อ่านละครเรื่อง นางทาส ตอนที่ 7 วันที่ 14 พ.ค.59

อ่านละครเรื่อง นางทาส ตอนที่ 7 วันที่ 14 พ.ค.59

บุญมีเฝ้ามองความวุ่นวายบนเรือนใหญ่ด้วยความสะใจ โดยไม่รู้เลยว่าสาลี่แอบหนีไปได้ และรีบไปตามเครามาช่วย เที่ยงแอบได้ยินโดยบังเอิญ และตัดสินใจทันทีจะกลับไปช่วยรักษาเรือนของอดีตเจ้านาย

พวกเคราบุกไปช่วยพวกทาสบนเรือนใหญ่ จนขับไล่พวกคนร้ายออกไปจนได้ บุญมีเห็นท่าไม่ดี เลยแกล้งหยิบมีดพกเล่มเล็กมาฟันขาตัวเองเลือดอาบ เพื่อหลอกทุกคนบนเรือนว่าเธอก็ถูกทำร้ายเช่นกัน

ส่วนเที่ยง...ไปช่วยพวกที่เหลือ และตามไปช่วยเย็น ซึ่งเกือบถูกพวกคนร้ายฆ่าตาย ก่อนจะพาหนีไปซ่อนตัวในวัด โดยไม่รู้เลยว่าทุกคนที่เรือนจะเป็นห่วงแค่ไหน ที่เธอหายไปทั้งคืน!

เจ้าอาวาสเมตตาให้เย็นกับเที่ยงหลบซ่อนตัวในวัด เที่ยงบาดเจ็บสาหัส ถูกฟันและถูกซ้อมทั้งตัว จนไข้ขึ้นสูง เย็นทนดูดายไม่ได้ ต้องช่วยทำแผลและเช็ดตัวลดไข้ให้เขาตลอดคืน



เหตุการณ์วุ่นวายบนเรือนใหญ่สงบในที่สุด พวกเคราจัดการพวกคนร้ายได้ในเวลาไม่นาน พวกบุญมาเลยต้องถอย แย้มได้กลับมาบนเรือนในสภาพสะบักสะบอมเต็มที แต่ก็ไม่มีเวลาจะสนใจตัวเอง เพราะบ่าวไพร่ตายและบาดเจ็บหนักไม่น้อย จนเธอต้องวิ่งวุ่นจัดการแก้ปัญหา ก่อนที่ท่านเจ้าคุณจะกลับจากราชการ

สาลี่กลับถึงเรือนเวลาต่อมา และไม่รอช้าจะสั่งคนตามหาแอบ และให้ไปรักษาตัวบนเรือน ซึ่งกว่าบ่าวสาวคนสนิทจะฟื้น ก็เช้าวันต่อมา เวลานั้นสาลี่ก็หายตกใจแล้ว และเจ็บใจเหลือเกินที่สูญเสียโอกาสสำคัญ

“ข้าเสียดายนัก! หากข้าไม่ห่วงเอ็ง คงปล่อยให้พวกโจรมันฆ่าอีนังคุณหญิงไปแล้ว ไม่ต้องทนเห็นหน้ามันเป็นหนามตำใจอยู่อย่างนี้ดอก”

“พุทโธ่...เพราะช่วยบ่าวแท้ๆ คุณสาลี่ช่างเมตตาบ่าวเหลือเกินเจ้าค่ะ”

“ถึงเอ็งเป็นบ่าว แต่ก็เป็นมิตรยามยากของข้า จะให้ข้าทิ้งเอ็งได้อย่างไร แต่ถึงอย่างไร ข้าก็อดเสียดายไม่ได้อยู่ดี ถ้ารู้ล่วงหน้าว่าโจรจะปล้น ข้าคงพาเอ็งหนีไปแล้ว”

“ถึงคุณหญิงไม่ตาย แต่นังเย็นคงไม่รอดเป็นแน่เจ้าค่ะ จนป่านนี้ยังไม่กลับ คงตายทั้งกลมไปแล้วล่ะเจ้าค่ะ”

“ก็ไม่แน่นักดอก อ้ายเที่ยงก็มีฝีมือเชิงมวยไม่น้อย หากมันตามไปทัน นังเย็นอาจจะรอดก็ได้”

“นี่พี่เที่ยงตามไปช่วยนังเย็นหรือเจ้าคะ”

“ตอนข้าไปตามพวกที่บ่อนมาช่วย อ้ายเที่ยงมันอยู่ที่นั่นด้วย พอมันรู้ว่าโจรปล้นเรือน มันก็รีบไปช่วยนังเย็นทันที แลถึงตอนนี้ก็ยังไม่เห็นหน้ามัน ชะรอยมันจะอยู่กับนังเย็น ข้าถึงได้พื้นเสียอยู่นี่อย่างไรเล่า”

ooooooo

พระยาสีหโยธินกลับถึงเรือนเช้าวันเดียวกัน และเรียกทุกคนมาที่เรือนใหญ่ พร้อมเอ่ยขอบคุณพวกเคราอย่างเป็นทางการ ที่มีน้ำใจมาช่วยลูกเมียเขาให้พ้นจากอันตราย

แย้มส่งคนไปแจ้งความกับนครบาล และบอกเบาะแส สำคัญกับสามีว่าพวกโจรบุกถึงเรือนใหญ่ก็จริง แต่ไม่ได้ขโมยของสักชิ้น แถมเย็นก็หายตัวไป ทำให้ท่านเจ้าคุณต้องร้อนใจมาก และมั่นใจว่าพวกคนร้ายคงไม่ใช่พวกโจรปล้นเรือนธรรมดา แต่ต้องมีเบื้องหลังบางอย่าง

เย็นดูแลเที่ยงจนถึงเช้า อาการไข้และปวดแผลดีขึ้นมาก อดีตทาสสาวเลยชวนกลับเรือน เพราะเป็นห่วงแย้ม

“แม่เย็นช่างห่วงใยคุณหญิงนัก ถ้าฉันเป็นคุณหญิงท่านคงปลื้มใจ ที่มีคนจงรักภักดีถึงเพียงนี้”

“คุณหญิงท่านมีบุญคุณต่อฉันนี่จ๊ะ เป็นธรรมดาอยู่แล้วที่ฉันต้องตอบแทนบุญคุณ แลเพลานี้ท่านเจ้าคุณก็ไปราชการ ฉันมีหน้าที่ต้องดูแลคุณหญิง แต่กลับช่วยกระไรได้ไม่มาก คิดแล้วก็ละอายใจนัก”

“ที่แท้...ก็เพราะท่านเจ้าคุณนี่เอง ไปกราบลาหลวงพ่อกันเถิดแม่เย็น คนที่เรือนคงเป็นห่วงแม่เย็นแย่แล้ว”

พูดจบก็เดินนำเย็นออกจากวัด น้อยเนื้อต่ำใจนัก ที่อีกฝ่ายรักและเทิดทูนพระยาสีหโยธินเหลือเกิน

ทุกคนบนเรือนพระยาสีหโยธินตามหาเย็นจนทั่ว แต่ก็ไม่มีใครพบ และเกือบต้องถอดใจแล้ว ถ้าเที่ยงจะไม่พาเย็นมาส่ง แอบอิจฉาและหึงหวง แกล้งพูดจาสอดเสียด หาเรื่องทำให้ทุกคนเข้าใจเย็นผิด แต่ท่านเจ้าคุณกับเที่ยงก็ไม่หลงกล เพราะเชื่อใจเย็นว่าไม่คิดชั่วเช่นนั้นแน่

สาลี่เห็นบ่าวคนสนิทเพลี่ยงพล้ำก็ออกตัวช่วย แต่ท่านเจ้าคุณก็ไม่สน หันไปพูดกับเที่ยงแทน

“ขอบใจเอ็งมากนะ ที่ช่วยแม่เย็นของข้า ขอให้ข้าได้ตอบแทนเอ็งบ้างเถิด”

พูดพลางดึงตัวเมียน้อยคนโปรดเข้าหา โอบกอดอย่างหวงแหน ราวจะประกาศให้เที่ยงรู้ว่าเย็นเป็นของเขา สาลี่ขบกรามแน่นด้วยความแค้นใจ ไม่ต่างจากเที่ยง หน้าเสียและปฏิเสธทันควัน ไม่รับรางวัลจากเรื่องนี้

แย้มเห็นท่าทางสามีก็พอจะเข้าใจ เลยช่วยกล่อมเที่ยง ให้รับเงินเสีย ถือเป็นคำขอบใจจากเธอ

พระยาสีหโยธินยิ้มกว้าง พูดสนับสนุนแย้มหน้าตาย “คุณหญิงพูดถูกแล้ว แม่เย็นมีค่ากับข้ามากนัก เงินทอง เพียงเท่านี้ ไม่อาจตอบแทนความดีของเอ็งได้ดอก แต่ข้าอยากให้เอ็ง แทนน้ำใจของข้า”

เที่ยงจำต้องรับเงินรางวัล ช้ำใจนักที่ต้องมาอยู่ในสถานการณ์เช่นนี้ ส่วนสาลี่...ทนดูต่อไปไม่ไหว ที่สามีแสดงความรักต่อเย็นอย่างออกนอกหน้า จึงฮึดฮัดลงจากเรือนใหญ่ พร้อมอาฆาตแค้นในใจ ต้องเอาคืนเย็นให้ได้!

ooooooo

แม้จะไม่ชอบใจนักที่เมียน้อยคนโปรดหายไปกับอดีตทาสหนุ่มตลอดคืน แต่ความจริงจากปากเย็นก็ทำให้พระยาสีหโยธินพูดไม่ออก จะโกรธขึงก็ดูจะไร้เหตุผลจนเกินไป

“เพลานั้นดึกมากแล้ว จะย้อนกลับเรือนก็กลัวปะกับพวกโจรอีก ฉันกับพี่เที่ยงจึงต้องค้างในโบสถ์ ข้อนี้หลวงพ่อที่วัดเป็นพยานได้เจ้าค่ะ แลระหว่างที่อยู่ในโบสถ์ ฉันก็ดูแลพี่เที่ยงที่บาดเจ็บเท่านั้น มิได้กระทำเรื่องบัดสีเลยนะเจ้าคะ”

“ข้อนั้นแม่เย็นอย่ากังวลเลย ที่หลวงพ่อท่านให้ค้างแรมกันในโบสถ์ ก็เพื่อให้สิ้นคำครหาอยู่แล้ว ใครจะทำชั่วกันในโบสถ์ได้เล่า แต่ที่ฉันไม่ชอบ คือที่เที่ยงมันตามเกาะแกะแม่เย็นไม่เลิกต่างหาก”

“แต่ถ้าไม่ได้พี่เที่ยง ฉันอาจจะตายไปแล้วนะเจ้าคะ”

พระยาสีหโยธินหน้าบึ้งหงุดหงิดไม่เลิก “เพราะอย่างนั้น ฉันจึงไม่ตำหนิอย่างไรเล่า แต่หากไม่จำเป็นแม่เย็นก็ไม่ควรเข้าใกล้มันอีก เพราะฉันได้ให้รางวัลตอบแทนมัน เป็นการสิ้นบุญคุณกันแล้ว”

“เจ้าค่ะ...ฉันจะทำตามที่ท่านเจ้าคุณสั่งเจ้าค่ะ”

“ที่ฉันทำเช่นนี้ ใช่จะใจจืดใจดำ แต่เพราะฉันห่วงแม่เย็นกับลูกในท้อง ไม่อยากให้ใครมาว่าร้ายได้...ฉันอยากเห็นหน้าลูกเร็วๆ เสียแล้วสิ อยากรู้นักว่าจะเหมือนฉัน หรือแม่เย็นมากกว่ากัน เออ...ถ้าแม่เย็นคลอดแล้ว อยากจะได้รางวัลกระไรหรือไม่ ฉันจะให้แม่เย็นทุกอย่างเลย”

“ฉันไม่อยากได้กระไรดอกเจ้าค่ะ แต่หากเจ้าคุณจะเมตตา ฉันขอกลับไปเยี่ยมบ้านได้หรือไม่เจ้าคะ”

พระยาสีหโยธินชะงัก คำพูดของพระมหาเทพผุดขึ้นในหัวอีกครั้ง เช่นเดียวกับความระแวงแคลงใจ

“ดูแม่เย็นจะอาลัยอาวรณ์บ้านเก่าเหลือเกินนะ ทำไมรึ...บ้านเก่าแม่เย็นมีกระไรดีกว่าที่นี่ ถึงได้อยากกลับนัก”

“ไม่ได้มีกระไรดีกว่าดอกเจ้าค่ะ แต่ฉันคิดถึงพ่อแม่ แลพี่ชายเท่านั้นเองเจ้าค่ะ”

น้ำเสียงเรียบๆและแสนซื่อของเมียน้อยคนโปรดทำให้ท่านเจ้าคุณอึ้งอีกรอบ เริ่มรู้ตัวว่าคิดมากไปแต่จะเอ่ยปากขอโทษก็ไม่ใช่วิสัยเลยขอตัวไปดูอาการบุญมี เย็นได้แต่มองตามงงๆ...ตามอารมณ์สามีไม่ถูกจริงๆ

บุญมีเหม็นขี้หน้าสามียิ่งนัก แต่เมื่อเขาแวะมาเยี่ยมถึงเรือนก็จำต้องปั้นหน้าราวกับเจ็บแผลเสียเต็มประดา พระยาสีหโยธินไม่ระแวงคิดว่าอนุภรรยายังเสียขวัญเลยปลอบเสียงอ่อน บุญมีสะอิดสะเอียนมากแต่ก็ต้องข่มอารมณ์ ตัดพ้อต่อว่าเขาลำเอียงตามประสาเมียน้อยที่อยากได้ความรักจากสามี

พระยาสีหโยธินไม่ติดใจสงสัย ยิ้มบางๆ พลางส่งสายตาหวานด้วยความเอ็นดู

“เสียดาย...ที่ฉันควักหัวใจมาให้แม่บุญมีดูไม่ได้ มิเช่นนั้น...ฉันจะชั่งหัวใจให้แม่ดู ว่าฉันไม่เคยลำเอียงเลย”

อ่านละครเรื่อง นางทาส ตอนที่ 7 วันที่ 14 พ.ค.59

ละครเรื่องนางทาส บทประพันธ์โดย วรรณสิริ
ละครเรื่องนางทาส บทโทรทัศน์โดย บทกร
ละครเรื่องนางทาส กำกับการแสดงโดย กิตติศักดิ์ ชีวาสัจจาสกุล
ละครเรื่องนางทาส ผลิตโดย บริษัท ทีวีซีน แอนด์ พิคเจอร์ จำกัด
ละครเรื่องนางทาส ออกอากาศทุกวันจันทร์-อังคาร เวลา 20.20 น.
ติดตามชมละครเรื่องนางทาสได้ทางไทยทีวีสีช่อง 3
ที่มา ไทยรัฐ