อ่านละครเรื่อง นางทาส ตอนที่ 7 วันที่ 17 พ.ค.59

อ่านละครเรื่อง นางทาส ตอนที่ 7 วันที่ 17 พ.ค.59

พระมหาเทพมองอาการยิ้มไม่หุบของพระยาสีหโยธินด้วยแววตาริษยาสุดขีด แต่ก็ทำอะไรไม่ได้นอกจากข่มอารมณ์รุนแรงไว้ จนเมื่อเจอเย็นเมียน้อยคนโปรดของเกลอรักที่ตนประทับใจไม่รู้ลืม ก็อดเกี้ยวแก้เซ็งไม่ได้ ฟักต้องมาช่วยกันไว้ไม่อยากให้เย็นข้องเกี่ยวกับคุณพระหนุ่มที่ดูอย่างไรก็ไม่น่าไว้ใจ!

ooooooo

สาลี่ไม่ได้ยี่หระว่าสามีจะได้กลับไปทำงานราชการหรือไม่มัวหัวเสียแทบคลั่ง เพราะมือตกเสียพนันโปจนหมดตัว แอบพยายามเตือนสติให้เลิกเล่น หรืออย่างน้อยก็เพลาๆบ้าง แต่เจ้านายสาวก็ถอนตัวไม่ขึ้นเสียแล้ว เอ็ดบ่าวสาวคนสนิทลั่น จนพระยาสีหโยธินซึ่งผ่านมาโดยบังเอิญทนไม่ไหวต้องโพล่งออกไป



“แต่ก่อนยังจอดเรือห่างๆ แล้วเดินอ้อมเข้าเขตเรือนเอง ประเดี๋ยวนี้...ใช้ท่าน้ำหน้าเรือนเลยนะแม่สาลี่”

“แล้วไม่ใช่เพราะฉันไปเล่นโปหรือเจ้าคะ คราที่โจรปล้นเรือน ถึงได้ตามพวกที่บ่อนมาช่วยได้”

“ก็เพราะข้อนี้น่ะซี ฉันถึงห้ามปรามแม่สาลี่ได้ไม่เต็มปาก เป็นเหตุให้แม่สาลี่ถลำลึกลงทุกที”

“ตกลง...ท่านเจ้าคุณดักรอฉัน ก็เพื่อจะพูดเท่านี้น่ะรึเจ้าคะ”

“ฉันไม่อยากให้แม่สาลี่ยุ่งเกี่ยวกับการพนันอีก แม่สาลี่ทำเพื่อฉันได้หรือไม่เล่า”

“ฉันยังมีค่าพอจะทำกระไรได้อีกหรือเจ้าคะ นึกว่าในใจท่านเจ้าคุณมีแต่คุณหญิงกับแม่เย็นเสียอีก”

“เหตุใดแม่สาลี่ต้องประชดประชันด้วย”

“ประชดหรือเจ้าคะ ฉันแค่พูดด้วยความเจียมตัวเท่านั้น ฉันมันไม่มีลูกแล้ว จะสู้อุ้มท้องสายเลือดของท่านเจ้าคุณได้อย่างไรเจ้าคะ ท่านเจ้าคุณสนใจแต่ลูกแต่เมียของท่านเจ้าคุณเถิดเจ้าค่ะ อย่าเกี่ยวข้องกับฉันเลย”

สาลี่ผละไปทั้งน้ำตาน้อยใจสามียิ่งนักที่นับวันจะห่างเหิน ยิ่งเธอสูญเสียลูกเขาก็ยิ่งห่างไกล ท่านเจ้าคุณได้แต่มองตามพลางส่ายหน้าเบาๆ...อนุภรรยาคนสวยเปลี่ยนแปลงไปมากเหลือเกิน

เย็นดีใจกับสามีด้วยได้กลับไปทำงานสำคัญอีกครั้ง และความรักของเขาที่มีต่อเธอนับวันก็มากขึ้น จนเธอแทบไม่รู้สึกว่าตัวเองเป็นแค่เมียทาส เพราะเขาก็กำนัลเธอด้วยเงินทองและข้าวของเครื่องประดับอย่างดี

ฟักอดปลื้มใจแทนไม่ได้ แต่ก็รู้ดีว่าเย็นมีความสุขได้ไม่เต็มที่นัก

“หาใครรู้ใจฉันเหมือนพี่ฟักเป็นไม่มี ฉันอยู่สุขสบาย มีทรัพย์สินเงินทองทุกอย่าง แต่พ่อแม่จะเป็นตายร้ายดีอย่างไรก็ไม่รู้ คิดแล้ว...ฉันมันช่างอกตัญญูนัก”

“อกตัญญูอะไรกัน แม่เย็นก็ระลึกถึงอยู่มิได้ขาด แต่มันอยู่ไกลกัน ไปมาหาสู่ก็ไม่รู้ทาง จะให้ทำอย่างไรเล่า”

“แต่ฉันก็อดห่วงไม่ได้อยู่ดีล่ะจ้ะ”

“แต่ฉันว่าพ่อแม่พี่น้องแม่เย็นต้องอยู่สุขสบายดี เพราะหากทุกข์ร้อน ก็คงมาหาแม่เย็นเสียนานแล้ว ถึงแม่เย็นจะกลับบ้านไม่ได้ แต่ใช่ว่าพ่อแม่ของเย็นจะมาบ้านท่านเจ้าคุณไม่ถูกนี่นา”

เย็นนิ่งคิดตามคำของฟัก และเห็นจริงด้วยไม่น้อยโดยไม่รู้เลยว่าทุกคนในครอบครัวต้องเป็นทุกข์มากแค่ไหน เพราะพ่อล้มป่วยหนักพืชสวนไร่นาก็ทำกำไรแทบไม่ได้ จนยืนพี่ชายคนเดียวของเย็นต้องกล่อมพ่อให้กู้เงินเพิ่ม

พ่อไม่ยอมช้ำใจพอแล้วที่ต้องขายเย็นเป็นทาสเลยไม่อยากกู้เพิ่มอีก ยืนเลยไปเกลี้ยกล่อมแม่ ซึ่งเห็นด้วยกับเขาทุกอย่าง แต่ก็ยังไม่อยากให้เขาไปหาเย็นเพื่อกู้เพิ่มอยู่ดี เพราะเกรงอิทธิพลของพวกขุนนาง

“เราไม่รู้ดอกพ่อยืน ว่าท่านเจ้าคุณเป็นคนเช่นไร แลระหว่างที่เย็นรับใช้อยู่ทำให้ท่านขุ่นเคืองใจหรือไม่ แต่ถ้าเขาจะหาเรื่องกลั่นแกล้ง ก็ย่อมทำได้ทั้งนั้น คนอย่างเราจะเอากระไรไปสู้ ทางที่ดี...ไม่ไปให้เกิดเรื่อง ไม่ดีกว่ารึ”

ยืนหน้าเสียสิ่งที่เห็นและสิ่งที่ได้ยินเกี่ยวกับบรรดาขุนนางน้อยใหญ่ทำให้อดหวั่นใจไม่ได้ และด้วยความรักตัวกลัวตายนี่เองทำให้เขายับยั้งชั่งใจไว้ ไม่ไปหาเย็นอย่างที่ตั้งใจแต่แรก

ooooooo

วันเวลาผ่านไปอีกหลายเดือน พระยาสีหโยธินกลับไปรับราชการงานสำคัญจนลุล่วงได้รับความดีความชอบมากมายอีกครั้ง แต่ก็อดระแวงไม่ได้ทุกครั้งที่ต้องไปราชการต่างเมือง เพราะเหตุโจรปล้นเรือนเมื่อหลายเดือนก่อนทำให้หลอนเป็นห่วงบรรดาเมียและบ่าวไพร่จะเป็นอันตรายหรือตายโดยไม่จำเป็น

ด้านสาลี่...ติดการพนันอย่างหนักฝากผีฝากไข้อะไรไม่ได้มากนัก บุญมีเลยฉวยโอกาสนี้อาสาดูแลความเรียบร้อยบนเรือนแทน และงานแรกที่ต้องรับผิดชอบก็คือตามหมอตำแย!

แย้มกับเย็นปวดท้องจะคลอดลูกในเช้าวันเดียวกัน ร้อนถึงบ่าวไพร่ทั้งเรือนต้องวิ่งให้วุ่น โดยแรมไปตามหมอ ตำแยให้แย้ม ส่วนบุญมีกับม้วนไปตามหมออีกคนให้เย็น

แรมทำหน้าที่ของตนได้ดี แย้มมีหมอมาช่วยทำคลอด แต่ก็ต้องหน้าเสียทั้งห้องเพราะเด็กในท้องทำท่าจะคลอดไม่ง่ายสร้างความทุกข์ทรมานให้แก่คุณหญิงคนสวยยิ่งนัก

ส่วนบุญมี...ไม่ได้ไปตามหมอตำแยให้เย็น แต่กลับพายเรืออ้อยอิ่ง จนม้วนเริ่มนั่งไม่ติด

“แล้วเอ็งตามหมอตำแยได้หรือไม่ เอ็งจะเดือดร้อนกระไรในเมื่อคนเจ็บท้องคลอดลูกคือนังเย็น ไม่ใช่เอ็ง”

“นี่คุณบุญมีจะกลั่นแกล้งนังเย็นให้ต้องคลอดลูกเอง ไม่มีหมอตำแยไปทำคลอดรึเจ้าคะ”

บุญมียิ้มร้ายแกล้งดุเสียงเข้ม “เอ็งพูดดีๆนะนังม้วน ข้าไม่เคยกลั่นแกล้งใคร อย่าหาบาปกรรมมาใส่ข้า เพียงแต่ข้าออกมาตามหมอตำแยแล้ว แต่ไม่เจอต่างหาก”

“เจ้าค่ะ...หาไม่เจอเจ้าค่ะ แหม...แต่แรกบ่าวเห็นคุณบุญมีทำดีกับนังเย็น นึกว่าคุณบุญมีจะดีกับมันเสียอีก”

“ที่ข้าดีกับนังเย็น เพราะเห็นว่าคุณหญิงจะยกมันขึ้นมา แลท่านเจ้าคุณกำลังหลงมันนัก น้ำเชี่ยวจึงไม่อยากเอาเรือไปขวางเพียงนั้น แต่จะให้ข้าดีกับอีทาสนั่นด้วยใจจริง อย่าหมายเลย!”

ระหว่างที่แย้มกับเย็นเจ็บท้องจะคลอดอย่างทุกข์ทรมาน สาลี่กลับเหยียดยิ้มร้ายสาแก่ใจยิ่งนัก เมื่อรู้จากแอบว่าบุญมียังไม่กลับจากไปตามหมอตำแยให้เย็น

“คงจะกลับมาดอก นังบุญมี...ก็ไม่ต่างจากงูเห่าดีๆ นี่เอง”

แอบคิดตาม ตาวาว “คุณสาลี่เห็นว่าอีนังคุณบุญมี จะกลั่นแกล้งนังเย็นหรือเจ้าคะ”

“มันทำแน่ แต่คนอย่างมันไม่รอบคอบ ทำการไม่ตลอดดอก ต่อให้คนบนเรือนใหญ่วุ่นวายเพราะคุณหญิงจะคลอดลูก แต่ก็ยังมีบ่าวผู้ชายอีกมากนัก นังฟักมันใช้ให้ไปตามหมอตำแยเมื่อใดก็ได้”

“ถ้าเช่นนั้น...เราก็ช่วยอีนังคุณบุญมีสักคราดีหรือไม่เจ้าคะ”

“เฉลียวฉลาดขึ้นมากนังแอบ มิเสียที...ที่รับใช้ข้ามานาน”

ooooooo

สาลี่ทำตามแผน ด้วยการใช้บ่าวไพร่ผู้ชายทั้งเรือนไปเก็บผลไม้ในสวนกีดกันไม่ให้ฟักหาใครไปตามหมอมาทำคลอดเย็นได้ ส่วนบุญมีก็แกล้งไม่กลับเรือน

จนเย็นย่ำหวังให้เย็นทุกข์ทรมานจากการเจ็บท้องและ หากโชคดี...อดีตทาสสาวเมียน้อยคนโปรดที่เธอแสนชังคงจะตายทั้งกลม!

แย้มยังไม่คลอด เพราะเด็กไม่ยอมออก ฟักไม่มีทางเลือกเลยตัดสินใจทำคลอดให้เย็นด้วยตัวเอง แล้วก็ได้ยิ้มกว้าง เมื่อลูกสาวของเย็นลืมตาดูโลกหลังจากนั้น

“แม่เย็นไม่เสียใจรึ ที่ไม่ได้ลูกชายไว้สืบตระกูลให้ท่านเจ้าคุณ”

“ไม่ดอกจ้ะ ถึงจะเป็นลูกสาว ฉันก็รักไม่ต่างกัน รัก...ยิ่งกว่าชีวิตฉันเองเสียอีก”

ฟักถอนใจยาวก่อนจะยิ้มบางๆให้ “แม่เย็นไม่คิดกระไรมากก็ดีแล้ว อันที่จริง...แม่เย็นมีลูกสาวดีกว่ามีลูกชายนัก เพราะจะได้ลดความริษยาของคนในเรือนลงไปเป็นวาสนาแก่ตัวแม่เย็นแลลูกมากกว่า”

“เอ่อ...พี่ฟักจ๊ะ แล้วคุณหญิงเล่า คลอดคุณหนูผู้ชายหรือผู้หญิงจ๊ะ...”

แย้มเจ็บท้องมาก และรู้จากคำบอกเล่าของหมอ ตำแยว่าลูกของเธอมีปัญหาทำให้คลอดออกมาไม่ได้ คุณหญิงคนสวยจึงตัดสินใจบางอย่างซึ่งรักษาชีวิตของเธอไว้ได้ แต่ต้องสูญเสียลูกชายคนแรกไปตลอดกาล

ความหวังและความฝันจะให้ลูกเป็นโซ่ทองคล้องใจสามีพังไม่เป็นท่า แย้มเสียใจมาก แต่เมื่อตั้งสติได้ก็สั่งให้นมแสงหยิบเงินให้หมอตำแยมากกว่าปกติถึงสามเท่าพร้อมกำชับ

“อย่าเอาเรื่องนี้ไปบอกใครเป็นอันขาด ฉันไม่ต้องการให้คนอื่นรู้ว่าลูกฉันตาย นอกจากคนที่ฉันต้องการให้รู้”

อ่านละครเรื่อง นางทาส ตอนที่ 7 วันที่ 17 พ.ค.59

ละครเรื่องนางทาส บทประพันธ์โดย วรรณสิริ
ละครเรื่องนางทาส บทโทรทัศน์โดย บทกร
ละครเรื่องนางทาส กำกับการแสดงโดย กิตติศักดิ์ ชีวาสัจจาสกุล
ละครเรื่องนางทาส ผลิตโดย บริษัท ทีวีซีน แอนด์ พิคเจอร์ จำกัด
ละครเรื่องนางทาส ออกอากาศทุกวันจันทร์-อังคาร เวลา 20.20 น.
ติดตามชมละครเรื่องนางทาสได้ทางไทยทีวีสีช่อง 3
ที่มา ไทยรัฐ