อ่านละครเรื่อง นางทาส ตอนที่ 13 วันที่ 11 มิ.ย.59

อ่านละครเรื่อง นางทาส ตอนที่ 13 วันที่ 11 มิ.ย.59

“เปล่าดอก แม่สาลี่ทำให้ฉันกิน ฉันจะไม่ดีใจได้อย่างไรกัน”

ท่าทีโอนอ่อนของสามี ทำให้สาลี่ย่ามใจมาก แต่ไม่ทันปรนนิบัติให้ชื่นใจ และหาทางล้วงความลับราชการตามหวัง พระยาสีหโยธินก็ผลุนผลันไปหาแย้มเสียก่อน เมื่อได้ยินว่าเย็นถูกบุญมีใช้หางกระเบนเฆี่ยนปางตาย!

ย็นยังไม่ได้สติ เลยถูกนำตัวไปรักษาบนเรือนใหญ่ตามคำสั่งของแย้ม เมื่อพระยาสีหโยธินมาถึง แรมเลยฟ้องว่าบุญมีทำตัวกร่างและบ้าอำนาจ จับเย็นมาเฆี่ยนโดยไม่ไต่สวน

“แค่สงสัย...ก็ถึงกับใช้หางกระเบนเฆี่ยนเชียวรึ พยานหลักฐานกระไรก็ไม่มี แม่บุญมีทำเกินไปแล้ว”



ท่าทางโมโหของสามี ทำให้แย้มอดหมั่นไส้ไม่ได้

“ถ้าจำไม่ผิด เมื่อหลายปีก่อน สร้อยข้อเท้าลูกแดงหาย ท่านเจ้าคุณก็เฆี่ยนโบยเย็นเหมือนกันไม่ใช่รึเจ้าคะ”

พระยาสีหโยธินเถียงไม่ออก เพราะแย้มพูดถูกทุกอย่าง และเหตุการณ์นี้ก็ไม่ใช่ความผิดของเย็น แดงต่างหากที่เป็นคนผิด เล่นสนุกจนทำน้องชายตกน้ำ แย้มเห็นดังนั้นเลยคิดสั่งสอนบุญมี โดยยืมมือสามี ด้วยการแสดงท่าทีเมตตากับเย็นจนเขาทนความรู้สึกผิดไม่ไหว ต้องแล่นไปเอาเรื่องบุญมีถึงเรือน

และวิธีไถ่โทษของท่านเจ้าคุณ คือยึดเรือนสาลี่คืน ทำให้บุญมีเจ็บใจมาก แต่ยังพยายามขอให้สามีเปลี่ยนใจ

“ฉันเคยกราบเรียนแล้วว่าพ่อรุ่งโตขึ้นทุกวัน เรือนนี้มันคับแคบเกินไปค่ะ”

พระยาสีหโยธินมองมาด้วยแววตาเย็นชา ตอกเสียงเข้ม “ไม่ใช่ว่าต้องการหักหน้าแม่สาลี่รึ...ใช่ว่าฉันรู้ไม่เท่า แต่ฉันเห็นว่าแม่สาลี่ผิดจริง จึงไม่ทัดทานกระไร แต่ตอนนี้ฉันเห็นว่าแม่บุญมีควรอยู่เรือนนี้มากกว่า ผู้ใดทำผิดก็ควรต้องรับโทษไม่ต่างกัน พูดเท่านี้คงเข้าใจ ไม่ต้องให้ฉันแจกแจงความผิดอีกกระมัง!”

ooooooo

แม้ว่าแผนหักหน้าสาลี่จะพังไม่เป็นท่า แต่แผนการใหญ่จะทำลายศักดิ์ศรีและชีวิตของพระยาสีหโยธินของบุญมีกับบุญมายังดำเนินต่อไป โดยไม่มีใคร...แม้แต่พระมหาเทพและสาลี่จะล่วงรู้

แต่โชคก็ไม่เข้าข้างบุญมีเหมือนทุกครั้ง เพราะไม่กี่เดือนต่อมา แอบซึ่งสะกดรอยตามคนหน้าเหมือนเที่ยงไป โดยไม่มีใคร...แม้แต่พระมหาเทพและสาลี่จะล่วงรู้

แต่โชคก็ไม่เข้าข้างบุญมีเหมือนทุกครั้ง เพราะไม่กี่เดือนต่อมา แอบซึ่งสะกดรอยตามคนหน้าเหมือนเที่ยงไป จนได้พบว่าอดีตทาสหนุ่มที่ตนหลงรักมานาน มีสัมพันธ์บางอย่างกับบุญมี!

สาลี่ไม่อยากเชื่อหู แต่แอบก็ยืนยันกับสิ่งที่เห็นด้วยความมั่นใจ

“สาบานเลยเจ้าค่ะ บ่าวก็ไม่อยากจะเชื่อ แต่เห็นเต็มสองตา จะไม่เชื่อก็ไม่ได้”

“นังบุญมีมันคิดอย่างไร ถึงได้ติดต่อกับอ้ายเที่ยง หรือมันวางแผนชั่วกระไรอยู่”

“แต่มีจับมือถือแขนกันด้วยนะเจ้าคะ หรือว่าพี่เที่ยงกับนังบุญมีจะ...”

“หุบปากเลยนังแอบ! นังบุญมีมันมีลูกกับท่านเจ้าคุณแล้ว เรื่องจะใฝ่ต่ำทิ้งผัวพระยาไปหาอ้ายเที่ยง มีแต่คนโง่เง่าอย่างอีเย็นเท่านั้นดอกวะ เอ็งมันหึงหวงอ้ายเที่ยงจนตามืดตามัว เห็นใกล้ผู้หญิงคนไหนเป็นไม่ได้”

“ข้าก็หาเรื่องด่าไปอย่างนั้น จะยึดถือเป็นจริงจังไม่ได้ดอก”

“แล้วถ้าเป็นเรื่องจริงเล่าเจ้าคะ บ่าวกล้าเอาหัวเป็นประกัน ว่าที่บ่าวเห็น ไม่ใช่แค่นายกับบ่าวแน่ๆเจ้าค่ะ”

“ถ้าเป็นเช่นนั้นจริง ก็ได้เพลาที่ข้าจะเอาคืน แค้นเมื่อครั้งนังกลอย แลที่อีบุญมีทำไว้กับข้า ข้าไม่มีวันลืมดอก!”

บุญมียังไม่รู้ตัวว่าจะถูกแฉความลับ มัวมีความสุขที่ได้เห็นเที่ยงแสดงความรักต่อรุ่ง แม้จะกอดจูบหรือมาให้เห็นตัวเป็นๆไม่ได้ แต่แค่ได้เห็นและได้แอบมองลูกชายจากมุมไกลๆก็พอแล้ว

“เอ็งรักลูกเหลือเกินนะ”

“มีพ่อแม่ที่ไม่รักลูกด้วยหรือขอรับ แลเพราะรัก กระผมถึงไม่อยากให้คุณบุญมีใช้พ่อรุ่งเป็นเครื่องมือแก้แค้น”

แม้เขาจะพูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ไม่บ่งบอกอารมณ์ขุ่นเคืองเหมือนเคย แต่บุญมีก็หัวเสีย และเกือบมีปากเสียงกันอีกครั้ง ถ้าม้วนจะไม่โวยวายขึ้นก่อน ว่ารุ่งตัวรุมๆเหมือนจะเป็นไข้!

ทุกคนในเรือนพระยาสีหโยธินวุ่นวายกันใหญ่ เพราะไม่ใช่แค่รุ่งที่เป็นไข้ แต่แดงก็อาการไม่ค่อยดี ตัวร้อนมาหลายวันแล้ว พระยาสีหโยธินร้อนใจมาก แล้วก็ได้ตกใจหน้าซีด เมื่อเห็นว่ามีตุ่มแดงๆขึ้นบริเวณมุมปากลูกสาวคนโต

เมื่อบุญมีรู้เรื่องอาการของแดง ก็ร้อนรนมาก ตีโพยตีพายราวกับคนบ้า กลัวลูกชายหัวแก้วหัวแหวนจะเป็นฝีดาษ พระยาสีหโยธินเลยต้องตามหมอมาตรวจสองพี่น้อง แต่ก็ยังไม่ได้เรื่อง ต้องรออีกสองสามวันอาการจึงจะชัด

แต่บุญมีก็ไม่วางใจ อยากให้สามีหาวิธีรักษาอื่นบ้าง “ท่านเจ้าคุณเคยให้หมอฝาหรั่งมารักษาอาการคุณแดงไม่ใช่หรือเจ้าคะ ไปตามมาอีกซีเจ้าคะ พวกฝาหรั่งมียาดีๆมาก ต้องรักษาพ่อรุ่งได้แน่”

พระยาสีหโยธินถอนใจยาว “มิใช่ฉันไม่คิด แต่อาการยังไม่สำแดง ถึงตามมาก็ไม่มีใครรักษาได้ดอก แม่บุญมีอดใจรอสักสองสามวัน ให้รู้แน่ก่อนเถิดว่าพ่อรุ่งป่วยเป็นกระไร”

“มัวแต่รอๆ หากพ่อรุ่งเป็นกระไรขึ้นมา จะทำอย่างไรเล่าเจ้าคะ นี่ดีนะที่คุณแดงก็ล้มป่วยด้วย หากพ่อรุ่งป่วยคนเดียว คงทอดทิ้งไม่ไยดีไปแล้ว ถึงเป็นลูกชาย แต่ไม่ใช่ลูกคุณหญิง ใครเล่าจะสนใจ!”

ooooooo

บุญมีไม่ใช่คนเดียวที่ประสาทเสียเพราะเป็นห่วงลูก เย็นก็กระวนกระวายไม่แพ้กัน จนต้องบากหน้าไปขอร้องอดีตสามี ให้ตนมีโอกาสดูแลแดงบ้าง พระยาสีหโยธินถึงกับอึ้ง นึกไม่ถึงว่าอดีตเมียน้อยคนโปรดจะรักลูกตนขนาดนี้

“เมตตาบ่าวด้วยเถิดเจ้าค่ะ บ่าวอยากจะดูแลคุณแดงจริงๆ ให้บ่าวทำเถิดนะเจ้าคะ”

“แล้วหากลูกแดงเป็นฝีดาษขึ้นมาจริงๆ เอ็งไม่กลัวติดรึ”

“ไม่กลัวเจ้าค่ะ ต่อให้ตาย บ่าวก็ไม่กลัว ขอเพียงได้อยู่ดูแลใกล้ชิดคุณแดงเท่านั้นเจ้าค่ะ”

น้ำใจและความดีของเธอ ทำให้ท่านเจ้าคุณพูดไม่ออกไปอึดใจ ก่อนจะตัดสินใจอนุญาต

“แต่คืนนี้มีคนดูแลแล้ว วันพรุ่งเอ็งค่อยขึ้นไปเถิด”

แม้หมอจะสั่งให้รอดูอาการของลูกทั้งสอง แต่พระยาสีหโยธินก็ร้อนใจมาก ต้องแล่นไปหาหมอฝรั่งแต่เช้าของวันต่อมา เพื่อขอปันยามาบรรเทาอาการ แต่โชคไม่ดีนัก เพราะเกิดโรคระบาดนอกเมือง หมอฝรั่งเลยไม่อยู่ แถมยาที่พอจะช่วยบรรเทาไข้ของแดงกับรุ่งได้ ก็เหลือพอสำหรับเจ็ดวันเท่านั้น!

เพราะยามีจำกัด ทำให้บุญมีเต้นผาง เรียกร้องจากสามีให้ยกยาทั้งหมดให้ลูกชาย แรมเดือดร้อน แทนแดง พยายามจะยื้อแย่งยามาให้ แต่ก็ถูกม้วนขวางไว้ จนเกือบจะกลายเป็นเหตุวิวาทกลางเรือน

แย้มทนไม่ไหว เอ็ดลั่น “หยุดประเดี๋ยวนี้ ฉันกับท่านเจ้าคุณไม่ใช่หัวหลักหัวตอ อย่ามาตบตีบนเรือนนี้เชียวนะ”

บุญมีชะงัก แต่ยังสวนอย่างไม่ยอมแพ้ “ถ้ากระนั้น...คุณหญิงก็ดูแลคนของคุณหญิงให้ดีซีเจ้าคะ เป็นขี้ข้า...แต่มาต่อปากต่อคำกับเจ้านาย มันส่อถึงการปลูกฝังสั่งสอนมานะเจ้าคะ”

แย้มต้องระงับอารมณ์อย่างเต็มที่ พระยาสีหโยธินเข้าใจดี เลยพยายามจะไกล่เกลี่ย

“หยุดทะเลาะกันทุกคนน่ะล่ะ ลูกกำลังเจ็บป่วย ยังมาทะเลาะเบาะแว้งกันเองอีก”

“ท่านเจ้าคุณต้องมอบยาให้พ่อรุ่งบรรเทาพิษไข้ซีเจ้าคะ พ่อรุ่งเป็นลูกชาย เป็นผู้สืบตระกูลนะเจ้าคะ”

แย้มต้องระงับอารมณ์อย่างเต็มที่ พระยาสีหโยธินเข้าใจดี เลยพยายามจะไกล่เกลี่ย

“หยุดทะเลาะกันทุกคนน่ะล่ะ ลูกกำลังเจ็บป่วย ยังมาทะเลาะเบาะแว้งกันเองอีก”

“ท่านเจ้าคุณต้องมอบยาให้พ่อรุ่งบรรเทาพิษไข้ซีเจ้าคะ พ่อรุ่งเป็นลูกชาย เป็นผู้สืบตระกูลนะเจ้าคะ”

“ขึ้นชื่อว่าลูก ฉันก็รักเท่ากันทุกคน ไม่แบ่งว่าชายหญิงดอก แม่บุญมีอย่าใช้คำว่าลูกชายมาต่อรองเลย”

พูดจบก็สั่งให้แบ่งยาเป็นสองส่วนเท่าๆกัน แต่บุญมีกับม้วนก็ยังไม่พอใจ จนแย้มต้องโพล่งออกไป

“หมอก็บอกแล้วว่าอีกสองสามวัน อาการสำแดงออกมาชัด ก็ปรุงยารักษาได้ ได้ยาบรรเทาเท่านี้ ก็ถือว่าพอดีไม่ใช่รึ แลลูกฉันก็ได้เท่ากัน ไม่มีผู้ใดได้เปรียบเสียเปรียบดอก”

บุญมีขบกรามแน่น เจ็บใจที่แย่งยามาให้ลูกชายไม่ได้ แต่ก็ทำกระไรไม่ได้มาก เพราะแย้มคงไม่ยอมเฉยแน่ และเมื่อสาลี่กับแอบทราบเรื่องเหตุวิวาทบนเรือนใหญ่ ก็หัวเราะชอบใจ

อ่านละครเรื่อง นางทาส ตอนที่ 13 วันที่ 11 มิ.ย.59

ละครเรื่องนางทาส บทประพันธ์โดย วรรณสิริ
ละครเรื่องนางทาส บทโทรทัศน์โดย บทกร
ละครเรื่องนางทาส กำกับการแสดงโดย กิตติศักดิ์ ชีวาสัจจาสกุล
ละครเรื่องนางทาส ผลิตโดย บริษัท ทีวีซีน แอนด์ พิคเจอร์ จำกัด
ละครเรื่องนางทาส ออกอากาศทุกวันจันทร์-อังคาร เวลา 20.20 น.
ติดตามชมละครเรื่องนางทาสได้ทางไทยทีวีสีช่อง 3
ที่มา ไทยรัฐ