อ่านละครเรื่อง นางทาส ตอนที่ 3 วันที่ 4 พ.ค.59

อ่านละครเรื่อง นางทาส ตอนที่ 3 วันที่ 4 พ.ค.59

นมแสงยังไม่เชื่อว่าแผนการของเจ้านายสาวจะได้ผล ต่างจากแย้ม ที่เคยเห็นด้วยตาตัวเองว่าท่านเจ้าคุณมีใจเอ็นดูและพึงใจในตัวเย็นมากแค่ไหน และเมื่อทาสสาวหายดี ก็ถือโอกาสย้ายมาทำงานบนเรือนใหญ่

นมแสงรับหน้าที่สอนงานบ้านและงานฝีมือให้เย็น ซึ่งทาสสาวก็ตั้งใจอย่างดี จนทาสคนอื่นยิ่งมั่นใจว่าเย็นต้องได้เป็นเมียอีกคนของท่านเจ้าคุณแน่

เที่ยงแอบมองความเป็นไปของเย็นด้วยแววตาเศร้าๆ แอบผ่านมาเห็น ก็อดไม่ได้ ถลาไปกอดจูบอีกฝ่ายทันที หวังให้เขาหันมาเห็นความรักและความภักดี แต่เที่ยงกลับสะบัดตัวออกด้วยความรังเกียจ



“อีแอบ...กลางวันแสกๆ เอ็งทำบัดสีอย่างนี้ได้อย่างไรวะ แลเอ็งเป็นหญิง ไม่มียางอายมาปล้ำชายอัปรีย์นัก!”

“ใช่...ฉันมันอัปรีย์ แต่ก็อีแอบคนนี้ล่ะ ที่มันเฝ้ารัก เฝ้าภักดีต่อพี่เที่ยงมานานปี แต่พี่ไม่เคยเห็นหัวมันเลย”

แอบตั้งท่าจะปล้ำเขาอีก เลยถูกผลักล้มลงพื้น และถูกตวาดลั่น

“เลิกบ้าเสียทีเถิดวะ ที่ข้าไม่รักเอ็ง มันไม่เกี่ยวกับนังเย็นเลย ต่อให้ไม่มีนังเย็น ข้าก็ไม่มีวันรักเอ็งดอก!”

บุญมีซึ่งแอบเห็นทุกอย่างโดยบังเอิญ เจ็บแค้นมาก เลยระบายความเก็บกด ด้วยการส่งข่าวถึงบุญมา พี่ชายคนเดียวที่เก็บตัวในป่าลึก รอเวลาให้พระยาสีหโยธินเข้าป่าระหว่างทางไปราชการต่างเมือง

พระยาสีหโยธินไม่ทันระวังตัว ถูกบุญมาลอบทำร้าย โชคดีที่พลทหารช่วยยิงสกัดไว้ได้ พระยารูปงามเลยรอดมาได้อย่างหวุดหวิด โดยมีบุญมาลอบมองตามจากอีกมุมด้วยความคับแค้นใจ

“กูจะฆ่ามึงทั้งโคตร เหมือนที่มึงทำกับกู!”

เย็นไม่รู้เรื่องท่านเจ้าคุณถูกลอบทำร้าย ตั้งหน้าตั้งตาเรียนงานจากนมแสง จนทำทุกอย่างได้ตามที่แย้มต้องการ แต่กระนั้น...บรรยากาศของเธอกับทาสคนอื่น ก็เปลี่ยนไปอย่างเห็นได้ชัด คือดูนอบน้อมและเกรงอกเกรงใจเป็นพิเศษ จนเย็นทนไม่ไหว ต้องแล่นไปถามสาเหตุจากฟัก

ฟักไม่อยากพูดมาก กลัวเย็นจะตกใจ แต่ม้วนทนไม่ได้ โพล่งออกไปแทนด้วยความคันปาก

“ข้าจะบอกให้เอาบุญนะนังเย็น ที่บ่าวไพร่ทุกคนในเรือนนี้มันเกรงใจเอ็ง ก็เพราะมันรู้แล้วว่าคุณหญิงกำลังจะยกเอ็งให้เป็นเมียท่านเจ้าคุณอย่างไรเล่า”

เย็นอ้าปากค้าง “ว่ากระไรนะ”

“ดีใจล่ะซี ที่วาสนากำลังจะมาตกถึงเอ็ง แต่อย่าเพิ่งเห่อเหิมไปนักเลย เอ็งมันก็แค่ทาสที่มาขายตัวแลกเบี้ย ท่านเจ้าคุณอาจจะให้เอ็งมาบำเรอเพื่อเปลี่ยนรสชาติเท่านั้น ไม่ได้คิดยกย่องเอ็งขึ้นเป็นเมียดอก”

ม้วนพูดไม่หยุดเพราะอัดอั้นมานาน ยิ่งเห็นสีหน้าซีดเผือดของเย็นยิ่งสะใจ ฟักเห็นท่าไม่ดีเลยไล่ตะเพิดม้วนกลับเรือนบุญมี ก่อนจะหันไปสั่งเย็นเสียงเรียบให้กลับไปเฝ้าแย้มที่เรือนใหญ่

ooooooo

เที่ยงก็อยากรู้ว่าเย็นคิดเช่นไรเรื่องที่ม้วนพูด แต่ฟักก็ไม่เปิดโอกาส และพยายามกีดกันไม่ให้เย็นต้องเจอความอึดอัดใจจากทาสคนอื่น แต่กระนั้น... เย็นก็หนีสาลี่ ซึ่งแวะมาเรือนใหญ่เพื่อรับเบี้ยเลี้ยง ประจำเดือนไม่พ้น!

สาเหตุที่เย็นถูกย้ายมาทำงานบนเรือนใหญ่ เพราะแย้มหวังจะยกเป็นเมียอีกคนของท่านเจ้าคุณ หลุดจากปากสาลี่อีกครั้ง เย็นใจเสียมาก แต่ก็พยายามแก้ตัวอย่างใจเย็น ว่ามาเป็นทาสขายตัวแลกเงินไปให้พ่อแม่เท่านั้น

สาลี่เห็นท่าทางนิ่งๆของเย็น แล้วก็เหยียดยิ้มร้าย เชยคางทาสสาวขึ้นสบตา

“ปากกล้าขึ้นมาก วันนี้เอ็งกล้าย้อนนังแอบ วันหน้าคงเป็นข้ากระมัง”

“บ่าวไม่กล้ากำเริบกับคุณสาลี่ดอกเจ้าค่ะ เพราะอย่างไรเสีย คุณก็เป็นนายของบ่าว”

“เช่นนั้นก็แปลว่า...ถ้าเอ็งไม่ใช่บ่าว ก็คงกล้ากำเริบกับข้าสินะ”

เย็นเห็นสายตาของสาลี่ก็นึกรู้ว่าหมายความว่ากระไร เลยนิ่งเสีย ไม่ต่อปากต่อคำด้วย แต่สาลี่ไม่ยอมจบ

“ว่าอย่างไรเล่านังเย็น ทำไมไม่ตอบข้า”

“บ่าวยังติดหนี้อีกมากนัก มิรู้อีกนานเท่าใดจะได้เป็นไท หรือต่อให้เป็นไทแล้ว บ่าวก็ไม่ลืมความเมตตาที่คุณมีให้ดอกเจ้าค่ะ แล้วบ่าวจะกล้ากำเริบกับคุณสาลี่ได้อย่างไรเล่าเจ้าคะ”

“ใช้คารมหลบเลี่ยงเก่งนักนะ นึกว่าข้าไม่รู้รึ...”

เย็นกำลังจะจนมุม บุญมีก็โผล่มาขวางเสียก่อน ไม่ได้จะปกป้องทาสสาว แต่อยากหาเรื่องสาลี่มากกว่า แอบร้อนใจแทนเจ้านายสาว เลยออกโรงตอบโต้แทน จึงถูกตอกกลับจนหงอ สาลี่ไม่อยากให้เรื่องถึงหูแย้ม เลยยอมเลิกรา ผละลงจากเรือนใหญ่ ทิ้งบุญมีให้มองตามด้วยความสะใจ

เย็นลอบถอนใจด้วยความโล่งอก ก่อนจะหน้าเครียดขึ้นใหม่ เมื่อบุญมีใช้ให้เธอไปซื้อของที่ตลาดในเช้าวันต่อมาพร้อมกับม้วน โดยไม่รู้ตัวเลยว่ากำลังจะถูกปองร้าย!

ทาสสาวแสนซื่อเข้าใจเอาเองว่าเพราะตัวเองอ่านออกเขียนได้ บุญมีเลยใช้ให้ไปซื้อของตามใบบอกพร้อมกับม้วน จนเมื่อถึงกลางตลาด จึงได้รู้ว่าคิดผิด เพราะตนกับม้วนเกือบจะถูกโจรที่โผล่มาจากไหนไม่รู้ฆ่าตาย!

โชคดีที่พระยาสีหโยธินกลับจากราชการพอดี เลยช่วยได้ทันเวลา เย็นกลัวมาก ทั้งเรื่องคนร้ายและข้อกล่าวหา ที่ว่าตนอาจมีเรื่องกับใครมาก่อน เลยถูกลอบฆ่า จึงพยายามจะแก้ตัว จนท่านเจ้าคุณนึกขำ

“ฉันเชื่อ...วันๆเจ้าอยู่แต่เรือน จะไปผูกความแค้นถึงขั้นนี้ได้อย่างไร บางที...อาจจะเป็นการทำร้ายผิดตัวก็ได้”

“บ่าวช่างโชคร้ายนัก คนตั้งมากมาย กลับมาลงที่บ่าวเสียได้”

“ฉันว่าโชคดีมากกว่า ฉันไปราชการหลายวันยังกลับมาช่วยเจ้าทันพอดี ไม่เรียกโชคดีแล้วเรียกว่ากระไร”

“แต่อย่ามีโชคทั้งดีแลร้ายเลยจะดีกว่าเจ้าค่ะ... บ่าวกลัว”

พระยาสีหโยธินอมยิ้มด้วยความเอ็นดู ก่อนจะหันไปหยิบขลุ่ย ของฝากจากต่างเมืองยื่นให้ทาสสาว

“มีขลุ่ยจริงๆเป่าเสียที ต่อไปจะได้ไม่ต้องเที่ยวเด็ดใบไม้ใบหญ้ามาเป่าอีก”

“เป็นพระคุณเจ้าค่ะ แต่บ่าวก็คงต้องเป่าใบไม้อยู่ดีเจ้าค่ะ เพราะบ่าวไม่เคยเป่าขลุ่ยจริง เป่าไม่เป็นดอกเจ้าค่ะ”

“เอาเถิด ค่อยฝึกค่อยหัดกันไป แต่ถ้าเป่าเป็นแล้ว ก็อย่าลืมเป่าให้ฉันฟังบ้าง...เหมือนคืนนั้นอย่างไรเล่า”

สายตากรุ้มกริ่มของเขาทำให้เย็นหน้าแดง สะท้านอายอย่างบอกไม่ถูก ท่านเจ้าคุณชอบใจนัก นับวันก็ยิ่งประทับใจในความซื่อและใสบริสุทธิ์ของอีกฝ่าย จนแทบถอนสายตาไม่ได้...

ooooooo

เหตุการณ์ที่ท่านเจ้าคุณช่วยเย็นกับม้วนจากโจรร้าย กลายเป็นที่โจษจันของเหล่าทาสเกือบทั้งเรือน ฟักเห็นอาการเหมือนคนมีความรักของเย็น เลยเปิดอกคุยด้วยความหวังดี

“เป็นเมียท่านเจ้าคุณ...สบายแต่ตัว แต่ไม่สบายใจดอกนะนังเย็น”

เย็นสะดุ้งสุดตัว ฟักนึกเวทนาเลยเตือนตรงๆ “เอ็งก็รู้หมดแล้ว ข้าคงไม่ต้องอ้อมค้อมกระไรอีก แต่เอ็งไม่ต้องตอบข้าดอกนะ ว่าใจเอ็งคิดอะไร ฟังที่ข้าเตือนอย่างเดียวก็พอ”

เย็นหน้าจ๋อย ฟักสงสาร แต่ก็ต้องตัดใจพูด เพราะไม่อยากให้อีกฝ่ายฝันเกินตัว

“ท่านเจ้าคุณเป็นคนดี แต่เรือนใดก็ตามที่เจ้าของเรือนมีเมียหลายคน มันไม่มีสุขไปได้ดอก สุดแต่ว่าจะมีคลื่นลมมากน้อยเพียงใดเท่านั้น เอ็งก็เห็นหมดแล้ว ว่าใครเป็นอย่างไร ขึ้นอยู่กับเอ็งว่าจะเลือกทางใด ข้าก็เตือนได้เท่านี้”

ไม่ใช่แค่ฟักที่ผิดสังเกตท่าทางระหว่างเย็นกับท่านเจ้าคุณ แม้แต่แย้ม ก็อดสงสัยไม่ได้ จนต้องหยั่งเชิงดูท่าทีสามีเมื่อได้อยู่กันตามลำพัง ว่าเขาคิดอย่างไรกับเย็นแน่

ท่านเจ้าคุณอึกๆอักๆ แย้มเลยตัดสินใจพูด จะยกเย็นให้เป็นเมียอีกคนของเขา

“เย็นไม่ใช่ทาสในเรือนเบี้ย เพียงยอมเป็นทาสเพื่อแลกเบี้ยอัฐเท่านั้น ไม่น่าจะมีข้อรังเกียจอะไร แลฉันก็เพียรสังเกตเย็นมาพักใหญ่แล้ว เห็นว่าเป็นคนซื่อแลเจียมตัวอยู่ หากท่านเจ้าคุณไม่ขัดข้อง ก็รับไว้เถิดเจ้าค่ะ”

พระยาสีหโยธินลังเล แม้จะชอบเย็นไม่น้อย แต่ก็กลัวคนครหา ถึงกระนั้น...คำพูดของคุณหญิงก็ทำให้เอะใจ

“คุณหญิงบอกว่าสังเกตเย็นมาพักใหญ่ แสดงว่าคุณหญิงเตรียมการจะยกเย็นให้ฉันมานานแล้วรึ”

“เจ้าค่ะ...ทำไมหรือเจ้าคะ”

“แล้วมีคนอื่นรู้เรื่องนี้หรือไม่”

“นอกจากนมแสงแล้ว ฉันไม่ได้บอกเรื่องนี้กับใครตามตรง แต่คนอื่นคงสังเกตได้เจ้าค่ะ เพราะอย่างแม่สาลี่เองก็ยังว่ากระทบฉันอยู่ แสดงว่ารู้เรื่องนี้ดีเจ้าค่ะ คนอื่นก็คงเช่นกัน”

คำบอกเล่าของคุณหญิง ทำให้พระยาสีหโยธินตัดสินใจเรียกสาลี่กับบุญมีมาคาดคั้นเรื่องเย็นถูกทำร้ายกลางตลาด แต่อนุทั้งสองเถียงกันไปมาจนน่าเวียนหัว แต่ที่เลวร้ายกว่าคือสาลี่ประชดเขาด้วยการเอ่ยคำสาบาน ท่านเจ้าคุณโกรธมาก ไม่ชอบใจท่าทางแข็งกร้าวของอนุทั้งสองเลยขู่จะลงโทษ หากมีเรื่องจะฆ่าแกงกันอีก

บุญมีสาแก่ใจยิ่งนักที่ยุแยงจนสาลี่ถูกสามีเอ็ดได้ แต่สาลี่กลับไม่รู้ตัว เข้าใจว่าตัวเองถูกดุเพราะเย็นเลยระบายความอึดอัดใจกับแอบอย่างเหลืออดเหมือนเคย

“ก็บ่าวบอกคุณแล้ว ว่าท่านเจ้าคุณหลงนังเย็นให้ชิงยกนังเย็นให้ท่านเจ้าคุณเสีย แม่คุณของบ่าวก็ไม่ฟัง”

“เอ็งจะฟื้นฝอยหาตะเข็บขึ้นมาทำกระไรอีแอบ หรือยังเห็นว่าข้าคับแค้นใจไม่พอ”

“บ่าวไม่ได้รื้อฟื้นนะเจ้าคะ แต่บ่าวเสียดายแทนคุณสาลี่เท่านั้นเองเจ้าค่ะ”

“จะต้องเสียดายทำกระไร คนโง่เง่าจนต้องขายตัวมาเป็นทาส มีหรือจะสู้ข้าได้ แต่แรก...ข้าตั้งใจจะกดหัวมิให้มันเผยอเท่านั้น แต่ในเมื่อท่านเจ้าคุณหลงมันมาก ข้าก็จะไม่เก็บมันไว้เป็นหอกข้างแคร่สืบไป!”

ooooooo

สาลี่เจ็บใจเย็นมากจึงหาทางยุให้เที่ยงฉุดเย็นมาทำเมียก่อนที่ท่านเจ้าคุณจะคว้าไปเป็นอนุ ทาสหนุ่มมีสีหน้าลังเลเพราะพอระแคะระคายว่าเย็นไม่ได้มีใจให้ตน แต่สาลี่ก็ปั่นหัวไม่หยุด จนเที่ยงเกิดฮึดขึ้นมา

แต่ถึงใจจะเอนเอียงไปกับสาลี่ เที่ยงก็พยายามสืบความจริงด้วยตัวเอง และเห็นจริงดังคำของสาลี่ว่าท่านเจ้าคุณก็เหมือนจะมีใจให้เย็นไม่น้อย ถึงขั้นจำรสมือกับข้าวได้ด้วยซ้ำ

เที่ยงร้อนใจมาก ในที่สุดจึงตัดสินใจพาเย็นไปสารภาพความในใจ

“อันที่จริง...ข้าไถ่ตัวเองได้หลายเดือนก่อนแล้ว แต่ข้าก็ยังไม่ไป...เพราะเอ็งอย่างไรเล่านังเย็น เพราะเอ็งมาอยู่ในเรือนนี้ ข้าจึงไม่อยากเป็นไท เพราะข้าอยากอยู่กับเอ็งก่อน...นังเย็น ข้ารักเอ็ง”

เย็นอึดอัดใจมาก แต่ก็ต้องตัดใจบอกความจริงว่าไม่ได้รักเขาและคงไปกับเขาไม่ได้

“ทำไมเล่า ถ้าเอ็งอยู่ต่อ เอ็งอาจต้องตกเป็นเมียท่านเจ้าคุณก็เป็นได้...เอ็งยอมได้รึ”

“ท่านเจ้าคุณไม่บังคับฉันดอก”

“แต่ก่อนอาจใช่ แต่เพลานี้ข้าไม่มั่นใจ ไปกับข้าเถิดนะเย็น เราขยันเสียอย่างจะกลัวอะไรกับความลำบาก”

“ฉันไม่ได้กลัวลำบาก แต่ฉันไม่ได้รักพี่”

เที่ยงช้ำใจมากและเกือบขาดสติปลุกปล้ำเย็นเป็นเมีย ถ้าจะไม่สำนึกได้ก่อนว่าเย็นคือคนที่รัก เขาคงเห็นแก่ตัวและใจร้ายไม่พอจะขืนใจ ทั้งที่เธอไม่ยินยอมแน่

เย็นรู้สึกผิดไม่น้อย ต้องบอกความจริงกับเที่ยง แต่ครั้นจะให้ฝืนใจตัวเองก็ทำไม่ได้อีก ทาสสาวอ่อนใจมาก เลยไปนั่งเป่าใบไม้คนเดียวที่ริมคลองเหมือนเคย พระยาสีหโยธินผ่านมาได้ยินแวะไปคุยด้วย และถามถึงขลุ่ยที่เคยซื้อให้เมื่อหลายวันก่อน เย็นหน้าแดง อึกๆอักๆตอบว่าไม่กล้าใช้เพราะเป่าไม่เป็น

“ผ่านไปนานเข้า ไม่ว่าของใดก็กลายเป็นของเก่าทั้งสิ้น เจ้าไม่ยอมหยิบจับ แล้วเมื่อใดจะเป็นเล่า”

พระยาสีหโยธินเห็นทาสสาวก้มหน้าหงอก็เลิกเย้า แต่เกี้ยวแทน “อย่างไรวันนี้คงไม่ได้ฟังขลุ่ยแล้ว ฟังเจ้าเป่าใบไม้แทนก็ยังดี เป่าสักเพลงสองเพลงเถิดนะ ฉันจะได้กลับไปนอนหลับฝันดี”

รอยยิ้มกรุ้มกริ่มของเขาทำให้เย็นเขินจัด ยอมเป่าใบไม้ให้เขาฟังอีกหลายเพลง ไม่รู้เลยว่าท่าทางสดใสร่าเริงของตนนับวันก็ยิ่งทำให้ท่านเจ้าคุณหลงใหลมากขึ้นจนถอนตัวไม่ได้เสียแล้ว

เมื่อสาลี่รู้ว่าเที่ยงเปลี่ยนใจไม่ฉุดเย็นไปทำเมียก็โมโหมาก ด่าสาดเสียเทเสียจนทาสหนุ่มเหลืออด

“รักเพราะต้องตกเป็นเมียน่ะหรือขอรับ กระผมยังไม่เห็นทางว่าจะผูกสมัครรักใคร่คนที่กระทำย่ำยีตัวเองได้”

“นี่เอ็งย้อนข้ารึ เอ็งเป็นแค่ขี้ข้ากล้าย้อนข้าผู้เป็นนาย ทั้งที่ข้าชี้ทางสว่างให้เอ็ง โง่แล้วอวดฉลาด”

“ขอรับ...อ้ายเที่ยงมันโง่เง่า รู้ไม่ทันเลยขอรับว่าคุณสาลี่เกรงนังเย็นมันจะขึ้นมาแข่งวาสนา จึงคิดจะยืมมืออ้ายเที่ยงย่ำยีนังเย็นเสีย เพื่อขัดขวางมิให้มันขึ้นมาเทียมได้ ใช่หรือไม่ขอรับ”

สาลี่โกรธมากจะสั่งโบย แต่เที่ยงไม่กลัว ขู่จะบอกความจริงกับทุกคนหากถูกทำโทษ อนุคนสวยถึงกับหน้าแดงก่ำด้วยโทสะ พึมพำตามหลังทาสหนุ่มด้วยน้ำเสียงเกรี้ยวกราด

“มึงนึกว่ามึงไม่ช่วยกูแล้ว กูจะไม่มีปัญญาเอาอีเย็นลงจากวอรึ คอยดูต่อไปเถิด!”
ooooooo

ท่าทีของพระยาสีหโยธินที่มีต่อเย็นนับวันจะเด่นชัดขึ้นทุกที ทั้งบ่าวทั้งนายในบ้าน ต่างก็รู้และมั่นใจมากว่าเย็นคงได้เป็นเมียอีกคนของท่านเจ้าคุณในไม่ช้า

สาลี่หึงจัดแต่ออกอาการมากไม่ได้ นอกจากรอเวลาหาทางกำจัดเย็นเท่านั้น ต่างจากบุญมี...โล่งใจอย่างเห็นได้ชัด ยิ่งรู้ว่าท่านเจ้าคุณต้องไปดูงานต่างเมืองเป็นเวลาร่วมเดือนก็ยิ่งยินดี ก่อนจะต้องหน้าซีดเผือด เมื่อบุญมาพี่ชายเพียงคนเดียวที่เหลือแอบมาหาถึงเรือน!

“พี่ไม่รู้รึ...ว่าลอบเข้ามาเช่นนี้มันเสี่ยงนัก หากมีใครเห็นเข้าแผนที่เราเพียรทำมามิพังหมดสิ้นรึ”

“ผ่านมานานปีแล้วข้าก็มิเห็นว่าแผนของเอ็งจะสำเร็จกระไร ดีเสียอีก หากอ้ายสิงห์มาเจอจะได้ฆ่ามันเลย”

“ขนาดพี่ไปลอบฆ่าโดยไม่มีใครรู้ยังพลาดได้ แล้วสู้กันซึ่งหน้า พี่จะเอาชนะได้รึ”

“เอ็งคงจะหลงมันมากซีนะ ถึงได้ปกป้องมันเช่นนี้”

“ฉันน่ะรึหลงท่านเจ้าคุณ ทุกวันนี้ฉันต้องกลั้นใจเพียงใดยามที่มันจับต้องตัวฉัน มีความในใจจะเผยก็

ทำไม่ได้ ต้องสู้เก็บเอาไว้ก็เพราะกระไร ถ้ามิใช่เพราะฉันต้องการล้างแค้นให้เตี่ย”

บุญมีกัดฟันแน่น พลางดึงตัวเองสู่อดีตเมื่อหลายปีก่อน วันที่ครอบครัวของเธอต้องเจอกับการสูญเสีย

ครั้งใหญ่ เมื่อหลวงสีหโยธินบุกทลายพวกอั้งยี่ ซึ่งนำกองกำลังโดยพ่อของเธอ บุญมาพยายามต่อสู้เพื่อปกป้องพวกพ้องและพ่อ แต่ก็ต้านกำลังพวกหลวงสีหโยธินไม่ไหว ทั้งลูกน้องและครอบครัวจึงต้องจากไปอย่างไม่มีวันกลับ!

หลายปีต่อมา บุญมีกับบุญมาถึงสบโอกาส จะกลับไปล้างแค้นหลวงสีหโยธิน ซึ่งเวลานั้นได้รับพระราชทานยศเป็นพระยาแล้ว สองพี่น้องจึงได้พากันไปไหว้ศพพ่อ

“พวกเรามาที่นี่ ก็เพื่อมาบอกเตี่ยว่าโอกาสที่เรารอมานานปี ใกล้จะเป็นจริงแล้ว บุญมีจะเสียสละตัวเองไปเป็นเมียน้อยอ้ายสิงห์ เพื่อหาทางทำให้มันพินาศสิ้นเสียทั้งโคตร สมกับที่มันทำกับพวกเรา”

“โชคดีที่ฉันหน้าตาเหมือนคนไทยอย่างแม่ ต่อให้นอนข้างกายอ้ายสิงห์ มันก็ไม่รู้ดอก ว่าฉันเป็นลูกอั้งยี่ที่มันฆ่ากับมือ แลหากฉันมีลูกกับมัน ฉันก็จะสอนลูกของฉันให้เกลียดมัน ผู้เป็นพ่อแท้ๆ มิให้พวกมันได้อยู่เป็นสุขอีกเลย!”

“พวกเราขอสาบานจะล้างแค้นให้เตี่ยแลพี่น้องทุกคน ขอให้เตี่ยคุ้มครองเราด้วย”

บุญมากระชากน้องสาวออกจากอดีต โวยลั่นด้วยความหงุดหงิดใจ เพราะน้องสาวยังทำตามแผนไม่สำเร็จ

“ท่านเจ้าคุณไม่ชื่นชอบฉัน จะให้ฉันทำอย่างไรเล่าพี่ แลท่านเจ้าคุณก็เป็นคนสัตย์ซื่อ มิเคยมีเรื่องด่างพร้อยเสียด้วย แล้วจะมีจุดอ่อนที่ใดให้เราเล่นงานได้เล่า”

“คำก็ท่านเจ้าคุณ สองคำก็ท่านเจ้าคุณ นี่เอ็งคงหลงความสุขสบายที่มันปรนเปรอจนลืมความแค้นกระมัง”

“แล้วที่พี่ไปลอบฆ่ามัน จนต้องหนีซมซานกลับมา เรียกว่ากตัญญูกระนั้นรึ”

บุญมียอกย้อนด้วยความโมโห ก่อนจะทำใจให้เย็นลง และส่งถุงเงินให้พี่ชาย บุญมารับมาอย่างว่าง่าย แต่ไม่วายสงสัย เรื่องที่น้องสาวให้เขาส่งคนไปทำร้ายทาสสาวกลางตลาดเมื่อหลายวันก่อน

“เหตุใดเอ็งต้องให้ข้าส่งคนไปฆ่าอีนางทาสนั่นด้วย มันเป็นแค่ทาสชั้นต่ำ มิควรที่เราต้องเสียมือเลย”

ภาพเที่ยงมองเย็นด้วยความรัก ทำให้บุญมีของขึ้นแหวลั่น “ฉันเกลียดมัน! ชังน้ำหน้ามันยิ่งกว่านังสาลี่เสียอีก ถือเป็นคราวเคราะห์ของมันที่ไม่ตาย เพราะฉันจะทำให้มันทรมาน...ทรมานเสียยิ่งกว่าตายทั้งเป็น”

ooooooo

เย็นไม่ได้สำเนียกเลยว่าภัยจะมาถึงตัวในไม่ช้า มัวคอยปรนนิบัติและรับใช้แย้มอย่างใกล้ชิด เหมือนเช่นวันนี้ ที่ทาสสาวต้องตามคุณหญิงคนสวยไปเก็บค่าเช่าที่ตลาด

อ่านละครเรื่อง นางทาส ตอนที่ 3 วันที่ 4 พ.ค.59

ละครเรื่องนางทาส บทประพันธ์โดย วรรณสิริ
ละครเรื่องนางทาส บทโทรทัศน์โดย บทกร
ละครเรื่องนางทาส กำกับการแสดงโดย กิตติศักดิ์ ชีวาสัจจาสกุล
ละครเรื่องนางทาส ผลิตโดย บริษัท ทีวีซีน แอนด์ พิคเจอร์ จำกัด
ละครเรื่องนางทาส ออกอากาศทุกวันจันทร์-อังคาร เวลา 20.20 น.
ติดตามชมละครเรื่องนางทาสได้ทางไทยทีวีสีช่อง 3
ที่มา ไทยรัฐ