อ่านละคร เพลิงนรี ตอนที่ 11/5 วันที่ 21 ส.ค.59

อ่านละคร เพลิงนรี ตอนที่ 11/5 วันที่ 21 ส.ค.59

อธิรุธถูกกักตัวไว้ที่ห้องพักพริริสา มีองครักษ์ของคามินอยู่เฝ้าพร้อมมิรา อธิรุธทำท่าจะเดินออกไป แต่องครักษ์กางมือกั้นไว้ไม่ให้ออก อธิรุธทำท่าไม่พอใจ ทำท่ายืดอกใส่พร้อมจะมีเรื่องกับองครักษ์
มิราเดินมาลากแขนอธิรุธให้กลับไปนั่งที่โซฟา “อยู่เฉยๆเหอะน่าคุณ”
“บอกเลยนะ ถ้าผมจะไปจริงๆ ต่อให้องครักษ์เจ้าชายมาเฝ้าสิบคนก็เอาผมไม่อยู่”
มิราหมั่นไส้ “ค่ะผู้กองคนเก่ง ฉันเชื่อ แต่ตอนนี้อยู่ในความสงบเลย จนกว่าเจ้าชายคามินจะได้ตัวริสากลับมา”

“ผมบอกที่อยู่บ้านพักผมให้คุณแล้ว คุณยังทำกับผมแบบนี้อีก ใจร้ายใจดำอำมหิตที่สุด นี่ละนะผู้หญิง ปากปราศรัย น้ำใจเชือดคอ”


“ถ้าฉันอำมหิตจริง ตอนนี้คุณไม่ได้มายืนว่าฉันฉอดๆแบบนี้หรอก”
“แต่คุณก็ใจร้ายหลอกผมสารพัด ที่แท้คุณก็เป็นพระสหายเจ้าหญิงพริริสา ปลอมตัวกันมา ถามจริงๆเหอะพวกคุณนึกสนุกอะไรกัน แถมยังให้เจ้าหญิงไปทำงานเป็นเลขาเจ้าภพอีก”
“ฉันกับริสาไม่ได้มาเล่นสนุกกัน”
“ถ้าอย่างงั้นก็มีแผนร้ายอะไรแน่ๆ เรื่องมาถึงขนาดนี้แล้วคุณบอกผมมาเหอะน่า”
มิราสีหน้าอึดอัด ยิ่งตอนนี้แผนของพริริสาใกล้สำเร็จเข้าไปทุกที

คามินนั่งอยู่ในรถอยากจะไปให้ถึงบ้านพักของอธิรุธให้เร็วที่สุด “ขับให้มันเร็วๆหน่อย เราต้องได้ตัวริสากลับมาวันนี้ อย่าให้เสียเวลาแม้แต่นาทีเดียว”
“พะยะค่ะ” องครักษ์รับคำสั่ง
ในขณะที่ไคซัจกำลังคุยโทรศัพท์อยู่ และวางสายไป “ทางบูรพเกียรติติดต่อมาพะยะค่ะ เรื่องนัดวันเซ็นสัญญาซื้อขายหุ้น”
“บอกไปว่าอีกสองวันให้จัดแถลงข่าวได้เลย เรื่องจะได้จบๆสักที”
“พะยะค่ะ” ไคซัจกดโทรศัพท์มือถือกลับไปเพื่อคุยเรื่องคามินสั่ง

ริมลำธาร พริริสาและธีภพเดินตามหารีโมทกุญแจรถ แต่เหมือนมาเดินเล่นกันมากกว่า พริริสาเริ่มเหนื่อยไปนั่งพักแช่เท้าในน้ำอย่างเย็นสบาย
ธีภพเดินตามมานั่งข้างๆ “ตกลงคุณไม่อยากรีบกลับแล้วใช่ไหม”
“ใครว่า”
“ก็ดูคุณสิ ไหนว่ามาช่วยหาของ ผมว่าเหมือนคนมาเดินเล่นมากกว่า แต่จะว่าไปพรุ่งนี้ค่อยมาหาใหม่ก็ได้ ผมมีเวลาอยู่ที่นี่อีกหลายวัน”
“แต่ฉันไม่มีเวลาอยู่กับคุณด้วยหรอก”
“คุณจะรีบกลับไปหาเจ้าชายคามินสิท่า”
พริริสาแกล้งยั่ว “ใช่”
ธีภพโกรธจริง “งั้นก็คงยากหน่อยล่ะ คุณอาจจะต้องอยู่ที่นี่อีกเป็นวัน หรืออาจจะเป็นอาทิตย์กับคนที่คุณไม่ได้อยากอยู่ด้วย”
พริริสาทำเมินไม่อยากฟัง มองออกไปที่ริมลำธาร พริริสาเห็นรีโมทรถตกอยู่ที่ซอกโขดหินกลางลำธาร พยายามมองให้แน่ใจ พริริสารีบชี้ “คุณภพ ดูตรงนั้นสิ ใช้รีโมทรถคุณหรือเปล่า”
ธีภพรีบมองตามคิดว่าใช่ รีบเดินข้ามโขดหินไปดู พริริสาดีใจรีบเดินตามไปด้วย

รถคามินแล่นมาตามทางด้วยความเร็ว เริ่มเข้าสู่เส้นทางที่จะไปบ้านพักใกล้น้ำตก คามินเคร่งเครียด ไม่พอใจ คิดอยู่ว่าจะจัดการยังไงกับธีภพที่พาพริริสามาที่ห่างไกลผู้คนแบบนี้ ในขณะที่ไคซัจอดเป็นห่วงพริริสาไม่ได้ว่า หลังจากคามินไปถึงคงไม่ต่างจากพายุลง
พริริสาข้ามโขดหินตามธีภพมาติดๆ
“คุณจะตามมาทำไม เดี๋ยวก็ตกน้ำไปอีกหรอก” ธีภพรีบยื่นมือไปให้พริริสาจับประคองเดินตามไป
“ก็ฉันเป็นคนเห็นนี่”
“คุณนี่ทำเป็นเด็กๆไปได้ ใครเห็นก่อนเป็นของคนนั้นหรือไง” ธีภพจำใจค่อยๆพาพริริสาเดินข้ามโขดหินไปจนถึงกลางลำธาร ธีภพก้มลงหยิบรีโมทกุญแจรถขึ้นมา
พริริสาดีใจ “ในที่สุดก็เจอจนได้”
“ยังใช้ได้อยู่หรือเปล่าก็ไม่รู้”
“งั้นก็ลองไปเปิดที่รถดูสิคะ”
ธีภพรู้ทัน “ฉลาดนักนะคุณ อยากรู้ล่ะสิว่าผมเอารถไปจอดไว้ที่ไหน”
พริริสาอมยิ้มเจ้าเล่ห์

ธีภพพาพริริสาเดินไปตามทางเพื่อไปที่ซ่อนรถไว้ พริริสาท่าทางอารมณ์ดีขึ้นเดินไปตามทางโดยไม่บ่น ธีภพหันมาสังเกตเห็นพริริสาไม่งอแงก็แปลกใจ “คุณนี่เปลี่ยนอารมณ์ได้วันละหลายรอบจริงๆ เมื่อกี้บ่นว่าเมื่อย ตอนนี้เดินยิ้มร่าเริงไม่บ่นสักคำ”
“แม่ชอบบอกว่าฉันเหมือนสายลมที่ไม่ยอมหยุดนิ่ง”
“พวกอารมณ์แปรปรวนนี่เอง”
พริริสาค้อนใส่ “นี่คุณ!”
“ก็จริงไหมล่ะ วันไหนท้องฟ้าสดใส ปลอดโปร่ง คุณก็เป็นสายลมอ่อนๆนำพาความเย็นสดชื่นมาให้ แต่ถ้าวันไหนมีพายุ คุณกลายเป็นลมที่พร้อมจะพัดกระหน่ำใส่ทุกสิ่งทุกอย่างที่ขวางหน้า” พริริสายักไหล่ไม่ปฏิเสธคำเปรียบเปรยนั้นของธีภพ “ร้ายจริงๆ”
“ถ้าฉันเป็นสายลมแล้วคุณล่ะเป็นอะไร”
“คุณเป็นสายลมที่ไม่ยอมหยุดนิ่ง ผมก็จะเป็น...พื้นดินที่มั่นคง เพราะต่อให้เจอลมพายุแรงแค่ไหน ก็ทำอะไรความมั่นคงของพื้นดินไม่ได้” สายตาธีภพแสดงความรู้สึกที่อยู่ในใจที่ต่อพริริสาอย่างชัดเจน
พริริสารู้ว่าในใจธีภพคิดยังไงกับตนแต่เสพูดออกไปอีกอย่าง “คุณจะบอกว่า คุณเก่งกว่าฉันงั้นสิ”
“จะว่าอย่างงั้นก็ได้ ยังไงผมก็ต้องเก่งกว่าคุณอยู่แล้ว”
“คนหลงตัวเอง” พริริสาเดินนำธีภพไปอย่างอารมณ์ดีไม่อยากจะต่อปากต่อคำต่อ ธีภพเดินตามมองดูสายลมอย่างพริริสาด้วยความเอ็นดู

ใต้ต้นไม้อีกด้านของที่พัก ทั้งคู่เดินมาถึงบริเวณที่รถธีภพจอดหลบอยู่
พริริสาเห็นรถก็ดีใจ “เอามาจอดไกลขนาดนี้นี่เอง มิน่าฉันวิ่งหาเท่าไหร่ก็หาไม่เจอ”
“เพราะผมเดาไว้แล้วว่าคุณจะทำอะไรบ้าง” พริริสาได้แต่แอบค้อนใส่ธีภพที่รู้ทันเธอไปทุกเรื่อง ธีภพลองเปิดประตูรถ รีโมทกุญแจรถยังใช้งานได้ “ยังใช้งานได้” พริริสารีบเข้าไปแย่งรีโมทรถจากมือธีภพมาได้ “คุณจะทำอะไร”
“ฉันก็จะไปจากที่นี่ไง”
“คิดว่าผมจะให้คุณไปง่ายๆหรือไง”
ธีภพเข้าไปตะครุบตัวพริริสาแย่งรีโมทรถในมือพริริสาคืน ขณะที่ทั้งคู่กำลังกอดยื้อยุดกันอยู่ รถคามินแล่นเข้ามาอย่างรวดเร็ว คามินลงจากรถ พร้อมไคซัจและองครักษ์ เห็นธีภพเหมือนกำลังกอดรัดพริริสาอยู่ก็โกรธมาก
คามินเสียงกร้าว “ปล่อยมือจากริสาเดี๋ยวนี้”
“พี่คามิน”
ธีภพเห็นคามินตามมาถึงที่นี่ก็ชะงักงันปล่อยมือจากพริริสา ในขณะที่พริริสาตกใจมากกว่าจะดีใจเมื่อเห็นคามินมาถึงที่นี่
คามินตรงเข้าไปกระชากพริริสาออกมาอย่างโกรธมาก ชี้หน้าธีภพ “นายบังอาจมาก รู้ตัวหรือเปล่าว่ากำลังล่วงเกินใครอยู่”
ธีภพมองพริริสา “ผมก็อยากรู้เหมือนกันว่าผู้หญิงที่ตรงหน้าเป็นใคร”
คามินยิ้มเยาะธีภพที่ไม่รู้อะไรเลย พริริสาเริ่มหวั่นใจกลัวคามินจะพูดอะไร หันไปส่งสายตาขอร้องไม่ให้คามินพูด แต่คามินกำลังโกรธไม่สนใจสายตาของพริริสา “ถ้านายไม่รู้ ฉันก็จะบอกให้เอาบุญ จะได้รู้ฐานะตัวเองและเจียมตัวเอาไว้”
พริริสาสะบัดมือออก “เจ้าชายหยุดเถอะเพคะ”
“พอได้แล้วริสา เลิกเล่นสนุกจนเลยเถิดขนาดนี้สักที นึกถึงฐานะตัวเองบ้าง ถ้าท่านพ่อท่านแม่รู้คงเสียใจมาก ที่เราถูกทำให้เสื่อมเสียเกียรติขนาดนี้”
พริริสาโกรธ “ไม่มีใครทำอะไรให้ริสาเสื่อมเสียเกียรติทั้งนั้น”
ธีภพเริ่มเครียดว่าแท้จริงแล้วพริริสาเป็นใครกันแน่
“แล้วที่เห็นเมื่อกี้มันไม่ใช่อีกหรือไง” คามินหันไปมองไคซัจและองครักษ์ ทั้งคู่รู้งานเข้าไปล็อกตัวธีภพเอาไว้
ธีภพอึ้ง “เจ้าชายคิดจะทำอะไร”
“ก็ลงโทษคนที่มันบังอาจไม่รู้จักที่ต่ำที่สูงไงล่ะ” คามินชักปืนออกมา
พริริสาตกใจ รีบเข้าไปกางแขนใช้ตัวบังธีภพเอาไว้ “อย่านะ”
“ริสาหลบไป”
“ไม่ !”
“ริสาคุณหลบไป คนอย่างผมไม่จำเป็นต้องให้ใครมาปกป้อง โดยเฉพาะผู้หญิง”
พริริสาหันไปมองธีภพอย่างเป็นห่วง “คุณภพ”
คามินเข้าไปดึงพริริสาให้หลบไป “ก็ดี อย่างน้อยนายก็ยังมีศักดิ์ศรีความเป็นลูกผู้ชายหลงเหลืออยู่บ้าง”
ธีภพจ้องคามินสายตาแน่วแน่ “ผมเป็นลูกผู้ชายพอ กล้าทำก็กล้ารับและพร้อมจะเผชิญหน้ากับทุกเรื่องโดยไม่ต้องพึ่งใครให้เสียศักดิ์ศรี”
คามินกัดฟันรู้ว่าธีภพกำลังว่าตนที่ใช้ไคซัจและองครักษ์รุม “ปล่อยเขา” ไคซัจและองครักษ์ยอมปล่อยตัวคามิน คามินโยนปืนไปที่พื้นอีกด้าน คามินเข้าไปกระชากคอเสื้อธีภพ “งั้นมาตัดสินกันแบบลูกผู้ชาย ว่านายกับฉันใครจะไปถึงปืนกระบอกนั้นก่อนกัน แต่ถ้าฉันถึงก่อน ฉันไม่รับรองความปลอดภัยของนาย” ทั้งคู่จ้องตากันอย่างไม่มีใครยอมใคร

ห้องพักพริริสา องครักษ์ยังยืนเฝ้าที่ประตูไม่ขยับไปไหน อธิรุธนั่งเล่นเกมในโทรศัพท์มือถือแก้เบื่อ อีกด้าน มิราเดินไปเดินมาอย่างรู้สึกเป็นห่วงพริริสา จนป่านนี้ยังไม่มีใครติดต่อมาบอกข่าว
“ป่านนี้แล้วจะมีอะไรเกิดขึ้นหรือเปล่านะ” มิราหันไปหาอธิรุธ “นี่คุณ...”
อธิรุธไม่ยอมเงยหน้าจากจอโทรศัพท์มือถือ “คุณเปลี่ยนใจจะเล่าความจริงให้ผมฟังแล้วใช่ไหม”
มิรานึกหงุดหงิดที่อธิรุธทำท่าไม่เดือดเนื้อร้อนใจอะไรแล้ว “เปล่า ฉันแค่สงสัยคุณไม่ห่วงเพื่อนคุณบ้างหรือไง เอาแต่นั่งเล่นเกม”
“ผมไม่ห่วงหรอก คนอย่างเจ้าภพ ไม่มีใครทำอะไรได้ง่ายๆ ต่อให้เป็นเจ้าชายก็เหอะ”
อธิรุธมั่นใจ ในขณะที่มิราไม่แน่ใจเพราะรู้จักคามินดี

อีกด้านหนึ่ง คามินเงื้อมือขึ้นต่อยใส่ธีภพ ธีภพหลบหมัดคามิน คามินพุ่งเข้าไปเล่นงานซ้ำ ธีภพไม่อยากทำร้ายคามินได้แต่หลบและปัดป้องหมัดที่พุ่งเข้ามา พริริสาได้แต่มองดูทั้งคู่ต่อสู้กันอย่างเป็นห่วง ไคซัจและองครักษ์คอยดูพร้อมจะเข้าช่วยคามินหากมีคำสั่ง ธีภพมองไปที่ปืนบนพื้นอีกด้าน คามินอ่านสายตาธีภพออกว่าจะไปที่ปืนจึงคว้าแขนธีภพไว้ ธีภพเหวี่ยงหมัดไปเพื่อให้คามินหลบและปล่อยมือ ธีภพพุ่งไปหาปืนพื้น คามินพุ่งตาม มือคามินและธีภพพุ่งมาคว้าปืนที่พื้น แต่มือธีภพคว้าปืนไปได้ก่อน ธีภพยืนขึ้นจ่อปืนไปที่คามิน ไคซัจและองครักษ์รีบชักปืนพร้อมปกป้องคามิน แต่ธีภพทิ้งปลายกระบอกปืนคว่ำลงเป็นการบอกว่าพร้อมจะคืนปืนให้ ไคซัจและองครักษ์จึงลดปืนลง พริริสายิ้มออกที่ธีภพชนะแถมยังไม่คิดทำร้ายคามิน
“ต้องขออภัยเจ้าชายด้วย”
คามินคว้าปืนกลับมานึกแค้นใจที่แพ้ธีภพ คามินสั่งไคซัจ “พาริสาขึ้นรถ” ไคซัจและองครักษ์โค้งให้พริริสาเพื่อพาไปที่รถ พริริสาละล้าละลัง คามินมองออกว่าพริริสาเริ่มมีใจให้ธีภพ จึงต้องตัดไฟแต่ต้นลม “อ่อ นายอยากรู้สินะว่าผู้หญิงที่อยู่ตรงหน้าเป็นใคร” พริริสาชะงัก ไม่ต้องการให้คามินบอกความจริง ธีภพรอฟังความจริงด้วยหัวใจเต้นระทึก “ผู้หญิงคนนั้นก็คือ...เจ้าหญิงราชกุมารี พริริสา อไมร์คาน แห่งไทรจีส” คามินพูดจบก็เดินตรงไปรถ บังคับให้พริริสาขึ้นรถไปด้วยกัน
ธีภพรู้ความจริงว่าคนที่เขาพร้อมจะมอบหัวใจให้กลับเป็นเจ้าหญิงสูงศักดิ์ ความรู้สึกของธีภพที่มีต่อพริริสาเหมือนมีคนมากระชากให้พังทลายลงในพริบตา ความผิดหวังแล่นเข้ามาในหัวใจ ได้แต่ยืนนิ่ง มองตามรถคามินที่แล่นออกไปอย่างเจ็บปวด

พริริสาหันไปมองธีภพที่มองตามรถคามินมาด้วยสายตาผิดหวังและเจ็บปวด ความรู้สึกผิดที่โกหกธีภพมาตลอดแล่นเข้ามาจับใจ นึกโทษและโกรธคามินที่บอกความจริงธีภพไปแบบนั้นจนต้องต่อว่าคามินกลับอย่างอัดอั้น “ทำไมต้องบอกเขาว่าริสาเป็นใคร บอกทำไม พี่คามินบอกทำไม”
“มันถึงเวลาแล้วที่เขาจะต้องรู้ความจริง”
“แต่ไม่ใช่แบบนี้”
“แล้วแบบไหน บอกพี่สิว่ามันต้องเป็นแบบไหน” พริริสาสะบัดหน้าไปอีกด้าน แสดงชัดเจนว่าทั้งโกรธทั้งเสียใจ คามินเริ่มโมโห “ริสารักนายธีภพใช่ไหม ถึงได้โกรธพี่ขนาดนี้”

อ่านละคร เพลิงนรี ตอนที่ 11/5 วันที่ 21 ส.ค.59

ละครเพลิงนรีบทประพันธ์โดย อินตรา
ละครเพลิงนรีบทโทรทัศน์โดย ญาลิล
ละครเพลิงนรีกำกับการแสดงโดย น้องนุช ชวาลา
ละครเพลิงนรีผลิตโดย บริษัท กัทส์ เอ็นเตอร์เทนเม้นท์ จำกัด
ละครเพลิงนรีควบคุมการผลิตโดย พอฤทัย ณรงค์เดช และ ม.ล.ปิยาภัสร์ ภิรมย์ภักดี
ละครเพลิงนรี ออกอากาศทุกวันพุธ-พฤหัสบดี เวลา 20.15 น. ทางไทยทีวีสีช่อง 3
ที่มา ไทยรัฐ