้กับนุศได้ยังไง!! ทั้งๆที่นุศรักแกมาก ฉันนึกอยู่แล้วว่าฉันมองคนไม่ผิด”
“ผมบอกแล้วไงว่าผมกับโสมไม่ได้มีอะไรกัน!!” ศตวรรษเข้ามาจับแขนอนุศนิยา “นุศต้องเชื่อผมนะ!!“
ชยากรกระแขนศตวรรษออกมาจากอนุศนิยา“เอามือสกปรกๆของแกออกจากนุศ! แล้วก็จำไว้ให้ดี มันถึงเวลา..ที่ฉันจะเอานุศคืนจากแกแล้ว” ศตวรรษอึ้ง อนุศนิยาชะงัก ศตวรรษมองหน้าชยากร ชยากรหันไปทางอนุศนิยา แล้วคว้าแขนขึ้นมา “ออกไปกับอา“
ชยากรกำลังจะพาอนุศนิยาเดินผ่านหน้าศตวรรษ แต่ศตวรรษกลับคว้าแขนอนุศนิยาอีกข้าง อนุศนิยาผงะ หันไปมองศตวรรษ ชยากรหันไปมองศตวรรษ ผู้ชายสองคนจ้องหน้ากัน โดยมีนุศอยู่ตรงกลาง
“นี่เป็นปัญหาของครอบครัวผม คุณไม่เกี่ยว” พูดจบศตวรรษดึงแขนอนุศนิยาออกจากชยากร และรีบพาเข้าไปในห้อง ชยากรตกใจจะเดินตาม แต่ศตวรรษปิดประตูใส่หน้าชยากรทันที
ศตวรรษล็อคประตู อนุศนิยาสะบัดแขนออก “ล็อคประตูทำไม!!! “
“เราต้องคุยกัน ไม่ใช่สิ ผมจะเป็นฝ่ายพูด และคุณต้องเป็นฝ่ายฟัง”
“ยังมีเรื่องมาแก้ตัวได้อีกเหรอ ทั้งๆที่ฉันเห็นกับตา”
ศตวรรษเดินมาตรงหน้าอนุศนิยาแล้วจับตัวอนุศนิยา “ฟังผมนะนุศ ผมจะรีบพูดให้เร็วที่สุด ว่าทำไม มันถึงเกิดเหตุการณ์แบบนั้นขึ้นมาได้”
อนุศนิยาจ้องหน้าศตวรรษไม่พอใจมาก
ที่หน้าห้อง ชยากรพยายามแนบหูฟังกับประตู แล้วก็ตะโกนเข้าไปในห้อง “นายศตวรรษอย่าทำอะไรนุศ ถ้านุศเป็นอะไรไป ฉันจะฆ่าแก!”
อนุศนิยาจะสะบัดออกแต่ศตวรรษคว้าแขนอนุศนิยาเอาไว้ “คุณต้องตั้งสติ และตั้งใจฟังผมให้ดีดี ผมกับโสมเราไม่มีอะไรกัน”
อนุศนิยาสะบัดแขนออกจากมือศตวรรษ “โสมอยากได้คุณคืนจะตาย เขาจะปล่อยให้คุณรอดมายังไง”
“แล้วคุณไม่สงสัยบ้างเหรอว่าคุณแจ็คพ็อตมาเจอผมได้ยังไง”
“ไม่ต้องมาเบี่ยงเบนประเด็น”
“ผมสาบาน ตั้งแต่รู้จักกัน ผมไม่เคยยุ่งกับเขา ทุกอย่างที่เขาพูด เขาคิดเองเออเองทั้งนั้น” ศตวรรษพยายามพูดให้อนุศนิยาเข้าใจ “อย่างที่คุณรู้ว่าโสมทะเลาะกับพ่อจนโดนไล่ออกจากบ้าน ผมก็เลยพาเค้าไปเช่าอพาร์ตเม้นท์อยู่ เขากำลังเสียใจเรื่องพ่อ...เค้าโทรมาขอให้ผมช่วย บอกว่าเขากำลังจะตาย คุณจะให้ผมทิ้งให้เขาตายเหรอนุศ”
ยังไม่ทันพูดจบประโยค เสียงเคาะประตูดังปังปังปัง เสียงชยากรดังเข้ามา “นายศตวรรษ..เปิดประตู....เปิดประตูเดี๋ยวนี้!!! “
ศตวรรษไม่สนใจ ยังพูดต่อไป “ผมพยายามโทรหาคุณ แต่ประภารับสายบอกว่าคุณไปพบลูกค้า ส่วนผมก็มีเคสด่วนเข้ามาที่โรงพยาบาล” ชยากรหยุดเคาะประตูพยายามฟังว่าจะเกิดอะไรขึ้นในห้อง “ชาตินี้ผมไม่เคยคิดจะเจอเขาอีกด้วยซ้ำ ถ้าวันนี้เขาไม่เอาชีวิตเค้ามาอ้าง ผมคงไม่หลงกล”
“นั่นหมายความว่าที่คุณมา ก็เพราะคุณยังห่วงเขาอยู่ใช่ไหมล่ะ”
“นุศฟังนะ!..ผมเป็นหมอ ผมปฏิเสธคนไข้ไม่ได้ ต่อให้วันนี้เป็นเขาที่โคม่า ผมก็ต้องไป ผมจะปล่อยให้ใครตายแค่เพราะผมเกลียดคนๆ นั้นไม่ได้”
อนุศนิยาร้องไห้อย่างอัดอั้น “ก็เพราะคุณใจอ่อนยังงี้ โสมถึงยังมีความหวังอยู่ได้ คณใจดีแต่มันเฮิร์ทนุศเข้าใจไหม จะหาว่านุศเลวก็ได้ แต่ช่วยเลิกทำตัวเป็นพ่อพระซะที” อนุศนิยาเดินไปนั่งกุมขมับปลายเตียง สับสน
ศตวรรษลงไปคุกเข่าพยายามปลอบอย่างใจเย็น “นุศไม่ได้เลวหรอก นุศก็แค่รักผมมากแค่นั้นเอง ถ้าผมเป็นคนเห็นแก่ตัว นุศก็คงรักผมไม่ลงหรอกจริงไหม” อนุศนิยาอยากจะเถียงแต่เถียงไม่ออก ศตวรรษจับตัวนุศไว้ให้เธอหันมามองหน้าเขา “ไม่เอาน่านุศ...กว่าเราจะรักกันมันไม่ง่าย จะใส่ใจกับคนที่อยากทำให้เราแตกกันทำไม เห็นเราเป็นอย่างนี้เขาจะยิ่งสะใจรู้ไหม”
“ก็แล้วเมื่อไหร่เขาถึงจะไปจากชีวิตเราซะที”
“ผมรับปากนุศตรงนี้ ชาตินี้ผมจะไม่เจอเขาอีกแล้ว โอเคไหม”
อนุศนิยารีบยื่นคำขาด “ต่อให้เขาจะเป็นจะตาย คุณก็ต้องไม่สนใจ”
“ได้ จำไว้นะนุศ ผมจะไม่มีวันทรยศนุศเด็ดขาด” ศตวรรษจับหน้าอนุศนิยาเข้ามาจูบหน้าผากและจูบปากอย่างอ่อนโยน
อนุศนิยายอมอ่อนลงมากเมื่อศตวรรษแสดงความจริงใจ พอศตวรรษรั้งมากอด อนุศนิยาถึงยอมโดยดี
ชยากรยื่นนิ่งตัดสินหันหลังจะเดินกลับ พอหันมาก็ตกใจ เห็นนันทพลยืนอยู่ตรงนั้นอยู่แล้ว “พี่พล!!!”
“เรื่องผัวเมียให้เขาเคลียร์กันเอง“ นันทพลมองหน้าชยากร ชยากรรู้ตัว จึงเดินออกไป นันทพลหันไปมองที่ห้องอนุศนิยารู้สึกกังวลใจเหมือนกัน

ศตวรรษนอนกอดอนุศนิยา แต่อนุศนิยานอนไม่หลับ..หันมามองศตวรรษ แล้วก็เห็นภาพศตวรรษกับโสมมิกาผุดขึ้นมา อนุศนินาเครียดมาก “เมื่อไหร่จะลบมันทิ้งไปได้ซักที!!!“ อนุศนิยาพยายามข่มใจตัวเอง และหลับตา
ศตวรรษอยู่บนมอเตอร์ไซค์กำลังจะออกไปทำงาน อนุศนิยายืนส่ง ใบหน้าของเธอไม่ได้สดใสอย่างทุกวัน ศตวรรษเห็นอย่างนั้นก็รู้ว่าอนุศนิยายังคิดเรื่องเมื่อคืนอยู่ เขาคว้ามือเธอมาจับไว้ “วันนี้ผมจะไปรับ แล้วเราไปกินข้าวนอกบ้านกัน” อนุศนิยาพยักหน้า พยายามปรับสีหน้าให้ดีขึ้น ศตวรรษเห็นสีหน้าหญิงสาวยังไม่ดีขึ้นเลยโอบเอวเธอเข้ามาใกล้ “ไม่เอา เราอย่างอนกันข้ามวันเลยนะ เคลียร์บิลกันเป็นวันๆ ดีไหม?” ชยากรกำลังจะออกไปทำงาน เดินมาเห็นศตวรรษง้องอนอนุศนิยาและดูเหมือนอนุศนิยาก็จะอ่อนลงให้มาก “ไว้วันนี้ถ้าผมผิดคำพูดผมอีก ค่อยคิดบัญชีผมใหม่ งอนมากๆ เดี๋ยว “อนุมูลอิสระ” ไปเกาะเซลล์ หน้าแก่แซงผมไม่รู้นะ”
“แหม... น่ากลัวจัง“ อนุศนิยาเริ่มยิ้มออก
“โอเค แบบนี้ สวยแล้ว “ศตวรรษเข้าไปหอมแก้มอนุศนิยาซ้ายขวาจนชยากรแทบจะทนดูไม่ได้ “เจอกันตอนเย็น” ศตวรรษขับรถออกไป
จีน่ามาแอบซุ่มดูทั้งคู่อยู่หลังต้นไม้นานแล้ว จีน่าชะโงกดูเห็นอนุศนิยาเดินเข้าไปหาชยากร
“นุศโอเคมั๊ย“
“ยังไม่ค่อยโอเคเท่าไหร่ แต่นุศจะพยายาม ไปทำงานก่อนนะคะ“ อนุศนิยาจะเดินไป
ชยากรแตะแขน อนุศนิยาหยุดเดินหันมา “อาเป็นห่วงนุศนะ ถ้าไม่สบายใจ อยากระบายออกมาบ้าง อาก็ยินดีรับฟัง “
“ขอบคุณค่ะ“ อนุศนิยาหันหลังเดินออกไป
ชยากรมองตามสีหน้าเป็นกังวล ก่อนจะเดินไปอีกทาง

โสมมิการับสายจากจีน่าแล้วหงุดหงิดเมื่อรู้ว่าเรื่องเมื่อคืนสร้างความร้าวฉานให้ศตวรรษไม่ได้ “ดีกันแล้วเหรอ?“
“ใช่ค่ะ แถมยังนัดไปดินเนอร์กันคืนนี้ แถมกิ๊กกั๊กกันแต่เช้าคุณหมอบอกว่า....”
“นังนุศนี่มันก็หลงผัวไม่เบา”
“ปลวกอย่างเราแทะขาเตียงไม่ทันเลย”
“เดี๋ยวฉันจะไปย้ำแผลให้ ฉันนี่แหละหนามหัวใจของมัน ฉันจะทำให้หนามมันฝังใน เห็นหน้าหมอเมื่อไหร่มันจะต้องเสียดแทงใจคิดถึงฉัน”
โสมมิกาสีหน้ามั่นใจมาก

ที่เคาน์เตอร์ ศตวรรษกำลังเซ็นเอกสาร ด้านหลังโสมมิกาเดินมา “หมอวรรษ..”
ศตวรรษหันไปเห็นโสมมิกามองโสมมิกาอย่างระวังตัว
ศตวรรษกับโสมมิกาเดินมาด้วยกันในสวนโรงพยาบาล
“โสมคิดอยู่นานว่าจะมาหาวรรษดีมั้ย เพราะกลัวมาแล้ว วรรษจะมีปัญหากับนุศอีก แต่ก็ไม่สบายใจ นอนไม่หลับตั้งแต่เกิดเรื่องเมื่อคืน นุศโกรธวรรษรึเปล่า “
“โสม...ทางที่ดี อย่ามาหาผมที่นี่ และอย่าโทรหาผมอีก” โสมมิกาหน้าเจื่อน “และอย่านึกว่าผมไม่รู้ว่าเมื่อคืนคุณโกหก” โสมมิกาหน้าถอดสี “ผมจะไม่หลงกลคุณอีก ขอให้เป็นครั้งสุดท้าย เพราะผมสัญญากับนุศเอาไว้ว่าจะไม่เจอคุณอีกแล้ว”
โสมมิกาพูดไม่ออก รู้สึกเหมือนถูกฉีกหน้าอย่างแรง ศตวรรษหันหลังเดินออกไป โสมมิกากำมือแน่น แค้นมาก

อนุศนิยาเดินอยู่ในคาซ่าสตูดิโอกับประภา พอผ่านแผนกห้องนอน โสมมิกาเข้ามาดักเอาไว้ “ว๊าย... “
“หน้าตาอินเลิฟดีนี่ เมื่อคืนไปง้อกันอีท่าไหนล่ะ ถึงได้กลับมารักกันเร็วอย่างนี้”
อนุศนิยาเห็นโสมมิกาแล้วของขึ้น แต่เพราะมีพนักงานอยู่แถวนั้นทำให้อนุศนิยาพยายามเก็บอารมณ์ “เสียใจด้วยนะ ผู้หญิงอย่างเธอไม่มีความหมาย ทำอะไรกับเราสองคนไม่ได้”
“แค่เขาออกปากชวนไปดินเนอร์ ก็นึกว่าเขากลับไปซบอกเธอแล้วเหรอ” อนุศนิยาอึ้ง ไม่รู้ว่าโสมมิการู้เรื่องที่เธอนัดกับศตวรรษได้ยังไง “งงล่ะสิ สงสัยว่าฉันรู้เรื่องที่เธอจะไปดินเนอร์กับเค้าได้ไงใช่ไหมหล่ะ? เป็นไอเดียฉันเอง ฉันบอกให้เขาชวนเธอไปดินเนอร์ จะให้บอกด้วยไหมล่ะว่าเขาจะพาเธอไปร้านไหน? อะไรที่มัดใจเธอ มันมาจากฉันทั้งนั้น เขาทรีทเราสองคนเหมือนกัน จะได้ไม่สับสนเวลาสับรางไง หวังว่าเขาจะยังไม่ได้ใช้มุก “อนุมูลอิสระ” กับเธอหรอกใช่ไหม นั่นน่ะไม้ตายเวลาเขาง้อฉันเลย”
อนุศนิยาจี๊ดมากเมื่อโสมมิการู้ทัน “เธอว่าอะไรนะ”
“อุ๊ยตาย... นี่แปลว่าเขาเอาไปใช้แล้วสินะ ฉันจะสอนมวยเธอให้นะ ผู้ชายน่ะ....”
โสมมิกายังพูดไม่จบ อนุศนิยาก็ปราดเข้าไปยันร่างโสมมิกาพิงหน้าตู้เสื้อผ้าที่เป็นบานกระจก ทำเอาประภากับใบเฟิร์นถึงกับอึ้ง
“ว๊าย....คุณนุศ”
“นังบ้า... เธอจะทำอะไร “
“เมื่อไหร่จะออกไปจากชีวิตฉัน เลิกมาตอแยฉันซะที ฉันเบื่อที่จะต้องมีเธอในชีวิตเต็มทน”
โสมมิกาเจ็บ แต่สะใจที่ทำให้อนุศนิยาของขึ้นได้ “ไงล่ะ พอโดนแย่งคืนบ้างทำรับไม่ได้”
อนุศนิยาล็อคแขนโสมมิกาไว้ไม่ให้ดิ้น “ฉันไม่ได้แย่งเขามา วรรษเขาไม่เคยคิดจะเลือกเธอด้วยซ้ำ ผู้ชายเขาอยากได้เธอซะที่ไหนกัน เมื่อไหร่จะยอมรับความจริงซะที”

อ่านเพียงชายคนนี้ไม่ใช่ผู้วิเศษ ตอนที่ 15/3 วันที่ 6 พ.ค.59

ละครเรื่อง เพียงชายคนนี้ไม่ใช่ผู้วิเศษ บทประพันธ์โดย กรุง ญ. ฉัตร
ละครเรื่อง เพียงชายคนนี้ไม่ใช่ผู้วิเศษ บทโทรทัศน์โดย ดนยา ทรัพย์ยิ่ง
ละครเรื่อง เพียงชายคนนี้ไม่ใช่ผู้วิเศษ กำกับการแสดงโดย กฤษฎา เตชะนิโลบล
ละครเรื่อง เพียงชายคนนี้ไม่ใช่ผู้วิเศษ ผลิตโดย บริษัท ทอง เอ็นเตอร์เทนเม้นท์ จำกัด
ละครเรื่อง เพียงชายคนนี้ไม่ใช่ผู้วิเศษ ควบคุมการผลิตโดย คุณแอน ทองประสม
ละครเรื่อง เพียงชายคนนี้ไม่ใช่ผู้วิเศษ ออกอากาศทุกวันพุธ-พฤหัสบดี เวลา 20.15 น.
ติดตามชมละครเรื่อง เพียงชายคนนี้ไม่ใช่ผู้วิเศษ ได้ทางไทยทีวีสีช่อง 3
ที่มา ไทยรัฐ