อ่านละคร เลือดรักทระนง ตอนที่ 2 วันที่ 14 ส.ค.59

อ่านละคร เลือดรักทระนง ตอนที่ 2 วันที่ 14 ส.ค.59

พุดกรองถลาเข้าไปหาสร้อยสนที่คุณพระอุ้มปลอบอยู่ ตีหน้าเศร้ารับสร้อยสนไปอุ้มเรียกขวัญ...

“สร้อยสนลูกแม่ ขวัญเอ๊ยขวัญมา ไม่เป็นไรนะลูก ปลอดภัยแล้วนะ”

คุณพระถามว่าเด็กคนนี้ลูกเธอหรือ พุดกรองไม่ทันตอบ ก็มีคนอุ้มร่างไร้ลมหายใจของนายสนออกมา นางละครถลา เข้าไปเรียก “ครู...” พุดกรองอึ้งไม่คิดว่านายสนจะตาย ช่างแต่งหน้าหันมาเห็นพุดกรองก็พากันด่าอย่างเจ็บแค้น “มึงมันตัวซวย อีพุดกรอง มึงกลับมาเพื่อฆ่าผัวมึงแท้ๆ” และ “ผัวมึงตายทั้งคน น้ำตาสักหยดมึงยังไม่มี”

คุณพระจึงรู้ว่าที่แท้พุดกรองเป็นเมียนายสน



พุดกรองเองยืนอึ้ง กลัวจะถูกคนในคณะละครด่าและแฉมากกว่านี้ จึงอุ้มสร้อยสนเดินแหวกผู้คนออกไปทางหน้าวิก คุณพระสงสารเดินตามไป บอกว่าตนไม่รู้เลยว่าพุดกรองกับนายสนเป็น...

พุดกรองแสลงใจไม่กล้าฟัง ขัดขึ้นว่าเรื่องของตนกับนายสนจบไปนานแล้ว ที่อยู่ด้วยกันเพราะลูกเท่านั้น คุณพระเห็นใจถามว่าแล้วเธอจะไปไหน พุดกรองร้องไห้เรียกความสงสารบอกว่ายังไม่รู้ เราแม่ลูกไม่เหลืออะไรแล้ว
“ถ้าอย่างนั้นให้ฉันช่วยเธอนะ”

คุณพระให้พุดกรองพาลูกไปอยู่ที่คฤหาสน์นารายณ์ ละมุดตกใจที่เห็นพุดกรองมากับคุณพระ คุณพระถามจึงรู้ว่าทั้งสองเป็นญาติกัน คุณพระบอกว่าดีแล้วพุดกรอง จะได้อยู่อย่างสบายใจเพราะบ้านเพิ่งถูกไฟไหม ฝากแม่นิ่ม ให้ช่วยดูแล

พอสบโอกาส ละมุดดักคอพุดกรองทันทีว่า “เอ็งนี่ ไม่ธรรมดา ไม่ถึงวันก็เข้ามาอยู่ที่นี่ได้”

“ถึงเกิดมาไม่มีวาสนา แต่ข้าก็จะสู้ยิบตา แล้วคว้าทุกอย่างมาด้วยตัวข้าเอง”

พุดกรองยืนมองคฤหาสน์นารายณ์ ยิ้มอย่างหมายมาดว่า อีกไม่นาน...ตนจะต้องได้ครอบครองที่นี่

ooooooo

ราม ลูกชายวัย 7 ขวบของพระศานต์ที่กำพร้าแม่ตั้งแต่อายุ 2 ขวบ คุณพระรักและสงสารรามมากจนครองตัวเป็นโสด ทุ่มเทเวลาทั้งหมดให้รามอย่างอบอุ่น โดยมีแม่นิ่มคอยดูแลรามประดุจแม่คนหนึ่ง

พุดกรองจับจุดที่คุณพระรักและสงสารรามที่กำพร้าแม่ เอาสร้อยสนที่กำพร้าพ่อมาเรียกความสงสารจากคุณพระบ้าง ละมุดที่มาเป็นคนใช้ที่นี่กระซิบบอกพุดกรองว่าแม่นิ่มก็ใช้แผนนี้มัดใจรามทำให้คุณพระเกรงใจจะให้ท่านยกขึ้นเป็นเมีย

“ถ้างั้นข้าก็จะใช้ลูกมัดใจท่านบ้าง”

“ฮิๆ ทดแทนบุญคุณแม่ด้วยการหาผัวใหม่ให้

อีพุดกรองเอ็งนี่แผนสูงจริงโว้ย” ละมุดหัวเราะคิกคัก

พุดกรองเข้าไปที่เรือนครัวสังเกตและสำรวจการทำอาหารในครัว ขณะนั้นเองเห็นละมุดถือถาดชุดเครื่องนวดออกไปถามว่าจะเอาไปไหน พอละมุดบอกว่าจะเอาไปนวดให้คุณพระ พุดกรองก็ตรงเข้าแย่งถาด ละมุดรู้ทันถามว่า
“จะดีเหรอวะพุดกรอง คุณพระท่านไม่ใจอ่อนกับใครง่ายๆหรอกนะยิ่งบนเรือนของเมียท่าน”

“ก็ลองดูแล้วกันว่าข้าจะเปลี่ยนใจท่านได้ไหม” พุดกรองแย่งถาดเครื่องนวดเดินออกไป

ละมุดมองอึ้ง ไม่คิดว่าพุดกรองจะรุกรวดเร็วปานนี้ เหลียวมองอย่างระแวง เมื่อไม่เห็นใครสนใจก็โล่งอก

คุณพระนอนอ่านหนังสืออยู่บนเตียงนอน พอได้ยินเสียงเคาะประตูก็นึกว่าละมุด บอกให้เข้ามาโดยไม่ได้มองแล้วนอนคว่ำหน้าตามความเคยชิน หลับตาสั่งให้นวดที่ต้นคอให้ พุดกรองกระเถิบเข้านั่งแล้วลงมือนวดจงใจถาม

“ตรงนี้ใช่ไหมคะ” คุณพระตกใจเมื่อรู้ว่าผิดคน ถามว่าละมุดไปไหน “พุดกรองอาสาเข้ามาปรนนิบัติคุณพระเองค่ะ” คุณพระพลิกตัวขยับออกบอกว่าไม่ต้อง พุดกรองเอ่ยอ้อน “คุณพระอย่าปฏิเสธเลยค่ะ ให้โอกาสพุดกรองได้ตอบแทนคุณพระบ้าง”

มือที่ลูบไล้บีบนวดและน้ำเสียงออดอ้อน ทำให้คุณพระนิ่งไป พุดกรองกระหยิ่มเลื่อนลงไปนวดที่ขา อ่อยทันที

“มีอะไรที่คุณพระอึดอัด ให้ดิฉันช่วยปลดภาระให้ก็ได้ ดิฉันยินดีที่จะปรนนิบัติคุณพระทุกอย่าง...ด้วยความเต็มใจ”

สัมผัสยั่วยวนและวาจาที่ออดอ้อนทลายความอัดอั้นของคุณพระให้กระพือขึ้นทันที

ooooooo

ที่ชั้นสอง แม่นิ่มนั่งปักผ้าในสะดึงอยู่กับรามที่หมุนลูกโลกสำรวจประเทศต่างๆอยู่ รามแปลกใจที่คุณพ่อยังนวดไม่เสร็จสักทีเพราะจะได้เวลามื้อเย็นแล้ว ลุกขึ้นจะไปตามคุณพ่อ แม่นิ่มจะตามไปเพราะเกรงรามจะไปกวนใจคุณพระ แต่ทำตะกร้าใส่ผ้าปักหกจึงก้มลงเก็บ รามขึ้นไปเคาะประตูห้องพ่อแต่ไม่ได้ยินเสียงข้างในจึงผลักประตูเข้าไป

รามตะลึงงันเมื่อเห็นเสื้อผ้าของพุดกรองกองอยู่ที่พื้น คุณพระกับพุดกรองอยู่บนเตียงผละจากกันลุกขึ้น

“คุณพ่อ!” รามช็อกวิ่งไปทันที คุณพระลุกขึ้นใส่เสื้อผ้าวิ่งตามพลางร้องเรียกรามอย่างตกใจ

พุดกรองค่อยๆลุกขึ้นเอาผ้าแพรห่มกาย ยิ้มอย่างสมใจที่รามได้เห็นความสัมพันธ์ลึกซึ้งของตนกับคุณพระ

นิ่มเห็นรามวิ่งเตลิดมาและคุณพระวิ่งตามมาร้องเรียกก็สงสัยว่าเกิดอะไรขึ้น ครู่เดียวพอเห็นพุดกรองเดินติดกระดุมเสื้อออกมาก็เข้าใจทันที คุณพระทั้งอายและรู้สึกผิดเหมือนตนทรยศต่อความภักดีของแม่นิ่ม พยายามจะอธิบาย

“ไม่เป็นไรค่ะ ดิฉันเข้าใจ” แม่นิ่มตอบนิ่งๆแล้วจะเดินไป

“ถ้าแม่นิ่มแสดงอาการไม่พอใจบ้าง ฉันคงจะรู้สึกดีกว่านี้ ตลอดเวลาฉันยอมเห็นแก่ความสุขของรามตามที่แม่นิ่มขอ แล้วความสุขของฉันล่ะ แม่นิ่มจะให้ฉันไปหาจากที่ไหน ถ้าเพียงแต่แม่นิ่มไม่พอใจ แค่เอ่ยปากจะให้ฉันจัดการเรื่องนี้อย่างไร ฉันจะทำตามที่แม่นิ่มต้องการทุกอย่าง”
“ดิฉันจะทำอะไรได้ในเมื่อมันเป็นสิทธิ์ของคุณพี่” แม่นิ่มตอบเรียบๆแล้วเดินเลี่ยงไป

พุดกรองสะใจแต่ทำเป็นตีหน้าเศร้าเข้าไปกราบที่อกคุณพระขอโทษที่สร้างปัญหา สร้างภาระให้ คุณพระกอดพุดกรองปลอบว่าไม่ใช่ความผิดของเธอ พุดกรองกราบที่ไหล่คุณพระอีกครั้ง กระหยิ่มที่คุณพระเมตตาตน

ooooooo

ที่เรือนพุดซ้อนเป็นเรือนในบริเวณเดียวกับ คฤหาสน์นารายณ์ แม่นิ่มมารายงานเอมปรีดิ์คุณยายแท้ๆ ของราม มิ่งบ่าวรับใช้ส่วนตัวของคุณยายนั่งอยู่ใกล้ๆ พูดขึ้นว่า

“จริงอย่างที่พวกหลังบ้านมันว่ากัน สุดท้ายนางละครคนนั้นก็เป็นเมียคุณพระจริงๆ”

“คุณรามเพิ่งรู้ความจริงคงจะทำใจไม่ได้ นิ่มจะ อธิบาย” แม่นิ่มเอ่ย มิ่งถามว่าแม่นิ่มจะแก้ตัวแทนคุณพระทำไม คุณยายบอกว่าปล่อยรามไว้ที่นี่เถอะ แล้วต่างก็นิ่งเงียบอย่างเข้าใจความรู้สึกของราม...

คืนนี้ คุณยายเอมปรีดิ์ออกจากห้องพระมาเห็นแม่นิ่มยืนลำบากใจอยู่หน้าห้องนอนรามก็เอ่ยว่า

“ถ้าห่วงรามนัก เธอก็น่าจะทำตามที่แม่ประไพสั่งเสียเอาไว้” คุณยายเอ่ยถึงแม่ของราม นิ่มบอกว่าตนก็พยายามจะเป็นแม่ให้รามแล้ว “ถ้าเธอแต่งงานกับศานต์ แล้วเป็นแม่ให้ราม วันนี้คงไม่มาถึง”

แม่นิ่มรู้สึกผิดที่ทำให้รามผิดหวัง แต่เพราะตนไม่ได้รักคุณพระจนทำให้มีหญิงอื่นเข้ามาแทนที่แม่ของราม...

ooooooo

พุดกรองไปนวดให้คุณพระ ทิ้งสร้อยสนให้นอนคนเดียว พอสร้อยสนตื่นไม่เห็นใครก็ร้องไห้จ้าเรียกหาพ่อจนคนแถวเรือนคนใช้ต่างไม่ได้หลับได้นอน

จันทร์ บ่าวคนสนิทของแม่นิ่มมาถามว่าสร้อยสนเป็นอะไร พุดกรองไปไหน ละมุดอึกๆอักๆ ก็พอดีพุดกรองกลับมาแต่ไม่ได้สนใจลูก บอกทุกคนว่าเดี๋ยวมันก็เงียบเองแหละ จันทร์รู้ว่าพุดกรองขึ้นไปอยู่กับคุณพระแต่ก็ไม่กล้าพูด จอมกับป้าเอิบที่เป็นคนครัวต่างบ่นว่าชาวบ้านชาวช่องหลับนอนกันไม่ได้ กลางค่ำกลางคืนไม่รู้จะร่อนไปไหน

“เออ...รำคาญกันนัก สักวันข้ากับลูกจะย้ายไปนอนบนตึกใหญ่” พุดกรองพูดเป็นนัยอย่างยโส จันทร์หมั่นไส้ด่าว่าพูดไม่เจียมกะลาหัว พุดกรองท้าว่า “ก็รอดูแล้วกันว่าฉันจะทำได้ไหม”

รุ่งขึ้น แม่นิ่มจัดอาหารเช้าให้รามก่อนไปโรงเรียน แต่พอคุณพระลงมารามก็ลุกหนีไปบอกว่าไม่หิว ไม่อยากกิน คุณพระพูดเสียงเข้มว่าพ่อไม่เคยสอนให้ลูกหนีปัญหา ทำให้รามจำต้องนั่งลง คุณพระบอกรามว่า

“สิ่งที่ลูกเห็น...พ่ออธิบายได้ พุดกรองไม่ได้มีความหมายอะไร เขาไม่ได้ทำให้พ่อรักรามน้อยลง ยังไงพ่อก็ยังเป็นพ่อของรามเสมอ”

ขณะนั้นเอง พุดกรองเดินหน้าระรื่นเข้ามาถามรามว่าเมื่อคืนนอนหลับสบายไหมแล้วรินน้ำส้มให้ รามชักสีหน้าใส่ คุณพระเห็นบรรยากาศตึงเครียด บอกให้พุดกรองออกไปข้างนอกก่อน พุดกรองทำหน้างงๆ รามถามคุณพระทันทีว่า

“คุณพ่อกล้าพูดต่อหน้ามันไหมล่ะว่ายังไงคุณพ่อก็เห็นรามสำคัญกว่าเสมอ” พุดกรองสาระแนถามว่าคุยอะไรกันอยู่หรือ รามย้ำถามว่า “คุณพ่อพิสูจน์ได้ไหมล่ะ ว่าคุณพ่อจะรักรามยิ่งกว่าผู้หญิงคนนี้”

พูดแล้วรามหยิบแก้วน้ำส้มสาดหน้าพุดกรองทันที คุณพระและแม่นิ่มช็อก คุณพระตวาดรามว่าทำไมทำอย่างนี้ รามโต้ทันทีว่า “เห็นไหมล่ะ แค่นี้พ่อก็เข้าข้างมัน”

พุดกรองทำเป็นนางเอกที่แสนดีบอกว่าตนไม่เป็นไร คุณพระสั่งรามให้ขอโทษพุดกรอง ปรามว่า

“พ่อไม่เคยสอนให้ลูกทำร้ายผู้หญิงแบบนี้”

“คุณพ่อเปลี่ยนไป...คุณพ่อไม่ใช่พ่อรามอีกแล้ว” รามตะโกนอย่างผิดหวังเสียใจแล้ววิ่งออกไปเลย แม่นิ่มรีบวิ่งตาม

“ฉันขอโทษ” คุณพระเอ่ยอย่างรู้สึกผิดกับพุดกรอง

ooooooo

นับแต่ได้เห็นพ่อกับพุดกรองในห้องนอน รามเหมือนคนหัวใจสลาย จากที่เคยมีความสุข อบอุ่น ร่าเริง กลายเป็นเจ็บแค้น เกลียดชัง ก้าวร้าว และต่อต้านรุนแรง

รามเดินออกมาหน้าคฤหาสน์เห็นละมุดกำลังป้อนข้าวสร้อยสนอยู่ก็ตรงเข้าผลักสร้อยสนล้มร้องไห้จ้า ละมุดถามรามว่าทำอะไร

“ฉันเกลียดพวกมัน” รามตะโกนอย่างคับแค้น

พอคุณพระ แม่นิ่มและพุดกรองตามมา ละมุดฟ้องทันทีว่า “คุณรามเป็นอะไรไม่รู้เจ้าค่ะ จู่ๆก็ผลักสร้อยสน”

พุดกรองเข้าไปโอ๋สร้อยสน คุณพระถามรามว่าทำจริงหรือเปล่า รามจ้องหน้าพ่อตอบอย่างไม่สะทกสะท้านว่าใช่ คุณพระสั่งให้ขอโทษน้องเดี๋ยวนี้ รามไม่ขอโทษวิ่งไปขึ้นรถปิดประตูแล้วกดแตรเรียกนายหวัดลั่นไปหมด

พุดกรองแสดงบทนางเอกตามเคย บอกคุณพระว่ารามคงไม่ตั้งใจ แอบกัดว่าเด็กขาดแม่ก็เป็นอย่างนี้แหละ ตนไม่ถือ

แม่นิ่มได้ยินก็ชักสีหน้าไม่พอใจ คุณพระมองหน้าแม่นิ่มด้วยสีหน้าผิดหวัง ประชดว่า “เธอจะรังเกียจฉันอีกคน ก็ได้นะแม่นิ่ม” แล้วเดินขึ้นข้างบน

จากเหตุการณ์นี้ แม่นิ่มจับได้ แน่ใจว่าพุดกรอง ตั้งใจสร้างความร้าวฉานขึ้นในบ้าน

แต่พุดกรองผิดหวังหวานอมขมกลืน เมื่อคุณพระพาไปซื้อของที่ห้างราชภักดี บอกว่า

“ฉันมีความสุขที่ได้อยู่กับเธอ ไม่รู้จะตอบแทนเธอได้ยังไง เธออยากได้อะไรฉันยินดีหามาให้ เว้นอยู่อย่างเดียวที่ฉันคงให้เธอไม่ได้” พุดกรองมองหน้าถามว่าอะไรหรือ คุณพระตอบชัดถ้อยชัดคำว่า “ตำแหน่งภรรยา”

ตอบแล้วเห็นพุดกรองหน้าเสีย คุณพระชี้แจงว่า

“เธอก็เห็นแล้วว่ารามรับเรื่องนี้ไม่ได้ ยังไงฉันก็ต้องรับผิดชอบ แต่คงไม่สามารถแต่งงานกับเธอได้ ถ้าหากว่าเธอคิดว่าฉันเห็นแก่ตัวจะจบตรงนี้ฉันก็เข้าใจ แต่ขอให้เห็นแก่ลูกชายของฉันหน่อยนะคนดี”

พุดกรองฝันสลาย หวังที่จะได้เป็นคุณผู้หญิง เป็นใหญ่ในคฤหาสน์ แต่กลับต้องเป็นเมียเก็บ กล้ำกลืนเก็บความรู้สึก ตอบด้วยน้ำเสียงอ่อนหวานว่า

“เพื่อคุณพระ พุดกรองยอมได้ทุกอย่างค่ะ ขอแต่ว่าคุณพระอย่าทอดทิ้งพุดกรองกับลูกเท่านั้น”

“ขอบใจเธอมาก แม่ยอดดวงใจของฉัน”

พุดกรองได้ใจคุณพระไปเต็มๆ แต่ในใจของพุดกรองเวลานี้กรุ่นด้วยความแค้นที่รามคอยเป็นมารหัวใจตนอยู่ทุกคืน พุดกรองทิ้งสร้อยสนให้อยู่กับละมุด สร้อยสนร้องไห้โยเยจนคนในเรือนคนใช้ไม่ได้หลับได้นอน ส่วนตัวเองเริงร่าริกรี้อยู่กับคุณพระที่ตึกใหญ่ รามมานอนกับแม่นิ่มที่เรือนพุดซ้อนเพราะไม่อาจทนเห็นสภาพพ่อกับพุดกรองได้

ooooooo

8 ปีต่อมา...พุดกรองแต่งตัวอย่างสาวสมัยใหม่ ดูยิ่งสวยจัดจ้าน แม้จะเป็นเมียเก็บ แต่คุณพระก็พาไปให้คอยรับใช้ในที่ต่างๆอย่างเปิดเผย

วันนี้ทั้งสองนั่งรถไฟไปหัวหินเพื่อไปตีกอล์ฟ ระหว่างทางมีการซ่อมรางรถไฟที่อยู่ใกล้กับแม่น้ำเพชรบุรีโดยเกณฑ์นักโทษมาช่วยปรับพื้นที่ หนึ่งในนักโทษนั้นคือเสือกาจ นักโทษกลุ่มหนึ่งมีเรื่องกัน

ผู้คุมจึงวิ่งไปดู พุดกรองชะโงกไปดู เสือกาจเห็นพุดกรองแม้จะสวยผิดตาแต่ก็จำได้

รถไฟเคลื่อนออกไปค่อยๆเพิ่มความเร็วขึ้น เสือกาจวิ่งตามรถไฟไป ผู้คุมหันมาเห็นตะโกนว่า

“นักโทษหนี”

เสือกาจได้ยินตัดสินใจกระโดดลงแม่น้ำทั้งที่ถูกตีตรวน ผู้คุมตามมายิงกราดลงไปในแม่น้ำ

แต่เสือกาจในสภาพที่ถูกตีตรวนก็ดำน้ำหนีไปได้

ooooooo

ที่กลางป่าแก่งกระจาน...กระถินลูกของพุดกรองที่เกิดกับเสือกาจ เธอแจ้งตำรวจให้จับเสือกาจและทิ้งลูกไปในคืนที่คลอดกระถินที่สุขศาลา

กระถินอยู่กับกุเลา พี่สาวของเสือกาจจนอายุ 8 ขวบแล้ว กระถินมีจี้ทองของเสือกาจที่ให้พุดกรองแต่พุดกรองทำหล่นขณะหนีขึ้นรถไฟ โม่เก็บไว้เอามาให้กระถินห้อยคอตลอดเวลา

กระถินเป็นเด็กฉลาด เก่ง คล่องแคล่วและไม่เคยกลัวอะไร วันๆก็ออกดักสัตว์ จับปลาหากินกับป้าสองคนอย่างมีความสุขไปตามประสา โดยไม่เคยถามและไม่เคยรู้ว่าใครคือพ่อ ใครคือแม่

เสือกาจว่ายน้ำหนีมาถึงกระท่อมโกโรโกโส ของกุเลากับกระถิน เข้าไปรอในกระท่อม กระถินกลับมาเจอนึกว่าเป็นขโมย เสือกาจบอกว่าตนคือพ่อ กระถินตะโกนว่า “ไม่ กูไม่เคยมีพ่อ”

เสือกาจให้กุเลาใช้ขวานฟันโซ่ที่ขาจนขาด กุเลานั่งหอบถามว่า “ไหนมึงบอกซิว่ามึงแหกคุกออกมาทำไม”

“กูเจออีพุดกรอง เมียกู มันยังมีหน้ามีความสุขอยู่ได้ยังไง” กุเลาถามว่าลูกโตขนาดนี้แล้วยังอยากเจออีหน้าเงินอีกทำไม “ฉันทนเห็นมันได้ดี ในขณะที่พวกเรามีชีวิตอย่างนี้ไม่ได้! มันจะต้องชดใช้”

“แล้วมึงจะทำยังไง”

เสือกาจลากตัวกระถินไปบอกว่าจะพาไปเปิดโปงพุดกรอง กุเลาไม่ยอมให้ไป กระถินดิ้นตะโกนให้เสือกาจปล่อย เสือกาจไม่ยอมปล่อยถูกกระถินกัดหู เสือกาจทุ่มกระถินกองกับพื้นตะคอกว่า “กล้าทำกับพ่อขนาดนี้เลยหรือ”

“ถุย...มึงไม่ใช่พ่อกู”

เสือกาจลากกระถินไปท่าน้ำที่นัดโม่ให้เอาเรือและข้าวของจำเป็นมาให้ โม่เร่งให้เสือกาจรีบไปเพราะตำรวจกระจายกำลังออกตามล่าอยู่ ส่งปืนให้ กำชับลูกพี่ว่า “กลับมาให้ได้นะพี่”

“กูจะให้อีพุดกรองมันชดใช้ให้เราทุกคน” เสือกาจประกาศ เห็นกระถินร้องไห้ตะโกนให้ปล่อยก็ตวาดว่า “ชีวิตมึงต้องเป็นของกูแล้วอีกระถิน”

เสือกาจถ่อเรือมีประทุนออกไปแล้ว กุเลาวิ่ง ตามมาจะเอากระถินคืน แต่ไม่ทันเห็นเรือเสือกาจอยู่ลิบๆ ได้แต่ตะโกนเรียกกระถินตีอกชกหัวอย่างเจ็บใจ

ooooooo

พุดกรองพาสร้อยสนมาอยู่คฤหาสน์นารายน์ 8 ปีแล้ว สร้อยสนในวัย 11 ปี จากเด็กกะโปโลที่วิ่งเล่นในโรงละครชุบตัวกลายเป็นคุณหนูไปแล้ว แต่เป็นคุณหนูสวยใส ไร้สาระ หลงตัวเอง เอาแต่ใจ

เมื่อคุณพระกับพุดกรองกลับจากหัวหิน สร้อยสนวิ่งไปรับฉอเลาะตามประสา คุณพระถามว่ารามไปไหนใจคอไม่มาต้อนรับพ่อเลยหรือ แม่นิ่มบอกว่าอยู่หลังบ้านกำลังเห่อลูกหมาอยู่ พุดกรองเหน็บทันทีว่า “แปลกเห่อหมายิ่งกว่าพ่อ”

“ลูกคนนี้มันเคยเห็นหัวฉันที่ไหนเล่า” คุณพระ ไม่พอใจ

แม่นิ่มบอกจันทร์ว่าให้คนไปเรียกรามมาอย่าให้คุณพระหัวเสีย

รามเดินคุยถึงคลอกลูกหมามากับแม่นิ่มอย่างร่าเริงโดยไม่รู้ว่าคุณพระกลับมาแล้ว คุณพระได้ยินถามว่าใจคอห่วงหมาทุกลมหายใจ ไม่สนใจพ่อเลยรึไง แม่นิ่มพารามไปนั่งที่โต๊ะอาหาร สร้อยสนถามว่านึกยังไงเก็บหมามาเลี้ยง ทั้งเชื้อโรคสกปรก เหม็นน้ำลาย รามของขึ้นสวนไปอย่างเจ็บแสบว่า

“จรจัดอย่างเธอพ่อฉันยังเก็บมาเลี้ยงได้ ทั้งขี้เรื้อน ปากเปราะ มันต่างกันตรงไหน”

รามแรงเสียจนคุณพระปรามว่าเกินไปแล้ว ใครสอนให้พูดจาชั่วๆอย่างนี้ แม่นิ่มบอกให้ขอโทษน้องเสีย

“ขอโทษ” รามกระชากเสียง แล้วด่าเจ็บกว่าเก่าว่า “ใครก็ได้ช่วยจับยายหางเปียนี่ไปล่ามที กัดไม่เลือกแบบนี้ท่าจะเป็นโรคกลัวน้ำ” ด่าสะใจแล้วลุกออกไปอย่างกระแทกกระทั้น

“เจ้าราม!!!” คุณพระโมโหมาก แม่นิ่มรีบลุกตามไปบอกว่าตนจะไปดูเอง คุณพระพาลไม่พอใจแม่นิ่มบ่นงึมงำ “ก็เพราะให้ท้ายกันแบบนี้ เจ้ารามมันถึงเสียนิสัย”

สร้อยสนเจ็บใจที่ถูกด่าสาดเสียเทเสีย แต่พุดกรองแอบสะใจที่คุณพระไม่พอใจแม่นิ่ม

รามฮึดฮัดไปที่ห้องหนังสือ แม่นิ่มตามมาปลอบและตำหนิว่าไม่ควรก้าวร้าวเขาอย่างนั้น รามระบายอารมณ์ว่า

“นับวันพ่อยิ่งลำเอียงเข้าข้างมัน” พาลเคืองแม่นิ่มถามว่า “เกรงใจมันทำไม ตกลงว่ารามหรือมันกันแน่ที่เป็นคนอาศัย รามแบ่งทั้งบ้าน แบ่งทั้งพ่อให้มันจนชีวิตรามแทบไม่เหลืออะไร แค่อยากมีครอบครัวอบอุ่นอย่างคนอื่นบ้าง ทำไมรามถึงมีไม่ได้” รามอัดอั้นจนร้องไห้ “ขนาดหมามันยังรักลูกมัน แต่นี่พ่อมีรามแค่คนเดียวทำไมพ่อยังรักรามไม่ได้...ทำไม!!”

แม่นิ่มดึงรามเข้าไปกอดด้วยความสงสารที่รามมีพร้อมทุกอย่าง ยกเว้น...ความรักจากพ่อ

ooooooo

อ่านละคร เลือดรักทระนง ตอนที่ 2 วันที่ 14 ส.ค.59

ละครเรื่องเลือดรักทระนง บทประพันธ์โดย นางแก้ว
ละครเรื่องเลือดรักทระนง บทโทรทัศน์โดย ดนยา ทรัพย์ยิ่ง
ละครเรื่องเลือดรักทระนง กำกับการแสดงโดย แมน เมธี
ละครเรื่องเลือดรักทระนง ผลิตโดย บริษัท เมกเกอร์ เจ กรุ๊ป จำกัด
ละครเรื่องเลือดรักทระนง ออกอากาศทุกวันศุกร์-อาทิตย์ เวลา 20.15 น.
ติดตามชมละครเรื่องเลือดรักทระนง ทางไทยทีวีสีช่อง 3
ที่มา ไทยรัฐ