อ่านละครเรื่อง นางทาส ตอนที่ 4 วันที่ 6 พ.ค.59

อ่านละครเรื่อง นางทาส ตอนที่ 4 วันที่ 6 พ.ค.59

แย้มถอนใจยาว พลางคิดถึงเรื่องในอดีตเมื่อหลายปีก่อน สมัยแต่งงานใหม่ และสาลี่เป็นอนุภรรยาสองเมียเหมือนจะเข้ากันได้ดี เมื่อแย้มต้องไปออกงานใหญ่กับสามี สาลี่ก็อาสาตัดเย็บเสื้อให้

ทุกอย่างเหมือนจะเป็นไปด้วยดี แย้มงามพร้อมในชุดสวยจนคนตะลึงทั้งงาน แต่เพียงไม่กี่อึดใจ ภรรยาหลวงคนสวยของหลวงสีหโยธินก็ต้องออกจากงานแทบไม่ทัน เมื่อเสื้อชุดสวยปริขาด!

คุณหญิงคนสวยดึงตัวเองจากอดีต ความอับอายในวันนั้นยังฝังใจเธอจนถึงวันนี้

“ฉันไม่มีวันลืมดอก เพราะเหตุครานั้น ทำให้ฉันอับอายแทบแทรกแผ่นดินหนี ไม่กล้าออกงานใดอีกเลย แม้ภายหลังจะรู้ว่าเป็นฝีมือแม่สาลี่ แต่ก็ไม่มีหลักฐานใดเอาผิดได้ จึงได้แต่ปล่อยไปเท่านั้น”



นมแสงกับแรมมองหน้ากันเครียดๆ ก่อนที่บ่าวสาวจะทนไม่ไหว โพล่งออกไปอย่างเหลืออด

“ขนาดคุณหญิงเป็นภรรยาหลวง คุณสาลี่ยังทำได้ ถ้ามีลูก บ่าวไม่กล้าคิดเลยเจ้าค่ะ ว่าพวกเราจะอยู่กันยังไง”

“จะอยู่กันยังไง ก็อยู่กันเหมือนเดิมน่ะล่ะ ท่านเจ้าคุณไม่ปล่อยให้ใครมารังแกคุณหญิงได้ตามใจชอบดอก”

“แล้วพวกเราเล่าเจ้าคะคุณนม คุณนมมั่นใจว่าเราจะไม่ถูกรังแกหรือเจ้าคะ”

ไม่มีใครตอบคำถามของแรมได้ เช่นเดียวกับเที่ยง ที่ไม่เข้าใจเหตุผลของเย็นเลย เมื่อเขาขอแต่งงานอีกครั้ง

“ฉันไม่ไปจากที่นี่ดอกจ้ะ คุณหญิงมีบุญคุณกับฉันนัก ฉันจะอยู่ที่นี่”

เที่ยงหน้าเสีย โอดเสียงอ่อน “เอ็งเองก็ไม่ได้หวังสุขสบาย ได้ขึ้นเป็นเมียท่านเจ้าคุณ แล้วจะอยู่เป็นทาสไปเพื่อกระไร ถ้าจะทดแทนบุญคุณคุณหญิง ก็ทำอย่างอื่นได้ไม่ใช่รึ”

“สักวัน...พี่จะเข้าใจเองจ้ะ แต่เพลานี้ฉันคงพูดกระไรไม่ได้มาก”

ooooooo

เวลาสิบกว่าวันที่ต้องห่างกัน ทำให้เย็นกับพระยาสีหโยธินรู้ใจตัวเองมากขึ้น ว่าโหยหาและคิดถึงกันแค่ไหน เย็นได้แต่เฝ้ารอจะได้เห็นเขากลับมาอย่างปลอดภัย เช่นเดียวกับท่านเจ้าคุณ คิดถึงเธอทุกลมหายใจเข้าออก แทบรอให้ถึงวันกลับไม่ไหว และเมื่อถึงวันนั้น ทองก้อนก็แวะมากราบขอบคุณ

“ท่านเจ้าคุณมีบุญคุณกับกระผมนักหนา หากท่านเจ้าคุณไม่ให้ความเป็นธรรม กระผมคงสิ้นเนื้อประดาตัว”

“มิต้องขอบอกขอบใจดอก มันเป็นหน้าที่ของฉัน ฉันเป็นข้าราชการ ถ้าไม่ให้ความเป็นธรรมแก่อาณาประชา ราษฎร์แล้ว จะคู่ควรเป็นข้าราชการอยู่อีกรึ”

ความยุติธรรมสัตย์ซื่อของพระยาสีหโยธินได้รับเสียงชื่นชมเป็นอย่างมาก โดยเฉพาะจากพวกชาวบ้านและพวกพ่อค้าต่างชาติ คงมีเพียงพระมหาเทพที่ลอบมองมาด้วยความอิจฉาที่เพื่อนได้ดีเกินหน้าเกินตา!

สายวันเดียวกันที่เรือนบุญมี...อนุคนสวยพยายามจะใกล้ชิดเที่ยงตามที่หัวใจเรียกร้อง แต่สาลี่ซึ่งกำลังจะไปบ่อนผ่านมาเห็นเสียก่อน เลยแกล้งปรากฏตัวให้เห็น

เที่ยงรีบผละจากบุญมี ละล่ำละลักแก้ตัว ว่าเจ้านายสาวแค่เมตตาเช็ดเหงื่อให้เท่านั้น แต่สาลี่กับแอบก็ไม่เชื่อ

บุญมีร้อนตัว แหวลั่น “อย่าคิดว่าจะปรักปรำกันได้ง่ายๆนะแม่สาลี่ ฉันไม่ได้ทำกระไรผิด หากลัวคนตอหลดตอแหลไปฟ้องท่านเจ้าคุณไม่...คนที่เข้านอกออกในบ่อนทุกเมื่อเชื่อวันต่างหากที่ควรต้องกลัวท่านเจ้าคุณมากกว่า”

ถึงคราวสาลี่หน้าเสียบ้าง ไม่คิดว่าจะมีใครล่วงรู้ความลับ แต่กระนั้นก็ยังปากดี

“ก็เอาซี...ฉันก็อยากรู้เหมือนกัน ว่าระหว่างเข้าบ่อนกับคบชู้กับทาส โทษใครมันจะหนักกว่ากัน!”

บุญมีโมโหมาก ขู่ให้หุบปาก แต่สาลี่กลับลอยหน้าลอยตาท้าทาย “ฉันจะพูด หล่อนจะทำกระไรได้ ทาสโสโครก มีแต่เหงื่อไคลทั้งตัว หล่อนยังทอดสะพานให้ได้ คำว่าใฝ่ต่ำ คงยังน้อยไปกระมัง”

แอบตั้งท่าปกป้องเจ้านายเต็มที่ บุญมีกับม้วนเลยต้องถอย แต่ไม่วายอาฆาตไล่หลัง

“มึงยังรู้จักกูน้อยไป อีแอบ อีสาลี่!”

ooooooo

แม้จะปากดีต่อปากต่อคำบุญมีว่าไม่กลัวความลับเรื่องเข้าบ่อนจะแตก แต่ความจริงสาลี่ประสาทเสียมาก แอบไม่รู้เรื่องมัวก่นด่าบุญมีตามประสาคนรักนายใครแตะไม่ได้ จนสาลี่รำคาญเอ็ดลั่น

“นังแอบ...นังโง่! ท่านเจ้าคุณเป็นถึงพระยา รูปร่างหน้าตาสง่างามหาที่ติไม่ได้ ถ้าอีบุญมีมันนอกใจไปหาทาสอย่างอ้ายเที่ยงก็โง่เกินคนแล้ว ที่มันเช็ดเหงื่อให้กันก็เพราะอีบุญมีมันกำพืดต่ำ เลยไม่ถือเนื้อถือตัวต่างหากเล่า”

“อ้าว...แล้วเหตุใดคุณสาลี่ถึง...”

“นังบุญมีมันรู้แล้วว่าข้าเข้าบ่อน ข้าเกรงว่ามันจะไปฟ้องท่านเจ้าคุณ เลยจงใจพูดยั่วให้มันโมโหยอมให้มันตบสักฉาด เท่านี้ก็มีข้ออ้างเล่นงานมันมิให้มันเปิดปากฟ้องท่านเจ้าคุณได้แล้ว แต่เอ็งก็ดันมาขวางจนเสียแผน นังโง่เอ๊ย!”

“เวรกรรม...แม่คุณของบ่าว บ่าวจะไปทันปัญญาแม่คุณได้อย่างไรเล่าเจ้าคะ...”

แต่ถึงจะระแวงเรื่องบุญมีแค่ไหน สาลี่ก็ไม่เลิกวางอำนาจกับคนทั้งเรือน ไม่เว้นแม้กับแย้ม เพราะถือว่าตนตั้งท้องลูกคนแรกของท่านเจ้าคุณ เที่ยวโขกสับให้ทำโน่นนี่ตามใจชอบ โดยมีแอบเป็นมือเป็นเท้าให้บุญมีอยากสั่งสอนสาลี่ เลยจ้างนักเลงจำนวนหนึ่ง คนของบุญมาไปดักทำร้ายสาลี่กับแอบระหว่างทางกลับจากบ่อน สองนายบ่าวต่อสู้ขัดขืนเต็มกำลัง และเกือบตายคาป่าแล้ว ถ้าเย็นกับเที่ยงจะไม่ได้ยินเสียงกรีดร้อง และมาช่วยไว้ก่อน แต่กระนั้นสาลี่ก็อาการไม่ดี ปวดท้องอย่างหนักจนกลัวว่าจะแท้ง!

ทาสทั้งเรือนต้องวิ่งให้อลหม่านหลังจากนั้น ทั้งตามหมอและต้มยากันให้วุ่นวาย โดยมีแอบคอยบงการทุกอย่าง ทั้งจิกทั้งขู่ จนใครก็ไม่อยากเข้าใกล้ ซึ่งกว่าอาการของสาลี่จะดีขึ้นก็ย่างเข้าวันใหม่แล้ว

แย้มรับฟังเรื่องราวทุกอย่างด้วยความโล่งอก แต่ก็ไม่วายสงสัยเหตุใดสาลี่ถึงไปเจอโจรลอบทำร้ายในเวลาเช่นนั้นได้ บุญมีเห็นเป็นโอกาสดีเลยแฉความลับของสาลี่ว่าต้องเคราะห์ร้ายเพราะติดพนันโป!

บุญมีสาแก่ใจมาก ทำให้ความลับของสาลี่แตกได้ จึงตกรางวัลกลุ่มนักเลงอย่างงามในเวลาต่อมา

“ได้เบี้ยแล้วก็หลบซ่อนให้ดีอย่าให้นังสาลี่หรือคนในเรือนนี้เห็น เกิดมันจำหน้าได้จะวุ่นวายเสียเปล่า”

“แม่นายอย่าห่วงเลย พี่บุญมากำชับมาแล้ว แต่มันน่าเจ็บใจนักหากไม่มีคนมาช่วยคงจัดการสำเร็จไปแล้ว”

“ช่างเถิด...ถือว่าดวงนังสาลี่ยังไม่ถึงฆาตก็แล้วกัน แค่ได้ลดทอนความจองหองของนังสาลี่ไปบ้างข้าก็พอใจมากแล้ว แลเก็บลูกในท้องของมันไว้อาจเป็นคุณแก่เราก็เป็นได้”

กลุ่มนักเลงนิ่วหน้าไม่เข้าใจ บุญมีเลยอธิบาย “สันดานอย่างนังสาลี่ หากคลอดลูกออกมาคงผยองพองขนกดขี่คนทั้งเรือน แลมันยังติดการพนันอีกความฉิบหายวายวอดไม่มาถึงอ้ายท่านเจ้าคุณครานี้แล้วจะมาถึงเมื่อใด”

แต่ที่บุญมีคิดไม่ถึง คือสาลี่มีแผนตั้งรับแล้วด้วยการเก็บเรื่องหายดีจากอาการปวดท้องไว้รอเวลาท่านเจ้าคุณกลับมา และก็ไม่ต้องรอนานเลย เพราะสามีสุดที่รักกลับจากราชการในเย็นวันเดียวกัน

ooooooo

พระยาสีหโยธินไม่พอใจมาก เมื่อบุญมีฟ้องเรื่องสาลี่ถูกโจรทำร้ายระหว่างทางกลับจากบ่อน แย้มไกล่เกลี่ย ไม่ให้สามีหุนหันพลันแล่น แต่ก็ไม่ค่อยได้ผล เพราะท่านเจ้าคุณเกลียดการพนันมาก

แรมทึ่งในความร้ายกาจของบุญมีที่ฉวยโอกาสนี้ ทำลายคู่แข่งอย่างสาลี่ นมแสงเลยบอกให้รอดูท่าทีจากสาลี่ เพราะถ้านับเรื่องปัญญาและความฉลาดแกมโกงแล้ว บุญมียังห่างชั้นจากสาลี่นัก

แล้วก็จริงดังคาด แอบมาถึงเรือนใหญ่หลังจากนั้นไม่กี่อึดใจ เพื่อรายงานเรื่องสาลี่ท้อง และอาจแท้งเพราะถูกทำร้ายเมื่อคืนก่อน พระยาสีหโยธินได้ยินว่าเมียน้อยกำลังจะมีลูก ก็ลืมความโกรธสิ้น รีบตามแอบไปเรือนสาลี่ด้วยความเป็นห่วง แย้มนั่งมองทุกอย่างด้วยแววตานิ่งสงบ ก่อนจะเบือนหน้ามาทางเย็น

“เห็นแล้วกระมังเย็น ต่อไปฉันคงต้องพึ่งพาเจ้าแล้วนะ”

“บ่าวจะทดแทนบุญคุณคุณหญิงให้ดีที่สุดเจ้าค่ะ”

เย็นเข้าใจความรู้สึกคุณหญิงดี เพราะอาการท่านเจ้าคุณเปลี่ยนจากหน้ามือเป็นหลังมือ ลืมความผิดทั้งหมดของสาลี่ จนน่ากลัวใจว่าหากคลอดออกมา สาลี่จะยิ่งผยองสักแค่ไหน

บุญมีเจ็บใจมากที่แผนทำลายเมียน้อยคู่ปรับไม่สำเร็จ ต้องปล่อยให้ท่านเจ้าคุณไปปลอบใจและดูอาการสาลี่ ซึ่งสวมบทผู้ถูกกระทำได้อย่างยอดเยี่ยม จนท่านเจ้าคุณเชื่อสนิท

“ถ้าไม่ติดว่าปวดท้องจนไม่เหลือเรี่ยวแรง ฉันจะก้มลงกราบเท้าขออภัยท่านเจ้าคุณเสียประเดี๋ยวนี้ ที่ทำให้ลูกของท่านเจ้าคุณต้องพลอยเสี่ยงอันตรายไปด้วยเจ้าค่ะ”

“แม่สาลี่สำนึกผิดก็ดีแล้ว แต่ทีหน้าทีหลังอย่าไปข้องแวะกับการพนันอีกเลย โจรปล้นสิบครั้งยังเหลือเรือน ไฟไหม้เรือนสิบครั้งยังเหลือที่ทาง แต่เสียพนันครั้งเดียวแม้แต่ที่ซุกหัวนอนยังไม่มี ฉันถึงได้เกลียดการพนันนัก”

“เจ้าค่ะ...ฉันไปเล่นก็ด้วยอยากรู้อยากเห็นเท่านั้น ไม่คิดเลยว่ามันจะนำภัยมาสู่ตัวเจ้าค่ะ”

พระยาสีหโยธินใจอ่อน ยอมให้อภัยเมื่อสาลี่สารภาพผิดและทำท่าเหมือนสำนึกได้จริงๆและอยู่ดูแลตลอดคืน จนกระทั่งได้ยินเสียงขลุ่ยลอยตามลม จึงได้นึกถึงเย็น ดวงหน้าสดใสและท่าทีเขินอายของทาสสาวช่างน่าหลงใหลนัก แต่เขาก็ห่วงลูกในท้องสาลี่มากจนไม่กล้าปลีกตัวไปหาเย็นอย่างที่ใจปรารถนา

ท่าทีของพระยาสีหโยธินที่มีต่อสาลี่ทำให้แย้มต้องคิดหนัก และตัดสินใจจะยกเย็นให้เป็นเมียของท่านเจ้าคุณในเร็ววัน ม้วนแอบได้ยินพวกบนเรือนใหญ่คุยกันเลยรีบนำความไปบอกบุญมี

ข่าวเย็นจะได้เป็นเมียน้อยอีกคนของท่านเจ้าคุณไม่ได้ทำให้บุญมีโกรธเคืองแต่อย่างใด นึกชอบใจด้วยซ้ำ ถึงกับกำชับม้วนให้ทำดีกับเย็นไว้ เพราะหวังร้อยไว้ใช้เป็นพวกในภายหน้า แต่ที่สำคัญเหนือสิ่งอื่นใด คือจะได้กันเย็นออกจากเที่ยง ทาสหนุ่มร่างกำยำที่เธอแอบมีใจให้มานาน

“เอ็งทำดีแล้วนังม้วน ข้ามั่นใจว่าหากนังเย็นมันขึ้นเป็นเมียท่านเจ้าคุณเมื่อใดท่านเจ้าคุณต้องหลงมันแน่ ดีกับมันไว้ มันจะได้เป็นมือเป็นตีนให้ข้าภายหลัง”

“แต่ถ้าท่านเจ้าคุณหลงมันจริง คุณบุญมีจะไม่เดือดร้อนหรือเจ้าคะ”

“ท่านเจ้าคุณคงไม่โปรดปรานข้ามากหรือน้อยไปกว่านี้ดอก ต่อให้มีเมียใหม่อีกสิบคนข้าก็ยังเป็นเช่นเดิม แต่คนที่จะทุรนทุรายคือนังสาลี่ต่างหากเล่า”

เที่ยงผ่านมาแถวนั้นพอดี บุญมีเลยแกล้งพูดเสียงดังหวังให้ทาสหนุ่มตัดใจจากเย็น

“จำไว้นังม้วน ต้องปกปิดเรื่องนี้ รอให้คุณหญิงประกาศเอง ว่านังเย็นเปลี่ยนใจยอมเป็นเมียท่านเจ้าคุณแล้ว”

“แล้วเหตุใดคุณบุญมีพูดเสียงดังนักเล่าเจ้าคะ ไหนว่าต้องปกปิดมิให้ใครรู้อย่างไรเล่าเจ้าคะ”

“เอ็งอย่าเซ้าซี้มากความ นังเย็นมันก็หวังสุขสบาย มีเบี้ยอัฐใช้ไม่ขาดมือ แลต่อไปนังเย็นมันเป็นเมียท่านเจ้าคุณแล้ว ก็มีศักดิ์เป็นนายเอ็งด้วย อย่าลืมเสียเล่า”

ooooooo

ความจริงที่เพิ่งได้ยินจากเรือนบุญมี ทำให้เที่ยงร้อนรนมาก ต้องแล่นไปหาเย็นถึงเรือนฟัก เพื่อคาดคั้นความจริงจากปากให้รู้เรื่อง เย็นตกใจมากที่เที่ยงรู้เรื่องแล้ว แต่ก็ยืนยันไม่บอกเหตุผล

“แต่ข้าอยากรู้ บอกข้ามาเถิดเย็น ว่าข้าเข้าใจเอ็งผิดไป เอ็งมิได้หลงในลาภยศจนเอาตัวเข้าแลกใช่หรือไม่”

“พี่จะคิดอย่างไรก็ตามแต่ใจพี่เถิด แต่ฉันรับปากคุณหญิงท่านไปแล้ว จะดีชั่วอย่างไร ฉันก็ต้องทำตาม”

“ที่แท้เอ็งก็เป็นคนเช่นนี้ เอาความสุขสบายเข้าหลอกล่อหน่อย ก็อ่อนเป็นขี้ผึ้งถูกเทียนลน เสียแรงที่ข้าเฝ้ารักเฝ้าฝันถึงเอ็ง แต่เอ็งกลับไม่ต่างจากหญิงที่ซื้อได้ด้วยเบี้ยเลย”

ฟักนั่งฟังมาตลอด ทนไม่ไหว โต้แทนเย็น “หากนังเย็นมันเคยพูดจาให้ความหวังเอ็งแม้สักน้อย แล้วเอ็งจะโกรธจะเคือง ข้าจะไม่ว่าเลย แต่นี่นังเย็นมันก็ไม่เคยบอกว่าชอบพอเอ็ง แม้แต่ทำตัวให้คิด มันก็ยังไม่ทำ แต่เอ็งกลับมาพาลพาโลใส่มันเช่นนี้ จะถูกหรือวะอ้ายเที่ยง”

“ใช่...พี่ฟักพูดถูก พูดถูกทั้งหมด ฉันมันโง่เง่า คิดไปเองคนเดียว คนอย่างอ้ายเที่ยง จะเอากระไรไปเทียบกับท่านเจ้าคุณ มันควรจะรู้ตัว แลหายโง่เสียได้ตั้งนานแล้ว”

เที่ยงสะบัดหน้าจากไปแล้ว ทิ้งเย็นให้มองตามด้วยความอ่อนใจ ที่จู่ๆก็ถูกโกรธ ทั้งที่ไม่ใช่ความผิดตนเลย

สาลี่พยายามกักตัวท่านเจ้าคุณ ไม่ให้ลงจากเรือน แย้มเลยบุกถึงเรือนอนุภรรยาคนสวย เพื่อแจ้งข่าวสามี ว่าเย็นเปลี่ยนใจยอมเป็นอนุภรรยาของเขาแล้ว

สาลี่แค้นใจมาก แต่ก็ทำอะไรไม่ได้ เพราะเรื่องเย็นจะได้เป็นเมียน้อยอีกคนของท่านเจ้าคุณแพร่สะพัดทั่วเรือนอย่างรวดเร็ว เหล่าทาสพากันเอาอกเอาใจ และทำดีกับเย็นอย่างออกนอกหน้า จนทาสสาวรู้สึกแปลก ฟักเลยต้องปลอบให้ทำใจ และเตรียมใจกับการณ์ข้างหน้า

“พ้นคืนนี้ไปแล้ว ข้าก็จะไม่เตือนเอ็งอีก เมื่อเอ็งตัดสินใจแล้ว...หนทางข้างหน้า มันไม่สุขสบายนักหรอก”

“ฉันรู้จ้ะ...แต่เพื่อทดแทนบุญคุณคุณหญิงท่าน ต่อให้ภายหน้าต้องลำบากกว่านี้สักเท่าใด ฉันก็จะทำจ้ะ”

เย็นพยายามปรับตัว รอรับสถานะใหม่ที่จะมาถึงในไม่ช้า แต่เที่ยงยังทำใจรับไม่ได้ จนต้องไประบายอารมณ์คับแค้นใจ ด้วยการซ้อมมวยอย่างหนัก แอบผ่านมาเห็นเลยสารภาพรักกับเขาอีกครั้ง

“ฉันรู้ว่าพี่ไม่รักฉัน แต่พี่อย่าพูดให้ฉันตัดใจเลย แม้พี่จะไม่เห็นค่าของฉัน แต่ฉันก็จะไม่มีวันเปลี่ยนใจจากพี่”

เที่ยงถอนใจเหนื่อยหน่าย เห็นใจในความรักของแอบ แต่เขาก็ฝืนใจตัวเองไม่ได้

“ข้าขอโทษที่ทำให้เอ็งเสียใจ แต่รักที่เอ็งมีให้ข้านั้น มันมากเสียจนทำให้ข้ากลัว”

จบคำก็ผละหนี ทิ้งให้แอบมองตามด้วยความช้ำใจ เพราะเพียรพยายามเท่าไหร่ก็เปลี่ยนใจเที่ยงไม่ได้

ooooooo

แม้เย็นจะตกปากรับคำ ยอมเป็นเมียน้อยอีกคนแล้ว พระยาสีหโยธินก็อดคาใจไม่ได้ ว่าเหตุใดทาสสาวถึงเปลี่ยนใจ เลยขอให้แย้มเรียกเย็นมาพูดคุย เพราะไม่อยากได้ชื่อว่าฝืนใจใคร

แต่เมื่อถึงเวลานัด สาลี่ก็กักตัวท่านเจ้าคุณ ไม่ยอมให้ไปไหนเหมือนเคย ด้วยการยกเรื่องลูกมาเรียกร้องความสงสารและเห็นใจ จนแย้มต้องให้เย็นกลับเรือนพัก เพราะเห็นว่าดึกแล้ว ท่านเจ้าคุณคงไม่ลงจากเรือนสาลี่แน่

เย็นไม่คิดมาก จะกลับเรือนตามคำสั่ง แต่คงเพราะโชคชะตาฟ้าลิขิต เลยได้พบท่านเจ้าคุณระหว่างทาง พระยาสีหโยธินรู้สึกผิดมาก และไม่รอจนถึงวันพรุ่ง ให้แย้มมาร่วมเป็นพยาน ตัดสินใจเปิดอกถามเย็นตรงๆ

“แต่แรกที่คุณหญิงทาบทามเย็น เย็นไม่ตอบรับหรือบอกปัด แล้วเหตุใดตอนนี้ถึงเปลี่ยนใจเล่า”

“เพราะคุณหญิงเจ้าค่ะ คุณหญิงมีบุญคุณท่วมหัวบ่าว เมื่อคุณหญิงร้องขอ บ่าวจึงไม่กล้าบอกปัดเจ้าค่ะ”

“แสดงว่าเจ้าโดนบังคับอย่างนั้นรึ”

“มิได้เจ้าค่ะ...คุณหญิงมิเคยบังคับบ่าว แต่บ่าวอยากตอบแทนบุญคุณคุณหญิงเองเจ้าค่ะ”

“อยากตอบแทนบุญคุณเท่านั้นรึ แล้วเจ้าไม่รักฉันบ้างหรือไร”

เย็นเบือนหน้าหนีด้วยความเขินอาย ตะกุกตะกักตอบ

“บ่าว...บ่าวไม่รู้ดอกเจ้าค่ะ บ่าวไม่เคยมีความรักกับใคร”

ท่าทางเอียงอาย ไร้จริตมารยา ทำให้ท่านเจ้าคุณยิ้มกรุ้มกริ่ม เชยคางเธอขึ้นสบตา

“ไม่รู้อย่างนั้นรึ...ไม่ยากดอก ถ้าเรารักใครสักคน เราก็อยากแต่จะเห็นหน้าคนผู้นั้น”

ประกายตาระยิบระยับของเขา ทำให้เย็นหน้าร้อน ตัวสั่นด้วยไม่เคยใกล้ชิดชายคนไหนมาก่อน ท่านเจ้าคุณชอบใจมาก ประคองเธอให้ลุกยืนประจันหน้ากับตัว พร้อมกับเกี้ยวเสียงหวาน

“เวลาอยู่ใกล้คนคนนั้น ใจก็เต้นรัวเหมือนย่ำกลอง”

ความใกล้ชิดจนแทบได้ยินเสียงหัวใจเต้น ทำให้เย็นตื่นเต้นจนบอกไม่ถูก ยิ่งได้ยินเสียงเขา ยิ่งใจเต้นแรง

“มันเป็นความสุข หวานซึ้งในอก ยากจะบอกออกมาเป็นคำพูดได้หมด หากเจ้ารู้สึกเช่นนั้นกับใคร นั่นแหละคือความรัก...บอกฉันหน่อยเถิดเจ้า ว่าตอนนี้เจ้ารู้สึกเช่นไร”

จบคำก็ดึงตัวมากอด เย็นเขินมาก แต่ก็ไม่ขัดขืนยอมให้เขาโอบกอด แทนคำตอบในหัวใจ ว่าตนก็มีใจให้เขาไม่ได้ถูกบังคับขืนใจให้มาเป็นเมียน้อยอย่างที่ใครๆคิด...

เมื่อตกลงใจกันได้ พระยาสีหโยธินจึงแจ้งแก่แย้ม ว่ายอมรับเย็นเป็นเมียน้อยอีกคนในเช้าวันต่อมา

“ฉันได้พูดคุยกับเย็นแล้ว รู้ว่าเย็นไม่ได้ถูกบังคับ ฉันก็โล่งใจ แต่คงไม่ถึงกับเป็นอนุภรรยาเหมือนแม่สาลี่กับแม่บุญมีดอก เพราะเย็นมีศักดิ์เป็นทาสมาก่อน แต่ฉันจะยกเย็นขึ้นเป็นเมียกลางทาสี แลเลี้ยงดูให้สุขสบายเสมอกัน”

“ดีแล้วเจ้าค่ะ เป็นไปตามธรรมเนียม จะได้ไม่มีผู้ใดติฉินนินทาเอาได้”

นมแสงกับแรมยินดีมาก และอาสาจะตระเตรียมห้องบนเรือนใหญ่ไว้ให้เย็น ไม่ต้องปลูกเรือนใหม่ ตามสถานะเมียกลางทาสี ซึ่งเป็นรองเมียน้อยอย่างสาลี่กับบุญมี เพราะเคยเป็นทาสมาก่อน

อาการตื่นเต้นของท่านเจ้าคุณว่าแปลกสำหรับทุกคนบนเรือนใหญ่แล้ว อาการของเย็นกลับทำให้ฟักกลุ้มใจมาก เพราะหลังจากพูดคุยกับท่านเจ้าคุณเมื่อคืนก่อน ทาสสาวก็มีอาการเหมือนคนอยู่ในห้วงรัก จนน่ากลัวแทนว่าจะช้ำใจ เพราะฝันไว้มาก ว่าจะมีชีวิตแสนหวานหลังแต่งงานเป็นเมียน้อยของท่านเจ้าคุณ

แต่กระนั้น...เย็นก็เป็นคนเจียมเนื้อเจียมตัว ไม่หยิ่งหรือผยองตนว่าจะได้เป็นเมียน้อยของท่านเจ้าคุณ อาสาทำงานโน่นนี่ให้คนอื่นเสมอ จนฟักอดเวทนาไม่ได้...คงต้องปล่อยให้เป็นเรื่องของโชคชะตาและเวรกรรม

อ่านละครเรื่อง นางทาส ตอนที่ 4 วันที่ 6 พ.ค.59

ละครเรื่องนางทาส บทประพันธ์โดย วรรณสิริ
ละครเรื่องนางทาส บทโทรทัศน์โดย บทกร
ละครเรื่องนางทาส กำกับการแสดงโดย กิตติศักดิ์ ชีวาสัจจาสกุล
ละครเรื่องนางทาส ผลิตโดย บริษัท ทีวีซีน แอนด์ พิคเจอร์ จำกัด
ละครเรื่องนางทาส ออกอากาศทุกวันจันทร์-อังคาร เวลา 20.20 น.
ติดตามชมละครเรื่องนางทาสได้ทางไทยทีวีสีช่อง 3
ที่มา ไทยรัฐ