อ่านละคร สายลับรักป่วน ตอนอวสาน(3) วันที่ 9 ส.ค.59

อ่านละคร สายลับรักป่วน ตอนอวสาน(3) วันที่ 9 ส.ค.59

“ว่าไงครับบอส...อะไรนะครับ... รบกวนบอสช่วยจัดการโทนี่มันด้วยนะครับ เดี๋ยวผมจะหาทางจัดการจรวดเอง”
ดินวางสายแล้วหันมาบอกรัน “โทนี่ทำให้คุณพ่อเป็นเป้าหมายของจรวดแล้ว” รันได้ยินก็ตกใจ ทำท่าจะร้องไห้ ดินเห็นก็โอบรันแล้วบอก “รันไม่ต้องกลัวนะ ผมไม่ยอมให้คุณพ่อเป็นอะไรแน่...”
“ว่าแต่เราจะทำไงกันดีละครับ” ร๊อคสีหน้ากังวล
คุกกี้ที่ยืนคิดอยู่ด้วยสีหน้าหนักใจพูดขึ้น“พี่พอจะมีวิธี แต่ว่า...”
“ไม่ต้องแต่แล้วพี่ มีอะไรรีบบอกมาเลย” ร๊อคเร่ง
“พี่พอจะดัดแปลงตัวปล่อยสัญญาณล่อให้จรวดพุ่งเข้าชนได้ ถ้าแกขับฮอไปล่อให้จรวดพุ่งชนจนระเบิดที่กลางแม่น้ำ ทุกคนก็คงจะปลอดภัย”

“งั้นก็ลุยกันเลยพี่ เราไม่มีเวลาแล้ว” ดินตอบรับทันที
คุกกี้เอ่ยทัก “แต่แกจะต้องตาย”


ดิน รัน ร๊อคมองคุกกี้ตกใจ
“สัญญาณล่อจรวดมีระยะแค่ 50 เมตร แกไม่มีทางหนีพ้นรัศมีของแรงระเบิดที่เกิดขึ้นได้” คุกกี้อธิบาย
ดินนิ่งคิด รันมองดินด้วยความเป็นห่วง ดินตัดสินใจ“ไม่ต้องเสียเวลาคิดอะไรอีกแล้วพี่ ลงมือกันเลยดีกว่า”
ดินทำท่าจะขึ้นรถ รันรั้งเอาไว้ “ไม่นะ รันไม่ยอมให้ดินทำอย่างนั้นแน่”
“ถ้าผมไม่ทำ คุณพ่อก็ต้องตาย” รันตกใจร้องไห้ออกมา เธอเสียใจที่พ่อหรือดินกำลังจะต้องตาย ดินรีบกอดรันเพื่อปลอบใจ “รัน เข้มแข็งไว้นะ ยังไงผมก็ต้องช่วยชีวิตของคุณพ่อให้ได้”
“แล้วดินละคะ” ดินไม่ตอบ รันกอดดินแน่น “รันจะไม่ยอมให้ดินเป็นอะไรทั้งนั้น”
“แต่คุณพ่อ...”
“รันก็จะไม่ยอมให้คุณพ่อเป็นอะไรด้วย ต้องมีวิธีจัดการเรื่องนี้ที่ทำให้ทุกคนปลอดภัยสิ”
ดินได้แต่มองหน้ารันด้วยสีหน้าเป็นกังวลหมดหนทาง

โทนี่ลอบหลบเข้ามาในห้องควบคุมไฟฟ้า เขามองหาแผงไฟแล้วเดินตรงไปเปิดแผงไฟ แต่แล้วเจ้าหน้าที่ 2 คนที่ตามบอสมา กับตำรวจและยามอีกกลุ่มนึงก็โผล่มาล้อมโทนี่เอาไว้
“หยุด อย่าขยับ เจ้าหน้าที่ล้อมเอาไว้หมดแล้ว ยอมมอบตัวซะดีๆ”
โทนี่หยุดแล้วค่อยๆ หันมามองทุกคน พอเห็นทุกคนแล้วก็ยิ้มเจ้าเล่ห์ออกมา
เจ้าหน้าที่คนหนึ่งเห็นก็สงสัย “แกจะยิ้มหาอะไร”
“พวกหมาหมู่ชอบรังแกคนอ่อนแอกว่า...มากันแค่นี้คิดว่าจะทำอะไรฉันได้หรือ” โทนี่พูดจบก็หันไปเอามีดปาใส่แผงไฟฟ้า ไฟในห้องกะพริบไปมาสว่างสลับกับมืด แล้วโทนี่ก็เข้าไปต่อยพวกยาม ตำรวจ และสู้กับเจ้าหน้าที่ด้วยมีดพกประจำตัว
ตำรวจ ยาม และเจ้าหน้าที่ 2 คนระดมยิงมั่วไปหมด แต่โทนี่หลบไปมาได้ แล้วใช้ฝีมือการต่อสู้ จับตำรวจยิงปืนใส่ยาม ใช้มีดพกกรีดตวัดแทงใส่ตำรวจ
โทนี่จับยามคนนึงได้ แล้วมองด้วยสายตาเหี้ยมโหด “ชอบหมาหมู่รุมแกล้งฉันนักรึไง”
โทนี่เชือดคอยามตาย แล้วตรงไปเชือดยามกับตำรวจคนอื่นๆ เจ้าหน้าที่คนนึง ไปสับสวิตช์แผงไฟฟ้าจนไฟติดสว่างขึ้นแล้วเห็นศพของยามกับตำรวจตายเกลื่อนพื้น เจ้าหน้าที่ทั้งสองมองด้วยความกลัวนิดๆ แล้วยกปืนขึ้นเล็งโทนี่ โทนี่หัวเราะแบบโรคจิตแล้วฉากหลบหนีไป เจ้าหน้าที่ทั้งสองไล่ยิงแล้ววิ่งตามไป

บอสพาไพศาลมาที่ห้องครัวแล้วหามีดมาพยายามทำลายกำไล แต่ไม่สำเร็จ
โทนี่โผล่เข้ามา “ผมบอกแล้วไงว่าอย่าได้คิดทำลายมัน” บอสกับไพศาลหันมาหาโทนี่ “ในเมื่อผมบอกแล้วไม่เชื่อฟังกัน ถ้างั้นก็ตายซะก่อนที่จะถูกระเบิดตายก็แล้วกัน”
โทนี่เข้าไปหาบอสใช้มีดพกจะแทง บอสเข้าไปสู้กับโทนี่ด้วยมือเปล่า ทั้งสองสู้กันชุดใหญ่ก่อนที่บอสจะปัดมีดของโทนี่กระเด็นไป
โทนี่ฉากออกมา ยิ้มให้บอส “ฝีมือดีเหมือนกันนี่” โทนี่หันไปหยิบตะเกียบจากข้างๆ แล้วยกขึ้นชี้มาทางบอส
“นั่นนายทำอะไรน่ะ” บอสแปลกใจ
“อ๋อ ผมถูกฝึกมาเป็นอย่างดี แค่ตะเกียบก็สามารถใช้ฆ่าคนได้” โทนี่พุ่งเข้าหาไพศาลพร้อมกับตะเกียบในมือ แต่บอสชักปืนออกมายิงใส่โทนี่เปรี้ยงเดียว โทนี่ล้มลงไปนอนกุมแขนที่เลือดไหล
บอสเข้าไปหาโทนี่แล้วล็อคกุญแจข้อมือ “โทษที ฉันถูกฝึกให้ใช้เป็นแต่ปืนอย่างเดียว” เจ้าหน้าที่ 2 คนเข้ามาในห้องครัว บอสจับโทนี่ลุกขึ้นแล้วส่งให้เจ้าหน้าที่ทั้งสองแล้วสั่ง “จับกุมตัวคนร้ายกลับไปที่หน่วยพิเศษ.. อ้อ ระวังหน่อยนะ เพราะเค้าพกอาวุธร้ายแรงไว้ด้วย” บอสหยิบตะเกียบในมือของโทนี่มาหักทิ้ง
เจ้าหน้าที่สองคนพาโทนี่ไป โทนี่หันมามองบอสแล้วยิ้มเยาะ
ไพศาลรีบหันมาบอกกับบอส “ช่วยพาผมไปที่แม่น้ำเจ้าพระยาที”
“ท่านจะทำอย่างนั้นทำไมครับ”
“ในเมื่อจรวดกำลังพุ่งตรงมาที่ผม ถ้าผมอยู่ในน้ำจรวดก็จะระเบิดใต้น้ำ คงทำอันตรายกับใครไม่ได้”
“แต่ชีวิตของท่าน”
“อย่ามัวเสียเวลาอยู่เลย” ไพศาลเดินนำบอส บอสรีบตามไป

คุกกี้เอาตัวล่อสัญญาณที่ทำเสร็จมาให้ดินที่ยืนอยู่กับร๊อคและรัน “แน่ใจนะว่าแกจะทำอย่างนี้จริงๆ” คุกกี้ถามย้ำอีกครั้ง ดินพยักหน้าให้อย่างมั่นใจ คุกกี้ตบไหล่ดิน
ดินบอกคุกกี้ “ฝากดูแลรันด้วยนะครับ” คุกกี้เดินไปที่รถตู้ ร๊อคเดินมาหาดิน แล้วโผเข้ากอดดินแน่น แล้วก็ผละออกเดินไปที่รถตู้ ดินหันไปหารัน เห็นรันกำลังพยายามกลั้นน้ำตา ดินจับมือรัน “รัน ผมรักรันนะ ไม่ว่ารันจะอยู่ที่ไหน หรือทำอะไร เมื่อไหร่ที่รันท้อแท้ ให้จำไว้ว่าผมรักรันและคอยดูแลปกป้องรันอยู่เสมอ...”
“หยุดพูดเดี๋ยวนี้เลยนะ รันไม่ยอมให้ดินมาสั่งเสียร่ำลาอะไรรันตอนนี้เป็นอันขาด” รันเสียงเครือ
“ยอมรับความจริงสิรัน”
“รันไม่ยอม รันไม่ยอมแพ้อะไรง่ายๆ หรอก รันไม่ยอมปล่อยให้ดินจากรันไปเป็นอันขาด ดินจะไปไหนไม่ได้ทั้งนั้น ดินสัญญากับรันแล้วไม่ใช่หรือว่าจะอยู่กับรันจะปกป้องรัน ถ้าดินไม่อยู่แล้วดินจะทำตามสัญญาได้ยังไง คนบ้า โกหกหลอกลวงรันอีกแล้ว ไหนบอกจะอยู่ด้วยกันตลอดไปไง...” รันร้องไห้แล้วก็ทุบดินก่อนจะกอดดินแน่นเหมือนไม่ยอมให้ไปไหน
“รัน ผมต้องไปแล้วล่ะ ไม่งั้นอาจจะไม่ทันเวลา”
“ถ้างั้นรันจะไปด้วย ระหว่างทางเราอาจจะช่วยกันคิดหาวิธีการใหม่ออกก่อนก็ได้”
“แต่ว่า...”
“ไม่มีแต่ค่ะ ที่ดินรอดตายมาได้ก็ฝีมือรันไม่ใช่หรือ”
ดินจำยอมความมุ่งมั่นของรัน ทั้งสองขึ้นขี่มอเตอร์ไซค์ของตำรวจแล้วขับออกไป

บอสพาไพศาลหนีออกมาจากงาน แต่ประเสริฐเลขารัฐมนตรีโผล่มาดักไพศาลไว้แล้วชักปืนออกมาขู่ “ผมคงให้ท่านไปไหนไม่ได้หรอกครับ”
บอสทำท่าจะเข้าไปเล่นงานประเสริฐ แต่ประเสริฐยิงบอสจนล้มลง
ไพศาลตกใจต่อว่าประเสริฐ “ผมไม่คิดเลยนะว่า คนดีๆ ที่รักประเทศชาติและทำดีมาตลอดจะมาคิดร้ายวางแผนฆ่าคนมากมายอย่างนี้ คุณทำเพื่ออะไรกัน”
“ก็เพื่อให้คนไทยทุกคนได้อยู่อย่างเป็นไทย ไม่ตกเป็นทาสของนายทุนต่างชาติยังไงละครับ”
“คุณเพ้อเจ้อกันไปใหญ่แล้ว เราต้องเปิดใจกว้างรับเอาสิ่งดีๆ เข้ามาเพื่อหาทางพัฒนาให้เศรษฐกิจดีขึ้น คนไทยจะได้มีชีวิตที่ดีขึ้น”
“เราดีขึ้นได้ด้วยตัวของเราเองครับ ไม่จำเป็นต้องพึ่งพาไอ้คนอื่นที่มีแต่จะดูถูกเรา กดขี่เรา ไม่เคยให้เกียรติ เห็นเราเป็นแค่เครื่องมือในการหาเงินให้มันร่ำรวย”
“แล้วคุณถึงกับต้องฆ่าทุกคนอย่างนั้นเลยหรือ”
“พวกนายทุนน่ะ มีแต่พวกหน้าเลือดเห็นแก่เงิน เหยียบย่ำกดขี่ข่มเหงคน ไม่เคยเห็นว่าคนจนกว่าเป็นคน สมควรตายกันไปให้หมดแล้วละครับ”
“คุณมันบ้าไปแล้ว ผมคงคุยกับคุณไม่รู้เรื่องแล้วล่ะ”
“ท่านต่างหากที่หน้ามืดตามัว คุยไม่รู้เรื่องแล้ว และผมเองก็หมดเรื่องที่จะคุยกับท่านแล้วด้วย” ประเสริฐยกปืนจะยิงไพศาล แต่บอสที่ล้มอยู่ที่พื้นยกปืนยิงประเสริฐตายซะก่อน

ร๊อคกับคุกกี้ช่วยกันคำนวณวิถีของจรวดที่กำลังพุ่งตรงมา ดินขี่มอเตอร์ไซค์มาแต่น้ำมันหมดรถดับ
“มาน้ำมันหมดอะไรกันตอนนี้นะ...รัน ผมต้องวิ่งไปแล้ว” ดินบ่นพลางจอดรถ
“รันก็จะวิ่งไปกับดินค่ะ”
รันมองหน้าดิน ทั้งสองวิ่งกันไป ดินพารันวิ่งไปตามทาง รันเหนื่อยหยุดหอบหายใจ
“ไหวมั้ยรัน”
“ไหวค่ะ อย่าหยุดสิ” รันฝืนทนวิ่งไปกับดิน รันรู้สึกแพ้ท้องผะอืดผะอม แล้วก็วิ่งไปอ้วกข้างทาง
“รันเป็นอะไรมากมั้ย”
“เปล่า...” รันหันไปเห็นรถขายไอติมขี่ผ่านมา รันเรียกเอาไว้ รถขายไอติมจอด รันตรงไปเปิดแล้วหยิบไอติมขึ้นมากิน ดินเห็นแล้วก็งง
“จ่ายตังค์ให้ด้วยนะ” รันเอ่ยบอก
“นี่รันจะมาห่วงกินไอติมอะไรกันตอนนี้”
“ขอกินแท่งนี้ก่อนนะ ไม่งั้นรันคงแพ้ท้องจนไม่มีแรงวิ่งต่อแล้วล่ะ”
“หา เมื่อกี๊รันว่าไงนะ” ดินตกใจ
“ไม่มีแรงวิ่งต่อ”
“ไม่ใช่ ก่อนหน้านั้นน่ะ”
“ขอกินแท่งนี้ก่อน”
“ไม่ใช่ หลังจากประโยคนี้น่ะ”
“รันคงแพ้ท้อง...”
“รันแพ้ท้อง นี่รันท้องหรือ”
“อืม..เออ จริงด้วย ลืมบอกดินไปเลยว่ารันท้อง”
“เรื่องสำคัญอย่างนี้ทำไมถึงเพิ่งมาบอก”
“ก็ตอนที่รันรู้ รันยังงอนดินอยู่นี่ แล้วก็มีเรื่องวุ่นวายพวกนี้เข้ามาจนรันไม่มีโอกาสได้บอก”
“แล้วนี่เราจะตั้งชื่อลูกว่าอะไรดีล่ะ” ดินกวน
“มันใช่เวลาที่จะมาตั้งชื่อกันมั้ยน่ะ” รันกินไอติมเสร็จรีบเร่งดิน “รีบไปต่อกันเถอะค่ะ”
ดินจับมือรันแล้วพาวิ่งไป

ดินกับรันมาถึงหน่วยพิเศษที่มีเครื่องบินจอดอยู่ มือถือของดินดัง ดินรับสาย
“รู้วิถีของจรวดแล้วใช่มั้ยร๊อค....ขอบใจมาก ร๊อค พี่รักแกนะ ดูแลตัวเองดีๆ ด้วย ฝากบอกพี่คุกกี้ด้วยนะว่าพี่รักพี่คุกกี้เหมือนกัน....”
ดินตัดสายแล้วหันมามองหน้ารัน เห็นรันน้ำตาคลอพยายามกลั้นน้ำตาไม่ให้ไหลแต่ก็ทำไม่ได้
“ไม่มีวิธีไหนอีกแล้วหรือคะ” ดินส่ายหน้า “เราไปไหว้พระเก้าวัดขอให้จรวดด้าน เชื้อเพลิงเสื่อม หรือไปบนเจ้าพ่อเจ้าแม่สิ่งศักดิ์สิทธิ์ทั้งหลาย” รันพูดอะไรต่อไม่ออก คำพูดมันจุกอยู่ที่คอ
ดินเข้าไปกอดรันแน่น “รัน ผมรักรันนะ...รักมากที่สุดในชีวิตของผม รันเป็นเหมือนกับดวงใจและลมหายใจของผม ผมดีใจที่ได้รู้จักแล้วก็ได้รักรัน ดีใจที่ใช้ชีวิตร่วมกันกับรัน ตลอดเวลาที่ผ่าน ในหัวใจของผม มีแต่รันเพียงคนเดียว”
“รันรู้แล้ว ไม่ต้องพูดอะไรอีกแล้วล่ะ” ทั้งสองกอดกันแน่นราวกับจะให้สัมผัสนี้เป็นตัวบ่งบอกทุกสิ่งอย่างในหัวใจที่มีต่อกัน“รันรักดินนะ”
ดินผละจากกอดแล้วบอกรัน “บอกลูกด้วยว่า พ่อของเค้ารักเค้ามากแค่ไหน เค้าเกิดมาจากความรักอันบริสุทธิ์ที่พ่อมีให้กับแม่ รันต้องสอนให้เค้าโตมาเป็นคนดี ทำความดีตามที่พ่อเคยเป็น แล้วต้องสอนให้เค้าปกป้องดูแลรันรวมทั้งคนที่เค้ารักเยี่ยงชีวิต ... “
“ไม่ต้องห่วงค่ะ รันจะเลี้ยงดูลูกของเราเป็นอย่างดี ดินไปแล้วไม่ต้องห่วงรันนะ...”
ดินตัดสินใจหันหลังเดินตรงไปที่เครื่องบิน ดินอยากจะหันหน้ากลับไปมองรันแต่ก็ไม่กล้าทำเพราะกลัวจะทำให้รันเป็นห่วงและตัดใจจากเขาไม่ได้

อ่านละคร สายลับรักป่วน ตอนอวสาน(3) วันที่ 9 ส.ค.59

ละครเรื่องสายลับรักป่วน บทประพันธ์โดย จันทร์แจ่ม
ละครเรื่องสายลับรักป่วน บทโทรทัศน์โดย สมหมาย เลิศอุฬาร, พิสิษฐ์ พงษ์พิชญ์, อันนาบี
ละครเรื่องสายลับรักป่วน กำกับการแสดงโดย ทวีวัฒน์ วันทา
ละครเรื่องสายลับรักป่วน ผลิตโดย บริษัท มายน์แอทเวิร์คส์ จำกัด
ละครเรื่องสายลับรักป่วน ควบคุมการผลิตโดย ณฤทธิ์ ยุวบูรณ์
ละครเรื่องสายลับรักป่วน ออกอากาศทุกวันศุกร์-อาทิตย์ เวลา 20.15 น. ทางไทยทีวีสีช่อง 3
ที่มา ไทยรัฐ