อ่านละครเรื่อง นางทาส ตอนที่ 2 วันที่ 3 พ.ค.59

อ่านละครเรื่อง นางทาส ตอนที่ 2 วันที่ 3 พ.ค.59

“ตอนบ่าวยังเด็ก มีโจรมาขโมยควายเจ้าค่ะ พ่อแม่บ่าวร้องให้คนช่วย แต่ไม่มีใครกล้าช่วย เพราะไม่ใช่ควายของตน แลกลัวถูกโจรทำร้าย ต่อมาโจรมันก็มาขโมยอีก แม่บ่าวเลยร้องว่ามันจะพังทำนบกั้นน้ำ ทุกคนเลยรีบออกมาช่วย เพราะกลัวทำนบพังแล้วนาข้าวจะล่มเจ้าค่ะ บ่าวนึกถึงข้อนี้ได้ เลยตะโกนว่าไฟไหม้เจ้าค่ะ”

พระยาสีหโยธินหัวเราะชอบใจใหญ่ ประทับใจในไหวพริบของทาสสาวมาก จนถึงกับถอดแหวนของตนยื่นให้

“ช่างคิดนัก เจ้าเป็นคนซื่อนะเย็น แต่ไม่ใช่คนโง่ คนแบบนี้ฉันชอบ!”



แย้มอึ้งไปอึดใจ เริ่มคิดว่าสามีน่าจะมีใจชอบพอทาสสาวไม่น้อย แล้วก็ถึงกับลอบยิ้ม เมื่อเห็นท่าทางยิ้มแย้มเขินอายของเย็น...ดูท่าว่าแผนการหาเมียให้ท่านเจ้าคุณคงจะมีขึ้นในอีกไม่ช้าแน่

ooooooo

แหวนรางวัลจากท่านเจ้าคุณทำให้เย็นปลื้มใจมาก แอบรู้เข้าก็แกล้งยื้อแย่งด้วยความหมั่นไส้โชคดีที่เที่ยงมาช่วยไว้ทัน เย็นเลยรอดตัวไปได้แต่ก็ไม่รอดพ้นสายตาสอดรู้ของม้วนที่รีบนำความไปฟ้องบุญมี

บุญมีนิ่งฟังความดีความชอบของเย็นด้วยแววตาครุ่นคิดก่อนจะเปลี่ยนเป็นวาวโรจน์ เมื่อม้วนค่อนแคะแดกดันทาสสาว ว่าเสน่ห์แรงจนท่านเจ้าคุณกับเที่ยงนึกเอ็นดู!

ชื่อของเที่ยงทำให้บุญมีร้อนรนด้วยแรงหึง จึงคิดแผนร้ายหลอกให้เย็นทำอาหารมาให้แล้วใส่ร้ายหาเรื่องทำโทษ โชคดีที่พระยาสีหโยธินผ่านมาเห็นเสียก่อน เย็นถึงรอดตัวไปได้

“ฉันตั้งใจมาค้างกับแม่บุญมี คิดไม่ถึงเลยว่าจะมาเห็นเมียตัวเองทารุณทาส เหมือนทำกับสัตว์อย่างไร้เมตตา”

“ฉันเพียงแค่สั่งสอนนังเย็นมันเท่านั้น เรือนไหนก็ทำกัน ไม่เห็นแปลกนี่เจ้าคะ”

“จะเรือนไหนฉันไม่รู้...แต่ต้องไม่ใช่เรือนฉัน! แม่บุญมีอยู่กับฉันมากี่ปีแล้ว เคยเห็นฉันใช้หวายเฆี่ยนบ่าวไพร่สักคราหรือไม่ ทาสก็คนเหมือนกัน ถ้าแม่บุญมีสั่งสอนดีๆไม่ได้ ก็อย่าสอนใครอีกเลย”

สีหน้าดุดันของท่านเจ้าคุณ ทำให้เย็นแอบปลื้ม แต่บุญมีกลับหน้าเสีย

“ขอประทานโทษเจ้าค่ะที่ทำให้ท่านเจ้าคุณโกรธเคือง ต่อไปฉันจะไม่ทำเช่นนี้อีกแล้วเจ้าค่ะ”

“ยอมรับผิดแล้วก็ดี เย็น...ในเมื่อรสมือเจ้าไม่ถูกปากคุณบุญมี ต่อไปนี้...ก็ไม่ต้องทำกับข้าวกับปลาให้คุณบุญมีอีกแล้ว ทำกับข้าวให้ฉันกินคนเดียวก็พอ”

เย็นก้มหน้ารับปากเบาๆ ม้วนตกใจมาก แต่ไม่กล้าทักท้วง แล้วขอตัวไปจัดที่นอน แต่พระยาสีหโยธินกลับเปลี่ยนใจดื้อๆ จะไปค้างที่เรือนใหญ่กับแย้มแทน

ม้วนเป็นเดือดเป็นร้อนแทนเจ้านายสาวมาก แต่บุญมีไม่ยี่หระ มองตามสามีด้วยแววตาแข็งกร้าว ไม่ได้หึงหวง แต่ขัดใจมากกว่า ต้องสูญเสียโอกาสจะได้อยู่ตามลำพังกับเขาเพื่อการณ์บางอย่าง...

เรื่องบนเรือนบุญมีรู้ถึงหูสาลี่ในค่ำวันเดียวกัน อนุภรรยาคนสวยร้อนใจมาก เพราะดูท่าสามีจะโปรดทาสสาวคนใหม่ไม่น้อย ถึงขั้นออกโรงปกป้อง และสั่งให้ทำอาหารทุกมื้อ

แอบเห็นเจ้านายสาวกลุ้มใจ เลยเสนอให้ยกเย็นเป็นเมียท่านเจ้าคุณ เหมือนที่แย้มเคยทำกับบุญมี

“ถ้าเรายกนังเย็นขึ้นมาบ้าง ท่านเจ้าคุณก็ต้องมาอยู่กับคุณสาลี่มากขึ้นนะเจ้าคะ”

“นี่หัวคนหรือกะลามะพร้าวกันรึนังแอบ จู่ๆจะให้ข้าหาเมียให้ท่านเจ้าคุณ ก็เท่ากับข้าเพิ่มศัตรูสิ...นังโง่!”

“เราก็คุมนังเย็นไว้ เหมือนที่คุณหญิงคุมนังคุณบุญมีซีเจ้าคะ มีรึ...นังเย็นมันจะกล้าต่อกรกับคุณสาลี่ของบ่าว”

“ข้าไม่เอา! เรื่องหาเมียใหม่ เป็นตายอย่างไรข้าก็ ไม่เอา ข้ายังสาว ยังสวย แลรู้ใจท่านเจ้าคุณมากกว่าใคร ต่อให้มีเมียใหม่อีกสักสิบคน ท่านเจ้าคุณก็ต้องกลับมาหาข้าอยู่ดี ไม่เห็นต้องเลียนแบบคนสิ้นท่าอย่างคุณหญิงเลย”

ooooooo

เย็นกลายเป็นที่สนใจของทาสหนุ่มสาวทั้งเรือนนับจากวันนั้นเป็นต้นมา เพราะดูจากท่าแย้มที่เหมือนจะเปิดโอกาสให้ท่านเจ้าคุณได้ใกล้ชิดกับเย็นมากขึ้น ฟักเฝ้ามองทุกอย่างด้วยความกลัดกลุ้มใจ เพราะแม้จะยินดีกับวาสนาของเย็น แต่ก็กลัวฤทธิ์เดชของบรรดาเมียจะทำให้เย็นอยู่ไม่สุข

บุญมีก็รู้ทันแผนการของแย้ม แต่ไม่กล้าออกอาการมากกลัวท่านเจ้าคุณเล่นงานเหมือนครั้งที่แล้ว ต่างจากสาลี่ หาเรื่องกลั่นแกล้งเย็นตลอดเวลา อย่างเช่นวันนี้ ที่ทาสสาวถูกเรียกตัวไปหาบน้ำจากคลองไปใส่ตุ่ม

เย็นรู้ไม่เท่าทันแผนการของสาลี่ พาซื่อหาบน้ำหลายเที่ยวอย่างอดทน กว่าจะรู้ว่าตุ่มรั่ว เติมน้ำเท่าไหร่ก็ไม่เต็ม ต้องหาทางอุดให้วุ่น เวลาก็ล่วงเลยไปบ่ายคล้อย แทบหมดเรี่ยวหมดแรง

ฝ่ายพระยาสีหโยธิน...ไม่ได้สนใจเรื่องวุ่นวายของบรรดาเมีย มัวกระอักกระอ่วนใจเรื่องที่พระมหาเทพขอร้อง ให้ช่วยพาไปแนะนำตัวกับขุนนางผู้ใหญ่ เพื่อหาทางได้ประมูลงานก่อสร้าง

พระยาสีหโยธินอึดอัดใจมาก “แต่มันไม่งามนะคุณพระ คนจะนินทาเอาได้ว่าฉันแอบช่วยเหลือคุณพระ ฉันว่าถ้าคุณพระสนใจจริง ก็เข้าตามตรอกออกตามประตูเถิด”

“แล้วใครว่าฉันจะใช้ทางลัดคดเคี้ยวเล่า แต่การเข้าไปตรงๆ กับการที่ท่านเจ้าคุณแนะนำฉัน น้ำหนักมันต่างกันนา ส่วนท่านเจ้าคุณลุงจะเห็นชอบกับฉันหรือไม่ ก็สุดแล้วแต่ท่าน ฉันไม่อ้างท่านเจ้าคุณให้มัวหมองดอก”

แต่ถึงจะขอร้องอ้อนวอนแค่ไหน คนเถรตรงอย่างพระยาสีหโยธินก็ไม่ยอม พระมหาเทพจึงหันไปพึ่งสาลี่เหมือนเคย โดยติดสินบนให้ช่วยพาเข้าทางขาว อนุภรรยาสาวของขุนนางผู้ใหญ่

สาลี่ชอบใจมาก ได้เงินทองและข้าวของแพงๆ สินบนจากพระมหาเทพ จึงนำไปแต่งองค์ทรงเครื่องให้สวยงามไม่แพ้แย้ม โดยไม่รู้เลยว่าภรรยาเอกคนสวยไม่เคยคิดแข่งด้วยแม้แต่น้อย

“เจ้าคุณพ่อสอนฉันตั้งแต่เล็ก ว่าเงินทองนั้นใช้ง่าย แต่หาได้ยากนัก จะใช้สอยสิ่งใดก็ต้องดูว่าควรหรือไม่ แม่สาลี่เขาอยากจะทำกระไรก็ให้เขาทำไปเถิด ฉันจะทำ แต่ในสิ่งที่ฉันเห็นว่าคุ้มค่าเท่านั้น”

“แต่คุณสาลี่แต่งตัวสวยงามทุกวันเช่นนี้ ก็เท่ากับเราแพ้น่ะสิเจ้าคะ” แรมไม่เห็นด้วย

“แล้วฉันต้องแต่งตัวสวยงามไปประชัน เหมือนนกยูงรำแพนแข่งกันอย่างนั้นรึ”

แรมหน้าเจื่อน นมแสงเลยถือโอกาสชี้ให้เห็นคุณงามความดีของเจ้านายสาว

“คุณหญิงมีปัญญา ทั้งดูแลบ้านเรือน ช่วยหาทรัพย์สินเงินทอง แลยังเป็นคู่คิดให้ท่านเจ้าคุณได้ ไม่เห็นรึ...ว่าแม้ท่านเจ้าคุณจะโปรดปรานคุณสาลี่เท่าใด ก็ยังเกรงใจคุณหญิงมากที่สุดอยู่ดี”

แรมนิ่งคิดตาม พยักหน้ารับจ๋อยๆ ขอโทษเสียงอ่อน

“บ่าวผิดไปแล้วเจ้าค่ะ บ่าวไม่บังควรเอาคุณหญิงไปเปรียบกับคุณสาลี่เลย”

เย็นรอดตัวจากแผนร้ายของสาลี่ ให้เธอหาบน้ำใส่ตุ่มรั่วไปได้ แต่ก็หมดแรงเป็นลมกลางลานครัว จนทาสคนอื่นแตกตื่น เมื่อพระยาสีหโยธินรู้เรื่อง เพราะจำได้ว่าอาหารไม่ใช่รสมือของเย็น ก็แสดงท่าทีเป็นห่วงอย่างเห็นได้ชัด แต่ก็ไม่กล้าไปเยี่ยมถึงเรือนพัก เพราะเกรงคนจะครหาว่าเป็นสมภารกินไก่วัด แอบมีใจให้ทาสในเรือนตัวเอง

ooooooo

แย้มเฝ้ามองสถานการณ์ระหว่างท่านเจ้าคุณกับเย็นตลอด จึงแน่ใจว่าแผนการของตนใกล้สำเร็จขึ้นมากทุกที เพราะดูท่าสามีจะมีใจให้ทาสสาวไม่น้อยเลยคิดหาทางซื้อใจเย็น ด้วยการหยิบยื่นความเมตตาให้เริ่มจากหาหยูกยาและเสนอให้ตามหมอ หากอาการป่วยของทาสสาวไม่ดีขึ้น

บุญมีเห็นท่าทีของแย้ม ก็รู้ว่าคงอยากยกเย็นให้เป็นเมียท่านเจ้าคุณ เลยพยายามหาทางเป่าหูเที่ยง ให้เข้าใจเย็นผิด แต่ก็ไม่ได้ผล เพราะเที่ยงเชื่อมั่นในตัวเย็น ว่าไม่ใช่คนเห็นแก่ทรัพย์สมบัติมากกว่าความรัก

แววตารู้ทันของเที่ยง ทำให้บุญมีโกรธมาก เลยคิดแผนร้ายขึ้นมาอีกครั้ง ส่งม้วนไปวางยาเย็น!

ม้วนแอบวางยาพิษในยาสมุนไพรของเย็น ฟักไม่รู้เรื่อง เพราะกำลังกลุ้มกับชะตากรรมของเย็น

“นังเย็น...เอ็งคิดอย่างไรกับท่านเจ้าคุณ”

เย็นถึงกับอึ้ง ตอบตะกุกตะกัก “เอ่อ...ฉันเห็นว่าท่านเจ้าคุณเป็นคนใจดี มีเมตตา ทุกคนในเรือนก็อยู่กันอย่างสุขสบาย ฉันเพิ่งมาอยู่ไม่นาน ยังอดดีใจไม่ได้ที่ได้เป็นทาสเรือนนี้ ไม่น่ากลัวเหมือนที่ฉันเคยได้ยินได้เห็นมา”

“ข้อนั้นก็ถูก แต่ข้าจะบอกเอ็งให้...ที่เอ็งเห็นๆว่าผิวน้ำมันเรียบสงบ ก็ไม่ได้หมายความว่าจะไม่มีคลื่นใต้น้ำ”

เย็นดื่มยาสมุนไพรผสมพิษจนหมด ก่อนจะนิ่วหน้าคิดตามสิ่งที่ฟักพยายามเตือน แต่ไม่ทันได้เรื่อง ก็ต้องทรุดตัวด้วยความเจ็บปวด ร้อนถึงเที่ยงต้องรีบไปตามหมอ จึงได้รู้ว่าเย็นปวดท้องเกือบตายเพราะกินของผิดสำแดง!

อาการของเย็นไม่น่าเป็นห่วงมาก แต่เรื่องก็ถึงหูแย้มจนได้ เพราะทาสสาวไม่มีเงินจ่ายค่าหมอ ฟักเป็นตัวแทนไปขอเงินจากคุณหญิง ซึ่งเต็มใจช่วยเหลือเป็นอย่างดี จนฟักอดซึ้งใจไม่ได้

“เป็นบุญเหลือเกินเจ้าค่ะที่ได้รับใช้คุณหญิง หากนังเย็นรู้ มันคงปลาบปลื้มแลสำนึกในบุญคุณคุณหญิงนัก”

“เป็นหน้าที่ของฉันที่ต้องดูแลทุกคนในเรือนนี้อยู่แล้ว แต่ฉันยังแปลกใจเรื่องกินของผิดสำแดงนักเป็นไปได้อย่างไร ที่กินเหมือนกันทั้งเรือน แต่กลับมีเย็นผิดสำแดงจนทรุดลงคนเดียว”

“ข้อนี้บ่าวก็สงสัยเจ้าค่ะ แต่บ่าวก็ไม่ได้เฝ้านังเย็นตลอด อาจมีคนแวะมาเยี่ยม แลให้ของกินนังเย็นก็ได้เจ้าค่ะ”

แย้มนิ่งฟังแล้วรู้สึกแปลก ตัดสินใจย้ายเย็นมาอยู่บนเรือน นมแสงมองเจ้านายสาวอย่างรู้ทัน เช่นเดียวกับฟัก เชื่อว่าเจ้านายสาวคงฉวยโอกาสนี้ให้ท่านเจ้าคุณใกล้ชิดเย็นมากกว่าเดิม แต่ก็ไม่กล้าขัด เพราะดูท่าทางเย็น...คงยิ่งกว่าเต็มใจ ทั้งเพื่อตอบแทนบุญคุณคุณหญิงและตอบสนองหัวใจตัวเอง

ข่าวการย้ายจากเรือนทาสไปเรือนใหญ่ของเย็น ทำให้ทาสคนอื่นมั่นใจว่าเย็นต้องได้เป็นเมียอีกคนของท่านเจ้าคุณแน่ เที่ยงช้ำใจมาก แต่ไม่กล้าออกอาการ เพราะเย็นยังป่วยและอยากคาดคั้นถามความจริงด้วยตัวเองมากกว่า

ม้วนเฝ้ามองเหตุการณ์ทุกอย่างด้วยสีหน้าวิตก กลัวเย็นจะตาย แล้วจะถูกสืบจนรู้ว่าตนเป็นตัวการ บุญมีต้องขู่แกมปลอบ ไม่ให้ฟุ้งซ่าน เพราะไม่มีทางที่ใครจะรู้ว่ายาพิษห่อนั้นเป็นของใคร!

ooooooo

พระมหาเทพได้เข้าพบขุนนางผู้ใหญ่สมใจ ด้วยความช่วยเหลือของสาลี่ ซึ่งช่วยพูดกับขาวให้ สองอนุเลยได้สินบนเป็นเงินทองจำนวนไม่น้อย และสนิทสนมกันมากขึ้น จนขาวกล้าจะระบายความอึดอัดใจ

“ฉันไม่อยากกลับเรือนเลย พี่สาลี่เดินเล่นเป็นเพื่อนฉันอีกหน่อยได้หรือไม่จ๊ะ”

“ได้ซี...แต่แม่ขาวมีเรื่องกระไรรึ ถึงไม่อยากกลับเรือน”

“ไม่มีกระไรดอกจ้ะ แค่ฉันเบื่อท่านเจ้าคุณคอยตามฉันเหมือนเงาตามตัว อายุก็ปูนเดียวกับปู่ฉัน เชื่องช้าก็เท่านั้น หูก็ตึง ยามคุยก็ต้องตะเบ็งเสียง น่ารำคาญใจนัก!”

สาลี่รับฟังไปตามเรื่อง แต่เมื่อได้อยู่ตามลำพังกับแอบ ก็นินทาขาวจนไม่เหลือชิ้นดี

“เวรกรรมของเจ้าคุณลุงที่ได้อีนังนี่เป็นเมียน้อย มีอย่างรึ นินทาผัวลับหลังให้คนอื่นฟัง โง่เง่าสิ้นดี”

“ก็อายุคราวปู่กับหลาน จะให้รักใคร่จริงใจได้อย่างไรเล่าเจ้าคะ”

“ถึงเจ้าคุณลุงท่านจะชรา แต่ก็เป็นถึงพระยาพานทอง แลที่นังขาวได้สุขสบายทุกวันนี้ ก็เพราะบารมีท่าน ควรรึ...มาบอกว่ารำคาญใจ คนเราเกิดมาเป็นหญิง ถ้าไม่ซื่อสัตย์กับผัว ก็เสียทีที่เกิดมาแล้ว”

“จริงเจ้าค่ะ...จะหาใครรักแลเทิดทูนผัวเหมือนแม่คุณของบ่าวไม่มีอีกแล้วเจ้าค่ะ”

แอบประจบเหมือนเคย ก่อนจะหุบยิ้มแทบไม่ทัน เมื่อบุญมีกับม้วนเดินยิ้มระรื่นเข้ามา พร้อมกับเสี้ยมเรื่องเย็น ที่ถูกแย้มย้ายขึ้นบนเรือนใหญ่ จนคนโจษกันทั้งเรือนว่าเย็นคงได้เป็นเมียคนใหม่ของท่านเจ้าคุณในไม่ช้า

สาลี่โมโหหึงมาก กระฟัดกระเฟียดกลับขึ้นเรือน ทิ้งบุญมีให้มองตามด้วยความสาสมใจ ต่างจากม้วน ยังสติแตก ใจไม่ดี เมื่อคิดถึงสภาพเกือบตายของเย็น

“บุญเหลือเกินนะเจ้าคะที่นังเย็นมันไม่เป็นกระไรมาก บ่าวกลัวมันตายเหลือเกินเจ้าค่ะ”

“ถ้ามันยังเหิมเกริมอีก คราวหน้ามันอาจจะตายจริงก็ได้”

“ถ้านังเย็นมันได้เป็นเมียท่านเจ้าคุณจริงๆ คุณบุญมีจะถึงกับฆ่าแกงมันเลยรึเจ้าคะ”

“ถ้ามันได้เป็นเมียท่านเจ้าคุณจริง ข้าจะฆ่ามันทำกระไร มีแต่ข้าจะดีใจกับมันด้วยเท่านั้น”

เสียงหัวเราะและอาการยิ้มย่องของบุญมีคาใจม้วนยิ่งนัก ว่าเหตุใดอนุภรรยาคนสวยถึงไม่เดือดเนื้อร้อนใจเลยที่เย็นจะเสนอหน้าได้เป็นเมียอีกคน แต่ก็ไม่กล้าถาม กลัวถูกเอ็ด

แย้มไม่สนใจเสียงนกเสียงกา ตั้งหน้าตั้งตาดูแลและเอาใจใส่เย็นจนอาการดีขึ้น ทาสสาวที่โชคชะตาจะได้เป็นเมียท่านเจ้าคุณไม่รู้เรื่องด้วย และคิดเอาเองว่าคุณหญิงคนสวยเป็นคนใจดี มีเมตตากับทาสทุกคน

นมแสงเฝ้ามองทุกอย่างด้วยความเป็นห่วง แม้จะรู้เหตุผลของแย้มดี แต่ก็อดกังวลไม่ได้

“ฉันมีทางเลือกไม่มากนักดอก นมก็รู้ดีไม่ใช่หรือจ๊ะว่าเพราะอะไร”

“แต่คุณหญิงแน่ใจได้อย่างไรเจ้าคะ ว่าจะไม่ซ้ำรอยแม่บุญมี ที่ท้ายที่สุดก็ไม่อาจมัดใจท่านเจ้าคุณไว้ได้”

“เพราะฉันพลาดไปแล้วครั้งหนึ่งนี่ล่ะจ้ะ ครานี้... ฉันจึงไม่ยอมพลาดอีกเป็นอันขาด”

“แล้วคุณหญิงต้องทำเช่นนี้อีกกี่ครั้งกันเจ้าคะ”

“ก็จนกว่าท่านเจ้าคุณจะมีลูกกับฉัน หรือกับใครก็ได้ที่เชื่อฟังฉัน แต่ต้องไม่ใช่แม่สาลี่เป็นอันขาด!”

ooooooo

แผนการของแย้มใกล้ความจริงมากขึ้นทุกที แม้นมแสงจะแสดงท่าทีว่าวิตกกังวล แต่คุณหญิงคนสวยก็ยืนยันตามความตั้งใจเดิม พลางคิดถึงเรื่องราวในอดีต...วันแรกที่เธอได้เจอสามี

ย้อนกลับไปเมื่อหลายปีก่อน เวลานั้นท่านเจ้าคุณยังเป็นแค่หลวงสีหโยธิน และมีสาลี่เป็นเมียอยู่แล้ว แต่กระนั้น...ความงามและความดีของแย้ม ก็ชนะใจเขาได้ไม่ยาก

จนเมื่อแต่งงานกันไปอีกหลายปีต่อมา ความรักของเขาก็ยังไม่เสื่อมคลาย มีแต่จะเพิ่มขึ้นด้วยซ้ำ เพราะแย้มไม่เคยทำตัวน่าเบื่อ หึงหวงให้มีปัญหา แม้เขาจะรับสาลี่มาเป็นอนุภรรยา ก็ไม่เคยบ่น

แต่ปัญหาหนักอกของแย้ม กลับเป็นเรื่องลูก ซึ่งทั้งเธอกับสาลี่ ไม่เคยมีใครให้ลูกสามีได้ จนกระทั่ง...เขาได้พระราชทานยศเป็นพระยา แย้มจึงได้เลื่อนยศเป็นคุณหญิง แต่สถานะของเธอก็ไม่มั่นคงนัก เพราะยังไม่มีทายาท

แม่ของแย้มกลัวตำแหน่งลูกสาวจะสั่นคลอน เลยจัดหาหญิงสาวหน้าตาสะสวย ซึ่งก็ได้แก่บุญมี ยกให้เป็นอนุภรรยาของพระยาสีหโยธินในเวลาต่อมา ด้วยความหวังสุดใจจะให้มีลูก เพื่อรักษาสถานะภรรยาเอกของแย้ม

บุญมีเป็นคนสวย ทำให้ท่านเจ้าคุณหลงใหลมาก แต่ก็เพียงระยะแรกเท่านั้น เพราะความแข็งกระด้าง ทั้งเรื่องกิริยามารยาทและงานบ้านงานเรือน ทำให้ท่านเจ้าคุณเบื่อหน่าย ไม่ยอมไปค้างด้วยอีก

แย้มหนักใจมาก พยายามจะเรียกความสนใจจากสามี ด้วยการใช้ให้บุญมีทำงานฝีมือ แต่ท่านเจ้าคุณก็รู้ทัน

“ฉันรู้จักนิสัยแม่บุญมีดี ว่าไม่ชอบงานบ้านงานเรือน จู่ๆปักผ้าให้ฉัน ถ้าไม่ใช่คุณหญิงเคี่ยวเข็ญจะยอมทำรึ”

“ท่านเจ้าคุณไม่ชอบแม่บุญมีหรือเจ้าคะ ฉันเห็นพักหลังไม่ค่อยได้ไปหา”

“แม่บุญมีเป็นคนพิกล กิริยากระด้างนัก แลยามเผลอตัวก็หลุดคำหยาบคายออกมา ฉันอยู่ด้วยแล้วอึดอัด”

แย้มหน้าเสีย ดูท่าแผนการจะให้บุญมีดึงสามีจากสาลี่ คงจะพังไม่เป็นท่า เช่นเดียวกับแผนมีลูก ท่านเจ้าคุณสงสาร เลยพยายามพูดให้เบาใจ

“แต่ไม่ใช่ว่าฉันไม่ชอบแม่บุญมีดอกนะ ข้อดีอย่างอื่นของแม่บุญมีก็มี แลถึงอย่างไรก็เป็นเมียฉันแล้ว ฉันย่อม

เลี้ยงดูแลให้ความเป็นธรรม คุณหญิงอย่ากังวลเลยว่าหากแม่บุญมีมาเป็นเมียน้อยฉันแล้ว ฉันจะทิ้งขว้างเอา”

แย้มดึงตัวเองจากอดีต ท่านเจ้าคุณรักษาสัญญาทุกอย่าง ดูแลบุญมีในฐานะอนุภรรยาอย่างดี ไม่ต่างจาก สาลี่ ที่นับวันจะหยิ่งผยอง จนเธอต้องหาคนมาคานอำนาจและดึงตัวสามีกลับมาอีกครั้ง

“ครานี้ฉันเลือกเองกับมือ แลฝึกหัดมาแต่ต้น ฉันมั่นใจว่าต้องไม่พลาดซ้ำรอยแม่บุญมีอีกเป็นแน่”

“แล้วท่านเจ้าคุณเล่าเจ้าคะ ท่านว่าอย่างไรบ้าง”

“ท่านเจ้าคุณยังสงวนท่าทีอยู่ แต่สามีฉัน ทำไมฉันจะไม่รู้ใจว่าคิดอย่างไร อยู่ที่เย็นเท่านั้น ว่าจะมีใจให้ท่านเจ้าคุณบ้างหรือไม่ เพราะฉันไม่อยากฝืนใจใคร”

“ท่านเจ้าคุณมั่งมีถึงเพียงนี้ จะมีใจหรือไม่ ก็ไม่เป็นข้อสำคัญดอกเจ้าค่ะ”

“คนอื่นอาจจะใช่ แต่สำหรับเย็น ฉันไม่แน่ใจ เย็นไม่ใช่คนโลภมาก เห็นแก่ทรัพย์สินเงินทอง เพราะเหตุนี้ ฉันจึงให้เย็นมาอยู่รักษาตัวบนเรือนใหญ่ เพื่อเปิดช่องให้ท่านเจ้าคุณอย่างไรเล่า เผื่อบางที...เย็นอาจจะเต็มใจเลือกเองก็ได้”

ooooooo

นมแสงยังไม่เชื่อว่าแผนการของเจ้านายสาวจะได้ผล ต่างจากแย้ม ที่เคยเห็นด้วยตาตัวเองว่าท่านเจ้าคุณมีใจเอ็นดูและพึงใจในตัวเย็นมากแค่ไหน และเมื่อทาสสาวหายดี ก็ถือโอกาสย้ายมาทำงานบนเรือนใหญ่

อ่านละครเรื่อง นางทาส ตอนที่ 2 วันที่ 3 พ.ค.59

ละครเรื่องนางทาส บทประพันธ์โดย วรรณสิริ
ละครเรื่องนางทาส บทโทรทัศน์โดย บทกร
ละครเรื่องนางทาส กำกับการแสดงโดย กิตติศักดิ์ ชีวาสัจจาสกุล
ละครเรื่องนางทาส ผลิตโดย บริษัท ทีวีซีน แอนด์ พิคเจอร์ จำกัด
ละครเรื่องนางทาส ออกอากาศทุกวันจันทร์-อังคาร เวลา 20.20 น.
ติดตามชมละครเรื่องนางทาสได้ทางไทยทีวีสีช่อง 3
ที่มา ไทยรัฐ