อ่านละครเรื่อง นางทาส ตอนที่ 8 วันที่ 21 พ.ค.59

อ่านละครเรื่อง นางทาส ตอนที่ 8 วันที่ 21 พ.ค.59

ทุกอย่างทำท่าจะไปได้ดีอยู่แล้ว พระยาสีหโยธินกำลังจะหายโกรธ และตามไปง้องอนเย็น ถ้าบุญมีจะไม่คิดแผนชั่วได้ก่อน เพราะดันผ่านไปเห็นเย็นยืนคุยกับชายแปลกหน้าในมุมลับตาอย่างสนิทสนม!

ยืนนั่นเองที่ลักลอบมาถึงเรือนพระยาสีหโยธินเพื่อขอเบี้ยจากน้องสาวไปรักษาพ่อ แต่ดันโชคไม่ดี ถูกบุญมีซึ่งแอบนัดเจอกับลูกน้องของบุญมาในเวลาเดียวกันเห็นเข้าก่อน และไม่รอช้าจะไปฟ้องสามี

“มีเรื่องอัปรีย์เกิดขึ้นในเรือนแล้วเจ้าค่ะท่านเจ้าคุณ ขอเชิญท่านเจ้าคุณไปดูด้วยตาตนเองเถิดเจ้าค่ะ”

“มีเรื่องกระไร แม่บุญมีก็พูดตามตรงเถิด มิต้องอ้อมค้อมดอก”



“นังเย็นเจ้าค่ะ นังเย็นมันคบชู้สู่ชาย พามาหากันถึงในเขตเรือนเลยเจ้าค่ะ!”

เย็นยังไม่รู้ตัวว่าจะถึงคราวเคราะห์ มัวพูดคุยกับพี่ชายด้วยความคิดถึง และเป็นกังวลเมื่อได้ยินว่าพ่อป่วย และเมื่อเขาเอ่ยปากขอเบี้ยไปรักษา เมียน้อยคนโปรดของท่านเจ้าคุณก็ถอดเครื่องประดับติดตัวให้แทน

ยืนมองเครื่องประดับหลายชิ้นด้วยแววตาสงสัย ว่าน้องสาวเป็นทาสเหตุใดถึงมีของพวกนี้ เย็นเลยดักคอ

“ฉันไม่ได้ขโมยจริงๆ แต่จะให้เล่าก็ยาวนักแลฉันอยากให้ท่านเจ้าคุณบอกพ่อแม่ตามธรรมเนียมมากกว่า”

“เอาเถิด...ถ้าเอ็งอยากให้ข้าเชื่อเอ็ง ข้าก็จะเชื่อ ข้าอยู่นานนักไม่ได้ เกรงว่าจะมีใครมาเจอเข้า อย่างไรก็ขอบใจเอ็งมากนะนังเย็น ถ้าไม่ได้เอ็ง มิรู้ว่าพ่อจะเป็นอย่างไรบ้าง”

“พ่อฉันเช่นกัน พี่ยืนจะขอบอกขอบใจไปไยคุณพระคุณเจ้าคุ้มครองนะพี่ พ่อหายไข้เมื่อใด หาทางส่งข่าวให้ฉันรู้บ้าง แลหากฉันกลับไปได้ ฉันจะกลับไปหาพ่อกับแม่ ฉันคิดถึงพวกท่านเหลือเกิน”

“นังเย็นเอ๊ย...เอ็งเป็นทาสเขา จะกลับไปตามใจชอบได้อย่างไรเล่า ข้าจะรีบหาเบี้ยมาไถ่ตัวเอ็งให้จงได้”

เย็นยิ้มบางๆให้กับความซื่อของพี่ชาย ก่อนจะโผกอดด้วยความรักและเพื่ออำลา แต่ก็ต้องผละออกแทบไม่ทัน เมื่อได้ยินเสียงกราดเกรี้ยวของสามี!

ooooooo

เหตุการณ์หลังจากนั้นเต็มไปด้วยความวุ่นวาย พระยาสีหโยธินโมโหหึงมากสั่งให้ทาสหนุ่มๆตามจับชายชู้ของเย็น แต่ยืนก็หนีไปจนได้ บุญมีเจ็บใจมาก แต่ก็สะใจไม่น้อยที่ได้ใส่ร้ายเย็น

แม้จะหนีไปได้ แต่ยืนก็ทำแหวนหล่นไว้กลายเป็นหลักฐานมัดตัวเย็น เพราะบุญมีเป็นคนเก็บได้ และนำตัวลูกน้องของบุญมามาเป็นพยานเท็จ ประกาศกร้าวต่อหน้าทุกคนว่าถูกเย็นกับชายชู้จ้างมาเป็นคนดูต้นทาง

เย็นพยายามอธิบายอย่างใจเย็นว่าชายแปลกหน้าคนนั้นไม่ใช่ชู้ แต่เป็นพี่ชายแท้ๆ มาขอเงินไปรักษาพ่อ แต่ก็ไม่มีใครเชื่อ แถมเมื่อสาลี่กับบุญมีช่วยกันยุแยง พระยาสีหโยธินเลยยิ่งหึงจนหน้ามืด

“มีพร้อมทั้งพยานหลักฐาน ยังปลิ้นปล้อนตลบตะแลงไม่ยอมหยุด เสียแรง...ที่ฉันรัก ยกย่องขึ้นเป็นเมีย มิรู้เลยว่าเลี้ยงงูเห่าไว้ข้างกาย!”

“ท่านเจ้าคุณจะดุด่า จะลงโทษ หรือแม้แต่จะฆ่าแกง ฉันก็ยินยอมทั้งสิ้น แต่อย่ากล่าวหาว่าฉันคบชู้สู่ชายเลยนะเจ้าคะ เกิดเป็นหญิงนั้น...จะหาใดชั่วช้าน่ารังเกียจไปกว่าคบชู้สู่ชายเป็นไม่มี แลฉันมิได้ทำ แม้แต่คิดฉันก็ไม่เคย อย่าให้ฉันต้องถูกประณามในสิ่งที่ฉันไม่ได้ทำเลยนะเจ้าคะ”

“หล่อนเจ็บเพียงนี้ แล้วรู้หรือไม่ ว่าฉันเจ็บกว่าหล่อนร้อยเท่าพันเท่า ที่เมียของฉันนัดชู้มาพบถึงในเขตบ้าน แลยังให้เครื่องประดับปรนเปรอชู้ ฉันผิดเอง ที่ดึงหล่อนมาจากตม โดยลืมนึกไปว่าสันดานแร้งกาย่อมอดกินซากศพของเน่าเหม็นไม่ได้ฉันใด หญิงแพศยา...มันก็อดมีหลายผัวไม่ได้ฉันนั้น!”

เย็นร้องไห้ด้วยความเสียใจถึงขีดสุด ที่สามีประณามและหยามเหยียดเธอเช่นนี้ แย้มไม่เชื่อว่าเย็นจะมีชู้ พยายามจะไกล่เกลี่ยและเตือนสติสามีให้เห็นข้อพิรุธหลายอย่าง แต่ท่านเจ้าคุณก็ของขึ้นจนกู่ไม่กลับแล้ว

“พวกมึงจงนำอีเย็นไปให้พ้นหน้ากูประเดี๋ยวนี้ แลจงจำไว้ นับแต่นี้ อย่าให้อีเย็นขึ้นมาเหยียบเรือนกู ให้เป็นเสนียดอีกเป็นอันขาด แลหากกูไปที่ใด พวกมึงก็จงกันมันออกไป อย่าให้ความสารเลวของมันเป็นเสนียดกับตากู!”

เย็นถูกลากตัวไปมัดกับขื่อ และถูกเฆี่ยนจนหลังแตกยับ แต่กลับไม่ร้องสักแอะ เพราะไม่อยากให้ใครเห็นน้ำตา และไม่อยากให้ใครตราหน้าได้ว่าเป็นชู้จริง

พระยาสีหโยธินช้ำใจมาก จัดการริบข้าวของทุกอย่างของเมียน้อยคนโปรด รวมทั้งหักขลุ่ยที่เธอรักนักหนาเป็นสองท่อน....ให้เหมือนกับความรักของเขา ที่ถูกเฉือนทิ้งอย่างไม่มีชิ้นดี

ฟักเห็นสภาพหลังแตกยับ และความตกอับของเย็นแล้วก็ได้แต่ถอนใจยาว

“ยามรัก...ก็ยกย่องเชิดชูให้สุขสบายทุกอย่าง ยามชัง...ก็ทำร้ายทำลายกันราวกับไม่ใช่คน”

เย็นสลบไสลไม่ได้สติ แต่พอรู้สึกตัวน้ำตาก็ไหลด้วยความเจ็บปวด ฟักทนดูไม่ไหวเลยจะผละไปต้มยา

“ฉันไม่ได้ร้องไห้เพราะเจ็บปวดดอกพี่ฟัก แต่ฉัน...ฉันเสียใจที่ท่านเจ้าคุณไม่ให้ฉันขึ้นไปเหยียบบนเรือนใหญ่อีก”

“ถึงขั้นนี้แล้ว เอ็งยังอาลัยอาวรณ์ท่านเจ้าคุณอีกรึ ถึงได้เสียใจที่ไม่ได้ขึ้นเรือนใหญ่อีก”

“มิใช่ดอกพี่ แต่ฉันเสียใจที่จะไม่ได้เห็นหน้าคุณแดงอีกแล้วต่างหาก นานเท่าใด ต้องอีกนานเท่าใดฉันถึงจะได้เห็นหน้าคุณแดงอีก หรือต้องรอจนกว่าคุณแดงจะโตพอวิ่งเล่นลงจากเรือนได้ ฉันอยากเห็นหน้าคุณแดง ขอเพียงได้จูบเท้าคุณแดงให้หายคิดถึง ต่อให้ถูกเฆี่ยนหนักกว่านี้ ฉันก็ยอม”

ooooooo

ชะตากรรมของเย็นเปลี่ยนแปลงหน้ามือเป็นหลังมือในเช้าวันต่อมา จากเมียกลางทาสี เมียน้อยคนโปรด ต้องตกต่ำกลายเป็นทาสก้นครัวอีกครั้ง แต่เธอก็ไม่ปริปากบ่น ก้มหน้าก้มตาทำงานโดยไม่มองหน้าใคร และแม้จะเจอคำค่อนแคะและครหามากแค่ไหน อดีตเมียน้อยก็ไม่ตอบโต้

แอบกับม้วนเห็นอดีตเมียน้อยคนโปรดนิ่งเฉยก็หมั่นไส้ผลัดกันกระแนะกระแหนไม่ขาดปาก จนทาสคนอื่นอดสงสารแกมเวทนาเย็นไม่ได้ แต่ก็ไม่กล้าหือกลัวฤทธิ์เจ้านายสาวของแอบกับม้วน

สาลี่ย่ามใจมาก และไม่รอช้าจะเอาข้อความที่แอบคัดลอกจากเอกสารของสามีไปให้พระมหาเทพ แลกกับสินบนจำนวนไม่น้อย และความร่วมมือจะทำลายเย็นก่อนจะแวะไปหาสามีถึงที่ทำงานเพื่อปลอบใจ พระยาสีหโยธินกำลังเครียดได้อนุภรรยาคนสวยเอาอกเอาใจ ก็ชอบใจ และพาลนึกถึงเย็น...ที่เลี้ยงไม่เชื่องเหมือนงูเห่ากับชาวนา!

เย็นไม่คิดมากเรื่องถูกใส่ร้ายอีกต่อไป ตั้งหน้าตั้งตาทำงานจนเรียบร้อย แต่ก็ไม่วายถูกแอบแกล้งจนต้องร้องเสียงหลง ด้วยการสาดน้ำเกลือใส่แผลที่หลัง

“ตอนโดนหวายไม่ร้องสักแอะ แต่พอโดนน้ำเกลือราด กลับร้องเสียราวกับหมาถูกน้ำร้อนลวก อ้ายอีคนใดที่พนันกับข้าไว้ ว่าจะทำให้นังเย็นมันร้องได้หรือไม่ ถ้าเอ็งเห็นกับตาแล้ว ก็ควักเบี้ยอัฐมาจ่ายข้าได้แล้วโว้ย!”

ฟักเป็นเดือดเป็นร้อนแทนเย็นมาก ใส่ยาให้อีกฝ่ายทั้งน้ำตา ก่อนจะพูดปลอบใจ

“อดทนไว้เถิดนังเย็น วันนี้เอ็งตกต่ำ ก็จำต้องก้มหน้ารับ แต่ชีวิตคนมันก็เหมือนพระอาทิตย์ มีตกได้ก็ต้องขึ้นใหม่ได้ ถึงวันนั้นเอ็งค่อยเอาคืนแล้วกัน”

“ฉันไม่คิดจะเอาคืนใครดอกจ้ะ ให้สิ้นเวรสิ้นกรรมกันในชาตินี้เถิด ห่วงก็แต่คุณแดงเท่านั้น”

“คุณแดงเป็นลูกท่านเจ้าคุณกับคุณหญิง ย่อมต้องสุขสบายอยู่แล้ว เอ็งจะห่วงกระไร”

เย็นน้ำตาคลอเมื่อคิดถึงลูกสาวที่จำใจยกให้แย้ม “ถึงอย่างไรฉันก็อดห่วงไม่ได้ดอกจ้ะพี่ฟัก...ฉันขึ้นไปเรือนใหญ่ไม่ได้แล้ว หากพี่ขึ้นไปรับใช้บนเรือนเมื่อใด ฝากดูคุณแดงให้ฉันด้วยนะจ๊ะ”

“ข้าจะดูให้ แต่เอ็งห่วงตัวเองเถิดนังเย็น มิรู้ภายหน้าเอ็งจะโดนกระไรอีก ข้าคงช่วยเอ็งไม่ได้มาก ส่วนคุณหญิงก็คงเอาตัวรอด ไม่กล้าออกหน้าแล้ว ดูเอาเถิด...ยามมีใช้ ยามไข้ไม่เลี้ยง พวกนาย...ถึงดีแค่ไหนก็เป็นอย่างนี้ทุกคน”

แรมผ่านมาได้ยินถ้อยคำต่อว่าของฟักโดยบังเอิญ ก็เคืองแทนเจ้านายสาวมาก รีบแล่นไปฟ้อง นมแสงพลอยของขึ้นไปด้วย จนแย้มต้องโบกมือห้ามและปรามด้วยน้ำเสียงอ่อนแรง

“ก็ควรอยู่ดอกจ้ะ ที่ฟักจะมองฉันในแง่ร้าย เพราะฉันช่วยเหลือเย็นไม่ได้เลยจริงๆ”

ทั้งแรมและนมแสงช่วยกันปลอบว่าไม่ใช่ความผิดเธอ เพราะเย็นคบชู้ ทำตัวเองต่างหาก แต่แย้มไม่คิดเช่นนั้น

“ฉันไม่เชื่อดอกว่าคนอย่างเย็นจะคบชู้ได้ เรื่องนี้มีพิรุธอยู่ไม่น้อย เสียแต่ว่าเย็นไม่มีพยานมายืนยันเท่านั้น มิเช่นนั้น...ฉันจะไม่ปล่อยให้เย็นต้องรับโทษเป็นอันขาด”

“จะว่าไป...นังเย็นก็รักคุณหนูแดงเหลือเกินนะเจ้าคะ ขนาดเจ็บเจียนตาย ยังถามถึงคุณหนูไม่ขาดปากเจ้าค่ะ”

คำพูดของแรมทำให้แย้มสะอึก นมแสงเข้าใจดี เลยไล่แรมไปนอน และหันไปปลอบเจ้านายสาว แย้มก้มมองแดงลูกสาวของตนที่ขอมาจากเย็นด้วยความรู้สึกยอกแสลงใจอย่างบอกไม่ถูก

“พรากลูกเขามา แล้วยังปล่อยให้แม่เขาถูกเฆี่ยน ถูกรังแกอีก ฉันนี่มันคนบาปแท้ๆเลยนม”

“ธนูง้างสายแล้วก็ต้องยิง ถึงขั้นนี้แล้ว โทษตัวเองไปก็ป่วยการเจ้าค่ะ แลเป็นบุญของเด็กด้วยที่เป็นลูกคุณหญิง หากเป็นลูกเย็น ท่านเจ้าคุณคงระแวงว่าใช่ลูกตนหรือไม่ คงไม่สุขสบายเช่นนี้ดอกเจ้าค่ะ”

“นี่ฉันจะช่วยกระไรเย็นไม่ได้เลยหรือนม ต้องปล่อยให้เป็นอย่างนี้เท่านั้นน่ะรึ”

“ก็พอมีทางอยู่เจ้าค่ะ แต่มิรู้ว่าท่านเจ้าคุณจะยอมหรือไม่”

ooooooo

วิธีของนมแสง คือขอให้ท่านเจ้าคุณยอมปล่อยเย็นเป็นอิสระอย่ารั้งหรือขังตัวไว้ เย็นจะได้ไม่ทรมานเพราะความผิดที่ตัวเองไม่ได้ก่อ แต่พระยาสีหโยธินก็ไม่ยินยอม

“ไม่มีทาง...นังเย็นมันหลู่เกียรติฉัน แล้วยังจะปลดปล่อยมันให้เป็นไทอีกรึ”

“แต่ท่านเจ้าคุณชังน้ำหน้าเย็นถึงขนาดไม่อยากเห็นแล้ว จะรั้งให้เย็นอยู่กับเราเพื่อกระไรเล่าเจ้าคะ”

“มันขายตัวมาเป็นทาส ก็ต้องใช้หนี้ให้ฉันก่อน มิเช่นนั้น...ก็เป็นตัวอย่างให้คนอื่นทำตามน่ะสิ”

“ถ้าเช่นนั้น ฉันจะไถ่ตัวเย็นเอง”

“เงินทองคุณหญิง ก็คือเงินทองของฉัน อัฐยายซื้อขนมยาย ฉันไม่เอาด้วยดอก”

“ฉันจะไปขอเงินเจ้าคุณพ่อมาไถ่ตัวเย็นเอง เช่นนี้ท่านเจ้าคุณคงยอมแล้วกระมังเจ้าคะ”

“นี่คุณหญิงประชดประชันฉันเพื่อนังเย็นเชียวรึ นับแต่เป็นผัวเมียกันมา คุณหญิงไม่เคยทำกับฉันแบบนี้เลยนะ ฉันขอพูดเป็นครั้งสุดท้าย ฉันจะยอมให้นังเย็นเป็นไท ก็ต่อเมื่อญาติพี่น้องมันมีเงินมาใช้หนี้ฉันเท่านั้น!”

พระยาสีหโยธินผลุนผลันลงเรือนด้วยความหัวเสีย แล้วก็ต้องหงุดหงิดกว่าเดิม เมื่อเที่ยงมาดักหน้าเพื่อเอาเรื่องเขาที่เฆี่ยนเย็นอย่างโหดเหี้ยม โดยไม่ไต่สวนหรือให้โอกาสเย็นพิสูจน์ความจริง

ท่าทางโอหังและไม่เกรงกลัวของอดีตทาสหนุ่ม ทำให้พระยาสีหโยธินโกรธมากสั่งให้คนรถบังคับม้าชน แต่ก็ไม่มีใครกล้า เที่ยงเห็นดังนั้นก็เหยียดยิ้มหยัน ก่อนจะโพล่งออกไปอย่างเหลืออด

“อย่าบังคับคนอื่นเลยขอรับ ท่านเจ้าคุณทำด้วยตัวเองดีกว่า กระผมเคยรักแลนับถือท่านเจ้าคุณมาตลอด แม้ท่านเจ้าคุณจะเข้าใจผิด แลดูถูกกระผมเพียงใด กระผมก็ยอมให้มิเคยสู้ แต่สิ่งที่ท่านเจ้าคุณทำกับนังเย็น มันไม่ใช่วิสัยชายแล้ว กะอีแค่ขับม้าเหยียบกระผม จะต้องบังคับคนอื่นไปทำไมเล่าขอรับ”

พระยาสีหโยธินโมโหมาก ตั้งท่าจะไปเอาเรื่องด้วยตัวเอง แต่บุญมีซึ่งโผล่มาจากไหนไม่รู้ห้ามไว้ และจัดการแยกตัวเที่ยงไปอีกทางพร้อมกับเล่าให้ฟังอย่างสนุกปากว่าเย็นคบชู้สู่ชายถึงถูกทำโทษ

“ใครจะว่าก็ว่าไปเถิดขอรับ แต่กระผมไม่มีวันเชื่อเด็ดขาดว่านังเย็นจะกระทำเรื่องบัดสีเช่นนั้นได้”

บุญมีหึงและอดไม่ได้จะแดกดันอีกฝ่ายที่ดูจะเข้าใจและเชื่อใจเย็นเหลือเกิน

“ถ้ารู้จักนังเย็นมันดี ก็จะรู้ว่ามันเป็นคนเช่นไร แลคนที่ควรจะเชื่อใจมันมากกว่าใครก็คือท่านเจ้าคุณ แต่ท่านเจ้าคุณกลับทำกับมันได้ เสียแรงที่นังเย็นมันรัก แต่ก็ดีที่รู้เช่นนี้ กระผมจะได้ไม่ติดค้างน้ำใจแลบุญคุณท่านเจ้าคุณอีก”

“เอ็งพูด...ราวกับว่าจะแก้แค้นท่านเจ้าคุณเพื่อนังเย็นมันอย่างนั้นล่ะ”

“คุณบุญมีเป็นเมียท่านเจ้าคุณ ย่อมต้องเห็นแก่ท่านเจ้าคุณมากกว่าคนอื่นอยู่แล้ว จะถามไปไยเล่าขอรับ”

ท่าทีแข็งกร้าวของเที่ยง ทำให้บุญมีคิดแผนการร้ายได้ ว่าคงดีไม่น้อย หากดึงเขามาเป็นพวก...ครานี้ท่านเจ้าคุณจะต้องทรมานเหมือนตายทั้งเป็นแน่ ที่ถูกคนเคยรักและไว้ใจทรยศหักหลัง!

ooooooo

นอกจากจะเล่นไม่ซื่อ แอบขโมยความลับทางราชการและหาเรื่องป้ายสีให้พระยาสีหโยธินแล้ว พระมหาเทพยังไม่เลิกแผนปั่นหัวและยุแยงให้เข้าใจเย็นผิด โดยเฉพาะอย่างยิ่งเรื่องของเที่ยงที่ดูจะปกป้องและเดือดร้อนแทนอดีตเมียน้อยคนโปรดอย่างออกนอกหน้า

พระยาสีหโยธินไม่เห็นด้วย จะใช้วิธีรุนแรงกับเที่ยง แต่ก็ต้องคิดใหม่ เมื่อถูกคุณพระหนุ่มยุยง

“ถ้าปล่อยนังเย็นไป มันก็ต้องแล่นไปอยู่กับชู้มัน ผู้คนมิเอาไปนินทาป่นปี้ว่าเราสิ้นปัญญาจนต้องยอมให้มันไปเสวยสุขกับชู้รึ ดูเอาเถิด...ไม่ทันไร อ้ายเที่ยงก็มารออยู่แล้วคนหนึ่ง ยังไม่รู้จะมีอีกกี่คน”

เพราะความหึงหวงแท้ๆ รักแรงเกลียดแรง ทำให้พระยาสีหโยธินตัดสินใจสั่งถอนต้นสายหยุดทั้งเรือน พร้อมกับนำตัวเย็นมารับคำประณามอีกรอบ แต่ที่ทำให้เธอช้ำแทบกระอัก คือพวงมาลัยดอกชบาแดง ที่ม้วนนำมาคล้องคอให้

“เพื่อเป็นการเตือนใจ ถึงความชั่วช้าสารเลวของนังเย็น นับแต่นี้ ข้าจะให้นังเย็นมันคล้องมาลัยดอกชบาสีแดงทุกวัน ใครเห็น...ก็จะได้รู้ถึงความอัปรีย์ของการคบชู้สู่ชายว่าเป็นเช่นไร!”

เย็นร้องไห้โฮคลานไปกราบเท้าขอความกรุณา “ท่านเจ้าคุณฆ่าบ่าวเสียเถิดเจ้าค่ะ แต่อย่าประจานบ่าวเช่นนี้เลย ถือเสียว่าการฆ่า เป็นความเมตตาที่มีต่อบ่าวก็ได้เจ้าค่ะ”

จบคำก็จะก้มกราบ แต่ท่านเจ้าคุณก็ถดเท้าหนี และผลุนผลันจากไปโดยไม่หันกลับมามอง

เมื่อแย้มรู้เรื่อง ก็โกรธสามีมากที่รุนแรงหักหาญและทำร้ายใจเย็นโดยไม่จำเป็น

“ปลดจากเมียไปเป็นทาสก็แล้ว ลงโทษถึงเฆี่ยนตีก็แล้ว ยังไม่หนำใจรึเจ้าคะ ถึงต้องประจานให้อับอายเช่นนี้”

“แทนที่จะโทษฉัน คุณหญิงไปโทษนังเย็นไม่ดีกว่ารึ หากมันไม่คบชู้สู่ชาย ฉันก็คงไม่ทำดอก”

“เมื่อท่านเจ้าคุณเห็นว่าเย็นเลวนัก ก็ทำตามที่ฉันบอกซีเจ้าคะ แต่นี่ท่านเจ้าคุณก็ไม่ไล่เย็นไป แลยังแกล้งให้ได้อายอีก ที่แท้...ท่านเจ้าคุณต้องการกระไรกันแน่เจ้าคะ”

“ฉันก็ต้องการให้ทุกคนได้รู้ความเลวของนังเย็นน่ะซี ให้ทุกคนดูไว้เป็นเยี่ยง แต่อย่าเอาอย่าง จะได้ไม่มีใครกระทำเรื่องต่ำช้าอย่างนังเย็นอีก”

นมแสงทนไม่ไหว ท้วงว่าการประณามหยามเหยียดเย็นก็เท่ากับเป็นการประจานตัวเอง ว่ามีเมียคบชู้สู่ชาย พระยาสีหโยธินถูกพูดแทงใจดำก็หน้าเครียด แต่ยังทิฐิไม่ยอมแพ้

“จะพูดอย่างไรก็พูดไปเถิด ฉันตัดสินแล้วว่านังเย็นต้องคล้องพวงมาลัยดอกชบาแดงเช่นนี้ไปจนกว่าโคตรเหง้ามันจะมีเบี้ยอัฐมาไถ่ตัว หาไม่...ก็ประจานความเลวของมันไปจนกว่าจะตายก็แล้วกัน!”

คำประกาศกร้าวของสามีทำให้แย้มกลุ้มใจมากยิ่งรู้สึกผิดกับเย็นมากกว่าเดิม จนต้องไประบายกับนมแสง

“ฉันสงสารเย็นเหลือเกิน แต่ก็สิ้นปัญญาจะช่วย ไม่คิดเลยว่ายามท่านเจ้าคุณโกรธ จะใจร้ายใจดำถึงเพียงนี้”

“รักมากก็แค้นมากเจ้าค่ะ ท่านเจ้าคุณทั้งรักแลหลงแม่เย็นนัก ยามแค้นถึงได้รุนแรงเช่นนี้ แต่นมเชื่อนะเจ้าคะ ว่าหากแม่เย็นไม่ผิด สักวันความจริงต้องเปิดเผย ล้างมลทินให้แม่เย็นได้เป็นแน่เจ้าค่ะ”

“แล้วเมื่อใดกันเล่าจ๊ะนม หากเย็นเป็นกระไรไปก่อน แม้จะได้ชื่อว่าบริสุทธิ์ภายหลัง จะมีประโยชน์ใดเล่าจ๊ะ”

ฟักเศร้าใจกับชะตากรรมของเย็นไม่แพ้แย้ม และพยายามยุให้หนี เพราะไม่เห็นประโยชน์จะทนอยู่ หากต้องถูกโขกสับและประณามหยามเหยียดราวกับไม่ใช่คนเช่นนี้ แต่เย็นก็ไม่ยอมเพราะห่วงลูกสาว

“ฉันไปไม่ได้ดอกพี่...ความรักฉันชายหญิงนั้น ถูกทำลายจนไม่เหลือแล้ว แต่รักของแม่ที่มีต่อลูก ไม่ว่าผู้ใดก็พรากมันไปไม่ได้ ถึงฉันจะถูกประจานให้ชั่วช้าสารเลวปานใด ฉันก็ขออยู่กับคุณแดงไปจนวันตาย”

ooooooo

บุญมีเริ่มแผนการดึงเที่ยงมาเป็นพวกในคืนเดียวกัน ด้วยการส่งลูกน้องของบุญมาไปดักตีหัว แล้วแกล้งใส่ร้ายและโยนความผิดให้พระยาสีหโยธิน เที่ยงซึ้งในน้ำใจแต่ตกใจมากกว่าเมื่อรู้ว่าอนุภรรยาคนสวยของอดีตเจ้านายมีพี่ชายแท้ๆเป็นนักเลงหัวไม้และเจ้าของโรงฝิ่น

แต่ถึงจะตื่นตะลึงกับความจริงเรื่องบุญมาแค่ไหน แต่บุญคุณที่อีกฝ่ายแอบอ้างว่าเป็นคนมาช่วยไว้ ทำให้ไม่เห็นเป็นเรื่องร้ายแรง เข้าใจและเห็นด้วยกับสองพี่น้องด้วยซ้ำว่าคนบนเรือนพระยาสีหโยธินไว้ใจไม่ได้สักคน!

บุญมีเห็นเที่ยงเริ่มเอนเอียงมาทางพวกตน ก็เดินหน้าใส่ไฟสามี

อ่านละครเรื่อง นางทาส ตอนที่ 8 วันที่ 21 พ.ค.59

ละครเรื่องนางทาส บทประพันธ์โดย วรรณสิริ
ละครเรื่องนางทาส บทโทรทัศน์โดย บทกร
ละครเรื่องนางทาส กำกับการแสดงโดย กิตติศักดิ์ ชีวาสัจจาสกุล
ละครเรื่องนางทาส ผลิตโดย บริษัท ทีวีซีน แอนด์ พิคเจอร์ จำกัด
ละครเรื่องนางทาส ออกอากาศทุกวันจันทร์-อังคาร เวลา 20.20 น.
ติดตามชมละครเรื่องนางทาสได้ทางไทยทีวีสีช่อง 3
ที่มา ไทยรัฐ