อ่านละคร เลือดรักทระนง ตอนที่ 4 วันที่ 21 ส.ค.59

อ่านละคร เลือดรักทระนง ตอนที่ 4 วันที่ 21 ส.ค.59

“วิธี” ของพุดกรองคือ ไปเสนอท่านชายบรรณถึงวังปรียวัฒน์ว่าให้ท่านชายไปแข่งม้าในงานวันเกิดของสร้อยสน ถ้าชนะก็แลกกับการที่ตนจะช่วยซื้อที่ดินหลังวังที่ท่านหญิงประกาศขายไว้ ปรามาสทิ้งท้ายว่า

“หม่อมฉันรู้ดีว่าท่านชายกำลังเดือดร้อนมาก แค่ไหน โปรดรับข้อเสนอของดิฉันด้วยนะเพคะ”

เมื่อท่านชายเล่าให้ท่านหญิงฟัง ท่านหญิงปรารภว่าเมียคุณพระคนนี้ดูจงใจเหยียดหยามเราเหลือเกิน บอกท่านชายว่า

“ชายไม่จำเป็นต้องไปตกปากรับคำเขา เราไม่ได้อัตคัดอะไร เสด็จพ่อแค่อยากตัดภาระเรื่องไร่นาเลยให้พี่ประกาศขายที่ไปเท่านั้น”



“ชายแค่สงสัยเท่านั้นเองกระหม่อมว่าทำไมการแข่งครั้งนี้ถึงได้สำคัญขนาดที่เขาต้องวางเดิมพันขนาดนั้น”

ต่อมาท่านชายเห็นรามไปหัดขี่ม้าโดยมีนายหวัดคอยส่งสัญญาณให้ ท่านชายถามนายหวัดจึงรู้ว่ารามกำลังเตรียมลงแข่งม้าในงานเลี้ยงวันเสาร์นี้ ท่านชายสงสัยว่าทำไมต้องฝึกจริงจังขนาดนี้ นึกว่าเป็นแค่งานสังสรรค์ธรรมดาเสียอีก

“มิได้กระหม่อม งานนี้คุณรามมีเดิมพัน ถ้าหากคุณรามแพ้วันนั้น กระถินจะโดนไล่ออกจากบ้านทันทีกระหม่อม”

ท่านชายแปลกใจว่าทำไมพุดกรองถึงอยากกำจัดกระถินออกจากบ้านขนาดนี้

ฝ่ายคุณพระพูดกับแม่นิ่มว่า รามฝืนทำขนาดนี้ทั้งที่ไม่ชอบ แสดงว่าในที่สุดกระถินก็เปลี่ยนรามได้ รามถึงแพ้ไม่ได้ แม่นิ่มติงว่าถ้ารามแพ้กระถินต้องไปทำงานที่โกดังตั้งแต่เด็ก คุณพระบอกว่าเรื่องนี้ตนก็เป็นกังวลไม่น้อยกว่าแม่นิ่ม

ooooooo

วันนี้กระถินกับชบาต้องไปเก็บสายบัวมาทำกับข้าว ชบาเบื่อหน่ายกับการทำงานตากแดดตัวดำ คิดจะจับทดเพื่อชีวิตจะได้สบายขึ้น เลยทิ้งให้กระถินไปเก็บสายบัวคนเดียว

รามจูงม้าผ่านมาเห็นกระถินอยู่ริมบึงจึงคิดแกล้ง ผูกม้าไว้ริมบึงแล้วโดดลงเรือพายออกไปจนกระถินโดดตามแทบไม่ทัน แต่รามพายเรือไม่เป็นจึงพายวนอยู่กับที่ กระถินรำคาญแย่งพายลุกยืนจะพายเอง เรือโคลงจนรามโวยวาย กระถินเอาคืนทันทีว่า “ถ้าคุณอ้อนวอนฉัน ฉันอาจจะเลิกแกล้งก็ได้”

กระถินได้ทีถือโอกาส “สั่งสอน” ราม นอกจากขย่มเรือโคลงแล้วยังท้าว่าใครเก็บสายบัวได้ยาวกว่าคนนั้นชนะ กระถินโดดจากเรือว่ายไปที่น้ำลึกที่สุดเพื่อจะได้สายบัวยาวที่สุด รามเห็นกระถินโดดน้ำหายไปก็เป็นห่วงโดดตามไปแต่หากระถินไม่เจอ ซ้ำถูกสายบัวพันแข้งพันขาแทบเอาชีวิตไม่รอดอีกด้วย

พอรามว่ายขึ้นฝั่งก็เห็นกระถินถือสายบัวยาวเฟื้อยรออยู่แล้ว รามถูกกระถิน “สั่งสอน” จากความเป็นจริงจนพูดไม่ออกแต่ก็ไม่วายขี้แพ้ชวนตีว่า

“ฉันมันโง่ที่ไม่ทันใช้สมอง ถ้าฉุกคิดเสียหน่อยก็คงทันเล่ห์เหลี่ยมลูกโจรอย่างเธอ...แต่จำไว้นะ เธอนี่แหละที่จะต้องมาง้อฉัน สักวันเธอจะต้องมาเอ่ยปากขอโทษหรือขอบคุณผู้ชายแย่ๆอย่างฉัน”

“หลงตัวเอง คุณพูดตกไปอีกอย่าง...” กระถินพูดไม่ทันจบ รามก็เดินกลับไปที่ม้าอย่างหัวเสียแล้ว

ที่แนวไม้ไกลๆ เสือกาจกับโม่แอบดูอยู่ โม่พึมพำ “สมเป็นลูกพี่กาจ กระถินนี่มันใจเด็ดจริงๆ”

ooooooo

วันนี้ท่านชายและท่านหญิงเสด็จมาที่คฤหาสน์นารายณ์ สนทนากับเอมปรีดิ์และคุณพระอย่างสนิทสนม พูดคุยกันถึงอดีตที่ท่านหญิงเคยมาวิ่งเล่นที่นี่และติดแม่นิ่มมาก ร้องหา “พี่นิ่ม...พี่นิ่ม” ทั้งวัน

“ตอนนั้นยังทูลเสด็จพ่อให้ทรงพาพี่นิ่มไปเมืองนอกด้วยกัน” ท่านหญิงจำได้

“ประทับนานขนาดนั้น กระหม่อมนึกว่าท่านหญิงจะไม่เสด็จกลับมาที่นี่เสียแล้ว” คุณพระเอ่ย

“เพราะชายบรรณหญิงเลยกล้ากลับมา ชายเกิดที่นู่นแต่อยากใช้ความรู้มาพัฒนาบ้านเมืองที่นี่ ได้มาทำงานให้กระทรวงต่างประเทศดูจะชอบใจ คงจะลงหลักปักฐานอยู่ที่นี่ ไม่ไปไหนอีกแล้ว”

ทุกคนชื่นชม หันมองท่านชายที่เดินเล่นอยู่กับสร้อยสนที่ด้านนอก

ท่านชายเดินมองไปรอบๆ สร้อยสนถามว่าท่านมองหาอะไร ท่านสะดุ้ง ตอบเลี่ยงไปว่ามองหาเจ้าสายฟ้า สงสัยกระถินจะพาไปเดินเล่น สร้อยสนพูดเหยียดทันทีว่าท่านชายอุตส่าห์จำเด็กรับใช้อย่างกระถินได้ ท่านชายถามว่ากระถินเป็นลูกเต้าเหล่าใคร พ่อแม่อยู่ไหน

สร้อยสนอึ้ง บอกว่าก็แค่เด็กเก็บมาเลี้ยง ถามว่าท่านชายถามทำไม

“ฉันแค่ได้ยินว่าเขาอาจจะไม่ได้อยู่ที่นี่ต่อ เลยสงสัยว่ามีปัญหาอะไร”

ทันใดนั้น พุดกรองที่ตามมาเห็นสร้อยสนอึกอัก รีบพูดแทรกขึ้นว่า กระถินแอบอ้างกับคนอื่นว่าเป็นลูกสาวตน ถามว่ากระถินทูลเรื่องนี้กับท่านหรือ ท่านชายบอกว่าเปล่า กระถินไม่เคยบอก

“ถ้าเช่นนั้นก็โล่งอกไป หม่อมฉันแค่กลัวว่าท่านชายจะทรงตกเป็นเหยื่อของนังเด็กหัวหมอนั่นอีกคน”

พุดกรองถล่มกระถินแล้วสังเกตสีหน้าท่านชายก็ระแวงว่า อะไรทำให้ท่านชายสนใจกระถินขึ้นมา

ooooooo

งานเลี้ยงฉลองวันเกิดของสร้อยสนเริ่มขึ้นแล้วอย่างอลังการ การแข่งม้ากลายเป็นแม่แรงดึงดูดแขก เหรื่อทั้งหนุ่มๆในสังคมไฮโซและบรรดาคนรับใช้ในคฤหาสน์ที่แอบพนันขันต่อกันอย่างคึกคัก

โม่แฝงตัวเป็นคนงานมาช่วยขนย้ายสิ่งของในงาน โม่ดีใจที่ได้เจอชบา แต่ชบาหมางเมินทำเป็นไม่รู้จักเมื่อเห็นโม่เป็นแค่คนงาน ละมุดเห็นชบาคุยกับโม่ก็ด่าว่านัดผู้ชายมาหา ไล่โม่ให้ไปที่อื่น แต่พอเห็นความล่ำบึ้กของโม่อารมณ์ไก่แก่แม่ปลาช่อนก็ซาบซ่า แต่ถูกพุดกรองมาจิกเรียกถามเรื่องที่ให้ไปสืบ ละมุดถอยออกมาเซ็งๆ รายงานว่า

“นังกระถินไม่น่ารอดแน่ๆ เพราะคุณรามยังขี่ม้าไม่แข็งเท่าไหร่ ร้อยทั้งร้อย ยังไงท่านชายก็ต้องชนะแล้วนังกระถินก็ต้องโดนเฉดหัวออกจากบ้านแน่คราวนี้”

โม่หลบออกมาแอบฟัง จึงรู้ถึงแผนการที่พุดกรองจะกำจัดกระถินออกจากบ้าน

ใกล้เวลาการแข่งม้าแล้ว กระถินไปลาเจ้าสายฟ้าเพราะคิดว่าตนต้องถูกไล่ออกจากบ้านแน่ รามเซ็งที่กระถินไม่เชื่อฝีมือตน บอกว่าอาจเกิดปาฏิหาริย์ขึ้นก็ได้ ท่านชายเดินเข้ามาเห็นกระถินกับรามอยู่ด้วยกัน ทักรามว่า

“พร้อมจะลงแข่งขันแล้วใช่ไหมเห็นมุ่งมั่นฝึกอยู่หลายวัน สู้ให้เต็มที่ เพราะฉันก็จะไม่ออมมือให้เหมือนกัน” แล้วบอกกระถินว่า “ฉันกับพี่หญิงบัวคุยกันแล้วว่า ยินดีจะอุปการะกระถินต่อจากที่นี่ไปอยู่กับฉัน เธอจะได้เรียนต่อมัธยมอย่างที่ตั้งใจ” กระถินตกใจ รามได้ยินก็ใจเสียไปเหมือนกัน ท่านชายพูดกับรามอีกว่า “ถ้าชนะ ฉันจะขอกระถินไปอยู่กับฉัน คุณคงไม่ขัดข้องใช่ไหม”

รามไม่ตอบแต่หึงจนพาลโกรธนึกว่ากระถินเอาใจออกห่างจากตน

ooooooo

การแข่งม้าเริ่มขึ้นแล้ว มีหนุ่มเข้าร่วมแข่งห้าคน เริ่มไปได้ไม่นานท่านชายกับรามก็ทิ้งห่างอีกสามหนุ่มไปมาก

ท่านชายชักม้าทะยานนำรามไปท่ามกลางนักพนันที่เชียร์กันคึกคัก รามนึกถึงกระถินที่บอกว่าตนทนอยู่ที่นี่เพราะแม่นิ่มและกำลังจะหมดความอดทนเพราะเขา รามก็ฮึดขึ้นมา ส่วนท่านชายก็คิดถึงคำพูดของกระถินที่ว่า ตนไม่อาจเลือกชีวิตของตนเองได้ อยู่ที่ไหนก็ไม่มีความสุข ท่านชายจึงพยายามที่จะเอาชนะรามเพื่อรับกระถินไปอยู่ด้วย

รามฮึดควบม้าไปแต่ก็ยังตามหลังท่านชาย จนท่านชายคว้าผ้าคลุมที่ผูกไว้ได้แล้วควบม้ากลับ

เสือกาจรู้แผนร้ายของพุดกรองจากโม่ จึงมาแอบดูรู้ว่าถ้าท่านชายชนะรามกระถินจะต้องออกจากบ้านนี้ จึงยกหน้าไม้ยิงไปดักม้าของท่านชาย ทำให้ม้าตื่น ท่านชายทำผ้าที่แย่งมาได้หลุดมือปลิวไปตามลม

รามเห็นดังนั้นควบม้าแซงไปคว้าผ้าไว้ได้แล้วพุ่งเข้าบ้านเป็นคนแรก นักพนันที่ถือข้างท่านชายเงียบกริบ สร้อยสนผิดหวังมากที่รามเป็นผู้ชนะ

กระถินที่คิดว่ารามแพ้แน่แล้วกำลังจะกลับ นิธิวิ่งไปจับไว้บอกด้วยความดีใจว่า

“คุณรามชนะแล้วกระถิน!!”

กระถินวิ่งกลับมา รามเห็นก็กระโดดลงจากหลังม้า ชูผ้าวิ่งเข้ามาบอกอย่างดีใจสุดขีดว่า

“ชนะแล้ว...เราชนะแล้ว!!” ทั้งสองวิ่งเข้ากอดกัน รามบอกว่า “เธอไม่ต้องไปไหนแล้วนะ” แล้วอุ้มกระถินลอยขึ้น

คุณพระเห็นอารมณ์ของทั้งสองก็ภูมิใจที่รามทำเพื่อกระถินได้สำเร็จ ฝ่ายท่านชายแม้จะแพ้แต่ก็ดีใจที่เห็นกระถินมีความสุข

สร้อยสนเสียหน้าที่รามเป็นผู้ชนะ สะบัดพรืดเข้าบ้าน ไปอย่างเจ็บใจที่ตนต้องเปิดฟลอร์กับรามแทนที่จะเป็นท่านชาย

รามกับกระถินยังคงหัวเราะกันร่าเริงอย่างไม่เคยเป็นมาก่อน ชัยชนะของรามครั้งนี้พังทลายความรู้สึกปิดกั้นที่ต่างมีต่อกันจนหมดสิ้น

คุณพระศานต์ชื่นชมยินดีกับราม ชมว่าเยี่ยมมาก ให้กำลังใจว่าไม่มีอะไรที่รามทำไม่ได้ ทั้งสร้อยสนและกระถินคงประทับใจ รามบอกว่าไม่เห็นพวกเขาจะซาบซึ้งอะไร คงจะผิดหวังมากกว่าที่คนชนะเป็นตน

“บางที เสน่ห์ของผู้หญิงก็อยู่ตรงที่เขาไม่แสดงออก พูดอย่างทั้งที่ใจคิดอีกอย่าง รามเพิ่งเป็นหนุ่ม ยังมีเวลาให้ต้องเรียนรู้ผู้หญิงอีกเยอะ”

ooooooo

พิธีกรประกาศผลการแข่งขันและเชิญสร้อยสนเต้นรำเปิดฟลอร์กับพระเอกของงานให้สมกับเป็นคิงและควีนของงาน

ทั้งคู่ไปเต้นรำเปิดฟลอร์กันเซ็งๆ เต้นไปก็แทบไม่มองหน้ากัน ซ้ำสร้อยสนยังแอบบอกให้นักดนตรีเล่นเพลงเร็ว เพราะไม่อยากเต้นซึ้งๆกับราม ต่างเต้นอย่างไม่แคร์กันจนสร้อยสนเหยียบเท้าราม และรามก็แอบเอาคืนจนสร้อยสนร้อง

และแล้วสร้อยสนก็แทบคลั่งเมื่อเห็นท่านชายออกไปเต้นรำกับกระถิน ตนต้องพลาดเต้นรำกับท่านชายแล้วยังต้องมาเต้นกับรามที่หยาบคายอีก ทนไม่ได้สะบัดหน้าออกจากฟลอร์ทิ้งรามให้ยืนคว้างอยู่คนเดียวจนต้องเดินออกจากฟลอร์ไป

สร้อยสนตะบึงตะบอนเดินมาจนส้นรองเท้าพลิกล้มลงข้อเท้าแพลง นิธิมาเจอถามว่าเป็นอะไร เมื่อเข้าไปดูบอกว่าคงจะเท้าแพลง สร้อยสนสั่งทำให้ตนหายเจ็บเดี๋ยวนี้ ตนจะไปเต้นรำกับท่านชาย นิธีจึงเอาผ้าเช็ดหน้าของตัวเองห่อน้ำแข็งที่เหลือจากแก้วเครื่องดื่มประคบให้บอกว่าตนคงทำให้ได้แค่นี้ เอาแค่ลุกขึ้นยื่นให้ได้ก่อน สร้อยสนสั่งให้จัดการพาตนไป นิธิกลัวๆกล้าๆ ย่อตัวลงแบกและก้มหยิบรองเท้าถือไป

สร้อยสนพอใจที่สั่งนิธิได้และเคลิ้มที่ได้สัมผัสกับชายหนุ่ม

ทดเห็นเข้าก็ไม่พอใจที่นิธิรับใช้สร้อยสนเหมือนทาส เมื่อส่งสร้อยสนแล้ว ทดถามอย่างขัดใจว่า

“แกนี่มันซื่อหรือโง่กันแน่ โดนผู้หญิงหลอกใช้ยังไม่รู้ตัว” นิธิถามว่าเธอจะหลอกตนทำไม “เขาเห็นผู้ชายที่ไหนก็อยากสนตะพายเอาไว้ใช้ทั้งนั้น”

“ผมว่าอามองโลกในแง่ร้ายเกินไป คุณสร้อยก็แค่เด็กเอาแต่ใจไม่ได้ฉลาดขนาดจะมีลูกไม้อะไรกับใครหรอกครับ”

“ขืนยังอ่อนต่อโลก สักวันชีวิตแกจะพังก็เพราะ ผู้หญิง” ทดบ่นอย่างขัดใจ นิธิมองอย่างไม่เข้าใจว่าทดโมโหอะไร...

ooooooo

ท่านชายสอนกระถินเต้นรำ ยิ่งเต้นก็ยิ่งสนุก รามนั่งมองอย่างไม่พอใจและดื่มหนักจนแม่นิ่มเตือนว่าดื่มจัดไปรึเปล่า รามบอกว่าวันนี้คุณพ่ออนุญาตให้ดื่มแล้ว พลางพยักพเยิดให้แม่นิ่มดูท่านชายกับกระถินเต้นรำกัน ถามว่า

“แม่นิ่มไม่ไปห่วงลูกสาวตัวเองบ้าง ฉลองจนความสุขจุกคอไปแล้วมั้งรายนั้น” ว่าแล้วเดินหนีไปอย่างหงุดหงิด

ครู่หนึ่งเมื่อกระถินกลับมา แม่นิ่มถามว่าลืมอะไรหรือเปล่า กระถินงง

“คุณรามไงล่ะ กระถินขอบคุณคุณรามเธอสักคำรึยัง”

กระถินนึกได้ คิดว่าป่านนี้รามคงโกรธตนไปแล้ว

รามไปยืนอยู่ที่ระเบียงชั้นสอง สะบัดเสียงว่า “นึกว่าฉันอยากได้ยินนักรึไงไอ้คำขอบคุณจากปากเธอ!!” ที่แท้รามคิดไปเอง เขาพูดกับรูปปั้นคิวปิด ไม่มีกระถินอยู่ตรงนั้นเลย ยังพูดต่ออย่างมีอารมณ์ว่า “คิดว่าจะง้อรึไง...ฉันมันโง่เองที่เสียแรงทำเพื่อคนอย่างเธอ” แล้วเทไวน์ใส่แก้วดื่มรวดเดียวหมดอย่างหงุดหงิดยิ่งกว่าเดิม

เมื่อแม่นิ่มเตือน กระถินรีบไปหาราม เดินมาเจอนายหวัดถือถาดไวน์กำลังจะขึ้นข้างบน ถามว่าเห็นรามไหม พอรู้ว่านายหวัดกำลังจะเอาไวน์ไปให้ก็ขอเอาไปให้เอง นายหวัดเตือนว่าให้ระวังหน่อยเพราะท่าทางรามกำลังอารมณ์ไม่ดี

กระถินรับถาดไวน์เดินไปเจอพุดกรองออกจากห้องพอดี ถูกพุดกรองด่าว่าร้ายนักนะแม่ตัวดี กล้ามาหักหน้าลูกตน ดัดจริตไปให้ท่าท่านชาย เพราะอยากตีตัวเสมอสร้อยสน กระถินบอกว่าตนไม่ได้ทำ พุดกรองบีบคอกระถินตะคอกว่าเป็นเพราะตนไม่ยอมรับเป็นลูกใช่ไหม ถึงได้ไม่ยอมปล่อยให้ตนมีความสุข

“คุณต่างหากที่ทนเห็นลูกคนนี้มีความสุขไม่ได้”

“แกจะมีความสุขได้ยังไง ลูกโจรอย่างแกต้องรับกรรมที่ทำเอาไว้”

“คุณขโมยทุกอย่างจากคุณราม คุณต่างจากโจรตรงไหน ฉันเป็นลูกโจร ก็เพราะมีแม่เป็นโจร!!”

พุดกรองผลักกระถินกระเด็นไปจนถาดไวน์หล่น ขวดไวน์แตก รามได้ยินเสียงโผล่มาดูเห็นพุดกรองกำลังมีเรื่องกับกระถินจึงเข้าไปขวางตวาด “อย่าแตะต้อง กระถิน!!”

ทั้งสองโต้เถียงกันอย่างรุนแรง พุดกรองไล่กระถินให้ไปอยู่กับพ่อ รามโต้ว่าคนที่ควรตามเสือกาจไปควรจะเป็นเธอ รามคว้าขวดไวน์ที่แตกพุ่งเข้าหาพุดกรอง กระถินเข้ากอดรามร้องห้าม “อย่า!!” พุดกรองปรามว่า อย่าทำอะไรบ้าๆนะ

“ฉันไม่ใช่เด็กอีกแล้ว ถ้าเธอลงมือกับเรา ฉันจะเอาคืน” พุดกรองท้าว่ากล้าฆ่าตนหรือ “ถ้าไม่มีเธอสักคน พวกเราก็คงไม่ต้องทรมานอย่างนี้...เงินที่เธอมี มันอาจจะซื้อได้ทุกอย่าง แต่มันไม่มีวันแลกกับความรักที่เด็กคนหนึ่งมีให้เธอได้ เงินเธอไม่มีวันซื้อใจ ต่อให้เธอปล้นทุกอย่างจากฉันไป เธอก็จะไม่มีวันได้ใจลูกของเธอคืน”

รามปาขวดแตกไปข้างๆพุดกรอง กระถินตกใจรีบลากรามไปที่ห้องนอน รู้สึกว่าเขายิ่งโตก็ยิ่งน่ากลัวขึ้นทุกวัน

เมื่อเมามากจนครองสติไม่อยู่ รามก็เผยจิตใต้สำนึกออกมาตัดพ้อว่าตนทำดีไม่ขึ้น ทำดีแล้วนอกจากไม่ขอบคุณยังถูกต่อว่าอีก กระถินต้องแข็งใจขอบคุณ รามได้คืบจะเอาศอก อ้อนให้เรียกพี่ พอกระถินจำใจเรียกก็ขอนอนหนุนตัก พร่ำเพ้อรวบรัดว่า

“อยู่ที่นี่เธอไม่มีใคร นอกจากแม่นิ่ม พี่จะเป็นครอบครัวใหม่ให้เธอเอง”

“เมาแล้วใจดีขนาดนี้?” กระถินพึมพำทึ่ง

รุ่งขึ้นพอสร่างเมารามพบตัวเองนอนขวางเตียงอยู่ เห็นผ้าเช็ดหน้าเปื้อนไวน์วางอยู่ หยิบดูมีปักชื่อที่มุมผ้าเช็ดหน้าว่า “มินตรา ราชภักดี” พอทบทวนว่าตนทำอะไรไปบ้างระหว่างเมาก็นึกอายจนไม่รู้จะสู้หน้ากระถินยังไง

กระถินเข้ามาดูตอนเช้า เห็นรามตื่นแล้ว บอกเขาว่า “คุณลุงให้มาตาม” รามฟังไม่ชัดถามว่าอะไรนะ กระถินนึกว่า เขาต้องการให้เรียกพี่ จึงเปลี่ยนเป็น “คุณลุงให้มาตามพี่รามค่ะ” รามตกใจเมื่อได้ยินกระถินเรียกพี่ นึกขึ้นได้ว่าเมื่อคืนตนเคี่ยวเข็ญให้เรียกเอง ก็แก้เกี้ยวหน้าตึงว่า

“พอเลย ลืมมันไปเลย ไม่ต้องมานับญาติอะไรกับฉันทั้งนั้น!!”

“ก็ดี ไม่ได้อยากญาติดีด้วยนักหรอก” กระถินพยายามสะกดอารมณ์หันหลังเดินไปอย่างน้อยใจ

เมื่อรามลงไปหาคุณพ่อที่ห้องทานข้าว คุณพระเลื่อนตั๋วเรือให้บอกว่า

“ตั๋วเรือสำหรับเดินทางไปอังกฤษ อีกสิบวันรามต้องออกเดินทาง คุณยายฝากฝังรามไว้กับสถานทูตทางนั้น ไปถึงต้องเข้าเรียนต่อที่ออกซ์ฟอร์ดให้ได้ จบแล้วจะได้มารับช่วงจากพ่อต่อไป”

สร้อยสนฉอเลาะคุณพระว่าระหว่างรามไม่อยู่ตนจะลาออกมาช่วยงานคุณลุง พุดกรองปรามว่าความรู้ เท่านี้จะมาค้าขายอะไรได้ สร้อยสนบอกว่าเบื่อโรงเรียน ไม่อยากเรียนซ้ำชั้นอีกขอไม่ไปเรียนได้ไหม พุดกรองแอบหยิกสร้อยสนที่ใต้โต๊ะให้หยุดพูด คุณพระพูดอย่างเมตตาว่า

“อดทนเรียนให้สูงๆ จะกี่ปีลุงก็ส่งได้ กระถินก็เหมือนกัน ในเมื่อได้อยู่ที่นี่แล้ว ก็ควรจะเรียนให้ถึงมหาวิทยาลัย จบมาทุกคนจะได้เป็นหัวเรี่ยวหัวแรงให้ฉัน”

กระถินขอบพระคุณอย่างคิดไม่ถึงที่ท่านจะเมตตาตนถึงเพียงนี้ แม่นิ่มจึงให้กระถินเอาเรียงความที่ได้ลงหนังสือพิมพ์วันนี้ให้ดู คุณพระชมว่าเก่ง แม่นิ่มบอกว่าปีนี้จะส่งเรียงความประกวดที่งานฉลองรัฐธรรมนูญด้วย

อ่านละคร เลือดรักทระนง ตอนที่ 4 วันที่ 21 ส.ค.59

ละครเรื่องเลือดรักทระนง บทประพันธ์โดย นางแก้ว
ละครเรื่องเลือดรักทระนง บทโทรทัศน์โดย ดนยา ทรัพย์ยิ่ง
ละครเรื่องเลือดรักทระนง กำกับการแสดงโดย แมน เมธี
ละครเรื่องเลือดรักทระนง ผลิตโดย บริษัท เมกเกอร์ เจ กรุ๊ป จำกัด
ละครเรื่องเลือดรักทระนง ออกอากาศทุกวันศุกร์-อาทิตย์ เวลา 20.15 น.
ติดตามชมละครเรื่องเลือดรักทระนง ทางไทยทีวีสีช่อง 3
ที่มา ไทยรัฐ