อ่านเพียงชายคนนี้ไม่ใช่ผู้วิเศษ ตอนที่ 17/4 วันที่ 8 พ.ค.59

อ่านเพียงชายคนนี้ไม่ใช่ผู้วิเศษ ตอนที่ 17/4 วันที่ 8 พ.ค.59

อนุศนิยาได้ยินเสาวรสมาอวดรวยอย่างนั้นก็ยิ่งระแวงอย่างที่ได้ยินอาๆ นินทา “สปอนเซอร์ที่ไหนเสนอตัวมาช่วยไถ่หมอเหรอคะ”
ศตวรรษรู้ทันว่าอนุศนิยากำลังประชด “กลัวจะมีคนมาเซ้งผมต่อจากคุณเหรอ?”
“เขาคงนึกว่าจะได้กุศลเหมือนไถ่โคกระบือละมั้ง” อนุศนิยาเหน็บแล้วก็เดินไป
เสาวรสหมั่นไส้กับท่าทางเย่อหยิ่งของอนุศนิยา “ดูปากเมียแก อุตส่าห์ดิ้นรนหาเงินมาคืนให้ ไม่เคยจะซึ้งน้ำใจ”
ศตวรรษมองตามอนุศนิยาไป รู้สึกเอะใจกับท่าทีของอนุศนิยาที่เปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง

เสาวรสตามศตวรรษมาที่ห้องตรวจเพื่อจะบอกข่าวดี “ขายที่ได้แล้ว แม่ก็ไปซื้อบ้านมาแล้ว เหลือก็แต่ทำเรื่องโอนให้เป็นเรื่องเป็นราวเท่านั้น”


“อะไรกันครับ นี่แม่ไปซื้อบ้านเรียบร้อยแล้วเหรอครับ ผมยังไม่เห็นเลย ทำไมถึงรีบแบบนี้”
“ก็จะไม่ให้รีบได้ยังไง แกจะโดนเมียทิ้งอยู่แล้ว เกิดเขามายึดบ้าน จะให้แม่ไปอยู่ที่ไหน”
“ใครบอกว่าผมจะเลิกกับนุศครับ”
“ไม่เลิกก็ดี แต่ยังไงก็ต้องเตรียมหาทางหนีทีไล่ไว้ เมียแกเขาพวกสวยเลือกได้ วันดีคืนดีเกิดมาสะบัดบ๊อบใส่ เราจะซวย” เสาวรสรำคาญรีบหยิบเอกสารออกมา 2 ฉบับ “เอ้า... ใบมอบอำนาจ เซ็นซะ แม่จะได้เป็นตัวแทนไปโอนที่กับโอนบ้านแทนให้ไง”
ศตวรรษหยิบใบมอบอำนาจมาดู เสาวรสลุ้น พอดีกับพยาบาลเปิดประตูเข้ามา “หมอขา เชิญทางนี้หน่อยนะคะ”
เสาวรสรีบตื๊อ “เซ็นให้แม่ก่อนนะ”
ศตวรรษหยิบปากกามา แล้วรีบเซ็นให้แม่โดยไม่ได้อ่านรายละเอียดในใบมอบอำนาจให้ดี ศตวรรษรีบออกจากห้องไปทันที เสาวรสโล่งใจที่ศตวรรษไม่ทันได้ทักท้วงขึ้นมา เสาวรสมองเอกสารอย่างมีความหวัง

อนุศนิยาเข้ามาเยี่ยมชยากรที่ยังนอนไม่รู้สึกตัว ชยากรยังต้องให้อ็อกซิเจนอยู่ตลอด อังกาบคอยมาดูแลลูกชายอย่างห่วงใย
“อย่าเพิ่งหมดหวังนะคะคุณย่า อาชยาเป็นนักสู้ นุศเชื่อว่าอาชยาจะต้องปลอดภัย นุศว่าย่ากาบกลับไปพักที่บ้านก่อนดีมั๊ยคะ”
“ย่าไม่กลับ ย่าอยากอยู่ใกล้ๆกับชยา”
“คุณย่าไม่ค่อยได้นอนมาหลายวันแล้ว ถ้าเหนื่อยเกินไปคุณย่าจะแย่ไปอีกคนนะคะ“
“ย่าไม่เคยเหนื่อยในการดูแลลูก วันนึงถ้านุศได้เป็นแม่คน นุศก็จะเข้าใจว่า...ลูกคือสิ่งที่มีค่าที่สุดในชีวิตของคนเป็นแม่“ อังกาบหันไปลูบหัวชยากร อนุศนิยาได้ยินอย่างนั้นก็จับท้องตัวเอง

จีน่าแอบเข้ามาในห้องหอของอนุศนิยา ในมือถือพวงกุญแจบ้านจัดสรรของเสาวรสเข้ามา จีน่าเข้ามาหาทำเลว่าควรจะเอากุญแจพวงนี้ไปเก็บไว้ที่ไหนถึงจะเตะตาอนุศนิยา จีน่าเปิดลิ้นชักที่โต๊ะเขียนหนังสือเพื่อจะหาลิ้นชักส่วนตัวของศตวรรษ จีน่าเปิดสำรวจดู ในลิ้นชักอันหนึ่ง แล้วก็เจอใบทะเบียนสมรสอยู่ในนั้น จีน่าหยิบมาดูอย่างสนใจ “หมอวรรษกับนังนุศจดทะเบียนกันแล้ว” จีน่าอึ้งไป กำลังจะเก็บใบทะเบียนก็ชะงักเห็นเอกสารอีกอัน จีน่าหยิบออกมาก็ผงะตาโต มันคือสัญญาเงินกู้ที่ทำขึ้นระหว่างศตวรรษกับอนุศนิยา
ละไมเปิดประตูเข้ามาเพื่อจะเอาเสื้อผ้าที่ซักแล้วมาเก็บ จีน่าตกใจ รีบโยนพวงกุญแจเก็บเข้าลิ้นชักนั้นทันที รีบปิด และหันมาเจอละไม แต่ซ่อนสัญญาเงินกู้ไว้ข้างหลัง ละไมเห็นจีน่าก็โวยทันที “เข้ามาทำไม?”
“คุณนุศให้มาเอาของไปให้ที่โรงพยาบาล”
“ของอะไร?”
“เป็นแค่คนใช้ อย่ามาสาระแนหน่อยเลย” จีน่าหันไปคว้าแฟ้มบนโต๊ะ เอาสัญญาเงินกู้วางหลังแฟ้ม ก่อนหันกลับมาและเดินออกไป ละไมยังมองตาม ไม่ไว้ใจ

โสมมิกาเข้ามาดูของที่คาซ่าสตูดิโอ จีน่าทำมาต้อนรับลูกค้า แล้วอาศัยโอกาสนั้นรีบมารายงานความก้าวหน้า
“จัดการเรื่องนั้นให้เรียบร้อยแล้วนะคะ”
“หวังว่าคราวนี้มันจะเลิกยื้อหมอไว้ซะที”
“ไม่คลั่งก็ไม่รู้จะว่ายังไงแล้วค่ะ” จีน่านึกได้ “อ้อ คุณโสมคะ..จีน่าเจอนี่ในห้องนังนุศด้วยค่ะ” จีน่าเอาสัญญาเงินกู้ออกมาให้โสมมิกา โสมมิการับมาดู “สัญญาเงินกู้ระหว่างหมอวรรษกับนังนุศ เผื่อคุณโสมอาจจะใช้ประโยชน์จากมันได้ซักวัน แล้วอีกอย่าง จีน่าเห็นใบทะเบียนสมรสของหมอกับนังนุศด้วยนะคะ”
“ทะเบียนสมรส??!! แสดงว่านังนุศมันรักวรรษน่ะสิ ดี...ยิ่งรักมากก็ยิ่งดี เวลามีอะไรร้ายๆเกิดขึ้น จะได้เสียใจมากๆ..นี่ เธอหาทางไปถ่ายใบทะเบียนสมรสมันมาหน่อย เพื่อฉันจะเอามาใช้ประกอบ MV.ชีวิตรักบัดซบของนังนุศ”
“ได้เลย..จีน่าจัดให้” โสมมิกายิ้มมุมปากร้ายกาจ ระหว่างนั้นอนุศนิยาเดินมากับประภาจากอีกด้านหนึ่ง จีน่าเห็น “มันมาแล้ว...จีน่าไปก่อนนะคะ“ จีน่ารีบออกไป
โสมมิกาหันไปเห็นประภากับอนุศนิยา
ประภาหันมาเห็นโสมมิกาก็รีบสะกิดบอกอนุศนิยา “คุณนุศคะ”
อนุศนิยามองไปเห็นโสมมิกา โสมมิกาเอาสัญญาพับเก็บใส่กระเป๋า อนุศนิยาเดินมาหา“บอกแล้วไงว่าอย่ามาเหยียบที่นี่อีก”
“ที่นี่ไม่ต้อนรับลูกค้าเหรอ ฉันอุตส่าห์จะมาซื้อของเข้าบ้านใหม่ เพราะติดใจโฆษณาของหมอ เลยอยากจะซื้อของไปตกแต่งเรือนหอ”
“เรือนหออะไร?”
“เรือนหอของฉันกับหมอ พอเธอเขี่ยเขาทิ้ง เขาก็เลยมาซบอกฉัน ซบอย่างที่เธอเห็นในคลิปนั่น” อนุศนิยาทนไม่ไหว จะพุ่งเข้าไปหาโสมมิกา โสมมิกาท้า “มาเลย คิดว่าฉันไม่สู้รึไง” พอเห็นโสมมิกาตั้งท่าจะเอาคืน อนุศนิยาก็นึกถึงเด็กในท้องขึ้นมา ทำให้เธอเลือกที่จะยั้งตัวเองไว้ โสมมิกาแปลกใจ “เป็นอะไร? กลัวเหรอ?”
“ผู้ชายอย่างนั้น อยากได้ก็เอาไป ฉันไม่คิดจะเสียดายด้วยซ้ำ”
“จำคำเธอไว้ พูดแล้วก็ทำให้ได้ด้วยแล้วกัน ช่วยส่งสินค้าให้ที่บ้านด้วย” โสมมิกามองอนุศนิยาเย้ยๆ แล้วเดินไป
อนุศนิยามองตาม ใจเริ่มหวั่นๆ กับสิ่งที่โสมมิกาพูด
ประภาบ่น “คนอะไรโรคจิตจริงๆ เลย“

อนุศนิยากลับเข้าห้องทำงานมา นันทนารีบเข้ามาหา “ได้ยินมาว่านังคุณเสามันซื้อบ้านใหม่ นี่มันคงไม่ได้มาตอดเงินนุศไปซื้อใช่ไหม?”
“เห็นว่าเขาเพิ่งขายที่ได้ ก็คงมีเงินเหลือไปซื้อมั้งคะ”
“ตกลงนี่เราเลิกกับผัวแล้วรึยัง? ทำไมทางนั้นถึงต้องขยับขยายซื้อบ้านใหม่มันน่าสงสัยว่าเอาที่ไปขายให้ใคร”
คำพูดของนันทนาทำให้อนุศนิยาเริ่มเอะใจเหตุการณ์ที่อนุศนิยาเพิ่งจะเจอกับโสมมิกามา
“ฉันอุตส่าห์จะมาซื้อของเข้าบ้านใหม่ เพราะติดใจโฆษณาของหมอ เลยอยากจะซื้อของไปตกแต่งเรือนหอ”
“เรือนหออะไร?”
“ก็เรือนหอของฉันกับหมอไง”
อนุศนิยาตกใจ คิดว่าบ้านที่โสมมิกาบอกอาจจะเป็นหลังเดียวกับที่นันทนาพูดก็ได้

อนุศนิยากลับเข้าบ้านมาอย่างร้อนใจ พอเจอกับละไมก็รีบเรียกไว้ “คุณวรรษกลับมาบ้างรึเปล่า?”
“ไม่เห็นมาเลยนะคะ”
พอได้ยินอย่างนั้นอนุศนิยาก็ยิ่งระแวงหนักขึ้นว่าศตวรรษอาจจะออกไปอยู่กับโสมมิกาแล้วจริงๆ
จีน่าแอบเข้ามาในห้องอนุศนิยา แล้วเปิดตู้เสื้อผ้า เลือกหยิบข้าวของส่วนตัวบางอย่างของศตวรรษออกมา ทันใดนั้นอนุศนิยาเปิดประตูเข้ามาในห้อง จีน่าตกใจรีบหาที่ซ่อน พอหาไม่ได้ก็มุดหลบเข้าไปในตู้เสื้อผ้า อนุศนิยาเข้าห้องมาอย่างเหนื่อยๆ เธอนั่งลงบนเตียง คิดหนักเรื่องที่ศตวรรษกลับไปมีความสัมพันธ์กับโสมมิกา ระหว่างที่คิดอนุศนิยาก็รู้สึกแพ้ท้องจนรู้สึกคลื่นไส้ขึ้นมา อนุศนิยารีบวิ่งเข้าไปที่ห้องน้ำ แล้วโก่งคออาเจียนอย่างหนักจนเสียงอาเจียนเล็ดลอดออกมา จีน่าซึ่งแอบอยู่ในตู้อาศัยจังหวะที่อนุศนิยาเข้าไปอยู่ในห้องน้ำ รีบหนีออกจากตู้แล้วหนีออกจากห้องไปพร้อมกับข้าวของที่มาขโมย พอจีน่าไปแล้ว อนุศนิยาก็ออกมาจากห้องน้ำด้วยท่าทางอิดโรย เธอหยิบยาแก้แพ้ท้องจากในกระเป๋าถือมากิน แล้วนั่งพักที่โต๊ะเขียนหนังสือ อนุศนิยากุมขมับคิดหนักเรื่องเด็กในท้อง
อนุศนิยาคิดถึงศตวรรษ จึงเปิดลิ้นชักที่โต๊ะ แล้วหยิบทะเบียนสมรสออกมาดูอย่างชั่งใจ “ฉันจะทำยังไงกับคุณดี”
อนุศนิยามองไปเห็นพวงกุญแจอันหนึ่ง มีกุญแจอยู่ประมาณ 4-5 ดอก ซึ่งเป็นพวงกุญแจที่จีน่าเอามาซ่อนไว้ก่อนหน้า อนุศนิยามองกุญแจนั้นด้วยความสงสัย แล้วอนุศนิยาก็คิดถึงคำพูดของนันทนาขึ้นมา
“ตกลงนี่เราเลิกกับผัวแล้วรึยัง? ทำไมทางนั้นถึงต้องขยับขยายซื้อบ้านใหม่มันน่าสงสัยว่าพวกนั้นไปเอาเงินมาจากไหน”
อนุศนิยาสงสัยว่าบางทีกุญแจพวงนี้อาจจะเกี่ยวข้องกับบ้านที่นันทนาบอกก็ได้ เธอคิดถึงบ้านที่โสมมิกาพูดอีก
“พอเธอเขี่ยเขาทิ้ง เขาก็เลยมาซบอกฉัน ซบอย่างที่เธอเห็นในคลิปนั่น”
พออนุศนิยาปะติดปะต่อเรื่องได้แบบนั้น ก็รีบหยิบโทรศัพท์มาโทรหาประภาทันที “ประภา... หาที่อยู่ที่ต้องไปส่งของให้โสมมิกามาหน่อยซิ”

รถของมิรันตรีขับมาจอดที่หน้าบ้านหลังใหม่ของเสาวรส อนุศนิยามากับมิรันตรี สองสาวมองอยู่หน้าบ้านอย่างสงสัย “เนี่ยเหรอบ้านใหม่ของโสม แปลก คนอย่างโสมมิกาไม่น่าจะซื้อบ้านหลังเล็กแบบนี้”
อนุศนิยาลงจากรถมาหยุดดูที่หน้าบ้าน พร้อมกับหยิบพวงกุญแจที่สงสัยออกมาจากกระเป๋า มิรันตรีรีบตามลงมา อนุศนิยาต้องการพิสูจน์ว่ากุญแจพวงนั้นเป็นกุญแจของบ้านหลังนี้จริงหรือไม่ อนุศนิยาเอากุญแจเข้าไปลองไข ในใจเต้นอย่างระทึก

ในเวลาเดียวกันนั้น ชยากรเกิดอาการชักขึ้นมา
อังกาบซึ่งกำลังเข้ามาเยี่ยมชยากรอยู่ตกใจจนทำอะไรไม่ถูก “ชยาเป็นอะไร... ทำไมเป็นอย่างนี้ล่ะลูก” พยาบาลแห่กันเข้าไปดูชยากร “ช่วยด้วยค่ะ ลูกฉันเป็นอะไรไม่รู้”
“ญาติออกไปก่อนนะคะ” พยาบาลแล้วช่วยกันจับร่างชยากรไว้
อังกาบออกไปรออยู่ห่างๆ แล้วร้องไห้ “ชยาอยู่กับแม่ก่อน อย่าเพิ่งเป็นอะไร”

อนุศนิยาไขกุญแจด้วยมือสั่นเทา ไม่กล้าแม้แต่จะหมุนเพราะกลัวว่าทุกอย่างจะเป็นจริงอย่างที่สงสัย มิรันตรีมองอนุศนิยาอย่างสงสาร รู้ว่าเธอยังทำใจไม่ได้ “นุศ... ไหวรึเปล่า”
อนุศนิยาพยักหน้า...ฮึดทำใจแข็ง แล้วบิดลูกกุญแจ เสียงล็อคประตูเปิดออกดังกริ๊ก อนุศนิยากับมิรันตรีมองหน้ากันด้วยความอึ้งตะลึงงัน อนุศนิยาเจ็บที่รู้ว่าบ้านหลังนี้เป็นบ้านของโสมมิกาจริงๆ
อังกาบมายืนรอลุ้นอาการของชยากรอยู่หน้าห้องผ่าตัดพร้อมกับญาติๆ นันทพลก็นั่งรถเข็นมารออยู่ด้วย ทุกคนมีสีหน้าไม่ดี อาๆ พากันกระวนกระวาย
นันทนาถาม “นุศไปไหน”
นนทิยาเอ่ย “สงสัยอยู่ที่ทำงาน ให้ประภาตามให้แล้ว”
อังกาบบอกทั้งน้ำตา “บอกหนูมิให้ด้วยนะ”
ศตวรรษเดินมาหาทุกคน ทุกคนหันไปมอง “ผมคุยกับหมอให้แล้ว หมอบอกว่าอาชยามีความดันขึ้นในสมองสูงผิดปกติ ต้องรีบผ่าตัดอีกทีครับ”
ทุกคนอึ้งมาก รู้สึกเป็นห่วงชยากรขึ้นมา

อนุศนิยาเดินเข้ามาในบ้านหลังนั้น หยุดยืนมองบ้านจากด้านนอก เสียงโทรศัพท์มือถือของอนุศนิยาดัง แต่อนุศนิยาไม่สนใจ
“มือถือแกดัง..”
“ช่างมันเถอะ มิ...ฉัน...ฉันไม่กล้า” อนุศนิยายื่นพวงกุญแจให้มิรันตรี “แกช่วยฉันที “
มิรันตรีรับกุญแจมาจากอนุศนิยา “เอาจริงใช่มั้ย!!!“
“มาถึงขั้นนี้แล้ว...จะได้รู้กันไปเลย“
“โอเค...ฉันจะไขกุญแจแล้วนะ“
อนุศนิยาพยักหน้า มิรันตรีทดลองหาลูกกุญแจ เปลี่ยนสับไปมาหลายดอก ที่จะใช้เปิดประตูบ้าน ระหว่างนั้นอนุศนิยาตัวชา ไม่อยากจะรู้อะไรไปมากกว่านี้อีกแล้ว เสียงมือถือดังไม่หยุด อนุศนิยาจึงหยิบมือถือออกจากกระเป๋า เห็นเป็นประภาโทรมา อนุศนิยากำลังจะรับสาย
“เปิดได้แล้ว!”
เสียงเรียกของมิรันตรี ทำให้อนุศนิยาหยุดรับสายของประภา แล้วเดินเข้าไปดูภายในบ้าน

มิรันตรีเดินนำเข้ามาในบ้าน อนุศนิยาตามมาอย่างหวั่นๆ ทั้งคู่เข้ามาพบว่าในบ้านยังไม่ได้ตกแต่งอะไรทั้งนั้น
“ใหม่เอี่ยม ท่าทางยังไม่ได้เข้ามาอยู่” อนุศนิยาเข้ามาดูในบ้าน รู้สึกไม่ค่อยดี มิรันตรีปลอบ “อย่าเพิ่งปักใจเชื่อนะนุศ บางทีมันอาจจะไม่ใช่อะไรอย่างนั้น”
“ไม่ใช่แล้วกุญแจจะมาอยู่ที่คุณวรรษได้ยังไงกัน” อนุศนิยาสังหรณ์ใจ เลยตัดสินใจที่จะเดินขึ้นบันไดไปด้านบน

อนุศนิยาเดินมาถึงชั้นสองของบ้าน เห็นว่าชั้นบนเองก็ยังไม่ได้ตกแต่งเช่นกัน อนุศนิยาเดินสำรวจอย่างช้าๆ ไปจนถึงห้องนอนใหญ่ที่ปิดประตูไว้อยู่ มิรันตรีตามขึ้นมาดูด้วย อนุศนิยาตัดสินใจเปิดประตูห้องนอนเข้าไป เมื่อประตูเปิดออก อนุศนิยาตกใจเมื่อเห็นสภาพห้องด้านใน

อ่านเพียงชายคนนี้ไม่ใช่ผู้วิเศษ ตอนที่ 17/4 วันที่ 8 พ.ค.59

ละครเรื่อง เพียงชายคนนี้ไม่ใช่ผู้วิเศษ บทประพันธ์โดย กรุง ญ. ฉัตร
ละครเรื่อง เพียงชายคนนี้ไม่ใช่ผู้วิเศษ บทโทรทัศน์โดย ดนยา ทรัพย์ยิ่ง
ละครเรื่อง เพียงชายคนนี้ไม่ใช่ผู้วิเศษ กำกับการแสดงโดย กฤษฎา เตชะนิโลบล
ละครเรื่อง เพียงชายคนนี้ไม่ใช่ผู้วิเศษ ผลิตโดย บริษัท ทอง เอ็นเตอร์เทนเม้นท์ จำกัด
ละครเรื่อง เพียงชายคนนี้ไม่ใช่ผู้วิเศษ ควบคุมการผลิตโดย คุณแอน ทองประสม
ละครเรื่อง เพียงชายคนนี้ไม่ใช่ผู้วิเศษ ออกอากาศทุกวันพุธ-พฤหัสบดี เวลา 20.15 น.
ติดตามชมละครเรื่อง เพียงชายคนนี้ไม่ใช่ผู้วิเศษ ได้ทางไทยทีวีสีช่อง 3
ที่มา ไทยรัฐ