อ่านละครเรื่อง นางทาส ตอนที่ 13 วันที่ 10 มิ.ย.59

อ่านละครเรื่อง นางทาส ตอนที่ 13 วันที่ 10 มิ.ย.59

โทษของสาลี่ไม่ได้จบแค่ความหมางเมินของท่านเจ้าคุณเท่านั้น แต่ต้องเสียเรือนอันหวงแหนมานานให้บุญมีอีกด้วย สร้างความขุ่นแค้นใจให้แก่เธอเป็นอย่างมาก ยิ่งถูกบุญมีเยาะเย้ยถากถาง ยิ่งช้ำใจแทบกระอัก

“แม่สาลี่ย้ายไปอยู่เรือนใหญ่แล้ว ก็สำนึกบุญคุณคุณหญิงท่านให้มากๆล่ะ คราก่อน...ก็ได้คุณหญิงใช้หนี้พนันแทนให้ มาครานี้ท่านยังเมตตาให้ที่ซุกหัวนอนอีก”

วาจาเชือดเฉือนและท่าทางโอหังของบุญมี ทำให้สาลี่คิดเอาคืนด้วยการวางเพลิงเผาเรือนตัวเอง บุญมีแทบเต้น เมื่อเห็นควันโขมงบนเรือนกว้างขวาง แล้วก็เป็นฝ่ายหน้าตึงตัวชาบ้าง เมื่อได้ยินถ้อยคำแดกดันของสาลี่



“ฉันเคยบอกแล้วมิใช่รึ ว่าสิ่งใดที่ฉันไม่ได้ คนอื่นก็อย่าหวังว่าจะได้ อย่ามัวต่อล้อต่อเถียงกับฉันเลย รีบดับไฟเข้าเถิดแม่บุญมี ก่อนจะลามไปทั้งเรือน หากชักช้า สิ่งที่แม่บุญมีจะได้ครอบครองก็คงมีแต่ซากเศษไม้ไหม้ๆเท่านั้น”

เมื่อแย้มรู้เรื่อง ก็อดไม่ได้จะปราม แต่สาลี่กลับมองเป็นการสั่งสอนอันสมควร

“การสั่งสอนคนแต่ละคน ย่อมหนักเบาไม่เท่ากัน แลกับคนประเภทแม่บุญมี...จะพูดดีด้วย หรือทำเป็นทองไม่รู้ร้อนแบบคุณหญิงทำ รอวันมันลามขึ้นหัว ฉันยอมไม่ได้เด็ดขาด!”

“ฉันยังไม่เห็นว่าจะมีใครกล้าลามขึ้นหัวฉันอย่างที่แม่สาลี่พูดสักคน แม่สาลี่เข้าใจผิดแล้วกระมัง”

สาลี่หัวเราะชอบใจ เอ่ยเสียงหยัน “อย่าอำพรางกันเพราะกลัวเสียหน้าเลยเจ้าค่ะคุณหญิง บางครา...ศัตรูยังเข้าใจกันมากกว่ามิตรอีกนะเจ้าคะ แลที่ฉันเตือน ก็มิได้จะเยาะเย้ยถากถาง แต่เห็นว่าคุณหญิงมีน้ำใจช่วยเหลือฉัน ก็เลยเตือนสติไว้ ว่าการใช้แต่พระคุณกับคนที่กำลังเหิมเกริม มันไม่ช่วยกระไรดอกเจ้าค่ะ”

แย้มถึงกับเถียงไม่ออก เพราะสาลี่พูดถูกทุกอย่าง... คนอย่างบุญมี ทำบุญด้วยไม่ขึ้นจริงๆ...

แม้จะเผาเรือนไหม้ไปเป็นแถบ แต่กรรมสิทธิ์ในเรือนก็ถูกบุญมียึดไว้อยู่ดี สาลี่เลยต้องหอบข้าวของและสมบัติพัสถานไปอยู่เรือนใหญ่กับแย้ม แอบมาช่วยเก็บตามประสาบ่าวผู้จงรัก และอดแปลกใจไม่ได้ เมื่อเห็นกล่องใต้เตียง ถูกล่ามกุญแจไว้อย่างแน่นหนา สาลี่มีสีหน้าขรึมลง ก่อนจะสั่งขาดห้ามแตะต้อง

“เอ็งอย่ารู้เลยว่าข้างในมันคือสิ่งใด แต่ไม่ใช่ว่าข้าไม่ไว้ใจเอ็งดอกนะ แต่ข้าไม่อยากให้เอ็งติดร่างแหไปด้วย”

“ร้ายแรงถึงขั้นนั้นเชียวรึเจ้าคะ”

“ข้าเพียงแต่เตรียมพร้อมไว้ อาจมิต้องใช้ก็เป็นได้ แต่ถ้าข้าต้องใช้มัน ข้าก็จะทำเพื่อปกป้องคนที่ข้ารัก!”

ooooooo

เย็นเฝ้ามองความวุ่นวายและความเป็นไปของบรรดาเมียท่านเจ้าคุณด้วยท่าทางหนักใจ แต่ก็ทำกระไรไม่ได้มาก นอกจากทำใจให้นิ่ง และหันไปทุ่มความสนใจให้แดง ซึ่งเจริญเติบโตมากขึ้นทุกวัน

แดงยังหวาดระแวงเย็น เพราะถูกบุญมีเสี้ยมสอนมาตลอด ว่าเย็นเป็นทาสน่ารังเกียจ แต่กระนั้น...ก็ปฏิเสธไม่ได้ว่าสิ่งดีๆที่เย็นทำให้ ทั้งการดูแลเอาใจใส่และอาหารการกิน ไม่มีขาดตกบกพร่องเลย

ส่วนสาลี่...แม้จะเลิกการพนันเด็ดขาด แต่ก็หวนสู่วงจรเดิมๆ คือช่วยพระมหาเทพทุจริตงานราชการ ด้วยการแอบคัดลอกข้อมูลลับบางอย่างจากเอกสารของสามี แต่ครั้งนี้ยิ่งใหญ่และรุนแรงมากกว่าทุกครั้ง คุณพระหนุ่มเลยดึงคนมาช่วย ได้แก่เคราลูกน้องเก่า และบุญมา อั้งยี่หนุ่มเจ้าของโรงฝิ่นใหญ่ประจำพระนคร

สาลี่คุ้นหน้าคุ้นตาบุญมาอย่างบอกไม่ถูก แต่นึกเท่าใดก็นึกไม่ออก ว่าอั้งยี่หนุ่มเป็นใครมาจากไหน เมื่อเรื่องรู้ไปถึงหูบุญมีในค่ำวันหนึ่ง สองพี่น้องอั้งยี่ก็หัวเราะชอบใจใหญ่ ที่โชคชะตาบันดาลโอกาสทองมาให้แล้ว

“นึกไม่ถึงจริงๆว่าพวกมันทำชั่วมานานปี โดยที่อ้ายท่านเจ้าคุณไม่ระแคะระคายเลยแม้แต่น้อย ช่างโง่เง่านัก”

บุญมีแสยะยิ้มร้าย “อย่าว่าแต่ท่านเจ้าคุณเลย ฉันก็ไม่รู้ ว่านังสาลี่จะมีส่วนกับเขาด้วย มิน่าเล่า...ก่อนที่มันจะถูกผีพนันเข้าสิง ถึงได้เฟื่องฟูทำตัวเทียมคุณหญิงได้ ที่แท้ก็มีลู่ทางหาเงินทองเช่นนี้เอง”

“แต่ตอนนี้พวกมันเดินเอาคอมาพาดเขียงแล้ว ก็จัดการมันคราเดียวให้สิ้นซากไปเลย!”

แต่บุญมีไม่เห็นด้วย และคิดว่าควรอ่อยเหยื่อ ช่วยพวกพระมหาเทพทำเรื่องทุจริต

“เราช่วย...เพื่อหาช่องป้ายความผิดไปให้ท่านเจ้าคุณ ครานี้...สถานเบาก็ติดคุก สถานหนักก็ถึงประหาร”

“แล้วหากโทษลามมาถึงริบทรัพย์เล่า ที่เราทำมาจะไม่เสียเปล่ารึ”

“เรื่องนี้พี่ไม่ต้องห่วง ฉันยักย้ายถ่ายเทไว้ไม่น้อย กว่าจะได้หลักฐานมากพอจัดการท่านเจ้าคุณ เราก็คงมีอีกมากโข ได้ทั้งสมบัติ ทั้งพวกมันฉิบหายต่อหน้า จะมีกระไรสาแก่ใจไปกว่านี้อีก”

สองพี่น้องอั้งยี่หัวเราะลั่นด้วยความสะใจในหายนะของพระยาสีหโยธิน โดยไม่รู้เลยว่าเที่ยงแอบได้ยินทุกอย่างจากด้านนอก กลุ้มใจมาก เพราะถึงตนจะไม่ชอบสิ่งที่ท่านเจ้าคุณทำกับเย็น แต่ก็ไม่คิดจะให้ฉิบหายถึงเพียงนี้...

แต่คนที่ต้องรับเคราะห์ก่อนพระยาสีหโยธิน ก็คือเย็น ถูกบุญมีเอาหางกระเบนเฆี่ยนจนหลังแตกยับ เพียงเพราะดันอยู่ผิดที่ผิดเวลา ช่วยชีวิตรุ่งที่ตกน้ำเพราะความเลินเล่อของแดง

รุ่งตกน้ำเลยเป็นไข้ แต่ก็ไม่หนักหนาจนรักษาไม่ได้ แย้มเลยอาสาช่วยสอบสวน ว่าใครเป็นคนทำให้คุณหนูคนเล็กตกน้ำ แต่บุญมีอคติและคิดหาเรื่องเย็น

อยู่แล้ว ไม่สนใจ สั่งให้มัดเย็นกับขื่อและเฆี่ยนตีอย่างโหดเหี้ยม!

“อีเย็น! มึงสารภาพมาประเดี๋ยวนี้ ว่ามึงเป็นคนทำลูกกูตกน้ำใช่หรือไม่”

เย็นละล่ำละลักปฏิเสธ แต่ก็บอกไม่ได้เช่นกันว่าแดงเป็นคนทำน้องชายตกน้ำ บุญมีเลยฉวยโอกาสทำโทษจนหลังแตกยับ แดงทนรู้สึกผิดไม่ไหว วิ่งไปฟ้องแย้มให้มาช่วยห้าม แต่บุญมีกำลังโมโห เลยแหวใส่เสียงเขียว

“ไม่ได้! ใครจะแก้มัดอีเย็นไม่ได้ทั้งนั้น พ่อรุ่งถูกแกล้งจนตกน้ำได้ไข้ คุณหญิงยังไม่ไยดี คิดจะช่วยนังเย็นบ่าวคนโปรดให้พ้นผิดอีกหรือเจ้าคะ ฉันเกรงว่าท่านเจ้าคุณทราบเรื่องคงไม่พอใจเป็นแน่”

“หากไม่พอใจสิ่งใด ก็ให้ท่านเจ้าคุณมาพูดกับฉันผู้เป็นเมียหลวงเองเถิด มิต้องรบกวนให้แม่บุญมีห่วงใยดอก”

“คุณหญิงทำเช่นนี้ ก็เท่ากับไม่ให้ความเป็นธรรมกับพ่อรุ่งนะเจ้าคะ”

“ความเป็นธรรม...มิใช่การแก้แค้นนะแม่บุญมี สิ่งที่แม่บุญมีกำลังทำกับเย็น คือเจ็บแค้นแทนลูกแล้วไปลงกับคนอื่น แต่ความเป็นธรรมของฉัน คือการไต่สวนให้รู้ถูกผิด แลลงโทษตามกฎมิใช่ตามอำเภอใจ”

บุญมีขบกรามแน่น เจ็บใจมากแต่ก็ไม่กล้างัดกับแย้มตรงๆ แรมเห็นดังนั้น เลยแกล้งพูดสั่งทาสคนอื่นๆ

“ฟังที่คุณหญิงพูดไม่ออกรึ แก้มัดนังเย็น แล้วพาไปรักษาตัวที่เรือนใหญ่ ใครมีหน้าที่หาหยูกยาก็ไปจัดการเสีย”

ทาสคนอื่นกุลีกุจอช่วยแก้มัดเย็นและพาตัวออกไป แรมเลยถือโอกาสพูดทิ้งท้ายแทนเจ้านาย

“อย่าให้คุณหญิงท่านต้องใช้อำนาจในฐานะ... เมียหลวงของท่านเจ้าคุณเล่นงานกับพวกเอ็งเลย”

ooooooo

เรื่องเย็นถูกบุญมีเฆี่ยนอย่างโหดเหี้ยมกลายเป็นเรื่องโจษจันของบ่าวไพร่ทั้งเรือน ไม่เว้นแม้แต่สาลี่ จนถึงกับเปรยกับแอบด้วยความแปลกใจ ว่าเพราะเหตุใดบุญมีถึงใจร้ายใจดำกับเย็นนัก

เรื่องของเย็นยังไม่ได้คำตอบ สาลี่ก็ต้องปัดความสงสัยนั้นทิ้ง เพราะมีภารกิจของพระมหาเทพให้กังวลมากกว่า และวันนี้เธอก็วางแผนไว้แล้ว จะทำอาหารเลิศรสให้สามีเพื่อลวงให้เขาตายใจ

พระยาสีหโยธินปรายตามองมานิ่งๆ ไม่แน่ใจว่าสาลี่จะมาไม้ไหน แต่ก็ทำได้แค่พูดหยั่งเชิง

“ไม่ต้องเอาอกเอาใจฉันดอก แค่ไม่ข้องเกี่ยวกับการพนันอีก ฉันก็ดีใจมากแล้ว”

“ฉันไม่ได้เอาใจท่านเจ้าคุณ เพราะต้องการประจบเพื่อไถ่โทษดอกเจ้าค่ะ แต่ฉันอยากดูแลท่านเจ้าคุณจริงๆ นานแล้วนะเจ้าคะที่ฉันไม่ได้ทำสำรับให้ท่านเจ้าคุณ หรือท่านเจ้าคุณไม่อยากกินรสมือฉันแล้วเจ้าคะ”

“เปล่าดอก แม่สาลี่ทำให้ฉันกิน ฉันจะไม่ดีใจได้อย่างไรกัน”

อ่านละครเรื่อง นางทาส ตอนที่ 13 วันที่ 10 มิ.ย.59

ละครเรื่องนางทาส บทประพันธ์โดย วรรณสิริ
ละครเรื่องนางทาส บทโทรทัศน์โดย บทกร
ละครเรื่องนางทาส กำกับการแสดงโดย กิตติศักดิ์ ชีวาสัจจาสกุล
ละครเรื่องนางทาส ผลิตโดย บริษัท ทีวีซีน แอนด์ พิคเจอร์ จำกัด
ละครเรื่องนางทาส ออกอากาศทุกวันจันทร์-อังคาร เวลา 20.20 น.
ติดตามชมละครเรื่องนางทาสได้ทางไทยทีวีสีช่อง 3
ที่มา ไทยรัฐ