อ่านละครเรื่อง นางทาส ตอนที่ 13 วันที่ 12 มิ.ย.59

อ่านละครเรื่อง นางทาส ตอนที่ 13 วันที่ 12 มิ.ย.59

บุญมีขบกรามแน่น เจ็บใจที่แย่งยามาให้ลูกชายไม่ได้ แต่ก็ทำกระไรไม่ได้มาก เพราะแย้มคงไม่ยอมเฉยแน่ และเมื่อสาลี่กับแอบทราบเรื่องเหตุวิวาทบนเรือนใหญ่ ก็หัวเราะชอบใจ

“สาแก่ใจอีแอบเหลือเกินเจ้าค่ะ มิคิดเลยว่าจะได้เห็นกัดกันราวกับหมาแย่งกระดูกก็ไม่ปาน”

“เอ็งก็เปรียบเสีย หากอีนังบุญมีหรือคุณหญิงได้ยินเข้าคงไม่แคล้วส่งเอ็งไปอยู่เรือนขังทาสเป็นแน่”

แอบเหยียดยิ้ม จีบปากจีบคอ “ก็มันจริงนี่เจ้าคะ นี่ถ้าไม่เห็นแก่ว่าเป็นเด็กตัวเท่าเมี่ยง บ่าวอยากจะแช่งให้เป็นหนักกว่านี้อีกเจ้าค่ะ จะได้เห็นคนทุรนทุรายกันมากกว่านี้”



“ไม่แช่งน่ะดีแล้ว เอ็งอย่าลืมว่าอ้ายเด็กสองคนนี่อาจจะเป็นฝีดาษก็เป็นได้ เกิดเข้าตัวมาจะทำอย่างไร แค่ต้องอยู่เรือนเดียวกันข้าก็ขยะแขยงเต็มทนแล้ว”

“จริงเจ้าค่ะ...บ่าวเคยเห็นคนเป็นฝีดาษ ต่อให้รอดตายก็มีแผลเป็นทั้งตัว น่ากลัวเหลือเกินเจ้าค่ะ”

สองนายบ่าวคงนินทาแย้มกับบุญมีสนุกปากกว่านี้ ถ้าเย็นจะไม่ผ่านมาก่อน สาลี่อดไม่ได้ กระแซะถามด้วยความอยากรู้ และก็ถึงกับอึ้ง เมื่อได้ยินว่าอดีตเมียน้อยคนโปรดอาสาไปดูแลแดงบนเรือนใหญ่...

ooooooo

เย็นไม่สนใจสายตาสงสัยของสาลี่ มุ่งหน้าขึ้นเรือนใหญ่เพื่อดูแลลูกสาวคนเดียว แย้มถอนใจยาว ก่อนจะเปรยปลงๆ ถึงเสียงลือหนาหูว่าแดงอาจเป็นฝีดาษ

“ยังไม่รู้ว่าเป็นจริงหรือไม่กลัวกันเสียยกใหญ่...ระหว่างนี้ที่ยังไม่รู้โรคแน่ชัด หมอท่านกำชับนักว่าคนดูแลต้องระมัดระวังให้จงหนัก เพื่อมิให้ตนติดโรคหรือแพร่โรคออกไป ทุกครั้งที่เย็นกลับออกไป ต้องอาบน้ำอาบท่าให้สะอาด แลเสื้อผ้าทั้งของเย็นแลของลูกแดง เมื่อผลัดเปลี่ยนใหม่แล้ว ก็ต้องเผาของเก่าทิ้งเสียให้สิ้น”

เย็นก้มหน้ารับคำ ตั้งอกตั้งใจดูแลแดงอย่างดีจนแย้มอดหวั่นไม่ได้ กลัวสายใยระหว่างแม่ลูกจะทำให้สถานะของเธอสั่นคลอน แต่ก็ไม่มีทางเลือกมากนัก เวลานี้คงไม่มีใครดูแลแดงได้ดีกว่าเย็นอีกแล้ว

ขณะที่แดงได้รับการดูแลอย่างดี รุ่งกลับถูกละเลยและรังเกียจ เพราะม้วนกลัวติดโรค บุญมีเห็นท่าทางกระย่องกระแย่งเหมือนไม่เต็มใจจะปรนนิบัติลูกชายก็โมโหมาก เอ็ดลั่น

“ทำกระไรของเอ็งอีม้วน! เปลี่ยนเสื้อให้พ่อรุ่งเช่นนี้ แล้วเมื่อใดจะเสร็จ”

“พุทโธ่...คุณบุญมีเจ้าขา บ่าวก็ทำเต็มที่แล้วนะเจ้าคะ แต่...”

ท่าทางอึกๆ อักๆ ของบ่าวคนสนิทยิ่งทำให้บุญมีเดือดจัด แหวเสียงเข้ม

“แต่เอ็งรังเกียจลูกข้า กลัวติดโรคใช่หรือไม่ อีเนรคุณ! รังเกียจนายตัวเอง เลี้ยงเสียข้าวสุกนัก”

“คุณหนูรุ่งเริ่มมีตุ่มขึ้นที่ปาก ที่มือแล้วนะเจ้าคะ เหมือนคนเป็นฝีดาษไม่มีผิด บ่าวกลัวว่า...”

“อีปากเน่า! ลูกข้าต้องไม่เป็นโรคอุบาทว์อัปรีย์เช่นนั้น เอ็งกล้าแช่งลูกข้ารึอีม้วน”

แหวจบก็ตบตีบ่าวคนสนิทพัลวัน ก่อนจะผละจากเรือนกลางดึกเพื่อปรึกษาพี่ชายกับชู้รักว่าควรรักษารุ่งด้วยวิธีใด บุญมาเสนอจะให้ซินแสนอกเมืองรักษา ส่วนเที่ยงจะไปเชิญขรัวตาซึ่งได้ยินชื่อเสียงมานานไปดูอาการลูกชาย บุญมีซาบซึ้งใจมาก แม้จิตใจจะโหดเหี้ยม แต่ก็รักลูกมาก ไม่อยากให้เป็นอะไรเลยจริงๆ

แม้จะตกปากรับคำให้เย็นดูแลแดงได้ แต่พระยา–สีหโยธินก็ยังไม่วางใจ ชนักปักหลังในอดีตทำให้ระแวง กลัวเธอผูกใจเจ็บแล้วมาลงกับลูกสาว แต่เขาก็ต้องตะลึง เมื่อได้เห็นว่าเย็นทุ่มเทและเอาใจใส่แดงมากแค่ไหน

แย้มเห็นสามีมีท่าทีอ่อนลงกับเย็น และเหมือนจะรู้สึกดีด้วยซ้ำ ก็ยิ่งเครียด แค่สายสัมพันธ์แม่ลูกก็ทำให้ลำบากใจแล้ว หากมีเรื่องสามีอีก คงไม่รู้จะทำตัวเช่นไร...

หลังจากปรึกษากับบุญมาและเที่ยง บุญมีก็ขนยาขนานต่างๆ มารักษาลูกชาย หวังให้หายจากไข้ แต่ก็ทำได้แค่ให้อาการบรรเทาชั่วครั้งชั่วคราว แถมมีเรื่องวิวาทไม่เว้นแต่ละวัน โดยเฉพาะระหว่างแรมกับม้วนที่ต้องการแย่งยาบรรเทาไข้มาให้คุณหนูของตน สาลี่กับแอบได้แต่เฝ้าดูด้วยความสะใจ

“สนุกขึ้นทุกวันนะเจ้าคะ บ่าวอยากรู้เหลือเกิน ว่าวันพรุ่งจะเกิดกระไรขึ้นบ้าง”

“เหลือจะเดาแล้วนังแอบ เพลานี้กระไรก็เกิดได้ แม้แต่คุณหญิงลงไปตบนังบุญมีแย่งยา ข้าก็เชื่อว่าเป็นได้เลย”

“จริงเจ้าค่ะ แหม...อยู่บนภูดูเสือกัดกันนี่มันสนุกเหลือเกินนะเจ้าคะ”

“จะให้สนุกกว่านี้ ถ้ากัดกันจนตายทั้งคู่!”

ooooooo

นอกจากสาปแช่งให้แย้มกับบุญมีตีกันจนตายแล้ว สาลี่ยังไม่ลืมภารกิจสำคัญ แอบคัดลอกเอกสารลับของสามีไปให้พระมหาเทพ แลกกับเงินจำนวนไม่น้อย โดยไม่ลืมคัดลอกอีกส่วนไว้เหมือนเคย เผื่อคุณพระหนุ่มคิดไม่ซื่อ

พระยาสีหโยธินไม่ทันระวังตัว มัวเป็นห่วงลูกรักทั้งสอง จนเมื่อแดงทำท่าว่าอาการจะดีขึ้นเพราะมีเย็นคอยดูแลอย่างดีมาตลอดหลายวัน เขาถึงเบาใจได้บ้าง และเมื่อหมอมาตรวจในอีกไม่กี่วันต่อมา ก็ถึงกับถอนใจอย่างโล่งอก เพราะผลตรวจออกมาแล้วว่าแดงไม่ได้เป็นฝีดาษ เป็นแค่โรคซางเท่านั้น

“อาการดูน่ากลัว แต่รักษาไม่ยากนัก ถ้าโชคไม่ร้ายจริงๆ ร้อยคนจะตายสักหนึ่งเท่านั้นขอรับ”

คำว่าตายทำให้แย้มยังระแวง จนหมอต้องยืนยันว่าแดงหายขาดแน่

“ไม่ต้องกังวลขอรับ เพราะที่ผ่านมาได้ดูแลเป็นอย่างดี จนน่าจะพ้นช่วงอันตรายไปแล้วขอรับ”

เย็นได้ยินว่าลูกจะหายแน่นอนก็ยิ้มกว้าง พลอยทำให้ทุกคนยินดีไปด้วย โดยเฉพาะพระยาสีหโยธิน ซาบซึ้งและรู้สึกดีกับเธอมากที่ช่วยดูแลลูกสาวอย่างดีมาตลอดหลายวัน

แย้มเห็นท่าไม่ดี เลยตัดไฟแต่ต้นลมด้วยการสั่งให้เย็นกลับไปพัก และดูแลฟัก ส่วนแดง...จะให้แรมกับคนอื่นผลัดกันดูแลแทน พร้อมมอบเงินรางวัลให้จำนวนหนึ่ง โดยจงใจให้สามีเห็น จะได้ไม่ถลำใจไปกับเย็นอีก สถานะ เมียหลวงของเธอจะได้มั่นคง และไม่มีกระไรมาสั่นคลอนได้อีกแล้ว

พระยาสีหโยธินไม่มีเวลามาใคร่ครวญเรื่องเย็นดูแลแดงเพราะเงินหรือเพราะสาเหตุอื่น มัวหัวเสีย เมื่อบุญมีดื้อรั้นและทิฐิ จะไม่ยอมให้หมอดูอาการของรุ่ง

“อย่างไรท่านหมอก็มาแล้ว ก็ให้ดูอาการพ่อรุ่งเสียหน่อย จะเป็นกระไรเล่า”

“เพิ่งมาดูอาการหลังจากที่ไปดูคุณแดงมาก่อนน่ะหรือเจ้าคะ ถ้าพ่อรุ่งอาการหนัก ก็คงตายไปแล้วเจ้าค่ะ”

“นี่แม่บุญมีโกรธเคืองฉัน เพียงเรื่องแค่รักษาก่อนรักษาหลังนี้น่ะรึ บ้ากันไปใหญ่แล้ว”

“เรื่องแค่นี้หรือเจ้าคะ พ่อรุ่งเป็นลูกชายคนเดียวของท่านเจ้าคุณ แต่กลับพาหมอมารักษาหลังลูกสาว อย่างนี้ก็เท่ากับเห็นพ่อรุ่งไม่สำคัญ แล้วยังต้องพูดกระไรกันอีกเจ้าคะ”

“จะเอาอย่างนั้นก็ได้ เมื่อพูดกันไม่รู้เรื่อง ฉันก็คร้านจะอธิบายเหมือนกัน!”

หมอหน้าเสีย ใจจริงอยากจะขอดูอาการของรุ่ง เพราะเห็นว่ากินยาหลายขนาน อาจทำให้ฤทธิ์ยาตีกันเอง แต่สีหน้าขึงขังของบุญมีก็ทำให้ไม่กล้าขัด ม้วนเห็นว่า

รุ่งยังไม่หายดี เลยพยายามจะกล่อมเจ้านายสาวอีกแรง

“คุณบุญมีเจ้าขา ถึงคุณหนูรุ่งจะอาการดีขึ้นมาก แต่ก็น่าจะให้หมอตรวจสักหน่อยนะเจ้าคะ แลทำเช่นนี้ มีแต่จะทำให้ท่านเจ้าคุณเคืองเอานะเจ้าคะ”

“เอ็งมันไม่รู้กระไร ข้าจงใจทำเพื่อให้ท่านเจ้าคุณสำนึก ว่าต้องเห็นลูกชายข้าสำคัญกว่าทุกคน แลถึงท่านเจ้าคุณจะโกรธเคืองก็ไม่นานดอก เพราะท่านเจ้าคุณรักพ่อรุ่งนัก อีกสองสามวันก็ต้องมางอนง้อข้าแล้ว”

“เป็นเช่นนี้เอง ช่างเฉลียวฉลาดเหลือเกินเจ้าค่ะ...คุณบุญมี”

บุญมีไม่มีทางรู้เลยว่าความรั้นของตนจะก่อให้เกิดผลเสียแค่ไหน แต่เที่ยงรู้ และสังหรณ์ว่าอาจเกิดเรื่องไม่ดีกับลูกชายคนเดียว บุญมาก็พอเดาท่าทีตึงเครียดนั้นได้ เลยแอบสะกดรอยตามเที่ยงมาจนถึงเรือนพระยาสีหโยธิน

“ข้าไม่เห็นเอ็งที่โรงฝิ่น ก็รู้แล้วว่าเอ็งต้องมาที่นี่ เอ็งก็รู้ว่าบ่าวไพร่เรือนนี้จำเอ็งได้ทุกคน ยังจะเสี่ยงอีกทำไม”

“ฉันห่วงลูก ห่วงจนกินไม่ได้นอนไม่หลับ อยากรู้เหลือเกินว่าอาการลูกเป็นอย่างไร”

“ต้องดีขึ้นซีวะ สรรหายาดีมาให้กินขนาดนี้ แลหากอาการทรุดลง น้องข้าก็ต้องแจ้นมาแล้ว เอ็งอย่ากังวลเลย”

เที่ยงละล้าละลัง อยากดูให้แน่ใจว่ารุ่งหายดี แต่บุญมาก็ส่งสายตาดุดันมาให้ พร้อมขู่

“อย่าให้ข้าต้องย้ำ ว่าพวกเรากำลังทำกระไรอยู่ ถ้าสิ่งที่ข้ากับน้องพากเพียรทำมาต้องสูญเปล่าเพราะเอ็ง ข้าไม่เอาเอ็งไว้แน่ แลลูกเอ็งก็ต้องพลอยตกระกำลำบากไปด้วย คิดรึ...ว่าอ้ายเจ้าคุณรู้แล้วจะเลี้ยงดูลูกชู้สืบไป”

เที่ยงนิ่งไปอึดใจ ก่อนจะตอบตกลง “นายบุญมาไม่ต้องขู่ฉันดอก ฉันยอมกลับแล้ว”

ooooooo

อ่านละครเรื่อง นางทาส ตอนที่ 13 วันที่ 12 มิ.ย.59

ละครเรื่องนางทาส บทประพันธ์โดย วรรณสิริ
ละครเรื่องนางทาส บทโทรทัศน์โดย บทกร
ละครเรื่องนางทาส กำกับการแสดงโดย กิตติศักดิ์ ชีวาสัจจาสกุล
ละครเรื่องนางทาส ผลิตโดย บริษัท ทีวีซีน แอนด์ พิคเจอร์ จำกัด
ละครเรื่องนางทาส ออกอากาศทุกวันจันทร์-อังคาร เวลา 20.20 น.
ติดตามชมละครเรื่องนางทาสได้ทางไทยทีวีสีช่อง 3
ที่มา ไทยรัฐ