อ่านละครเรื่อง ทายาทอสูร ตอนที่ 9 วันที่ 19 มิ.ย.59

อ่านละครเรื่อง ทายาทอสูร ตอนที่ 9 วันที่ 19 มิ.ย.59

แต่พอปล่อยเซียนเต้าไปแล้ว อสูรก็สิงร่างสนทรรศน์ไปดักหลอกเซียนเต้าว่าถ้าร่วมมือกับตนกำจัดอสูรก็จะได้พลังศตบาทไปครองแต่เพียงผู้เดียว เซียนเต้าหลงกลจึงถูกอสูรในร่างสนทรรศน์แทงตาย แต่กล้องวงจรปิดที่สี่แยกจับภาพได้ว่าสนทรรศน์เป็นคนฆ่าเซียนเต้า จึงถูกตำรวจตามล่า

หนานจรวยรู้แผนการของวรนาฎ บอกสนทรรศน์และเดชว่าเราถูกกับดักอสูรร้ายแล้ว ทางเดียวที่จะแก้สถานการณ์ได้คือต้องหาพระขรรค์เงินให้เจอ สนทรรศน์จึงไปบอกกล่าวกับอัฐิกษิดิศให้ช่วยตามหาพระขรรค์เงินให้ด้วย

สนทรรศน์เป็นห่วงวรินทร์ที่เข้าใจผิดตนว่าเป็นคนฆ่าเซียนเต้า แอบไปหาที่โรงพยาบาล เอาแฟลชไดรฟ์ให้บอกว่า



“ข้อความในนี้ทั้งหมด พ่อพี่เขียนสั่งเสียไว้ก่อนตาย อุ้ยลองอ่านดูแล้วจะเข้าใจ”

“ไม่ค่ะ อุ้ยไม่ต้องการรับรู้อะไรอีกแล้ว”

ทันใดก็ได้ยินเสียงรังสรรค์เรียกอุ้ยถามว่าคุยกับใครอยู่ เธอปดว่าซ้อมบทละครแล้วตัดบทชวนไปหาอะไรกินกันเพราะตนหิวแล้ว สนทรรศน์ที่แอบอยู่ได้แต่แอบลุ้นไม่รู้ว่าวรินทร์จะยอมเปิดอ่านจดหมายของพ่อหรือไม่

ooooooo

วรรณายั่วยุนัยน์เนตรให้อิจฉาวรินทร์ที่เป็นหลานรักของวรนาฎนั่นย่อมหมายถึงมรดกก้อนโต วางแผนให้นัยน์เนตรล่อวรินทร์มาให้อภิศักดิ์จับแล้วโยนความผิดให้สนทรรศน์ แต่บังเอิญสนทรรศน์มาเห็นจึงสะกดรอยตามไป

อภิศักดิ์กักตัววรินทร์ไว้ที่บ้านเช่าแล้วโทรศัพท์ดัดเสียงเป็นสนทรรศน์เรียกเงินสามล้านเพื่อแลกกับชีวิตของวรินทร์ยื่นคำขาดห้าทุ่มตนจะโทร.มาบอกว่าจะไปรับเงินที่ไหน

โอฬารร้อนใจไม่รู้จะหาเงินสามล้านได้ที่ไหน รังสรรค์แนะให้ไปหาวรนาฎ วรนาฎเตรียมเอาเงินไปหมายกำจัดสนทรรศน์ให้หมดเสี้ยนหนาม

สนทรรศน์ที่ขอให้เดชสอนวิชากำบังกายให้ กำบังกายเข้าไปหาวรินทร์ที่ถูกกักตัวอยู่ในบ้านเช่า ต่อสู้กับอภิศักดิ์ อภิศักดิ์สู้ไม่ได้หนีออกจากห้องเข้าครัวไปเอามีดมาแทงสนทรรศน์ แต่เดชกับหนานจรวยมาช่วยไว้ได้

วรินทร์ที่ถูกวางยานอนหลับขณะอภิศักดิ์ต่อรองเรียกเงินจากโอฬาร รู้สึกตัวขึ้นมาเห็นสนทรรศน์ก็ทั้งตกใจทั้งแค้นคิดว่าสนทรรศน์ทำมิดีมิร้ายกับตน ลุกวิ่งหนีไปที่มุมห้อง ขู่จะฆ่าตัวตายถ้าสนทรรศน์เข้าใกล้ เดชจึงว่าคาถานะจังงังแล้วให้สนทรรศน์แบกเธอกลับไป

“ไอ้เดช เดี๋ยวเอ็งเอาตัวไอ้หนุ่มคนตะกี๊ไปด้วย” หนานจรวยสั่ง

เดชกับหนานจรวยออกไป สนทรรศน์จึงอุ้มวรินทร์ที่โดนนะจังงังตามไปยังตึกร้างที่พวกตนซ่อนตัวอยู่

ooooooo

รังสรรค์เอาเงินสามล้านไปทิ้งไว้ในถังขยะตามที่นัดกันไว้ พรรณทิพย์กับวรรณาแอบดูอยู่รีบโทร.บอกอภิศักดิ์ แต่อภิศักดิ์ถูกเอาตัวไปแล้วไม่ได้รับสาย วรรณาจึงเสนอให้ไปเอาเงินก่อน แล้วอย่างอื่นค่อยว่ากัน

โอฬาร รังสรรค์และวรนาฎเห็นมีคนมาเอาเงินไปแล้วแต่ไม่เห็นวรินทร์ โอฬารจะลุยไปเจรจา วรนาฎบอกว่าอุ้ยเป็นทายาทของตน ตนจะจัดการเอง
แล้ววรนาฎก็ตามไปจึงรู้ว่าสนทรรศน์ไม่ได้ทำเรื่องนี้ แต่เป็นพรรณทิพย์กับวรรณาจึงจัดการสองแม่ลูกแล้วกลับไปหาโอฬารกับรังสรรค์ ปรากฏว่ายังไม่ได้ตัววรินทร์มา แต่รัชโรจน์เห็นทั้งหมดหายไปนานผิดปกติจึงแจ้งตำรวจและนำกำลังตำรวจตามมา วรนาฎบอกให้ตำรวจต้องช่วยหลานตนให้ได้

“ใจเย็นๆครับ ก่อนอื่นผมต้องขอทราบรายละเอียดทั้งหมดก่อน ตั้งแต่ที่คุณวรินทร์หายตัวไป” สารวัตรเสนอ

สนทรรศน์พาวรินทร์มาที่ตึกร้าง เธอรู้สึกตัวแล้วแต่ยังอยู่ในมนต์นะจังงังขยับตัวไม่ได้พูดไม่ได้ สนทรรศน์ขอโทษเธอที่ต้องเอาตัวมาไว้ที่นี่ ตนยอมให้เธอโกรธดีกว่ายอมให้เธอไปอยู่ในเงื้อมมืออสูร

วรินทร์โกรธจนน้ำตาคลอ สนทรรศน์เอ่ยอย่างอ่อนโยนว่า

“ขอเวลาให้พี่อีกนิด ถ้าพี่ได้พระขรรค์เงินมา อุ้ยก็จะเห็นเองว่าอะไรเป็นอะไร แต่ขอให้อุ้ยรู้ว่าที่พี่ทำไปทั้งหมด ไม่ใช่เพื่อแก้แค้นให้พ่อ แต่พี่ทำเพื่ออุ้ยและครอบครัว ของอุ้ย พี่รักอุ้ย...” สนทรรศน์กอดเธอไว้อย่างปกป้อง...

ส่วนอภิศักดิ์ถูกขังไว้อีกที่หนึ่งของตึกร้าง พยายามแก้ตัวและหว่านล้อมให้สนทรรศน์เป็นพวกเพราะเราต่างก็มีคดีติดตัว ได้เงินมาเราก็จะได้แบ่งกัน สนทรรศน์บอกว่าตนไม่เคยคิดทำอะไรชั่วๆแบบนี้

“แล้วแกล่ะดีแค่ไหน แกก็ลงทุนใช้ไสยศาสตร์แก้แค้นครอบครัวอุ้ย แถมยังฆ่าหมอผีปิดปาก”

“ผมไม่ได้ทำ นั่นมันเป็นฝีมือของอสูร”

อภิศักดิ์งงว่าอสูรอะไร หนานจรวยบอกว่ามันคือวิญญาณร้ายที่สิงสู่อยู่ในร่างของวรนาฎ พวกเราต้องการจะปราบ มันก็เลยทำทุกวิถีทางเพื่อกำจัดเรา สนทรรศน์บอกว่าแม้แต่ตนถ้ามันรู้ว่าเป็นคนขโมยพระขรรค์เงินไปก็คงไม่รอด

อภิศักดิ์ตกใจแต่ทำไขสือว่าพระขรรค์เงินอะไรตนไม่รู้เรื่อง จนเดชขู่ว่าแบบนี้ต้องแล่เนื้อจนกว่าจะพูด หรือไม่ก็ต้องใช้คาถาบิดไส้ให้ตายทีละน้อยดี อภิศักดิ์มองทุกคนเลิ่กลั่กอย่างหวาดกลัว

เมื่อถูกขู่และรู้ความสำคัญของพระขรรค์เงิน อภิศักดิ์จึงพาสนทรรศน์ เดช และหนานจรวยไปที่ร้านค้าของเก่า แต่เจ้าของร้านก็ยังปากแข็งบอกว่าไม่มี ไม่เคยเห็น จนอภิศักดิ์บอกว่าตนเป็นคนเอามาขายให้เอง จึงยอมรับว่าขายต่อไปแล้วแต่ไม่ยอมบอกว่าขายให้ใคร

“พระขรรค์เป็นของครอบครัวผม แต่ถูกขโมยไป” สนทรรศน์บอก เจ้าของร้านกลัวถูกข้อหารับซื้อของโจร คว้าปืนมาไล่ให้ทุกคนออกไป ถูกหนานจรวยสะบัดมือใส่ทีเดียวก็กระเด็กกระแทกผนัง สนทรรสน์จ้องหน้าถาม “จะบอกได้หรือยังว่าใครซื้อพระขรรค์ไป”

ooooooo

วรินทร์ยังถูกขังอยู่ เธอออกอุบายว่าปวดท้อง เดชจึงให้ไปเข้าห้องน้ำ เธอแอบใช้ไม้ฟาดเดชและวิ่งหนีไปในป่าหญ้า เจอหนานจรวยคุมตัวอภิศักดิ์กลับมา สนทรรศน์จึงวิ่งตามวรินทร์ไปคว้าตัวไว้ แล้วใส่กุญแจมือเอากลับมาขังไว้ที่เดิม

“พี่ทรรศน์ทำแบบนี้มันเกินไปแล้วนะ”

วรินทร์มองกุญแจมือที่ใส่มือตนข้างหนึ่งมือสนทรรศน์ข้างหนึ่ง สนทรรศน์บอกว่าจะทำมากกว่านี้ถ้าทำให้เธอกับครอบครัวพ้นจากเงื้อมมืออสูร วรินทร์เย้ยว่านิทานหลอกเด็กตนไม่เชื่อ

“แต่อุ้ยต้องเชื่อ ตอนนี้พี่รู้แล้วว่าพระขรรค์เงินอยู่ที่ไหน เมื่อเราได้พระขรรค์เงินมาแล้ว อุ้ยจะเห็น ความจริงกับตา” เธอถามว่าเพื่อตนเขาถึงกับฆ่าคนเลยหรือ “เซียนเต้าตายเพราะฝีมืออสูร มันปลอมเป็นตัวพี่เพื่อต้องการใส่ร้ายพี่ อสูรมันร้ายกาจมาก เบื้องหน้ามันทำเป็นผู้ใหญ่ใจดีเมตตาให้คนอื่นตายใจ แต่เบื้องหลังมันโหดเหี้ยมอำมหิตที่สุด ถ้าเราไม่กำจัดมันตอนนี้ จะมีคนตายอีกไม่รู้เท่าไหร่ รวมทั้งพ่อแม่อุ้ยด้วย”

วรินทร์ฟังแล้วสับสน หนานจรวยเข้ามาชี้แจงว่า

“สนทรรศน์พูดถูก เราต้องรีบเดินทางแล้ว เวลาไม่คอยท่า เพราะเราไม่รู้ว่า ไอ้คนที่ได้พระขรรค์เงินไปมันจะเอาไปขายต่ออีกกี่ทอด”

สนทรรรศน์ชวนอุ้ยรีบไปเพราะเราต้องไปกันอีกไกล พลางฉุดเธอลุกขึ้น อุ้ยลุกตาม ถามว่าจะไปไหนกันอีก

ooooooo

นัยน์เนตรกลัวความผิดที่เป็นคนลวงวรินทร์ไปให้พวกวรรณาจับตัวเรียกค่าไถ่ กลับถึงบ้านก็กระวนกระวายใจ จนมานพมาเคาะประตูบอกว่า
วรรณาตายแล้ว เธอตกใจถามว่าเป็นอะไรตาย มานพบอกว่าถูกฆาตกรรม ศพน่ากลัวมาก

นัยน์เนตรถามว่าแล้วพรรณทิพย์รู้เรื่องหรือยัง มานพบอกว่าพรรณทิพย์หายตัวไปป่านนี้ยังติดต่อไม่ได้ นัยน์เนตรกลัวว่าเรื่องจะสาวมาถึงตน ตกกลางคืนยังฝันว่าวรรณามาตะคอกว่า “แกทำให้ฉันต้องตาย แกต้องรับผิดชอบ”

นัยน์เนตรหวาดผวาจนปวดหัว ยาแก้ปวดหัวก็หมดจึงออกไปซื้อ เจอรัชโรจน์ขับรถมาจอดพอดี จึงพยายามหลบ ทำกระเป๋าตกของหกกระจาย ในนั้นมีโทรศัพท์ของวรินทร์อยู่ด้วย รัชโรจน์จำได้เค้นว่าโทรศัพท์ของอุ้ยอยู่ที่นี่ได้อย่างไร เธอบอกว่าเก็บได้ ไม่รู้ว่าเป็นของอุ้ย

รัชโรจน์พบพิรุธขู่ว่าถ้าไม่บอกความจริงจะแจ้งตำรวจ นัยน์เนตรร้องไห้โฮ สารภาพว่าตนผิดไปแล้ว

ฝ่ายพวกสนทรรศน์พากันปลอมตัวนั่งรถที่อภิศักดิ์เอาจากอู่เพื่อนที่ขโมยมาทำสีใหม่ใส่ทะเบียนปลอม พากันบ่ายหน้าไปที่นิมิตรีสอร์ทเพื่อตามพระขรรค์เงิน ระหว่างเข้าปั๊มเติมน้ำมัน วรินทร์ขอเข้าห้องน้ำ สนทรรศน์จึงต้องไขกุญแจมือให้ วรินทร์เข้าห้องน้ำเจอโทรศัพท์ของหญิงคนหนึ่งวางลืมไว้ เธอรีบหยิบโทร.บอกรัชโรจน์ว่า

“ตอนนี้พวกพี่ทรรศน์กำลังจะไปเอาพระขรรค์เงินที่นิมิตรีสอร์ท เขาบอกว่าจะเอาพระขรรค์เงินไปจัดการกับอสูรที่อยู่ในร่างคุณยายใหญ่ ถ้าเขาจะทำร้ายคุณยายใหญ่จริงๆ อุ้ยนี่แหละจะเป็นคนทำลายพระขรรค์นั้นเอง”

มีเสียงเคาะประตูดังขึ้น เธอรีบตัดสายวางโทรศัพท์ไว้ที่เดิม หญิงเจ้าของโทรศัพท์นั่นเอง เธอกลับมาเอาโทรศัพท์

รัชโรจน์ดีใจมากที่ได้รับโทรศัพท์จากวรินทร์ บอกนัยน์เนตรว่าตนต้องรีบไปช่วยอุ้ย นัยน์เนตรกลัวเรื่องถึงตำรวจแล้วตนจะติดคุก รีบกลับบ้านไปเก็บเสื้อผ้าเตรียมหนี แต่พอเปิดประตูออกไปเจอวรนาฎยืนจังก้าอยู่ พูดดักว่า

“ยายรู้ว่าหนูเนตรมีอะไรจะบอกยาย ยายก็เลยมาหา” นัยน์เนตรทำหน้างง “ก็เรื่องอุ้ยไง เนตรไม่อยากเล่าให้ยายฟังเหรอ” พลันก็ตะปบไหล่นัยน์เนตร เธอขนลุกวูบไปทันที

วรนาฎพานัยน์เนตรออกมาเจอแท็กซี่จอดอยู่ ก็เข้าไปตะปบกระหม่อมคนขับ พิษตะขาบเข้าร่างล้มกลิ้งตกจากรถ วรนาฎสั่งนัยน์เนตรให้ขึ้นรถ ที่เบาะข้างคนขับปรากฏดาวเวียงนั่งอยู่แล้ว ดาวเวียงถามว่าจะให้พาเนตรไปไหน

“อุ้ยติดต่อกลับมาที่รัชโรจน์บอกว่าถูกสนทรรศน์จับตัวไว้ มันกำลังไปเอาพระขรรค์เงิน คราวนี้ข้าจะไม่ปล่อยมันให้เป็นเสี้ยนหนามอีกต่อไป” วรนาฎจิกตาเหี้ยม รถแท็กซี่เคลื่อนออกไปทันที ทิ้งคนขับแท็กซี่นอนตายตาเบิกโพลงอยู่ตรงนั้น

ooooooo

พวกสนทรรศน์ไปถึงนิมิตรีสอร์ทที่อยู่กลางหุบเขา สนทรรศน์ถอดกุญแจมือข้างตนใส่ไว้กับพวงมาลัยรถ บอกวรินทร์ว่าข้างบนไม่รู้จะเจออะไรบ้าง ให้เธอคอยอยู่ในรถเดี๋ยวตนจะกลับมา

“พี่ทรรศน์ คุณยายใหญ่ของอุ้ยไม่ใช่อสูร พี่ล้มเลิกความคิดที่จะไปเอาพระขรรค์เสียเถอะ” วรินทร์ขอร้อง

“พี่ล้มเลิกไม่ได้ พระขรรค์เงินเป็นหนทางเดียวที่พี่จะคุ้มครองอุ้ยได้” สนทรรศน์จริงจังมาก วรินทร์ได้แต่มองอย่างเป็นห่วง

ทั้งหมดไปถึงโถงคฤหาสน์นิมิต เจออัลเบิร์ตที่ซื้อพระขรรค์เงินจากนิมิตแล้วเอามาคืนเพราะนับแต่ซื้อพระขรรค์ไปไม่รู้ใครหัวโล้นๆมาหาตนทุกคืน ขืนเอาไว้ตนต้องเป็นบ้าแน่ นิมิตบอกว่าของตนปล่อยแล้วไม่รับคืน อัลเบิร์ดกลัวมากบอกว่าตนไม่เอาเงินคืนก็ได้แล้วรีบออกไปเลย นิมิตมองพระขรรค์เงินยิ้มพอใจพึมพำ... “ยิ่งขลังราคาก็ยิ่งสูง”

พวกสนทรรศน์มาถึงพอดี สนทรรรศน์บอกว่าตนจะมาเอาพระขรรค์เงินคืนมันเป็นของประจำตระกูลตนที่ถูกขโมยมา นิมิตไม่เชื่อ หนานจรวยจึงดันอภิศักดิ์ขึ้นไปบอกว่านี่คือคนที่ขโมยพระขรรค์เงินมา อภิศักดิ์รับว่าตนขโมยเอาไปขายให้เฮียเม้ง บอกนิมิตคืนให้เจ้าของเถอะ นิมิตบอกว่าอยากได้ก็จ่ายมาสองล้านไม่อย่างนั้นก็ออกไปเลย สมุนเอาปืนออกมาทันที

ทันใดนั้นหนานจรวยท่องคาถามหาอุดปืนยิงไม่ออก นิมิตตะลึงชี้มือค้าง เดชยกมือร่ายคาถานะจังงังทันที บอกว่า

“เมื่อมีมหาอุดแล้ว ต้องตามด้วยนะจังงังถึงจะครบสูตร”

ทั้งนิมิตและสมุนยืนค้างอยู่ท่าไหนท่านั้น สนทรรศน์เดินไปกระชากพระขรรค์จากมือนิมิต หนานจรวยเร่งให้รีบไปกัน เพราะรู้สึกว่าอสูรกำลังมา เดชถามว่าเรามีพระขรรค์แล้วจะกลัวอะไร

“ถ้าจะทำลายวิญญาณอสูรต้องใช้พระขรรค์ทำลายตุ๊กตาสังคโลก แหล่งพลังงานของมันเท่านั้นยังไงก็ต้องรักษาพระขรรค์เงินไว้ให้ได้” หนานจรวยบอกแล้วรีบพากันไปที่รถ

เมื่อนิมิตกับสมุนคืนสติขึ้นมา นิมิตรู้ว่าพระขรรค์เงินหายก็สั่งให้สมุนตามไปเอาคืน สมุนหันไปก็ชะงักกึกเมื่อเห็นวรนาฎยืนจังก้าอยู่มีดาวเวียงยืนอยู่ข้างหลัง วรนาฎถามเสียงเย็นเยือกว่า

“พวกสนทรรศน์มาที่นี่หรือเปล่า”

นิมิตบอกว่าตนไม่รู้จริงๆ ว่าชื่ออะไร มากันสามคน แต่ตอนนี้หนีไปแล้ว ให้ปล่อยตนแล้วตนจะล่าตัวมาให้ วรนาฎบอกว่าไม่ต้องเพราะตนรู้แล้วว่าพระขรรค์อยู่ไหน แล้วเคลื่อนตัวหายไปอย่างเร็ว ดาวเวียงยิ้มเหี้ยม บิดคอนิมิตดังกร๊อบทันที!

ooooooo

ที่ทางเข้ารีสอร์ท แท็กซี่จอดหัวทิ่มอยู่ข้างทาง รัชโรจน์มาถึงเห็นนัยน์เนตรกำลังลงจากรถงงๆ เขาถามว่าเธอขับรถมาถึงเขาใหญ่เลยหรือ นัยน์เนตรถามงงๆ ว่าที่นี่เขาใหญ่หรือ เมื่อกี๊ตนยังอยู่ที่บ้านเลย

รัชโรจน์หาว่าเธอโกหก นัยน์เนตรยืนยันว่าคุณยายใหญ่ไปหาตนที่บ้านแล้วจากนั้นตนก็จำอะไรไม่ได้เลย รัชโรจน์ฟังแล้วสังหรณ์ใจขึ้นมา

ฝ่ายสนทรรศน์ มือหนึ่งใส่กุญแจมือติดกับวรินทร์อีกมือถือพระขรรค์พากันวิ่งไป วรินทร์ทำอุบายจิกเท้าตัวเองเลือดออกสนทรรศน์จึงไขกุญแจมือทำแผลให้ ถูกเธอแย่งพระขรรค์เงินเอาด้ามฟาดคอสนทรรศน์จนหน้าคะมำแล้ววิ่งหนีไป

ที่ป่าริมแม่น้ำ วรนาฎตามไปสู้กับหนานจรวยและเดชสู้กับดาวเวียง หนานจรวยถูกวรนาฎทำร้ายหนีไปที่ริมน้ำพลัดตกลงไปแต่คว้ากิ่งไม้ไว้ได้ถูกวรนาฎสะบัดมือใส่กิ่งไม้หักสะบั้น หนานจรวยร่วงลงไปถูกกระแสน้ำพัดหายไปทันที

สนทรรศน์วิ่งตามวรินทร์จะแย่งพระขรรค์คืน วรินทร์วิ่งมาถึงสะพานทำท่าจะทิ้งพระขรรค์ลงน้ำ สนทรรศน์พุ่งเข้าแย่ง ถูกดาวเวียงที่วิ่งมาพอดีเข้าสิงวรินทร์และผลักพระขรรค์เสียบท้องสนทรรศน์ วรินทร์ตัวสั่นมองมือที่ร้อนแดง ทันใดนั้นวิญญาณดาวเวียงก็กระเด็นออกจากร่างวรินทร์ไป เธอได้สติตกใจกระชากพระขรรค์จากท้องสนทรรศน์ร่างสนทรรศน์ลมคว่ำตกน้ำจมหายไปและวรินทร์ก็ทิ้งพระขรรค์เป็นลมหมดสติไป

เดชวิ่งมาคว้าพระขรรค์วิ่งไปต่อสู้กับวรนาฎแต่ถูกวรนาฎจับไว้ดิ้นกระแด่วอยู่ในอุ้งมือวรนาฎด้วยพลังอสูร

อภิศักดิ์วิ่งมาเห็นชะงักตื่นตะลึงเห็นพระขรรค์

ที่พื้นก็ตาโต เดชถูกวรนาฎเหวี่ยงไปกระแทกต้นไม้กระอักเลือด วรนาฎหันหาพระขรรค์ปรากฏว่าหายไปแล้ว!

พอดีตำรวจมาถึง ประกาศให้สนทรรศน์ทิ้งอาวุธออกมามอบตัวเสีย แล้วกรูกันเข้าไป วรนาฎหายตัวไปทันที ตำรวจเห็นเดชนอนกระอักเลือดอยู่ร้องบอกกันว่า มีคนบาดเจ็บ ตรงไปจับทันที

ส่วนที่นิมิตรีสอร์ท ตำรวจเข้าไปดูศพนิมิตกับสมุน ที่นอกคฤหาสน์หน่วยกูภัยหามเปลที่วรินทร์นอนสลบอยู่ออกไป เดชในสภาพสะบักสะบอมถูกตำรวจใส่กุญแจมือคุมตัวไป

ไกลออกไปที่ไม่มีใครเห็น วรนาฎยืนมองเหตุการณ์ด้วยสีหน้าเครียดขรึม

ooooooo

วรินทร์ตื่นขึ้นมา พบตัวเองนอนอยู่ที่บ้าน มีแม่และรังสรรค์นั่งเฝ้าอยู่ด้วยความเป็นห่วง ทันทีที่วรินทร์รู้สึกตัว สุดาดวงรีบบอกว่าไม่ต้องกลัวลูกอยู่บ้านแล้วอยู่กับแม่และพี่ วรินทร์ถามว่าตนกลับมาบ้านได้อย่างไร

“โรจน์พาตำรวจไปช่วยลูก รู้ไหมอุ้ยนอนหลับไปวันกับคืนนึงเลยนะ ลืมตาแป๊บก็หลับไปอีก”

“ตกลงพวกสนทรรศน์มันพาอุ้ยไปที่เขาใหญ่ทำไม” รังสรรค์ถาม วรินทร์จำได้เล่าว่า

“เขาจะไปเอาพระขรรค์เงินค่ะ พี่ทรรศน์บอกว่าคุณยายถูกอสูรสิงร่าง และต้องใช้พระขรรค์เงินไล่อสูรออกไป”

รังสรรค์ด่าว่าสนทรรศน์เลวจริงๆ ฆ่าได้แม้แต่นิมิตที่เป็นแก๊งเดียวกันเพราะหักหลังกันเอง วรินทร์ถามว่าสนทรรศน์ฆ่านิมิตหรือ เธอพยายามคิด แล้วจำได้ว่า

“อุ้ยจำได้ว่าพอไปถึงที่รีสอร์ท พี่ทรรศน์ก็ล็อกกุญแจมืออุ้ยไว้กับพวงมาลัยรถ แล้วสักพักเขาก็กลับมาพร้อมกับพระขรรค์เงิน พอเขาเผลออุ้ยก็แย่งพระขรรค์มา อุ้ยขู่ว่าจะทิ้งน้ำ แล้ว...แล้วอุ้ยก็แทงพี่ทรรศน์ตกลงไปในน้ำ อุ้ยฆ่าพี่ทรรศน์! อุ้ยฆ่าคนตายค่ะคุณแม่” วรินทร์ร้องตระหนก ขวัญเสีย
ขณะนั้นเองแก้วมาเคาะประตูบอกว่า “คุณผู้ชายให้มาบอกว่าตำรวจรออยู่ข้างล่างแล้วค่ะ”

เวลาเดียวกัน นัยน์เนตรก็ถูกสอบปากคำอยู่ที่สถานีตำรวจโดยมีมานพไปเป็นเพื่อนและคอยปกป้อง แต่เธอจำอะไรไม่ได้ ตำรวจขอให้พยายามนึก มานพโมโหหาว่าตำรวจพยายามยัดเยียดข้อหาให้ลูกตน บอกให้เอาเวลาไปสืบเรื่องเมียและลูกเลี้ยงตนดีกว่า แล้วพานัยน์เนตรออกไปเลย

มานพกับนัยน์เนตรออกมาเจอสารวัตรที่ไปสอบปากคำวรินทร์กลับมา บอกว่า วรินทร์จำได้ บอกว่าคนร้ายที่จับตัวเธอไปคือวรรณาและพรรณทิพย์ สองคนนั้นดัดเสียงเป็นนัยน์เนตรโทร.ไปนัดให้เธอออกไปพบ

ที่บ้านมนัสวานิชย์ รัชโรจน์ วรินทร์เสียใจที่เรื่องลุกลามร้ายแรง โดยเฉพาะเรื่องระหว่างตนกับสนทรรศน์ ยิ่งคิดก็ยิ่งสับสนไม่เชื่อว่าตัวเองจะฆ่าสนทรรศน์ แต่ก็เห็นจริงๆว่าตนแทงสนทรรศน์กับมือ ไม่รู้ว่านี่เป็นเรื่องจริงหรือฝันกันแน่

รัชโรจน์ปะติดปะต่อเรื่องราว เริ่มมองเห็นปัญหาที่เกิดขึ้น เขาไปหาวรนาฎเพื่อถามอะไรบางอย่าง วรนาฎบอกว่าเพิ่งไปส่งดาวเวียงกลับไปพักที่ศรีสัชนาลัย แล้วรีบกลับเพราะเป็นห่วงอุ้ย รัชโรจน์บอกว่าดีขึ้นแล้วเพิ่งหลับไปเพราะฤทธิ์ยา วรนาฎบอกว่าพรุ่งนี้จะไปเยี่ยม ถามว่าเขามีอะไรจะคุยกับยายใช่ไหม รัชโรจน์ถามว่า

“นัยน์เนตรยืนยันว่าคุณยายใหญ่ไปหาเขาที่บ้านก่อนที่ผมจะไปเจอเขาที่เขาใหญ่ เป็นความจริงหรือเปล่าครับ”

อ่านละครเรื่อง ทายาทอสูร ตอนที่ 9 วันที่ 19 มิ.ย.59

ละครทายาทอสูร บทประพันธ์โดย ตรี อภิรุม
ละครทายาทอสูร บทโทรทัศน์โดย ดาวฤกษ์
ละครทายาทอสูร กำกับการแสดงโดย อนุวัฒน์ ถนอมรอด
ละครทายาทอสูร ผลิตโดย บริษัท ดีวัน ทีวี จำกัด
ละครทายาทอสูร ควบคุมการผลิตโดย พรสุดา ต่ายเนาว์คง
ละครทายาทอสูร ออกอากาศทุกวันศุกร์ เวลา 20.00 น. และวันเสาร์-อาทิตย์ เวลา 20.15 น.
ชมละครทายาทอสูร ได้ทางไทยทีวีสีช่อง 3
ที่มา ไทยรัฐ