อ่านละครเรื่อง นางทาส ตอนที่ 16 วันที่ 21 มิ.ย.59

อ่านละครเรื่อง นางทาส ตอนที่ 16 วันที่ 21 มิ.ย.59

“ที่แท้ก็เป็นเช่นนี้ ท่านเจ้าคุณอย่ากลัวเลย คนของฉันมีมาก คุ้มครองท่านเจ้าคุณได้ แลหากไปแจ้งนครบาล แล้วมีเรื่องเสื่อมเสียเกิดขึ้นจริง จะมิอับอายขายหน้ารึ สู้รู้กันเท่านี้ดีกว่า มิต้องกลัวว่าฉันจะแพร่งพรายให้เสื่อมเสียดอก”

พระยาสีหโยธินลังเล พระมหาเทพเลยแกล้งตัดพ้อ

“พ่อสิงห์...เรารู้จักกันมาเกินกว่าค่อนชีวิตเสียอีก หรือพ่อคิดว่าฉันไว้ใจไม่ได้แล้ว”

“ใครจะคิดอย่างนั้นเล่า ฉันจะตามนครบาลเพื่อกันไว้ดีกว่าแก้ แต่เมื่อคุณพระว่าไม่ดี ก็ตามที่คุณพระพูดเถิด”



ระหว่างที่พระมหาเทพหว่านล้อมพระยาสีหโยธิน เย็นกับเที่ยงก็ถูกมัดกับเสาเรือนคนละมุม โดยมีบุญมีเฝ้าไม่ห่าง และอดีตเมียน้อยคนโปรดก็อดรนทนไม่ไหวโพล่งขึ้น

“คุณบุญมีอยู่กินกับท่านเจ้าคุณมานานปี แม้ไม่รัก ก็น่าจะมีความผูกพัน ไยถึงคิดร้ายต่อท่านเจ้าคุณได้ลงคอ”

“พูดไปก็เท่านั้น ความแค้น...มันย้อมใจคุณบุญมีจนเป็นสีดำ ไม่เหลือความผูกพันให้ใครแล้ว”

เที่ยงตอบแทนเสียงเครียด และนั่นก็ทำให้บุญมีโกรธมาก ตบหน้าเขาฉาดใหญ่

“คนทรยศอย่างเอ็ง อย่าบังอาจพูดถึงข้า ถ้าไม่ใช่เพราะเอ็งหลงอีเย็นจนหน้ามืด พวกข้าคงไม่เป็นเช่นนี้ดอก”

“อย่าทำกระไรนังเย็นเลยนะขอรับ”

“ในเมื่อเอ็งหลงอีเย็นมากนัก ข้าก็จะกรีดหน้ามันให้ยับ ให้อัปลักษณ์ยิ่งกว่าผี ดูทีรึ...เอ็งจะหลงรักมันลงอีกรึไม่”

“ถ้าคุณบุญมีทำร้ายนังเย็น กระผมจะฆ่าตัวตายตาม อย่าหวังว่าเราจะได้เจอกันอีก ไม่ว่าชาตินี้หรือชาติไหน!”

“ดี...งั้นมึงก็ตายพร้อมกันไปเลย”

เที่ยงสบตาอย่างไม่กลัว บุญมีก็ตาแข็งกร้าว ไม่ต่างกัน แต่สุดท้ายก็เป็นฝ่ายร่ำไห้อย่างหมดอาย

“เอ็งมีข้าแล้ว ลูกเราก็มีด้วยกัน แต่เอ็งยังเห็นนังเย็นดีกว่า ข้าแค้น...จนอยากจะฆ่าเอ็งให้ตายสักร้อยครั้ง!”

“ใช่ว่ากระผมเห็นใครดีกว่า กระผมยินดีช่วยคุณบุญมีทุกอย่าง ล้างแค้นให้พ่อรุ่ง ขอแค่เว้นนังเย็นไว้สักคน”

เย็นได้ยินชื่อรุ่งก็งง เพราะคุณหนูคนเล็กตายเพราะโรคร้าย ไม่ได้ถูกใครฆ่า แต่ดูเหมือนเที่ยงจะไม่รู้

“ไม่ฆ่าก็เหมือนฆ่าล่ะวะ ถ้าท่านเจ้าคุณห่วงใยพ่อรุ่งบ้าง มิรังเกียจว่าเป็นลูกเมียน้อย พ่อรุ่งคงไม่ตายดอก”

“ท่านเจ้าคุณรักคุณหนูรุ่งราวกับแก้วตาดวงใจ มีรึจะปล่อยให้ตาย คุณบุญมีต่างหากทำให้คุณหนูต้องตาย”

บุญมีร้อนตัว ตาเหลือก แหวลั่น “อีเย็น! มึงหุบปากไปเลย”

แต่มีหรือเย็นจะยอม อยากให้เที่ยงได้รู้ความจริงบ้าง

“คุณบุญมีรักษาไม่เป็นก็ยังฝืนทำ ท่านเจ้าคุณพาหมอมาก็ถือดีไม่ยอมให้รักษา แล้วจะโทษใครได้เล่า”

เที่ยงตะลึง แต่ไม่ทันซักไซ้ บุญมีก็ผละไปก่อน เมื่อบุญมาบอกว่าท่านเจ้าคุณมาถึงแล้ว

ooooooo

พระมหาเทพหลอกล่อให้พระยาสีหโยธินเกลอรักขึ้นบนเรือนจนได้ เพื่อเจรจากับบุญมี ส่วนตัวเองขอรอข้างล่างกับเครา ซึ่งมองมาอย่างรู้กัน รอเวลาฆ่าปิดปากคนทั้งเรือน!

“ฆ่าทิ้งให้หมด ทั้งอีเย็น อ้ายเที่ยง แลอ้ายสองพี่น้องนั่น จากนั้นก็สร้างเรื่องว่าพวกมันฆ่ากันตายเอง”

พระยาสีหโยธินไม่รู้ตัวว่าจะถูกฆ่าและซ้อนแผน หวังเกลี้ยกล่อมให้เมียน้อยคนสวยกลับเรือน แต่ไม่ทันได้พูด ก็ถึงกับทรุด เมื่อถูกบุญมายิงต้นขาและไหล่จนลุกไม่ขึ้น!

เสียงปืนทำให้เย็นหน้าเสีย พยายามดิ้นให้หลุดจากเชือก จนเที่ยงนึกเวทนา

“อย่าพยายามเลยนังเย็น กำลังของเอ็งดิ้นไม่หลุดดอก”

“ถึงไม่ได้ก็ต้องทำ ฉันไม่ยอมให้ท่านเจ้าคุณเป็นกระไรไปเด็ดขาด”

“ป่านฉะนี้ ท่านเจ้าคุณอาจจะตายไปแล้วก็ได้”

“ถึงตายแล้วก็ต้องเห็นศพ แลฉันจะตายตามไปพร้อมกับท่านเจ้าคุณเอง”

“ท่านเจ้าคุณทำกับเอ็งไว้หนักนัก เอ็งยังรักท่านถึงเพียงนี้เชียวรึ”

“ใช่...ฉันรักท่านเจ้าคุณ รักมาตลอด แลมิว่าจะเกิดกระไรขึ้น ฉันก็เลิกรักไม่ได้!”

คำประกาศกร้าวของเย็น ทำให้เที่ยงยอมแพ้ใจ เขาถีบแจกันแถวนั้น และเอาเศษกระเบื้องตกแตกมาตัดเชือกจนเลือดอาบขา เย็นได้แต่มองมาด้วยความซาบซึ้งใจ ที่อดีตทาสหนุ่มยอมทำเพื่อตนขนาดนี้

ฟากพระยาสีหโยธิน...ถึงกับอ้าปากค้าง เมื่อได้ฟังคำสารภาพจากปากบุญมี ว่าเขาเป็นเหยื่อแผนการล้างแค้น โดยมีพระมหาเทพร่วมมือ ด้วยการล่อลวงเขามาฆ่าวันนี้

บุญมีแสยะยิ้มร้าย ตอกย้ำ “และคนที่ช่วยเราใส่ร้ายท่านเจ้าคุณ ก็คือคุณพระอีกเช่นกัน ลำพังพวกเรา ถ้าไม่มีคุณพระช่วย คงไม่แนบเนียนเช่นนี้ดอก โบราณท่านถึงว่า ศัตรูคู่อาฆาต ยังไม่ร้ายกาจเท่ามิตรคิดคด!”

“ที่แล้วมา...ฉันไม่ดีกับแม่บุญมีเลยรึ ถึงได้ทำกับฉันถึงเพียงนี้”

บุญมีไม่ตอบ แต่ยิ้มเยาะ บุญมาเลยกระตุ้นความทรงจำให้ ว่าเขากับน้องสาวเป็นใคร

“ข้ากับนังบุญมี คือลูกหัวหน้ากลุ่มอั้งยี่ที่เอ็งฆ่าตาย คราวนี้คงรู้แล้วซี ว่าเอ็งต้องตายเพราะกระไร”

“แล้วหล่อนก็ยอมเป็นเมียฉัน เพื่อแก้แค้น”

ท่านเจ้าคุณกัดฟันกรอด

“ใช่...แต่มันไม่ง่ายอย่างที่คิด พวกเราต้องรอนานมากขนาดไหน กว่าจะมีวันนี้”

“หล่อนแค้นฉัน ฉันเข้าใจ แต่เราเป็นผัวเมียกันมานานปี แม้ไม่รักใคร่ แต่ไม่มีความผูกพันให้กันบ้างเชียวรึ”

“ถามเหมือนอีเย็น ควรแล้ว...ที่ครั้งหนึ่ง อีเย็นเป็นคนโปรดของเอ็ง”

พระยาสีหโยธินช้ำใจมาก และก็แทบกระอัก เมื่อบุญมีกับบุญมาแฉว่ารุ่งไม่ใช่ลูกเขา แต่เป็นลูกของเที่ยง!

บุญมีสะใจมาก เมื่อเห็นสีหน้าซีดเผือดของสามี เลยเฉลยแผนการทั้งหมด

“ฉันตั้งใจให้พ่อรุ่งครอบครองสมบัติทุกอย่างแล้วค่อยฆ่าเอ็ง เสียดาย...พ่อรุ่งบุญน้อย ทุกอย่างเลยผิดแผน”

“เอ็งมันโชคดีนัก มิว่าพวกข้าทำกระไร เอ็งก็แคล้วคลาดไปได้ตลอด แต่คราวนี้...ไม่มีอีกแล้ว”

บุญมาตั้งท่าจะยิงพระยาสีหโยธิน แต่ก็ต้องชะงักค้าง เมื่อได้ยินเสียงปืนห่าใหญ่จากหน้าเรือน!

ooooooo

เสียงปืนหน้าเรือน แท้จริงมาจากปีติกับพวกตำรวจจากนครบาล ที่ตามมาจับกุมตัวพระมหาเทพกับบุญมา แต่ก็เกิดการปะทะกันขึ้น โดยมีเที่ยงกับเย็น ซึ่งหลุดจากเชือกที่มัดกับเสามาร่วมด้วย

ผลการปะทะ คือบุญมาถูกตำรวจยิงตาย ส่วนพระ–มหาเทพกับเคราหนีไปได้ ท่ามกลางความเจ็บแค้นใจของบุญมี ที่เหมือนหมาจนตรอก และตัดสินใจจับเย็นเป็นตัวประกัน!

พระยาสีหโยธินเห็นเย็นถูกจับก็ร้อนใจมาก พยายามกล่อมให้บุญมีเปลี่ยนใจ

“ปล่อยเย็นเถิดแม่บุญมี ที่แม่บุญมีต้องการ คือฆ่าฉันไม่ใช่รึ แม่บุญมีฆ่าฉันเถิด แล้วปล่อยเย็นไป”

เย็นไม่ยอม ขัดขึ้น “อย่าเจ้าค่ะ บ่าวยอมตาย ท่านเจ้าคุณอย่าได้เสียสละชีวิตเพื่อบ่าวเลย”

บุญมีเหยียดยิ้ม สะใจ “ได้ยินแล้วกระมังอ้ายเที่ยง เอ็งสู้ทรยศข้า แลเสี่ยงตายเพื่ออีเย็นมาหลายครา ท้ายที่สุด...มันก็ห่วงหาแต่ท่านเจ้าคุณ ไม่เคยเห็นเอ็งอยู่ในสายตาเลยด้วยซ้ำ”

“กระผมทราบขอรับ ที่กระผมช่วยนังเย็น ก็เพราะนังเย็นเป็นคนดี ดีเกินกว่าจะต้องตายเพราะเรื่องชั่วช้าเช่นนี้”

คำพูดของเที่ยงทำให้บุญมียิ่งแค้น กระชากตัวเย็นเข้าไปในเรือน และตะโกนสั่งให้ชู้รักตามมาด้วยเที่ยงไม่มีทางเลือก ต้องตามเพราะห่วงเย็น แต่อดีตเมียน้อยคนโปรดก็ใจเด็ดยิ่งนัก

“บ่าวยอมตายเจ้าค่ะ แลหากตายไป บ่าวจะขออโหสิ ไม่อาฆาตแค้นคุณบุญมี ไม่ว่าชาตินี้หรือชาติไหน เพราะบ่าวเห็นแล้ว ว่าความแค้นนั้นมันน่าหวาดกลัว แลต้องทนทุกข์ทรมานเพียงใด”

“อีขี้ข้า! เอ็งกล้าพูดเหมือนสมเพชข้ารึ”

เที่ยงกลัวเย็นถูกทำร้าย โพล่งขัดขึ้น

“พอเถิดขอรับ นังเย็นมันพูดถูกแล้ว พ่อรุ่งลูกของเรา ก็พูดได้ว่าตายเพราะความแค้นของคุณบุญมีเช่นกัน”

“เอ็งเข้าข้างมันรึอ้ายเที่ยง ข้าหมดสิ้นทุกอย่างพี่ชายข้าก็ตาย ไม่เหลือใครอีกแล้วนอกจากเอ็ง เอ็งต้องเข้าข้างข้าซี ไม่ใช่เข้าข้างอีเย็น เพราะมึงอีเย็น...เพราะมึงคนเดียว!”

ขาดคำก็จะยิง แต่เที่ยงก็โถมตัวมารับกระสุนแทน พร้อมกับขอร้องเสียงอ่อน

“กระผมไม่อยากให้คุณบุญมีทำร้ายนังเย็น ปล่อยมันไปเถิดขอรับ”

“เอ็งรักมันมาก ขนาดยอมตายเพื่อมันเชียวรึ แล้วข้าเล่า...ข้าเป็นเมียเอ็ง เอ็งไม่รักข้าบ้างรึ”

บุญมีน้ำตาไหลพราก เจ็บช้ำน้ำใจที่สุด แต่เที่ยงก็ไม่ยอมพูดอะไร จนเธอต้องคาดคั้น

“บอกข้ามาซีอ้ายเที่ยง บอกข้ามา!”

เที่ยงลำบากใจมาก สุดท้ายก็ตัดสินใจบอกความจริง

“คุณบุญมีเป็นแม่ของลูกกระผม แต่...แต่กระผมไม่เคยรักคุณบุญมีเลย”

ooooooo

อ่านละครเรื่อง นางทาส ตอนที่ 16 วันที่ 21 มิ.ย.59

ละครเรื่องนางทาส บทประพันธ์โดย วรรณสิริ
ละครเรื่องนางทาส บทโทรทัศน์โดย บทกร
ละครเรื่องนางทาส กำกับการแสดงโดย กิตติศักดิ์ ชีวาสัจจาสกุล
ละครเรื่องนางทาส ผลิตโดย บริษัท ทีวีซีน แอนด์ พิคเจอร์ จำกัด
ละครเรื่องนางทาส ออกอากาศทุกวันจันทร์-อังคาร เวลา 20.20 น.
ติดตามชมละครเรื่องนางทาสได้ทางไทยทีวีสีช่อง 3
ที่มา ไทยรัฐ