อ่านละคร สายลับรักป่วน ตอนที่ 10/3 วันที่ 3 ส.ค.59

อ่านละคร สายลับรักป่วน ตอนที่ 10/3 วันที่ 3 ส.ค.59

“แหม แม่บอกให้เรียกแม่ตั้งหลายทีแล้ว เรียกให้ชินปากซะทีเถอะ”
“ครับคุณแม่...นี่รันเป็นไงบ้างครับ”
“ยังหลับอยู่เลย ไป เข้าไปเยี่ยมรันในห้องเถอะ”
ดินได้แต่มองมณีมาลาพาโทนี่เข้าห้องไปเยี่ยมรัน เขาได้แต่เสียใจ

ดินเดินเข้าออฟฟิศมา ร๊อคกับคุกกี้ที่นั่งทำงานอยู่คุกกี้กำลังดีไซน์ชุดสารพัดประโยชน์อยู่บนจอคอมพิวเตอร์ ทั้งสองหันมาเห็นดิน
คุกกี้ถามดิน“ไอ้ดิน มาทำอะไรที่นี่ ทำไมไม่ไปอยู่ดูแลรันเค้า”

“แม่เค้าไม่ให้ผมเข้าไปหารัน แต่ไม่เป็นไรหรอกครับ รันมีแม่กับโทนี่อยู่ดูแลแล้ว”
“ไอ้โทนี่ด้วยหรือพี่ เอางี้ เดี๋ยวผมไปหาทางจัดการมันเอง” ร๊อคแค้น
“ขอบใจนะร๊อค...ช่างเค้าเถอะ”



“ช่างได้ไงกัน แกเป็นผัว ก็ควรอยู่ดูแลเมียถึงจะถูก มากีดกันไม่ให้เจอกันอย่างนี้ได้ไง” คุกกี้เอ่ยบอก
“ผมสมควรถูกคุณแม่ไล่ออกมาแล้วล่ะพี่” ดินยอมรับผิด
“สมควรที่ไหน แกไม่ได้ทำอะไรผิดซักหน่อย รันกับทุกคนเข้าใจผิดทุกเรื่องเลย”
“พี่ดิน ไปอธิบายให้ทุกคนรู้เรื่องดีกว่าครับ ปล่อยไปอย่างนี้แทนที่เค้าจะยกย่องว่าพี่เป็นคนดีกำลังทำสิ่งดีๆ อยู่ จะกลายเป็นว่าพี่กลายเป็นผู้ร้ายไปซะ” ร๊อคสงสารดิน
“แล้วจะให้พี่ไปเล่าเรื่องทุกอย่างงั้นหรือ นายก็รู้อยู่ว่าระเบียบของหน่วยเราคือห้ามแพร่งพรายรายละเอียดเกี่ยวกับงานทั้งหมดให้คนนอกรู้ เพื่อความมั่นคงของชาติและความปลอดภัยของทุกคน”
“ระเบียบบ้าบออะไรก็ไม่รู้ เล่าไปแล้วทำอย่างกับประเทศจะล่มจมอย่างนั้นแหละ” ร๊อคบ่นด้วยความโมโห
“ไอ้ร๊อค เรื่องพวกนี้มันละเอียดอ่อน ทุกอย่างมันมีเหตุผล และตัวอย่างที่เกี่ยวกับความเป็นความตายก็มีให้เห็นมาแล้ว” คุกกี้เตือน ร๊อคกับดินมองคุกกี้อย่างสงสัยว่ากำลังพูดถึงอะไร คุกกี้มองหน้าทั้งสองแล้วสลดไปก่อนจะยอมเล่าอะไรให้ฟัง“บอสเคยสูญเสียเมียที่รักมากไป ก็เพราะพลาดทำผิดกฎเรื่องนี้”
ดินตกใจเพราะไม่เคยรู้มาก่อน “มี๊ต้องตายเพราะบอสหรือครับ”
คุกกี้พยักหน้าให้อย่างเศร้าสลด “ใช่”

ในอดีตบอสเดินถือดอกไม้กำลังจะไปให้มี๊ บอสยิ้มแย้มดูมีความสุข บอสเดินพ้นมุมตึกเห็นมี๊ บอสยิ้มให้ มี๊กำลังเดินตรงไปหาบอสที่อยู่ไกลออกไปและกำลังเดินตรงมาหามี๊เช่นกัน ทั้งสองเดินเข้ามาเกือบจะถึงกันอยู่แล้ว มีมือถือปืนยื่นเข้ามาเล็งไปที่มี๊แล้วยิง แสงไฟแว้บที่ปลายกระบอกปืนใกล้ที่หน้าบอสตกใจ มี๊ถูกยิงสะดุดล้ม บอสทิ้งช่อดอกไม้ในมือแล้วโผเข้าไปประคองกอดมี๊เอาไว้ บอสกอดมี๊ร้องไห้ตะโกนเรียกสุดเสียงปานจะขาดใจ

คุกกี้เอ่ยบอก “เราไม่มีวันรู้หรอกว่า การกระทำเล็กๆ ที่เราคิดว่าไม่น่าจะมีผลกระทบอะไร มันจะนำมาซึ่งการสูญเสียที่เจ็บปวดและเลวร้ายได้มากแค่ไหน”
“บอสต้องเสียใจและไม่มีวันให้อภัยตัวเองแน่ๆ” ดินเศร้าหนักมาก
ร๊อคได้ยินก็เซ็ง “ทำไมพระเอกอย่างพวกเราต้องมาเจอกับเรื่องแย่ๆ ด้วยนะ”
“เอาน่า ซุปเปอร์ฮีโร่มันก็ต้องเหนื่อยกันอย่างนี้แหละ ไม่งั้นใครจะมายกย่องสรรเสริญกันล่ะ” คุกกี้ปลอบ
บอสเดินมาหาทั้งสามคน ดินเห็นก็โผเข้าไปกอดบอสเหมือนจะปลอบใจเพราะยังอินเรื่องที่คุกกี้เล่า บอสงงนิดๆ เอ่ยถาม“ดิน...เป็นอะไรรึเปล่า” ดินผละจากบอส พยายามเก็บอารมณ์ส่ายหน้าตอบว่าไม่เป็นอะไร “พวกคุณปลอดภัยกันดีนะ....แล้วอินทิราล่ะ” บอสถาม
“อินทิราก็ปลอดภัยดีครับ” คุกกี้ตอบ
บอสถามต่อ “ทีมข่าวกรองสืบทราบมาว่า แผนการร้ายของยศพลนี้ ต้องใช้ของบางอย่างที่อินทิราเอาไป มันถึงต้องส่งลีโอให้มาตามล่าทวงเอาของคืน พวกคุณรู้หรือยังว่ามันคืออะไร”
“ยังเลยครับ เรายังไม่ได้ถามคุณอินเลย มัวแต่ห่วงเรื่องความปลอดภัย เอาไว้เดี๋ยวผมไปถามให้ครับ” ดินเพิ่งนึกขึ้นได้
“ยิ่งเอาของชิ้นนั้นมาได้เร็วเท่าไหร่ก็ยิ่งดี เราจะได้ทำการวิเคราะห์และหาทางป้องกันไม่ให้ยศพลทำเรื่องร้ายแรง”
ดินพยักหน้าให้บอส

ที่เรือยอร์ชของยศพล ยศพลคุยกับชายคนหนึ่ง เห็นที่ข้อมือขวาด้านในมีรอยสักรูปพระอาทิตย์ดวงเล็ก
“นายทำตามแผนเดิมไปก่อนนะ เรื่องของอินทิราปล่อยให้ลีโอเป็นคนจัดการเอง ฉันได้ของจากอินทิรากลับมาเมื่อไหร่ ไอ้รัฐมนตรีไพศาลกับพวกผู้บริหารระดับสูงนักลงทุนรายใหญ่จากทั่วโลก จะต้องตายกันหมดไม่เหลือ”

ห้องอาหารที่โรงพยาบาลไพศาลนั่งคุยกับดินอยู่
“พ่อไม่เชื่อหรอกนะว่าดินจะทำอะไรไม่ดีอย่างที่ถูกกล่าวหาน่ะ”
ดินยกมือไหว้ไพศาลที่เข้าใจเขา “ขอบคุณมากครับคุณพ่อ ที่เชื่อใจผม”
“แต่พ่อก็ไม่รู้เหตุผลเหมือนกัน ว่าทำไมดินถึงไม่อธิบายให้ทุกคนได้รู้ พ่ออยากให้ดินพูดความจริงทุกอย่างออกมา”
ดินหนักใจเพราะพูดไม่ได้ “ผมต้องขอโทษด้วยครับที่ผมพูดอะไรมากไม่ได้ แต่ผมบอกให้คุณพ่อมั่นใจได้เลยครับว่า ผมไม่เคยทำผิดอะไรต่อรัน รันคือคนที่ผมรักมากที่สุดในชีวิต”
“ถ้างั้น พ่อจะยอมช่วยดินตามที่ขอ”
ดินยกมือไหว้ไพศาล

มณีมาลากับโทนี่อยู่ดูแลรันที่ได้สติแล้ว แต่รันยังนอนอยู่บนเตียงดูเศร้าๆ ซึมๆ ไม่พูดจาอะไร
“ทานอะไรซักหน่อยนะลูก จะได้สดชื่นแข็งแรง...โทนี่จ๊ะ ป้อนรันทีสิ” มณีมาลายื่นจานอาหารให้โทนี่เพื่อป้อนให้รัน โทนี่หยิบอาหารมาป้อนให้รัน รันไม่ยอมกิน โทนี่เข้าไปกระซิบบอก “กินซะหน่อยเถอะ จะได้แข็งแรงแล้วไปเอาคืนนังเมียน้อยหน้าแหลมนั่น”
รันได้ยินโทนี่พูดก็รู้สึกดีขึ้น ยอมกิน โทนี่ป้อนอาหารรัน
มณีมาลาเห็นก็ยิ้มพอใจ “ตายละ ช่างเป็นภาพที่น่ารักอะไรอย่างนี้” มณีมาลาหยิบมือถือมาถ่ายรูปโทนี่ป้อนอาหารให้รัน รันกินไปได้ไม่กี่คำก็หยุด แล้วทิ้งตัวลงนอน มณีมาลาถาม “อิ่มแล้ว ให้โทนี่คุยเป็นเพื่อนลูก หรือจะดูทีวีกันก็ได้นะ”
“แม่คะ รันขออยู่คนเดียวได้มั้ยคะ”
“อยู่คนเดียวเดี๋ยวก็ฟุ้งซ่านคิดมากถึงนายดินลูกรังนั่นอีก ให้โทนี่อยู่เป็นเพื่อนดีกว่านะ”
ไพศาลเข้ามาในห้องแล้วบอกทุกคน “ให้รันได้นอนหลับพักผ่อนมากๆ เถอะคุณมณี หมอก็บอกว่าอย่ารบกวนคนไข้มากเกินไป”
“แต่ฉันเป็นห่วงลูกนี่”
“ไม่มีอะไรให้ต้องห่วงแล้ว คุณกับโทนี่อยู่ที่นี่จะกลายเป็นการรบกวนลูกจนไม่ได้พักผ่อน พวกเรากลับกันก่อนเถอะ”
“ฉันกลับก็ได้ แต่ให้โทนี่อยู่กับรันก่อนนะ เผื่อรันอยากได้อะไร”
“ไม่ต้องเฝ้าแล้ว โทนี่ไม่ใช่หมอ อยู่ก็ไม่มีประโยชน์อะไร พยาบาลมีเยอะแยะ รันอยากได้อะไรก็กดออดเรียกนะ...ไปๆ กลับกันได้แล้ว” ไพศาลดึงมณีมาลาให้ออกจากห้อง โทนี่จำใจต้องเดินตามออกมา

ไพศาลพาทุกคนเดินไปกดลิฟต์แล้วลงลิฟต์ไป ไพศาลแอบหันไปพยักหน้าให้ดินที่แอบดูอยู่ห่างๆ ดินพยักหน้าตอบพอเห็นทุกคนไปแล้ว เขาก็เดินตรงไปที่ห้องของรันแล้วเข้าไป
ดินเข้ามาหารันที่นอนอยู่ พอดินเห็นรันก็ดีใจ “รัน..รันเป็นไงบ้าง ปลอดภัยแล้วนะ เจ็บตรงไหนรึเปล่า...”
รันมองหน้าดินแล้วเจ็บใจ “แผลของรันน่ะ เจ็บแค่ไหนรันก็ทนได้ แต่ที่เจ็บมากที่สุด ก็ตรงที่ใจของรันนี่แหละ มันเจ็บเหมือนถูกดินเอามีดแหลมมากรีดแทง...รันไม่เคยคิดเลยว่า ดินจะทรยศและทำร้ายจิตใจของรันได้มากขนาดนี้ ไม่รักรันแล้วก็บอกมาตรงๆ สิ ทำไมต้องมาโกหกหลอกลวงกันแบบนี้ด้วย” ดินพูดอะไรไม่ออก ได้แต่นิ่งเงียบเพราะบอกความจริงเกี่ยวกับอินทิราไม่ได้ รันเห็นดินนิ่งเงียบก็เริ่มโมโห “ถ้าเอาแต่นิ่งเงียบแบบนี้ ไม่พูดอะไร ก็ไปให้พ้นๆ หน้ารันเถอะ รันไม่อยากเห็นดินอีก”
“รันจะให้ผมพูดอะไรล่ะ”
“พูดความจริงกับรันซักครั้งนึงจะได้มั้ย” ดินนิ่งเงียบ สำนึกผิดที่ทำให้รันต้องเสียใจ รันเห็นก็ยิ่งโมโห “อย่าเอาแต่นิ่งเฉยทำหน้าเศร้าสำนึกผิดอย่างเดียวแบบนี้สิ....พูดอะไรก็ได้ ยอมรับผิด สารภาพความจริง หรือจะโกหกตอแหลแก้ตัวอะไรรันอีกก็ได้ แต่ไม่ใช่เอาแต่นิ่งเงียบแบบนี้... แล้วที่มันน่าโมโหยิ่งกว่าเดิมอีกเพราะแม้แต่คำว่าขอโทษ ดินยังไม่บอกรันเลย”
ดินจ้องหน้ารัน สีหน้าเขาจริงจังและบริสุทธิ์ใจ “ผมขอโทษ...รัน...ผมรักรันนะ...ผมกับคุณอินทิราไม่ได้มีอะไรกันอย่างที่รันเข้าใจ”
“ไม่ได้มีอะไรกันแล้วทำไมต้องโกหกปิดบังรันถึงขนาดนี้ ตั้งแต่ที่ดินไปกินข้าวกับมันสองต่อสอง..แล้วมาโกหกรันว่าเป็นเมียของพี่คุกกี้ แล้วสุดท้ายรันก็เห็นภาพที่ดินจูบปากกับมันน่ะ ไม่มีอะไรกันแล้วไปจูบกันได้ยังไง เป็นพ่อแม่พี่น้องกันเค้ายังไม่จูบปากกันเลย มีแต่คนที่คิดอะไรกันแบบชู้สาวเท่านั้นแหละที่ทำได้”
“รันเชื่อผมนะ ว่าผมกับคุณอินไม่มีอะไรกันจริงๆ”
“แล้วถ้ารันจูบปากกับโทนี่แล้วบอกว่าไม่มีอะไรกัน ดินจะเชื่อรึเปล่าล่ะ” ดินพูดไม่ออก “ดินมาขอให้รันเชื่อดิน แล้วตอนที่รันขอให้ดินเชื่อรันว่ารันไม่ได้มีอะไรกับโทนี่ ดินเชื่อรันรึเปล่าล่ะ” ดินอึ้ง “ตอนนี้รันไม่รู้จะเชื่ออะไรดินได้อีกแล้ว.... ถ้าเราสองคนต่างก็ไม่เชื่อใจกันแล้ว เราจะยังรักยังใช้ชีวิตด้วยกันต่อไปได้ยังไงคะ...ดินช่วยไปให้พ้นๆ หน้ารันก่อนได้มั้ยคะ รันอยากอยู่คนเดียว” รันพูดจบก็นอนตะแคงหันหลังให้
ดินลุกขึ้นแล้วบอก “แล้ววันหน้าผมมาเยี่ยมรันใหม่นะ รันอยากได้อะไรมั้ย อยากกินอะไรรึเปล่า”
“ไม่ต้องค่ะ สิ่งที่รันต้องการคือ ไม่ให้ดินกลับมาหารันอีก...” รันหันมามองดินน้ำตาไหล “รันเห็นหน้าของดินแล้วมันเจ็บปวดทรมานใจมาก ทรมานที่เห็นหน้าคนที่รันรักมากแต่กลับมาทรยศทำร้ายจิตใจกัน ดินออกไปได้แล้วค่ะ” ดินเอื้อมมือไปจับมือของรัน รันสะบัดออก “รีบออกไปซะทีเถอะ อย่าอยู่ทำให้รันต้องทุกข์ทรมานใจอีกเลย ไปให้พ้นๆ จากชีวิตของรันซะที อย่ามาให้รันเห็นหน้าจนต้องเสียน้ำตาอีกเลย”
ดินอยากจะพูดความจริง แต่ก็พูดไม่ได้ เขาไม่รู้จะพูดอะไรกับรันได้อีก ได้แต่ปล่อยให้น้ำตาแห่งความอึดอัดและเสียใจไหลออกมาก่อนจะหันหลังเดินออกมาจากห้อง รันเห็นดินเดินออกไปทำท่าจะเรียกไว้ แต่ก็ไม่ได้ทำแล้วรันก็ปล่อยโฮออกมาอย่างอั้นไม่อยู่ เธอยังรักดิน แต่ก็โกรธเกลียดเขาด้วยในเวลาเดียวกัน
ดินเดินออกมาหน้าโรงพยาบาล ยืนเคว้งคว้างไม่รู้จะไปไหน ไม่รู้จะทำอะไรต่อ ดินนั่งอยู่บนรถเมล์มองเหม่อไปนอกหน้าต่าง ปล่อยใจไปเรื่อยแต่สีหน้าเศร้าๆ
รันนั่งมองเหม่อออกไปนอกหน้าต่าง น้ำตาไหลออกมาด้วยความเสียใจ เธอปล่อยให้น้ำตาไหลไม่หยุด มณีมาลากับโทนี่เดินเข้าห้องมา รันรีบป้ายน้ำตาทิ้ง
“รันจ๊ะ ดูสิโทนี่ซื้อของบำรุงร่างกายมาตั้งเยอะแยะเลย รันกินซะหน่อยนะ...โทนี่ช่วยป้อนให้รันด้วยนะ”
รันไม่ได้สนใจอะไร ได้แต่มองออกไปนอกหน้าต่าง
ดินกับร๊อคกำลังฝึกการต่อสู้กัน ทั้งสองตั้งท่าเตรียมพร้อม แต่ดินไม่มีสติเอาแต่เหม่อ ร๊อคพุ่งเข้าหาเตะดินจนสลบไป ร๊อคตกใจรีบเข้าไปดูอาการของดิน ดูเหมือนดินจะไม่เจ็บไม่ปวดเพราะเอาแต่เหม่อลอย
รุ้งกับโจโจ้มาเยี่ยมรัน พอรุ้งกับโจโจ้เข้ามาเห็นรันที่เอาแต่นั่งเหม่อมองไปนอกหน้าต่างก็เห็นใจเพื่อนตรงเข้าไปหา พอรันหันมาเห็นเพื่อนก็เริ่มหน้าเสียร้องไห้ออกมา รุ้งกับโจโจ้เข้าไปกอดรันปลอบ
รันร้องไห้สะอึกสะอื้น “แก เค้าทำกับฉันอย่างนี้ได้ไงกัน....”
โจโจ้เห็นรันร้องไห้มากขนาดนั้นก็ร้องตาม รุ้งเองก็น้ำตาไหลออกมาด้วยความสงสารเพื่อน
ดินซักผ้า ตากผ้า รีดผ้า ล้างรถ ให้รัน ดินทำกับข้าวมาวางที่โต๊ะ ตักข้าวสองจาน จัดที่นั่งให้รันด้วย แล้วดินก็ลงนั่งกินข้าว ดินตักกับข้าวใส่จานตรงข้ามที่เป็นของรัน แล้วก็ตักให้ตัวเอง ดินตักข้าวเข้าปากแค่คำเดียว ดินก็กลืนกินข้าวไม่ลง มันจุกอยู่ที่คอ ดินได้แต่นั่งนิ่งมองเก้าอี้ตรงข้ามที่ว่างเปล่า
รันนอนหลับอยู่ ดินนั่งเฝ้าแล้วปอกผลไม้ไว้ให้รัน เขาแกะเครื่องดื่มบำรุงกำลังออก เตรียมขนมไว้ให้แล้วออกจากห้องไป
มณีมาลากับโทนี่เดินเข้ามาในห้องพร้อมข้าวของมาเยี่ยมรัน
มณีมาลาร้องทัก “เป็นไงบ้างรัน ดีขึ้นมั้ย”
“รันสบายดีแล้วค่ะ อีกไม่กี่วันคงกลับบ้านได้แล้ว”
มณีมาลาหันไปเห็นผลไม้ที่ปอกไว้แล้ว กับของอื่นๆ ที่เตรียมไว้ก็ถาม “นี่ใครมาปอกผลไม้ไว้ให้รันน่ะ พยาบาลหรือ?”
“ไม่รู้สิคะ..แม่ไม่ได้ทำหรือคะ”
“แม่เพิ่งมากับโทนี่นี่แหละ”

อ่านละคร สายลับรักป่วน ตอนที่ 10/3 วันที่ 3 ส.ค.59

ละครเรื่องสายลับรักป่วน บทประพันธ์โดย จันทร์แจ่ม
ละครเรื่องสายลับรักป่วน บทโทรทัศน์โดย สมหมาย เลิศอุฬาร, พิสิษฐ์ พงษ์พิชญ์, อันนาบี
ละครเรื่องสายลับรักป่วน กำกับการแสดงโดย ทวีวัฒน์ วันทา
ละครเรื่องสายลับรักป่วน ผลิตโดย บริษัท มายน์แอทเวิร์คส์ จำกัด
ละครเรื่องสายลับรักป่วน ควบคุมการผลิตโดย ณฤทธิ์ ยุวบูรณ์
ละครเรื่องสายลับรักป่วน ออกอากาศทุกวันศุกร์-อาทิตย์ เวลา 20.15 น. ทางไทยทีวีสีช่อง 3
ที่มา ไทยรัฐ