อ่านละครเรื่อง นางทาส ตอนที่ 14 วันที่ 13 มิ.ย.59

อ่านละครเรื่อง นางทาส ตอนที่ 14 วันที่ 13 มิ.ย.59

เพราะความดื้อรั้นและทิฐิของบุญมีแท้ๆ ทำให้รุ่งอาการเพียบหนัก ลมหายใจร่อแร่เต็มที บุญมีร้อนใจมาก แล่นไปตามสามีและสั่งให้คนตามหมอมาตรวจ เลยได้ฟังข่าวร้ายอันน่าตกใจ

“คุณหนูอาการหนักมากแล้วขอรับ อันที่จริง... คุณหนูเป็นโรคซางจรเหมือนคุณหนูผู้หญิง รักษาไม่ยากนัก แต่ดูแลผิดวิธี ทำให้ทรุดลง แลยังกินยามากเกินไป ฤทธิ์ยา ขัดกันจนทำลายร่างกาย ยากจะเยียวยาแล้วขอรับ”

บุญมีร้องไห้โฮแทบขาดใจ ก่อนจะตั้งสติได้ อาละวาดใส่หมอ ขู่ให้หาทางรักษาให้ได้ พระยาสีหโยธินต้องช่วยปรามและห้ามไว้ รู้ดีว่าคงทำอะไรไม่ได้มากแล้ว และรุ่งคงจะจากไปในไม่ช้า



พระยาสีหโยธินเฝ้ามองสภาพลูกชายคนเล็กด้วยแววตาอาลัย เสียใจสุดซึ้งที่จะต้องสูญเสียทายาทเพราะโรคร้าย เย็นตื่นเช้ามืดไปทำงานตามปกติ ผ่านมาเห็นอดีตสามีนั่งเหม่อตรงศาลาริมน้ำ ก็อดไม่ได้จะไปนั่งเป็นเพื่อน

เย็นพอจะเข้าใจความรู้สึกเขาดี แต่ก็เลือกจะไม่พูดปลอบ นอกจากนั่งคุกเข่าเงียบๆ

“ทำไมไม่พูดกระไร”

“บ่าวคิดว่าท่านเจ้าคุณอยากอยู่เงียบๆมากกว่าเจ้าค่ะ ถ้าท่านเจ้าคุณอยากได้ยินเสียงบ่าว ก็คงถามเองเจ้าค่ะ”

“แล้วไม่อยากรู้รึ ว่าทำไมฉันมานั่งที่นี่”

“ไม่เจ้าค่ะ บ่าวเป็นบ่าว มีหน้าที่รับใช้ ไม่ใช่ตั้งคำถามกับผู้เป็นนายเจ้าค่ะ”

“อย่าเรียกตัวเองว่าบ่าวเลยเย็น ฉันไม่อยากได้ยิน... เข้ามาใกล้ๆฉันสิ”

เย็นลังเล แต่ก็ถูกเขาบังคับจับไว้ให้ยืนเสมอกันจนได้

“ฉันจำได้...ว่าครั้งแรกที่เราเจอกัน เย็นนั่งอยู่ที่ฉันนั่ง แลเย็นกำลังเป่าขลุ่ยใบไม้อยู่ ฉันจำได้ ไม่มีวันลืม”

แววตาอ่อนแสงและท่าทางเหมือนคนหมดแรงของเขา ทำให้เย็นใจอ่อนยวบ ตัดสินใจยกมือโอบเขาตอบ ตอนเขาร่ำไห้อย่างสุดกลั้น ที่ต้องสูญเสียลูกชายคนเล็กอย่างไม่มีวันหวนคืน...

รุ่งจากไปจริงๆในเวลาต่อมา บุญมีเสียใจมาก ทั้งเพราะในฐานะแม่ และเพราะแผนร้ายที่วางไว้ล่มไม่เป็นท่า พระยาสีหโยธินกับแย้มก็เสียใจกับการสูญเสียรุ่งไม่ต่างกัน คงมีเพียงสาลี่ที่สะใจมาก แต่ยังแสร้งตีหน้าเศร้าโศก ร้องไห้สะอึกสะอื้นราวกับจะตายตามคุณหนูตัวน้อยไป

แอบก็แกล้งมารยาเสียใจไปกับเจ้านายด้วย “อย่าเสียใจไปเลยเจ้าค่ะแม่คุณของบ่าว...คุณหนูรุ่งทำบุญมาแค่นี้ มิเช่นนั้น...ไหนเลยจะดลใจให้คุณบุญมีดื้อรั้นไม่ฟัง คำหมอ จนคุณหนูรุ่งต้องตายเล่าเจ้าคะ”

“จริงของเอ็ง แม่ทำร้ายลูกแท้ๆ ถ้าแม่บุญมีไม่ดื้อรั้นเอาแต่ใจ พ่อรุ่งคงหายเหมือนคุณแดง ไม่ต้องตายดอก”

พระยาสีหโยธินกับแย้มมองหน้ากันเครียดๆ ก่อนที่ฝ่ายแรกจะปรามสาลี่ ไม่ให้พูดอะไรให้สะเทือนใจกันไปกว่านี้ แต่เมียน้อยคนสวยก็ไม่สำนึก แถมยุแยงอีกต่างหากว่าบุญมีหายตัวไป ทั้งที่ลูกชายเพิ่งตาย!

ooooooo

บุญมีไม่ได้ไปเฝ้าศพลูกชาย เพราะรีบไปแจ้งข่าวร้ายแก่ชู้รักและพี่ชาย พร้อมฉวยโอกาสยั่วยุและปั่นหัวทั้งสองหนุ่มให้อาฆาตแค้นหนักกว่าเก่า ที่รุ่งต้องตายโดยไม่มีใครเหลียวแล

“ท่านเจ้าคุณเห็นว่าพ่อรุ่งเป็นลูกเมียน้อย จึงไม่ใส่ใจ ปล่อยให้พวกเรารักษากันเองตามมีตามเกิด แต่กลับให้หมอไปดูแลรักษาคุณแดงอย่างดี จนตอนนี้...คุณแดงอาการดีขึ้นมากแล้ว แต่พ่อรุ่งกลับ...”

บุญมาเดือดดาลมาก “อ้ายชาติชั่ว! ไหนยกหางตัวเองว่าเป็นคนเที่ยงธรรม ที่แท้ก็มือถือสากปากถือศีล”

บุญมีเห็นท่าพี่ชายก็สาแก่ใจยิ่งนัก รีบยุชู้รักให้คลั่งกว่าเดิม “อ้ายเที่ยง...ข้ารู้ว่าเอ็งรู้สึกผิดต่อท่านเจ้าคุณเพราะข้า แต่ท่านเจ้าคุณลำเอียง จนทำให้ลูกของเราต้องตาย เอ็งจะไม่แก้แค้นแทนลูกบ้างเลยรึ...”

ยุเสร็จบุญมีก็รีบกลับเรือน ฟักซึ่งแอบสะกดรอยตามมาตลอด ได้แต่มองตามด้วยแววตาเคียดแค้น และอดไม่ได้ต้องแจ้นไปฟ้องนมแสง ถึงวีรกรรมชั่วช้าของบุญมี

นมแสงถอนใจยาว เอ่ยเสียงเครียด “จะหาว่าฉันใจดำก็ได้ แต่นี่เป็นโอกาสดีในรอบหลายปีที่เราจะกระชากหน้ากากแม่บุญมี ถ้าปล่อยผ่านไป ก็คงไม่มีโอกาสอีกแล้ว”

“คุณนมจะเปิดเผยเรื่องคุณบุญมีในช่วงงานศพคุณหนูรุ่งหรือเจ้าคะ”

“ที่แล้วมา แม่บุญมีรอบคอบนัก ปีหนึ่งจะเลือกตอนท่านเจ้าคุณไปราชการหัวเมือง แล้วหลบไปพบอ้ายเที่ยงสักสองสามครา แลยังมีพี่ชายเป็นเจ้าของโรงฝิ่นคอยช่วยเหลืออีก ทำให้เราทำกระไรไม่ถนัดนัก แต่ในงานศพลูกชาย คนเป็นพ่อแม่ต้องมา หรือไม่ก็ต้องไปพบปะกันบ่อยครั้งขึ้นเหมือนเช่นช่วงนี้”

“แต่พวกเราล้วนมีชนักติดหลัง ลำพังพูดปากเปล่า ท่านเจ้าคุณคงไม่เชื่อถือเป็นแน่ แลเรื่องเช่นนี้ ถ้าไม่เห็นกับตา คุณบุญมีคงเอาตัวรอดไปได้อยู่ดีล่ะเจ้าค่ะ”

“ข้อนั้นฉันคิดทางแก้ไว้แล้ว สำคัญที่ว่าระหว่างนี้ อย่ามีเหตุให้เราต้องเสียโอกาสก็พอ!”

ระหว่างที่นมแสงกับฟักหาทางแฉบุญมี สาลี่ก็ไปขอความช่วยเหลือจากพระมหาเทพ ให้ช่วยส่งคนตามสืบ หวังประจานความชั่วของบุญมีที่แอบเป็นชู้กับเที่ยง แต่คุณพระหนุ่มก็ลังเล

“สิ่งศักดิ์สิทธิ์ดลบันดาลให้ลูกมันตาย ลดความโอหังของนังบุญมีลงมาแล้ว คุณพระจะไม่ช่วยฉันอีกหน่อยรึ”

“คราก่อนฉันก็ช่วยไปแล้ว ช่วยจนเข้าหน้าท่านเจ้าคุณไม่ได้ไปเป็นแรมเดือน แม่สาลี่ยังหาเรื่องมาให้อีกรึ”

“ฉันไม่อ้างชื่อคุณพระดอกน่ะ แค่คุณพระให้ฉันยืมคนของคุณพระเท่านั้น ฉันสงสัยว่านังบุญมีมันจะคบชู้กับอ้ายเที่ยง ถ้าได้คนสะกดรอยตามต้องรู้แน่ ว่ามันไปซุกซ่อนทำเรื่องอัปรีย์กันที่ไหน”

“แม่บุญมีน่ะรึจะคบชู้ ละเมอเพ้อพกไปใหญ่แล้วแม่สาลี่”

สาลี่จะเกลี้ยกล่อมอีกรอบ แต่บุญมาซึ่งแฝงตัวมาทำงานกับพระมหาเทพก็โผล่มาขัดจังหวะเสียก่อน แถมเสนอตัวจะสืบเรื่องของบุญมีอีกต่างหาก

“รับรองว่าไม่เกินสามวัน กระผมจะหาที่ซ่อนชู้มาให้คุณสาลี่ให้จงได้ขอรับ!”

ooooooo

สาลี่ไม่มีวันรู้เลยว่าบุญมีกับบุญมาจะใช้แผนตลบหลังเธออย่างไรบ้าง มัวย่ามใจคิดว่าแผนประจานเมียน้อยคู่ปรับจะได้ผล และสามีจะเฉดหัวอีกฝ่ายออกจากเรือน แต่พระยาสีหโยธินกลับไม่เชื่อง่ายๆ

“ครานี้ฉันมั่นใจจริงๆว่าแม่บุญมีคิดไม่ซื่อ ท่านเจ้าคุณให้โอกาสฉันพิสูจน์ก่อนเถิดเจ้าค่ะ”

“ไม่! ฉันเคยให้โอกาสแม่สาลี่แล้ว ครั้งนี้...ฉันจะไม่เชื่อถือกระไรแม่สาลี่อีกแล้ว”

“ฉันสาบานต่อหน้าสิ่งศักดิ์สิทธิ์ ว่าถ้าฉันโกหกท่านเจ้าคุณ ขอให้ไม่ตายดี!”

พระยาสีหโยธินรำคาญ จำใจรับปากแบบขอไปที จะตามไปดูให้เห็นกับตา หากบุญมีคบชู้สู่ชายจริง ก็ต้องได้รับการลงโทษ สาลี่ลอบยิ้มด้วยความสาสมใจ มั่นใจเหลือเกินว่าต้องจับบุญมีได้คาหนังคาเขาแน่

แย้มเฝ้ามองความพยายามของสาลี่ด้วยความเหนื่อยหน่ายใจ ก่อนจะต้องตะลึง เมื่อเจอกับฟักในสภาพหายเป็นปกติ พร้อมด้วยเย็นกับนมแสง ที่ตั้งใจตามมาถึงวัดที่จัดงานศพของรุ่ง เพื่อบอกความจริงเรื่องบุญมี

แต่ที่ทำให้คุณหญิงคนสวยอึ้งกว่า คือการที่ฟักไม่ได้ป่วยหนักจนเป็นอัมพาตอย่างที่เข้าใจมาตลอด

“ความอดทนของฟัก เป็นที่อัศจรรย์ใจของฉันเหลือเกิน ตั้งหลายปีดีดัก ทนได้อย่างไร”

“บ่าวเกิดมาเป็นทาส ไม่มีญาติพี่น้อง แลยังไม่อยากตาย จึงต้องอดทนแสร้งนอนเป็นผักเอาตัวรอดเจ้าค่ะ”

“แล้วทำไมเพิ่งมาบอกฉันเอาตอนนี้เล่า”

เย็นตอบแทนหัวหน้าทาสสาวใหญ่ “พวกเราเป็นห่วง คุณหญิงเจ้าค่ะ ลองคุณบุญมีโหดเหี้ยม ฆ่าคนได้ง่ายดายขนาดนี้ ถ้าความแตกออกไปว่าคุณหญิงรู้เรื่องด้วย คุณหญิงต้องตกอยู่ในอันตรายเป็นแน่ แต่ครั้งนี้ถือว่าเป็นโอกาสดีแล้วที่จะจับคุณบุญมี จึงมากราบเรียนให้ทราบเจ้าค่ะ”

แย้มนิ่งไปอึดใจ ไม่อยากจะเชื่อเลยว่าบุญมีจะเจ้าคิดเจ้าแค้นเช่นนี้

“ทุกคนที่นี่เป็นคนที่ฉันไว้ใจทั้งสิ้น แลยังช่วยกันสืบมานานปี ฉันจะไม่เชื่อได้อย่างไร แต่ฉันสงสัยว่า

แม่บุญมีต้องการกระไรแน่ เพราะถ้าแค่อยากเป็นหนึ่งเหนือฉันหรือแม่สาลี่ ก็ไม่จำเป็นต้องทำถึงเพียงนี้”

นมแสงพยักหน้าเห็นด้วย “ข้อนี้นมก็สงสัยเจ้าค่ะ แต่ก็สืบไม่ได้ความกระไร แลที่พิกลสุดคือความเป็นมาของ พี่ชายกับตัวแม่บุญมี จนถึงตอนนี้ ก็รู้แต่เพียงว่าเปิดโรงฝิ่น เลี้ยงนักเลงไว้มาก แลเคยเป็นพวกอั้งยี่เท่านั้นเองเจ้าค่ะ แต่เป็นใครมาจากไหน เหตุใดถึงมาอยู่ที่นี่กลับ ไม่มีใครรู้เลย”

อ่านละครเรื่อง นางทาส ตอนที่ 14 วันที่ 13 มิ.ย.59

ละครเรื่องนางทาส บทประพันธ์โดย วรรณสิริ
ละครเรื่องนางทาส บทโทรทัศน์โดย บทกร
ละครเรื่องนางทาส กำกับการแสดงโดย กิตติศักดิ์ ชีวาสัจจาสกุล
ละครเรื่องนางทาส ผลิตโดย บริษัท ทีวีซีน แอนด์ พิคเจอร์ จำกัด
ละครเรื่องนางทาส ออกอากาศทุกวันจันทร์-อังคาร เวลา 20.20 น.
ติดตามชมละครเรื่องนางทาสได้ทางไทยทีวีสีช่อง 3
ที่มา ไทยรัฐ