อ่านละครเรื่อง นางทาส ตอนที่ 15 วันที่ 18 มิ.ย.59

อ่านละครเรื่อง นางทาส ตอนที่ 15 วันที่ 18 มิ.ย.59

แดงเถียงไม่ออก ฮึดฮัดกลับเข้าเรือน โดยมีเย็นมองตามด้วยสายตาเป็นห่วง ปีติเฝ้ามองห่างๆอีกต่อ พยายามเก็บข้อมูลอย่างสุดความสามารถ โดยเฉพาะท่าทางของเย็น ที่ดูเหมือนจะไม่เกรงกลัวหรือโกรธเคืองแดงเลย ทั้งที่สถานะก็แตกต่างกันอย่างเห็นได้ชัด เหมือนไม่ใช่แค่บ่าวกับนาย...

เย็นกลับถึงเรือนฟักในสภาพอ่อนแรง แต่ไม่ลืมหน้าที่ประจำ คือป้อนข้าวป้อนยาให้ฟัก แต่วันนี้กลับไม่เหมือนวันอื่นๆ เพราะหัวหน้าทาสสาวไม่ได้อยู่ตามลำพัง แต่มีพระยาสีหโยธินมาเยี่ยม



“บ่าวไม่ทราบว่าท่านเจ้าคุณจะมา ขอประทานโทษด้วยเจ้าค่ะ ท่านเจ้าคุณมีกระไรให้บ่าวรับใช้หรือเจ้าคะ”

พระยาสีหโยธินยิ้มบางๆ “ไม่มีกระไร ฉันเพียงมาเยี่ยมเยียนฟักเท่านั้น อย่างไรฟักก็เป็นทาสรับใช้ฉันมานานกว่าใคร แต่ครั้งคุณหญิงแม่ของฉันยังอยู่ด้วยซ้ำ”

“เป็นพระคุณเจ้าค่ะ”

“เป็นพระคุณกระไร ฟักเจ็บป่วยมานาน ฉันได้แต่ให้หมอมารักษา แต่ไม่เคยมาเยี่ยม ต้องถือว่าใจดำมากกว่า”

เย็นซึ้งในน้ำใจเขามาก “ท่านเจ้าคุณมีราชการมาก แลหลายปีมานี่ก็มีเรื่องเกิดขึ้นมากมาย เพียงแค่ท่านเจ้าคุณไม่ทอดทิ้งบ่าวไพร่ยามเจ็บป่วย ก็ดีเหลือเกินแล้วเจ้าค่ะ จะเรียกว่าใจดำมิได้ดอก”

ฟักแสร้งทำเป็นป่วยเหมือนเดิม แต่ไม่วายชำเลืองมองอดีตสามีภรรยา ว่าคงมีเยื่อใยต่อกันไม่น้อย และก็จริงดังคาด เพราะการปรากฏตัวของพระยาสีหโยธินในวันนี้ ไม่ใช่แค่อยากมาเยี่ยมฟัก แต่อยากพูดคุยกับเย็นตามลำพัง

หลังป้อนข้าวป้อนยาให้ฟักเสร็จ พระยาสีหโยธินก็พาเย็นออกจากเรือน ด้วยการพายเรือให้นั่ง เย็นลุกลี้ลุกลนมาก กวาดตามองรอบๆด้วยความไม่สบายใจและหวาดระแวง

พระยาสีหโยธินยิ้มขำ “ฉันมิได้เอาหล่อนไปฆ่าเสียหน่อย เหตุใดต้องทำกิริยาเช่นนี้ด้วย”

“ท่านเจ้าคุณเป็นนาย บ่าวเป็นทาส มิควรพายเรือให้บ่าวนั่ง ใครมาเห็น จะเสียราศีท่านเจ้าคุณนะเจ้าคะ”

“ตอนออกมา ฉันไม่เห็นใคร ตอนกลับ เราก็แยกกันกลับ เพราะฉันต้องไปฟังการพิจารณาคดี จะกลัวกระไร”

“แต่ถึงอย่างไรก็ไม่บังควรนะเจ้าคะ”

“ปล่อยวางเรื่องนายบ่าวเถิด เพลานี้ ไม่มีพระยาสีหโยธินกับนางทาสชื่อเย็นแล้ว มีแต่แม่เย็นกับพี่สิงห์เท่านั้น”

“ท่านเจ้าคุณยังจำได้อีกหรือเจ้าคะ”

“ฉันไม่เคยลืมเลยต่างหาก เพียงแต่ฉันไม่มีความกล้าจะพูดออกมาเท่านั้น”

จบคำก็พายเรือต่อจนถึงวัด เย็นได้แต่มองมาด้วยความอึดอัดใจ แม้จะสุขใจที่ได้อยู่ใกล้เขาอีกครั้ง แต่กระนั้น...ความห่างเหินที่มีมานานและเรื่องในอดีต ก็ทำให้เธอกังวล

“บ่าว...ขอถามกระไรสักข้อได้หรือไม่เจ้าคะ”

“คงสงสัย...ว่าทำไมฉันชวนเจ้ามาที่นี่กระมัง”

เย็นพยักหน้ารับ พระยาสีหโยธินเลยระบายความในใจอย่างอัดอั้น

“ฉันเองก็ไม่รู้เหมือนกัน รู้แต่ว่าฉันอยากคุยกับเย็น”

“ท่านเจ้าคุณไม่โกรธเคืองบ่าวแล้วหรือเจ้าคะ”

พระยาสีหโยธินถอนใจยาว “เรียกว่าปลงตกดีกว่ากระมัง อย่างที่เย็นว่า หลายปีมานี่มีเรื่องเกิดขึ้นมากมาย ทั้งสุขแลทุกข์ ดูอย่างเมื่อไม่กี่วันมานี่ ฉันเพิ่งได้เป็นพระยาพานทอง แต่ก็กลับถูกฟ้องร้องว่าทุจริตเป็นครั้งที่สาม ไม่มีสิ่งใดจีรังยั่งยืนเลย แล้วจะมามัวอาฆาตกับเรื่องแม่เย็นนอกใจฉันไปเพื่อกระไร”

เย็นยินดีมากที่เขาไม่โกรธเคืองเธอแล้ว แต่กระนั้น... ก็อดไม่ได้จะสาบาน เพราะอยากลบมลทินให้ตัวเอง แต่ไม่ทันเอ่ย พระยาสีหโยธินก็ยกมือปิดปากเสียก่อน

“อย่าสาบานกระไรอีกเลย เอาเถอะ...ถ้าฉันต้องโทษจริงๆ แม่เย็นก็อโหสิให้ฉัน...”

เย็นสะเทือนใจมาก พูดขัดขึ้น “ไม่เจ้าค่ะ ท่านเจ้าคุณเป็นคนดี คนดีต้องตกน้ำไม่ไหล ตกไฟไม่ไหม้ ในเมื่อท่านเจ้าคุณไม่ได้ทุจริต ก็ไม่มีใครมาลงโทษท่านเจ้าคุณได้ดอกเจ้าค่ะ”

สองหนุ่มสาว อดีตสามีภรรยากุมมือกันแน่นต่อหน้าพระประธาน ถ่ายทอดความห่วงหาและห่วงใยให้กันและกัน หลังจากที่ไม่ได้อยู่ใกล้ชิดแบบนี้มานานเกือบสิบปีแล้ว...

ooooooo

บรรยากาศหอมหวานชวนให้เย็นเคลิ้มต้องสูญสลายในพริบตา เมื่อเธอกลับถึงเรือนแล้วพบว่าฟักถูกม้วนจับใส่เปล จะเอาตัวไปรักษากับหมอนอกเมือง!

เมื่อแย้มทราบเรื่อง ว่าบุญมีจะนำตัวฟักไปรักษา โดยไม่บอกกล่าวเย็นก่อน ก็เริ่มไม่ไว้ใจ แต่ก็ไม่กล้าหักหน้าบุญมีมากนัก ได้แต่ไกล่เกลี่ยและประนีประนอมไปตามเรื่อง

บุญมีซึ่งมีแผนจะลวงเย็นออกจากเรือน โดยใช้ฟักเป็นเครื่องมือ เห็นท่าไม่ดี เกรงจะถูกรู้ทัน เลยพยายามพูดกดดัน จนแย้มต้องปล่อยให้เย็นไปกับฟักด้วย เพราะไม่ไว้ใจบุญมี

แต่ถึงจะย้ำให้บุญมีเขียนแผนที่บ้านหมอให้แต่แย้มก็ยังไม่ไว้ใจ ต้องส่งจดหมายลับฝากแรมไปให้ นมแสงในคืนเดียวกัน กันไว้ดีกว่าแก้ เผื่อจะเกิดเหตุร้ายขึ้นมาจริงๆ...

บุญมาหัวเราะชอบใจ เมื่อได้ยินเรื่องจากน้องสาว ที่หาทางล่อเย็นออกจากเรือนจนได้

“เอ็งมันเจ้าเล่ห์เพทุบายใช่หยอก พูดเสียนังคุณหญิงต้องยอมใจให้พานังฟักมาจนได้”

“ก็ฉันอยู่กับมันมากี่ปี ทำไมจะไม่รู้นิสัย นังคุณหญิงมันหน้าบางนัก ทนมิได้ดอก จะให้คนตราหน้ามันว่าใจดำ แลนังเย็นมันก็ระแวงฉัน จึงต้องแสร้งมารยา ไม่อยากให้มันมา มันยิ่งเดินมาตกหลุมพรางอย่างง่ายดาย”

“ถ้ากระนั้นค่ำนี้อ้ายพระมหาเทพคงได้เสพสุขเป็นแน่ แต่เอ็งอย่าลืมย้ำกับอ้ายคุณพระด้วย ว่าสมใจแล้ว ต้องปิดปากอีเย็นเสีย อย่าให้มันมาเป็นพยานเอาผิดภายหลังได้”

“ข้อนั้นไม่ต้องห่วงดอกพี่ อ้ายคุณพระมันจะเก็บกวาดได้ดีกว่าเราเสียอีก”

สองพี่น้องยิ้มให้กันอย่างสาสมใจ ก่อนจะหน้าซีดเผือด เมื่อค้นพบในเวลาต่อมาว่าเที่ยงหายตัวไป!

เวลาเดียวกัน ณ เรือนหลังหนึ่งนอกเมือง...เย็นกับฟักถูกพามาทิ้งไว้ ทั้งสองกวาดตามองรอบๆด้วยความหวาดระแวง สังหรณ์ว่าจะเกิดเรื่องไม่ดี เพราะไม่เห็นวี่แววของหมออย่างที่บุญมีแอบอ้าง

เย็นทิ้งฟักไว้ด้านนอก แล้วเข้าสำรวจภายในเรือน ก่อนจะได้สะดุ้งสุดตัว เมื่อถูกพระมหาเทพปล้ำกอดจากด้านหลัง อดีตเมียน้อยคนโปรดดิ้นรนขัดขืนเต็มที่ แต่ก็สู้แรงคุณพระหนุ่มไม่ได้

“เอ็งหนีไม่พ้นดอกอีเย็น นับแต่เห็นเอ็งคราแรก ข้าก็เฝ้ารอวันนี้มาตลอด คราก่อนเอ็งมีท่านเจ้าคุณมาช่วย แต่ครานี้ ต่อให้เอ็งร้องจนคอแตก ก็อย่าหวังว่าจะมีใครมาช่วยเอ็งได้เลย”

“คราก่อน...เป็นฝีมือคุณพระเองรึ”

“เห็นหรือไม่ ว่าข้ารักมั่นต่อเอ็งเพียงใด ยอมข้าเถิดวะ อีเย็น หากทำให้ข้าพอใจ ข้าอาจจะไว้ชีวิตเอ็งก็เป็นได้”

ขาดคำก็ปล้ำจูบอย่างบ้าคลั่ง เย็นกรีดร้อง พยายามสู้สุดชีวิต และเกือบพลาดท่าแล้วถ้าฟักจะไม่โผล่มาช่วย พร้อมใช้มีดปอกผลไม้เล่มเล็กที่แอบขโมยมาจากเรือนใหญ่ จวกแทงพระมหาเทพอย่างจัง!

เย็นกับฟักพยุงร่างสะบักสะบอมหนีไปตามชายป่าไม่ใกล้ไม่ไกล แต่ก็หนีพระมหาเทพไม่พ้น โดยเฉพาะฟัก ถูกปืนยาวยิงจากด้านหลังจนทรุดกับพื้น เย็นเห็นฟักอาการไม่ดี เลยพยายามอ้อนวอน แต่มีหรือคุณพระหนุ่มจะยอม

“มึงคิดว่ากูจะหลงคำมึงอีกรึอีเย็น กูต้องเจ็บตัวเพราะมึงมามากแล้ว...มึงต้องตายทรมานกว่าอีฟักเป็นร้อยเท่า!”

ฟักเจ็บแผลมาก แต่ยังแข็งใจหัวเราะเยาะ ทำให้พระมหาเทพหัวเสียมาก

“ได้ยินอ้ายชายหน้าตัวเมียยิงผู้หญิงข้างหลัง มันเห่าหอนว่าต้องเจ็บตัวเพราะพวกกู ถุย! มันบ้าตัณหาราคะจนพาตัวมาหามีดกูเอง ยังมีหน้ามาโทษพวกกูอีกเหรอวะ”

จบคำก็ควักมีดพกจะจวกแทงอีกรอบ แต่ครานี้พระมหาเทพหลบทัน และพลิกมือแทงสวนที่ท้องฟักแทน!

เครากับพวกมาถึงพอดี และจะช่วยคุณพระหนุ่มจับตัวเย็นกับฟัก แต่ไม่ทันขยับ ก็ต้องแตกกระเจิงทั้งกลุ่ม เมื่อเที่ยงโผล่มาขวาง เปิดโอกาสให้เย็นประคองฟักหนี แต่เพียงไม่กี่อึดใจ ฟักก็ทรุดกับพื้น ไปต่อไม่ไหวแล้ว

“เอ็งก็เจ็บไม่น้อย จะพาข้าหนีได้อย่างไร ข้าเองก็สาหัสนัก คงไม่รอดแล้ว”

“ไม่จ้ะ...ฉันไม่ยอมให้พี่ฟักตาย แลหากต้องตายจริงๆ เราก็จะตายด้วยกัน”

“อย่าโง่นักเลย ตายคนเดียว ย่อมดีกว่าตายสองคน เอ็งรีบหนีไป”

“พี่มีบุญคุณกับฉันเสมอ ด้วยพ่อแม่ที่ให้กำเนิด แล้วฉันจะทิ้งพี่เอาตัวรอดคนเดียวได้รึ ไม่ไป ฉันไม่ไป!”

“เชื่อข้าเถิดเย็นเอ๊ย ที่แล้วมา เอ็งเชื่อข้ามาตลอด ครานี้เอ็งก็ต้องเชื่อฟังข้า...เป็นครั้งสุดท้าย”

ooooooo

อ่านละครเรื่อง นางทาส ตอนที่ 15 วันที่ 18 มิ.ย.59

ละครเรื่องนางทาส บทประพันธ์โดย วรรณสิริ
ละครเรื่องนางทาส บทโทรทัศน์โดย บทกร
ละครเรื่องนางทาส กำกับการแสดงโดย กิตติศักดิ์ ชีวาสัจจาสกุล
ละครเรื่องนางทาส ผลิตโดย บริษัท ทีวีซีน แอนด์ พิคเจอร์ จำกัด
ละครเรื่องนางทาส ออกอากาศทุกวันจันทร์-อังคาร เวลา 20.20 น.
ติดตามชมละครเรื่องนางทาสได้ทางไทยทีวีสีช่อง 3
ที่มา ไทยรัฐ