อ่านละคร เพลิงนรี ตอนที่ 11/2 วันที่ 20 ส.ค.59

อ่านละคร เพลิงนรี ตอนที่ 11/2 วันที่ 20 ส.ค.59

ธีภพหันมาเห็นพริริสากำลังข้ามลำธารหนีก็รีบวิ่งตามไป “ริสา”
พริริสาจะข้ามลำธารไปอย่างลำบาก พลางเหลียวหลังมามองเห็นธีภพที่ตามมาก็ชะงัก “คุณภพ” พริริสากลัวธีภพจะตามมาทัน
ธีภพมาถึงริมลำธารก็ยืนรีรออย่างเป็นห่วงพริริสากลัวจะพลาดตกน้ำ “ริสา กลับมา มันอันตราย”
“ยังไงฉันก็ไม่กลับ ฉันจะไม่ตอบคำถามอะไรคุณทั้งนั้น” พริริสาพูดจบก็พยายามข้ามหินตามลำธารไปอีกฝั่ง
“ริสา กลับมา”

พริริสาไม่ฟังเดินข้ามก้อนหินไปเรื่อยๆ แต่ไปได้แค่ครึ่งทางก็ลื่นถลาตกน้ำไป “กรี๊ดดด!!” พริริสาพยายามตะเกียกตะกายเกาะโขดหินแถวนั้น แต่เกาะไม่ทันถูกแรงน้ำพัดไป
ธีภพตกใจ “ริสา” ธีภพถอดรองเท้า ถอดนาฬิกา วางโทรศัพท์มือถือไว้ที่โคนต้นไม้แถวนั้นก่อนตามลงไปช่วย



หน้าตึกบ้านคณิน คณิน กานดาและกรนันท์ ลงจากรถ
คณินซัก “คุณวิเขาว่าไงบ้าง”
“เขาก็คงรู้สึกผิดล่ะค่ะ ที่จู่ๆลูกชายก็หายไปกับเลขา”
คณินแปลกใจกับคำพูดกานดา “แล้วเรื่องข่าวยัยเกรซกับเจ้าชายคามินล่ะ”
“เรื่องนั้นเขาจะคิดยังไงก็ช่างเขาเถอะค่ะ”
คณินนึกเคืองที่กานดาพูดเหมือนไม่แคร์อะไร “คุณพูดแบบนี้ได้ยังไง ลูกเราหมั้นกับลูกชายเขาแต่ไปมีข่าวกับผู้ชายคนอื่น ไม่เท่ากับลูกเรากลายเป็นผู้หญิงหลายใจหรือไง”
“คุณพ่อ!”
“หรือไม่จริง พ่อไม่คิดเลยว่าเราจะเห็นดีเห็นงามทำอะไรแบบนี้ไปด้วย เป็นผู้หญิงทำอะไรมันก็มีแต่เสีย มีแต่ฉาวโฉ่ คู่หมั้นนะ ยัยเกรซไม่ใช่เสื้อผ้านึกเบื่อจะได้โยนทิ้งไปหาซื้อชุดใหม่” คณินเดินขึ้นรถไปอีกครั้งอย่างไม่อยากจะยุ่งกับกานดา รถแล่นออกไป
กานดาได้แต่มองตามขัดเคืองใจที่คณินไม่เคยเห็นด้วยกับสิ่งที่ตนทำเพื่อลูกสักอย่าง
กรนันท์นึกร้อนใจ “ทำไงดีคะคุณแม่ ทั้งคุณพ่อ คุณป้าท่าทางจะโกรธเรามาก”
“ตอนนี้จะสนใจไปทำไม แม่ว่าลูกเอาเวลาไปสนใจเจ้าชายดีกว่า ถึงเวลาลูกได้ลงเอยกับเจ้าชายคามินขึ้นมา ใครจะกล้าว่าเราได้อีก”
กรนันท์นึกโกรธคามิน “แต่เจ้าชายแสดงออกว่าเป็นห่วงนังริสาขนาดนั้น เกรซจะเหลือความสำคัญอะไรอีกคะคุณแม่”
“มันหายไปกับตาภพข้ามวันข้ามคืน ไม่รู้จะเจอตัวเมื่อไหร่กว่าจะกลับมาลูกคิดว่าเจ้าชายจะคิดยังไง”
กรนันท์ยิ้มออก “จริงด้วยค่ะ เจ้าชายคงไม่โง่กินของเหลือจากใครแน่ๆ”
กานดายิ้มเยาะพริริสา ก่อนจะหุบยิ้มนึกถึงเรื่องที่พวกคนของตนมาเล่าให้ฟัง

ในลำธาร พริริสาถูกน้ำพัดไปตามกระแสน้ำ พริริสาคว้าโขดหินก้อนหนึ่งไว้ได้
ธีภพค่อยๆปล่อยตัวไหลตามกระแสน้ำแต่ยึดโขดหินไว้พยุงตัวตามมาช่วยพริริสา “ริสา!”
ธีภพยื่นมือไปให้พริริสาจับ พริริสารีบยื่นมือไปแต่เอื้อมไม่ถึง ธีภพพยายามยื่นมือไปให้ใกล้ขึ้นไปอีกอย่างสุดตัว พริริสายื่นมือจะไปจับแต่ก็ไม่ถึง อีกมือที่จับโขดหินไว้ก็ลื่นออกไปเรื่อยๆ จนจับไม่อยู่ ถูกน้ำพัดไปอีก
“คุณภพ!”
ธีภพตัดสินใจปล่อยมือจากโขดหินที่จับอยู่ พุ่งตัวไปตามกระแสน้ำเพื่อช่วยพริริสา ธีภพว่ายตามกระแสน้ำไป ในที่สุดธีภพก็คว้าตัวพริริสามาไว้ได้ และพยายามพาพริริสาเข้าฝั่ง

ธีภพพาพริริสาขึ้นจากลำธาร พริริสาสำลักน้ำไปหลายอึก ถูกน้ำพัดกระแทกกับโขดหินจนลุกไม่ไหว ธีภพทั้งโกรธทั้งเป็นห่วง “ริสาเป็นยังไงบ้าง ผมบอกคุณแล้วว่าอันตรายคุณก็ไม่เชื่อ ถ้าผมช่วยคุณขึ้นมาไม่ได้จะทำยังไง ทำไม เรื่องที่คุณปกปิดไว้มันสำคัญกว่าชีวิตคุณนักหรือไง”
พริริสายังสำลักน้ำไม่หายเถียงอะไรไม่ออก จู่ๆฝนก็ตกลงมา ธีภพรีบประคองพริริสาไปหลบฝน

ใต้ต้นไม้ริมลำธาร ธีภพพาพริริสามาหลบฝนใต้ต้นไม้ริมลำธาร พริริสาลื่นเกือบล้ม ธีภพรีบดึงตัวไว้ ไม่ให้พริริสาล้มไปก่อนพาไปนั่งพักและหลบฝนที่ใต้ต้นไม้ ก่อนเดินไปดูว่าจะกลับไปบ้านพักทางไหนได้จากที่ถูกน้ำพัดมาจนถึงบริเวณนี้
พริริสานั่งอยู่ใต้ต้นไม้ เริ่มหนาวกอดตัวเองไว้และเริ่มรู้สึกเจ็บฝ่ามือข้างหนึ่ง “โอ๊ย!”
“เป็นอะไรคุณ” พริริสาแบมือออกดูเห็นว่ามีแผลถลอกเลือดซึมจากฝ่ามือที่ถูกโขดหินบาดมือตอนตกไปในลำธาร “ถูกหินบาดจนได้” ธีภพเห็นพริริสาเจ็บก็ยิ่งเป็นห่วง “คุณเดินไหวไหม กลับไปบ้านพักที่นั่นน่าจะมีอุปกรณ์ทำแผล”
พริริสาพยักหน้ายอมตามธีภพกลับไปที่บ้านพักแต่โดยดี ฝนที่ตกลงมาทำให้พริริสาเริ่มแสบตา ธีภพเห็นจึงถอดเสื้อออก
“คุณจะทำอะไรน่ะ”
ธีภพไม่ตอบ ใช้เสื้อคลุมหัวพริริสาเอาไว้ ไม่ให้น้ำฝนเข้าตาพริริสา พริริสารู้สึกได้ถึงความใส่ใจและเป็นห่วงนั้น ธีภพประคองพริริสาพาเดินตากฝนไป ทั้งคู่เดินตากฝนไปด้วยกันเงียบๆตลอดทาง

สถานทูตไทรจีส ไคซัจดูรูปถ่ายขยายจากข่าว เห็นอาซิสในรูป บวกกับเหตุภาพการชิงตัวพริริสาจากกล้องวงจรปิดที่ไปดูมาก็ยิ่งแน่ใจ
“พวกแรกที่คิดจะจับตัวเจ้าหญิงกระหม่อมไม่แน่ใจว่าเป็นใคร แต่พวกที่สองท่าทางการต่อสู้ถูกฝึกมาอย่างดีต้องเป็นคนของอาซิสแน่นอนพะยะค่ะ แต่ก็ถือว่าโชคดีที่คุณธีภพพาตัวเจ้าหญิงหนีไปได้ก่อน”
คามินไม่ชอบใจอยู่ดี “แต่ทำไมหมอนั่นต้องพาริสาหายไปแบบนี้ด้วย แบบนี้ก็ไม่ต่างจากไอ้พวกนั้นหรอก แค่ทำตัวเป็นตาอยู่มาฉกริสาไปอีกทอด””
“พวกกบฏตามเรามาถึงที่นี่ ตอนนี้เจ้าหญิงอยู่กับคุณธีภพน่าจะปลอดภัยกว่านะพะยะค่ะ
“แต่ฉันไม่ไว้ใจหมอนั่นอยู่ดี”
ถึงไคซัจจะเป็นห่วงพริริสาแต่ก็มั่นใจว่าธีภพคงไม่ทำอะไรพริริสาแน่ๆ เสียงเคาะประตูดังขึ้น
“เข้ามาได้”
เจ้าหน้าที่เปิดประตูเข้ามา ย่อตัวทำความเคารพคามิน “คุณกรนันท์ ขอเข้าพบเพคะ”
คามินได้แต่ทำหน้าเซ็งไม่ได้อยากเจอใครในเวลาแบบนี้

สวนในสถานทูตไทรจีส คามินพยายามปั้นหน้ารับแขกอยู่กับกรนันท์ ตามมารยาท
กรนันท์ทำทีแง่งอนใส่คามิน “เกรซเพิ่งรู้นะคะว่าเจ้าชายเป็นห่วงริสาถึงขนาดต้องตามไปถามถึงบ้านพี่ภพ”
“มิรามาบอกข่าวเรื่องริสาหายไป ผมก็ต้องไปช่วยตามข่าว”
“แต่ก็ไม่เห็นต้องไปด้วยตัวเองนี่คะ ใช้ใครไปถามๆดูก็ได้ ไม่ใช่เรื่องสลักสำคัญสักหน่อย”
“คนหายไปทั้งคน คุณว่าไม่สำคัญงั้นเหรอ”
“แต่ริสาหายไปกับพี่ภพสองคน ไม่ยอมติดต่อใคร แสดงว่าพวกเขาคงไม่อยากให้ใครมาเป็นห่วงหรอกมั้งคะ”
“ดูคุณไม่เป็นห่วงคู่หมั้นคุณเลยนะ”
“คู่หมั้นหายไปกับผู้หญิงอื่น คนที่ทุกคนควรเป็นห่วง น่าจะเป็นเกรซมากกว่านะคะ ว่าเกรซจะทั้งอับอาย ทั้ง
เสียใจแค่ไหน” กรนันท์ตีหน้าเศร้า ทำทีเอนไปซบให้คามินปลอบใจ
ในขณะที่คามินแอบไม่พอใจที่กรนันท์พูดให้พริริสาดูเสื่อมเสีย “มันอาจจะไม่ได้เป็นอย่างที่คุณคิดก็ได้”
“เจ้าชายคงไม่รู้ว่าสองคนนั้นทำอะไรลับหลังเกรซไว้บ้าง ทั้งๆที่ริสาก็รู้ว่าเกรซกับพี่ภพเป็นคู่หมั้นกัน แต่ก็ยังให้ท่าพี่ภพ ผู้หญิงแบบไหนกันคะ ที่ทำแบบนี้ได้โดยไม่ละอายใจสักนิด”
คามินได้ฟังก็ยิ่งโกรธไม่ชอบใจ ลุกหนีพยายามไม่ให้เสียมารยาทอย่างที่สุดแล้ว “ริสาคงไม่ทำอะไรที่เสื่อมเสียเกียรติตัวเองแบบนั้นแน่”
“เจ้าชายจะไปรู้จักผู้หญิงคนนั้นดีกว่าเกรซได้ยังไงคะ”
คามินอยากจะเถียงว่าตนรู้จักพริริสาดีกว่าใคร แต่ก็ชะงักไว้ นึกได้ว่าไม่ควรพูดแม้โมโหแค่ไหนก็ตาม ได้แค่ระงับอารมณ์เอาไว้ คามินเปลี่ยนเรื่องคุย “แล้วคุณมาพบผมด้วยเรื่องแค่นี้เหรอ”
“เกรซมาถามเจ้าชายแทนคุณพ่อ เรื่องการเซ็นสัญญาการร่วมทุนน่ะค่ะ เมื่อไหร่เจ้าชายจะบอกข่าวดีทางเราสักทีละคะ”
“เร็วๆนี้ล่ะครับ แล้วผมจะให้ไคซัจโทรไปเอง”
กรนันท์ดีใจ “เกรซจะรีบไปบอกข่าวดีกับคุณพ่อนะคะ”

ห้องทำงานคณิน ศจีเอาเอกสารมาให้คณินเซ็น คณินรับมาตรวจทานดูอีกครั้ง ศจีมองคณินอย่างคันปากอยากถาม
คณินรู้ “มีอะไร”
ศจีกล้าๆกลัวๆ ที่จะถาม “คือ...เอ่อ...ท่านประธานไปบ้านคุณธเนศมา ได้ข่าวริสากับคุณภพหรือยังคะ”
“คุณรู้เรื่องนี้ได้ไง”
ศจีอึกอัก “เอ่อ...คือ...”
คณินดุใส่ “ศจี ผมเป็นเจ้านายคุณนะ แล้วเรื่องนี้มันเกี่ยวข้องกับบริษัท มีอะไรก็บอกผมมา”
“คืออย่างนี้ค่ะ...” ศจีตัดสินใจเล่าเรื่องที่รับรู้มาทั้งหมดให้คณินฟัง

บ้านพักใกล้น้ำตก ธีภพ/พริริสาเปลี่ยนเสื้อผ้าใหม่ พริริสาใส่เป็นเสื้อกางเกงของผู้ชายที่อธิรุธเอามาสำรองไว้ ผมเปียกหมาดๆ ธีภพทำเช็ดแผล แผล ใส่ยาที่ฝ่ามือพริริสาอย่างอ่อนโยน พริริสาแม้จะแสบแผลแต่ก็อดที่แอบมองธีภพอย่างรู้สึกดีไม่ได้
“ดีนะที่บ้านนี้ยังมีอุปกรณ์ทำแผล”
“ไม่มีคุณก็พาฉันไปโรงพยาบาลสิ”
“คิดเหรอว่าผมจะใจดีพาคุณไปง่ายๆ” ธีภพพูดไปก็พันผ้าพันแผลที่มือให้พริริสา
“แล้วคุณจะปล่อยให้ฉันเป็นแผลแบบนี้หรือไง”
“ไม่หรอก ผมก็คงหาพวกใบไม้ หญ้าขี้ไก่อะไรแถวๆนี้มาแปะแผลให้คุณแทน ผมบอกแล้วยังไงก็ไม่ให้คุณไปไหนจนกว่าจะรู้ว่าคุณเป็นใครกันแน่”
พริริสาดึงมือกลับไม่ยอมให้ธีภพทำแผลต่อ “ต่อให้แผลเน่าติดเชื้อ ฉันก็ไม่บอกคุณ”
ธีภพดึงมือพริริสากลับมาปิดเทปที่ผ้าพันแผลให้เสร็จ “รู้แบบนี้ปล่อยให้คุณลอยไปกับน้ำซะก็ดี ริสาคุณจะดื้อไปถึงไหน สิ่งที่คุณทำอยู่มันสำคัญมากนักหรือไง”
“ใครไม่เป็นฉัน ไม่มีทางรู้หรอกว่าสิ่งที่ฉันทำมันสำคัญแค่ไหน” ธีภพเห็นแววตาไม่ยอมแพ้ง่ายๆของพริริสาก็เหนื่อยใจที่จะพูดต่อ หันไปหยิบผ้าขนหนูจะเช็ดผมให้พริริสา พริริสาหลบ “คุณจะทำอะไร”
“ผมคุณยังไม่แห้ง หรือจะเช็ดเอง” ธีภพส่งผ้าขนหนูให้ พริริสารับมาพยายามเช็ดผมด้วยมือเดียว เพราะอีกมือยังเจ็บอยู่ แต่ก็ทำผ้าหล่น ธีภพหยิบผ้าขนหนูขึ้นมาให้อย่างหน่ายๆในความดื้อของอีกฝ่าย“ผมเช็ดให้เอง คุณอยู่เฉยๆดีกว่า” ธีภพเช็ดผมให้พริริสาอย่างอ่อนโยน จนพริริสารู้สึกดีไม่ขัดขืนอีก “แล้วอย่าทำอะไรแบบเมื่อกี้อีก รีโมทรถผมก็ตกน้ำหายไปแล้ว ยังไงคุณก็ไปจากที่นี่ไม่ได้หรอก”พริริสาเงยหน้ามองธีภพอย่างท้าทายไม่เชื่อที่เขาพูด ธีภพมองพริริสาส่งสายตาดุใส่เป็นการขู่กลับ “ผมพูดจริง ไม่ได้พูดเล่น”
พริริสาฮึดฮัดดึงผ้าขนหนูที่ธีภพเช็ดผมให้ เดินหน้ามุ่ยกลับเข้าไปในห้องนอน

ฝนที่ตกลงมาเริ่มหยุด ธีภพเปลี่ยนเสื้อผ้าใหม่เดินกลับเข้ามาในบ้านพร้อมโทรศัพท์มือถือที่วางไว้ริมลำธารกลับมา ธีภพหยิบผ้ามาเช็ดคราบน้ำออก ลองเปิดเครื่องดู โชคร้ายโทรศัพท์มือถือตากฝนนานทำให้เปิดเครื่องไม่ติด ธีภพได้แต่ส่ายหน้าอย่างกลุ้มๆ ก่อนนึกได้ว่าพริริสาหายเงียบไปนานจึงเดินไปดูที่ห้อง

ธีภพเดินมาที่หน้าห้องนอนของพริริสา ยกมือขึ้นเคาะประตู แต่ในห้องกลับเงียบไม่มีเสียงตอบรับ ธีภพแปลกใจ กลัวพริริสาจะหนีไปอีก ตัดสินใจเปิดประตูเข้าไปดู

ในห้องนอน ธีภพเดินเข้ามาเห็นพริริสานอนหลับอยู่ที่เตียง ดูอิดโรยอ่อนเพลีย ธีภพเดินมาดูพริริสาใกล้ๆ หน้าพริริสาดูซีดเซียวผิดปกติ เหงื่อซึม ธีภพลองเรียก “ริสา คุณเป็นยังไงบ้าง” พริริสาได้ยินธีภพเรียกตนแต่ไม่มีแรงจะลืมตาหรือแม้แต่จะโต้ตอบ ธีภพใช้หลังมือแตะที่หน้าผากพริริสารู้สึกได้ว่าตัวร้อนมีไข้ “คุณมีไข้นี่” ธีภพรีบดึงผ้ามาห่มให้พริริสา

อ่านละคร เพลิงนรี ตอนที่ 11/2 วันที่ 20 ส.ค.59

ละครเพลิงนรีบทประพันธ์โดย อินตรา
ละครเพลิงนรีบทโทรทัศน์โดย ญาลิล
ละครเพลิงนรีกำกับการแสดงโดย น้องนุช ชวาลา
ละครเพลิงนรีผลิตโดย บริษัท กัทส์ เอ็นเตอร์เทนเม้นท์ จำกัด
ละครเพลิงนรีควบคุมการผลิตโดย พอฤทัย ณรงค์เดช และ ม.ล.ปิยาภัสร์ ภิรมย์ภักดี
ละครเพลิงนรี ออกอากาศทุกวันพุธ-พฤหัสบดี เวลา 20.15 น. ทางไทยทีวีสีช่อง 3
ที่มา ไทยรัฐ