อ่านละคร เลือดรักทระนง ตอนที่ 6 วันที่ 27 ส.ค.59

อ่านละคร เลือดรักทระนง ตอนที่ 6 วันที่ 27 ส.ค.59

“ถ้าอย่างนั้นก็ถือว่าเราหายกันแล้วนะ” รามกระโดดลงเรือแย่งพายไปพายเอง ปรากฏว่าเขาพายได้เก่งจนกระถินทึ่ง

รามพายเรือให้กระถินเก็บสายบัว กระถินรู้สึกว่ารามเปลี่ยนไปมากดูเป็นคนเจ้าสำราญฟุ้งเฟ้อไม่จริงจังตึงเครียดกับเรื่องที่บ้านเหมือนเดิม พูดเหน็บว่าพอมีเรื่องอื่นในชีวิตก็เลิกใส่ใจปัญหาที่บ้านเสียแล้ว

“ถ้าเขาอยากได้สมบัติของพ่อนักก็ให้เขาเอาไป ฉันโตแล้ว รู้จักสร้างฐานะเองได้” กระถินบ่นว่าเขาไม่รู้หรอกว่าที่ผ่านมาพวกตนต้องเจอกับอะไรบ้าง

มันไม่คุ้มเลยที่อุตส่าห์สู้เพื่อคนที่ลืมอะไรง่ายๆ มิน่าเล่าเขาจึงญาติดีกับพุดกรองได้ รามบอกว่า “ฉันก็มีวิธีของฉันในการเอาคืนเขา วิธีแบบที่คนเป็นผู้ใหญ่เขาทำกัน”



กระถินปรามาสว่าคนอย่างเขาไม่มีวันทันเล่ห์เหลี่ยมพวกเขา รามจึงท้ามาเก็บสายบัวแข่งกันว่าใครจะเก็บสายบัวได้ยาวกว่ากันถ้าตนชนะกระถินจะต้องยอมเรียกตนว่าพี่ กระถินรับคำท้าทันที แต่รามเก็บสายบัวได้ยาวกว่า กระถินจึงจำต้องเรียกเขาว่าพี่ รามเสนอว่าเมื่อเป็นพี่น้องกันแล้วห้ามมีความลับต่อกัน

รามถือว่าเป็นพี่โอบกระถินไว้ พอได้สัมผัสกันทั้งรามและกระถินต่างตกใจเพราะก้นบึ้งของหัวใจไม่อาจมีความรู้สึกเป็น “พี่น้อง” กันได้สนิทใจ ต่างอึ้ง เขิน จนรามตัดสินใจปล่อยมือออกมา

ความรู้สึกของทั้งสองเปลี่ยนจากทิฐิถือดีกลายเป็นเก้อเขินกัน จนกระทั่งฝนตกลงมา รามจึงเด็ดใบบัวมากันฝน แต่บัวเล็กรามจึงโอบกระถินเข้ามา ทำให้ใกล้ชิดกันยิ่งขึ้น

ooooooo

คุณพระตัดสินใจเอ่ยปากขอกระถินเป็นสะใภ้จากแม่นิ่ม บ่นว่ากระถินเล่นตัวนัก แม่นิ่มบอกว่า

“กระถินเป็นคนดื้อมากนะคะ ถ้าบอกให้ทำอย่างเธอก็จะทำอีกอย่าง ลองบอกให้รักระวังจะเกลียดเข้าให้ เจออย่างนี้ สงสัยจะเป็นไปไม่ได้”

เย็นนี้ปูเป้มาก่อนเวลานัดมาก ขณะนั่งรอในห้องรับแขก กระถินเอาจิงเจอร์เอลไปเสิร์ฟแต่วันนี้เธอขอน้ำส้มแทน

“ส้มดีอยู่บางมด ซึ่งอยู่ไกลมากค่ะ หากอยากดื่มจริงอีกสองสามวันค่อยมาใหม่นะคะ” กระถินพูดหน้าตาเฉย ปูเป้ฟ้องรามว่าต่อหน้าเขาเด็กรับใช้ยังกล้าขนาดนี้ รามบอกว่ากระถินเป็นน้องสาวตนไม่ใช่คนใช้

รามขอโทษแทนกระถิน ปูเป้ไม่ยอม รามถามว่าแล้วจะให้ทำอย่างไร

“คืนพรุ่งนี้ไปงานเต้นรำกับปูเป้สิคะ ถ้ารามไปเป็นคู่เต้นให้ปูเป้ ปูเป้จะยกโทษให้”

พุดกรองแอบได้ยิน วางแผนจะดับฝันปูเป้ให้ได้ บอกสร้อยสนเตรียมให้พร้อมตนจะหาวิธีให้ได้ไปออกงานกับรามเอง พอดีนิธิเดินเข้ามาจะสอนพิเศษให้สร้อยสน พุดกรองจิกตาบอกว่า

“ต่อไปนี้ไม่ต้องมาสอนพิเศษแล้ว สร้อยสนจะเลิกเรียน เตรียมออกเรือนอย่างเดียว”

ooooooo

ที่โต๊ะอาหาร ปูเป้นั่งติดกับราม พอเธอดื่มจนกรึ่ม ก็คุยฟุ้งอวดชีวิตฟุ้งเฟ้อความสนิทสนมกับรามที่อังกฤษ

คุณพระยิ้มที่ปูเป้เฟลิร์ตรามขนาดนั้น พุดกรองมองอย่างหมั่นไส้ คนอื่นทึ่งในความก๋ากั่นของเธอ แต่พอเธอคุยเรื่องรามเรียนจบแล้วจะทำงานที่นั่นสองปีรอตนเรียนจบแล้วกลับมาด้วยกัน รามติงว่าตนยังไม่ได้ตัดสินใจ เธอแย้งทันทีว่า

“แต่ปูเป้พนันได้ว่ารามทำงานร่วมกับคนไทยไม่ได้หรอกค่ะ เมืองไทยล้าหลังจะตาย เสียดายวิชาความรู้”

คุณพระกับกระถินมองหน้ากันอย่างรู้สึกตรงกันว่าผู้หญิงคนนี้คงทำให้รามตกต่ำแน่ รามเองก็อึดอัดกับคำพูดของปูเป้

คืนนี้เอง พุดกรองอ้างกับคุณพระว่าเห็นปูเป้แล้วคิดว่าสร้อยสนยังเข้าสังคมไม่เก่งเสนอให้คุณพระช่วยพูดให้รามพาสร้อยสนไปงานประจำปีของสโมสร เมื่อคุณพระพูดกับรามเขายินดีเพราะไปกันหลายๆคนสนุกดี ถามว่าสร้อยสนคนเดียวหรือ คุณพระพอใจที่รามยังคิดถึงกระถิน เมื่อรามไปชวนเองกระถินบอกว่าตนไม่ว่างต้องช่วยท่านหญิงทำงาน

ที่แท้ท่านหญิงตั้งใจพากระถินไปงานนี้โดยนัดท่านชายตามไป ไปถึงแล้วกระถินเพิ่งรู้ว่าท่านหญิงพามางานนี้ เห็นรามควงปูเป้กับสร้อยสนขนาบซ้ายขวามา และปูเป้พยายามเบียดสร้อยสนจนแทบกระเด็นไปจากราม

“หน้าที่ของกระถินคืนนี้มีอย่างเดียว คือเป็นคู่เต้นให้กับชายบรรณ” ท่านหญิงย้ำกับกระถิน

พอดีท่านชายมาถึง เห็นรามควงคู่มากับปูเป้รามเองก็เห็นท่านชายอยู่กับกระถินและท่านหญิง ต่างทักทายกันพอเป็นพิธี แล้วปูเป้ก็ชวนรามแยกไปอ้างว่าเพื่อนเรามากันครบแล้ว ปล่อยสร้อยสนยืนคว้างอยู่
ตรงนั้น เดินไปเจอท่านหญิงกับท่านชายและกระถินจึงโล่งใจที่ได้เพื่อน

เมื่อนักร้องร้องเพลงเต้นรำรามกับปูเป้ออกไปเต้นรำอยู่บนฟลอร์เป็นคู่เด่นที่ใครๆก็พากันชื่นชม ท่านหญิงเอ่ยกับท่านชายว่ารามกลายเป็นเครื่องประดับชิ้นใหม่ของปูเป้ไปแล้ว กระถินงง ท่านหญิงจึงเล่าว่า

ปูเป้มีคู่ควงเป็นเครื่องประดับ ก่อนหน้านี้เคยมาติดพันชายบรรณจนเสด็จพ่อพยายามหาผู้หญิงมากันท่าเพราะกลัวชายบรรณจะไปหลงเสน่ห์ปูเป้ เธอได้ชื่อว่าเป็นคนที่ถ้าต้องการผู้ชายคนไหนแล้วไม่มีวันที่จะหลุดมือไปได้แม้แต่ผู้ชายที่แต่งงานแล้ว ถึงได้ถูกส่งไปดัดนิสัยที่เมืองนอก

ท่านหญิงเล่าช่วงที่ปูเป้คบกับท่านชายว่า ตอนที่ชายบรรณแข่งเรือชนะเธอก็ลงทุนยอมตกน้ำจนชายบรรณถอดเสื้อบลูที่เป็นเสื้อสามารถสำหรับหนุ่มนักกีฬาเอามาสวมทับให้ จากนั้นมาเธอก็เที่ยวป่าวประกาศความเป็นเจ้าของชายบรรณ จนคนที่นั่นให้ฉายาว่าเธอเป็นจิ้งจอกล่าเสื้อบลู ท่านหญิงเล่าในตอนท้ายว่า

“อย่าให้มีคนไทยได้ใส่เสื้อเกียรติยศนั่นมาเชียวเธอจะต้องไปคว้ามาเคี้ยวเล่นทุกราย”

กระถินฟังแล้วไม่พอใจกลัวรามจะตกเป็นเหยื่อจิ้งจอกอย่างปูเป้ไปอีกคน ก็พอดีท่านชายเข้ามาขอกระถินเต้นรำ สร้อยสนยืนคว้างที่ท่านชายไม่มองตนเลย พอท่านชายออกไปเต้นรำกับกระถินสร้อยสนจึงค่อยๆ เลี่ยงออกไปจากงาน

เมื่อท่านชายเปลี่ยนไปเต้นรำกับปูเป้ กระถินออกมาเดินหาสร้อยสน เจอราม เขาขอให้เต้นรำกับตนสักเพลง ระหว่างเต้นรำรามถามว่าแม่นิ่มรู้ไหมว่าเธอมีเพื่อนผู้ชาย กระถินบอกว่าตนไม่เคยมีอะไรปิดบังแม่นิ่ม เขาเป็นคนบอกเองไม่ใช่หรือว่าให้ตนโตเป็นผู้ใหญ่ คนเป็นผู้ใหญ่ทำแบบนี้ได้ไม่เสียหายไม่ใช่หรือ รามเลยกอดกระชับกระถินแน่นเข้าจนเธอตกใจ กระซิบบอกว่า “ผู้ใหญ่เขาต้องเต้นกันแบบนี้แหละ” กระถินอายจนทำตัวไม่ถูก

ooooooo

เมื่อเพลงจบกระถินรีบแยกตัวออกมา ปูเป้จิกมองไม่พอใจ พอดีสร้อยสนเดินกลับมาเห็นปูเป้ตรงไปฉกรามออกจากฟลอร์แล้วรี่ไปทางเด็กเสิร์ฟที่ถือถาดเครื่องดื่มมาจงใจชนให้ถาดเครื่องดื่มหกใส่กระถิน

สร้อยสนเห็นดังนั้นพุ่งไปผลักกระถินพ้นไปได้หวุดหวิด ปูเป้โมโหเลยหันมาผลักสร้อยสนกระเด็นไปชนโต๊ะวางแก้วค็อกเทลที่จัดเป็นรูปพีระมิดแก้วร่วงกราว เศษแก้วบาดสร้อยสนจนต้องรีบพาส่งโรงพยาบาล หมอบอกว่าคงต้องเย็บแผล สร้อยสนร้องโวยวายลั่นห้องจนกระถินต้องรีบไปตามนิธิที่เข้าเวรพอดีมาช่วยดู

นิธิรู้ว่าสร้อยสนกลัวเลือดจึงทำแผลให้โดยมีกระถินคุยเบี่ยงเบนความสนใจอยู่ข้างๆ สร้อยสนบอกนิธิให้ทำเบาๆ

“รับรองจะถนอมสุดชีวิตเลยครับ”

รามตามมาที่โรงพยาบาล บ่นว่าไม่นึกว่าจะเกิดอุบัติเหตุขึ้น กระถินบอกว่าสร้อยสนถูกปูเป้ผลักต่างหาก รามไม่เชื่อถามว่าปูเป้จะทำอย่างนั้นทำไม ท่านชายบอกว่ารามนั่นแหละทำให้ปูเป้ทำแบบนั้น

“ฉันรู้จักปูเป้มานานกว่านาย แต่ก็ไม่เท่ากับที่ฉันเชื่อใจกระถิน ทำไมถึงเชื่อใจคนอื่นมากกว่าคนของนายเอง”

รามอึ้ง พอดีนิธิมาบอกว่าทำแผลเรียบร้อยแล้ว แผลอาจจะยังอักเสบแต่ให้สร้อยสนกลับบ้านได้แล้ว สร้อยสนไม่ยอมกลับกลัวถูกแม่โวยวายว่าทำให้ขายหน้า กระถินจะอยู่เป็นเพื่อน นิธิติงว่าพรุ่งนี้เธอมีเรียน ตนอยู่เองเพราะต้องเข้าเวรอยู่แล้ว

ท่านชายจึงชวนกลับอาสาจะไปส่งกระถิน รามรีบกันท่าชวนกระถินกลับด้วยกันแล้วพากระถินไปขึ้นรถเลย กระถินนั่งเงียบมาตลอดทาง รามถามว่าจะต้องหาคนผิดมารับผิดชอบเรื่องคืนนี้ให้ได้ใช่ไหม

“ไม่น่าเชื่อว่าความรักจะทำให้คนเราลืมความถูก-ผิดไปได้ ไว้ตาสว่างเมื่อไหร่ค่อยกลับมาให้กระถินนับถือแล้วกันนะคะ” กระถินลงจากรถตรงไปเรือนพุดซ้อนทันที รามหนักใจว่านับแต่กลับมาตนกับกระถินมีแต่เรื่องผิดใจกันเรื่อย

ooooooo

กระถินตรวจบัญชีพบสิ่งผิดปกติจึงเอาบัญชีไปให้คุณพระซึ่งเดินมากับทดดู ทดบอกว่าตนเป็นคนสั่งซื้อสินค้าพวกนี้มีอะไรสงสัยถามตนได้ คุณพระจึงให้รามไปตรวจสอบเพื่อทดจะได้ไปทำงานอื่น

ทดบอกพุดกรองขณะไปรับสร้อยสนที่โรงพยาบาลว่ากระถินตั้งใจจับผิดตน แล้วคุณพระก็ให้รามตรวจสอบตน สงสัยสองคนนี้จะรวมหัวกันเขี่ยตนแน่ และถ้ารามกลับมาช่วยงานคุณพระตนก็มีหวังโดนไล่ออก

กระถินกับสมพรพนักงานบัญชีที่คุณพระจ้างไว้พากันมาตรวจของที่โกดัง สมพรบอกว่าเท่าที่ตนตรวจดูจำนวนสินค้าก็ตรงกับยอดสั่ง รามมาเจอก็ไม่พอใจหาว่ากระถินไม่เชื่อใจตนพาลสงสัยว่ากระถินมีอะไรกับสมพร ลากกระถินให้กลับได้แล้ว ซ้ำหาว่ากระถินจับผิดทดเพราะการสั่งสินค้าบางช่วงต้องมีการกักตุนสินค้าเข้ามา กระถินจึงเข้าใจ รามอบรมเชิงตำหนิว่า

“เธอจงใจจับผิดคุณทดมากไป ทำไมถึงไปชนกับเขาซึ่งๆหน้าแบบนั้น ฉันชักเป็นห่วงถ้าเธอยังไม่รู้จักเก็บอารมณ์ เธอจะสร้างศัตรูไม่เว้นวัน” กระถินบอกว่าตนจะไม่ยอมให้ใครโกงคุณลุงได้ “อย่าทำเป็นเก่งกล้าไปนัก เธอนั่นแหละจะเป็นคนแรกที่ได้รับอันตราย”

ทดกลับมาที่โกดังเจอรามกับกระถินออกมาพอดี ถามว่ามีอะไรผิดปกติไหม รามบอกว่าไม่มี ขอโทษที่ทำให้เป็นเรื่องใหญ่ หมดธุระแล้วพวกตนขอตัว พอออกมากระถินบอกให้รามไปส่งที่วัง รามโมโหถามว่าไปทำไม ไม่เจอท่านชายสักวันจะขาดใจหรือไง กระถินบอกว่าไม่อยากส่งตนก็จะลงตรงนี้ รามรำคาญความดื้อรั้นของกระถินแต่ก็ขับรถไปส่งที่วัง

ปรากฏว่าวันนี้ที่วังจะมีการฉายหนังดูกัน ท่านหญิงชวนรามอยู่ดูหนังด้วยกันและจะมีปาร์ตี้กันทั้งคืนด้วย

แล้วจู่ๆปูเป้ก็โผล่มา รามถามว่ามาได้ยังไง เธอบอกว่าไปหาเขาที่บ้านรู้ว่าเขามาปาร์ตี้ที่วังจึงตามมามองไปไม่มีที่นั่งจึงนั่งตักรามหน้าตาเฉย รามอึดอัดจึงลุกบอกว่าจะไปเอาเครื่องดื่มมาให้ ปูเป้ขอเบียร์เย็นๆ รามเดินไปถึงถังใส่น้ำแข็ง พอยื่นมือไปหยิบเบียร์ก็จ๊ะกับมือกระถินที่จะหยิบเหมือนกัน กระถินดึงมือกลับเดินหนีไปทันที รามดูออกว่ากระถินหึงเขากับปูเป้

นิธิดูแลสร้อยสนอย่างดีเอาเครื่องดื่มและอาหารมาให้แต่สร้อยสนกลับมองรามที่ปูเป้เกาะแจอยู่ คิดถึงคำสั่งของพุดกรองที่ว่า คืนนี้ต้องเอาใจรามให้มาก ทำให้เขาเอ็นดู รั้งรามให้อยู่ด้วยกันทั้งคืนก็ได้ยิ่งดี สร้อยสนเห็นปูเป้ไม่อยู่แล้วจึงจะเอาเครื่องดื่มและอาหารจะไปให้ราม แต่พอจะก้าวไปปูเป้ก็กลับมาเสียก่อน

สร้อยสนเห็นว่าแม้รามจะนัวเนียอยู่กับปูเป้แต่ตามองกระถินตลอดเวลา รู้ตัวว่าตนสู้กระถินไม่ได้แน่ถอดใจเดินออกไป นิธิเป็นห่วงตามไปดู บอกว่าถ้าไม่สนุกตนจะพากลับเอาไหม สร้อยสนสะเทือนใจที่เธอถูกทอดทิ้งจากคนที่ตัวเองหมายปอง แต่กลับได้รับความห่วงใยจริงใจจากนิธิ เธอมองเขานิ่งบอกว่า

“ห้ามไปดีกับใครแบบนี้อีกนะ ให้ดีกับสร้อยได้แค่คนเดียว” แล้วโผเข้ากอดนิธิ พร่ำบอกว่า “ขอแค่นิธิเอ็นดูสร้อยคนเดียว คนอื่นสร้อยไม่เอาก็ได้ นิธิเป็นของสร้อยคนเดียวได้ไหม”

นิธิอึ้งจนทำอะไรไม่ถูก...พึมพำเสียงแผ่ว...

“คุณสร้อย...”

ooooooo

หนังกำลังสนุกไฟก็ดับพรึ่บ บรรยากาศเลยวุ่นวาย รามอาศัยจังหวะนั้นเดินไปพากระถินออกไปถามว่าเธอกับท่านชายคบหาแบบไหนกันแน่ กระถินไม่ตอบแต่ย้อนถามว่าแล้วเขากับปูเป้ล่ะจริงจังกันถึงขั้นไหน

รามหาว่ากระถินอยู่กับท่านชายตลอดแต่ไม่บอกให้ตนรู้จงใจปกปิดตน กระถินบอกว่าเขาระแวงผิดคนแล้ว ตนไม่เคยคิดว่าเรื่องท่านชายเป็นความลับ

ขณะที่รามกับกระถินกำลังเถียงกันอยู่ข้างนอก ข้างในก็สงสัยกันว่าทั้งสองและสร้อยสนหายไปไหน

พอไฟมาปูเป้ก็ออกตามหาราม นอกจากเจอทั้งสองอยู่ด้วยกันแล้ว ปูเป้ยังได้กลิ่นน้ำปรุงจากตัวกระถินเป็นกลิ่นเดียวกับผ้าเช็ดหน้าที่รามพกติดตัว เธอถามรามว่ากระถินเป็นแค่น้องสาวแน่รึ ดักคอว่าน้องสาวที่ไหนจะหวงพี่ชายออกนอกหน้าขนาดนี้

เมื่อกลับเข้าไปข้างในกระถินเป็นห่วงสร้อยสนจึงขอตัวกลับ รามชวนกลับพร้อมกันท่านชายบอกว่าจะไปส่ง ปูเป้พูดขึ้นลอยๆว่าตนก็จะกลับใครจะมีแก่ใจไปส่งบ้างไหม แต่ไม่มีใครสนใจ ท่านชายตัดหน้าพากระถินไปขึ้นรถ ปูเป้เลยกราบลาท่านชายแล้วลิ่วไปขึ้นรถราม

ที่แท้นิธิพาสร้อยสนขี่จักรยานเล่นจนเธอสบายใจจึงพามาส่งที่หน้าคฤหาสน์นารายณ์ กระถินขึ้นไปไม่เจอสร้อยสนจึงลงมา เจอทั้งสองพอดีถามว่าไปไหนกันมา ทุกคนเป็นห่วง เร่งสร้อยสนให้รีบขึ้นบ้านก่อนที่พุดกรองจะกลับมาเจอ

แต่หารู้ไม่ว่าพุดกรองกำลังนอนกกกับทดอยู่ที่บ้านของเขา พุดกรองฝันร้ายว่าเสือกาจบุกมาจะจับตัวไป แต่มันเป็นความจริงที่เสือกาจรู้ว่าพุดกรองมานอนกับทดจึงทำทีปล้นสั่งโม่ว่า

“ถ่วงเวลาไว้จนกว่าจะมีคนแห่มา กูจะให้ทุกคนรู้ว่ามันมาสมสู่กันอยู่ที่นี่”

ทดรู้ว่าถูกปล้นก็คว้าปืนออกไปยิงสู้ เสียงปืนดังไปถึงคฤหาสน์นารายณ์ คุณพระคว้าปืนออกไปเจอรามกลับจากส่งปูเป้พอดีจึงให้รามขับรถไปช่วยทด

ทดให้พุดกรองหลบอยู่ข้างใน แต่พุดกรองกลัวคนมาเจอตนอยู่ที่บ้านทดจึงปีนหน้าต่างหนี โดดหน้าต่างไปเจอนิธิมาช่วย แต่เจอรามขับรถพาคุณพระมาพอดี นิธิจึงให้พุดกรองไปหลบอยู่หลังพุ่มไม้บอกให้รีบกลับไปก่อนที่ใครจะมาเห็น แล้วตัวเองออกไปรับหน้ารามกับคุณพระพากันไปช่วยทด

ฝ่ายเสือกาจกับสมุนระดมยิงเข้าไปในบ้านแต่เห็นเสียงปืนเงียบไปจึงสั่งถอยอย่างสะใจที่ได้ฉีกหน้ากากพุดกรอง

รุ่งขึ้น ตำรวจมาดูสถานที่เกิดเหตุและสอบปากคำพยาน แต่ยังชี้ชัดไม่ได้ว่าเป็นโจรก๊กไหน ทดปดว่าตนอยู่ในบ้านคนเดียว สารวัตรวิเคราะห์ว่าโจรคงรู้จึงลงมือปล้น แต่รามแปลกใจว่าทำไมมันเลือกปล้นบ้านทดทั้งที่คฤหาสน์และวังก็อยู่ใกล้กัน สารวัตรขอเวลารวบรวมหลักฐานก่อน แต่ไม่ต้องห่วงตนจะเร่งมือสืบจับโจรให้ได้

ooooooo

วันต่อมา พุดกรองแอบพบทดที่สวนหลังคฤหาสน์บอกว่านิธิรู้ว่าคืนนั้นตนอยู่ที่นั่น สั่งทดปิดปากนิธิให้สนิท ไม่อย่างนั้นเรื่องของเราต้องแดงแน่

ชบาอยู่แถวนั้นจึงแอบฟังรู้ความลับของทั้งสอง ต่อมาจึงขู่ทดว่าตนรู้เรื่องที่ทั้งสองเป็นชู้กันแล้วยื่นคำขาดว่า ถ้าไม่อยากให้เรื่องนี้ถึงหูคุณพระก็เลิกกับพุดกรองมาอยู่กินกับตน ภายในสามวันเขาจะต้องมาสู่ขอตนกับพ่อแม่ ถ้าไม่อย่างนั้นเรื่องเขากับคุณผู้หญิงถึงหูคุณพระแน่

แล้วทดก็ยิ่งเครียดและสับสนเมื่อถูกนิธิต่อว่าอย่างรุนแรงว่า

“ไหนอาสอนนักสอนหนาให้ผมตอบแทนคุณท่าน แล้วทำไมอาถึงทำกับคุณพระเสียเอง เมื่อคืนพอรู้ว่าอาเดือดร้อนท่านรีบเสี่ยงชีวิตมาช่วยอาก่อน อาก็เห็นใช่ไหมครับ กลับตัวตอนนี้เสียอย่าจบอนาคตเพราะผู้หญิงคนเดียวเลย”

เกิดเหตุโจรปล้นครั้งนี้ เอมปรีดิ์เข้มงวดกวดขันทุกคนในบ้านโดยเฉพาะกระถินห้ามไปโรงเรียนคนเดียว รามได้โอกาสอาสาจะไปรับส่งเอง เอมปรีดิ์เห็นด้วย กำชับว่าต่อไปกระถินจะไปไหนมาไหนต้องบอกรามด้วย

รามสมใจนัก เขาโทร.บอกปูเป้ว่าช่วงนี้ที่บ้านมีเรื่องตนคงไม่มีเวลาไปพบเพื่อนฝูง หมดเรื่องเมื่อไรค่อยติดต่อกัน

พุดกรองเห็นนิธิคุยกับสร้อยสนก็ระแวงว่าเขาจะปูดเรื่องของตน สั่งต่อไปห้ามนิธิมาที่นี่ ด่านิธิและดูถูกเหยียดหยามนิธิจนสร้อยสนตกใจถามว่าคุณแม่นึกว่าตัวเองเป็นใครจะดูถูกอะไรเขานักหนา อย่างนี้ยังกล้าเรียกตัวเองว่าผู้ดีอีกหรือ

สร้อยสนต่อว่าแม่แล้วเดินหนีเข้าบ้าน พุดกรองจะตามเอาเรื่องแต่ถูกเอมปรีดิ์ที่จะมาเก็บดอกไม้และเห็นพฤติกรรมของพุดกรองจึงเรียกไว้ อบรมต่อหน้าบ่าวไพร่ทุกคนอย่างไม่ไว้หน้าว่า

“อย่ามาเที่ยวเหยียดว่าคนอื่นไม่เต็มคน ที่นี่เราไม่แบ่งชนชั้นกันด้วยกำพืดหรือฐานะ เราไม่มี ‘ผู้ดี’หรือ ‘ไพร่’ เพราะถ้าใจหยาบ ถึงเป็นนายก็ไม่สมควรให้คนอื่นกราบ ไปขัดเกลาพฤติกรรมของหล่อนเสียใหม่อย่าให้แม้แต่ลูกก็หมดความนับถือในตัวแม่อย่างเธอ”

วันนี้สารวัตรโทร.แจ้งคุณพระว่าพบเบาะแสโจรแล้วว่ามีการซ่องสุมกำลังกันอยู่ที่สวนละแวกนี้ เชื่อว่าเป็นไอ้มากที่มาเช่าที่คุณพระอยู่ ตำรวจกำลังไล่ล่าอยู่

ทดได้ทีจิกกระถินว่าตนเตือนแต่แรกแล้ว แต่กระถินไว้ใจปล่อยให้พวกมันซ่องโจรใกล้ๆ คุณพระลอมชอมว่าพวกเราก็ถูกตบตาด้วยกันทั้งนั้น แต่กระถินก็ยังไม่เชื่อสนิทใจว่าตนจะดูคนผิด

โม่ที่ปดกระถินว่าตนชื่อมาก บอกเสือกาจว่าอย่าเสี่ยงอยู่ที่นี่เลย แต่เสือกาจยังอยากเจอกระถินอีกสักครั้ง จึงให้โม่พาสมุนล่วงหน้าไปก่อนไม่ต้องห่วงตน

ooooooo

อ่านละคร เลือดรักทระนง ตอนที่ 6 วันที่ 27 ส.ค.59

ละครเรื่องเลือดรักทระนง บทประพันธ์โดย นางแก้ว
ละครเรื่องเลือดรักทระนง บทโทรทัศน์โดย ดนยา ทรัพย์ยิ่ง
ละครเรื่องเลือดรักทระนง กำกับการแสดงโดย แมน เมธี
ละครเรื่องเลือดรักทระนง ผลิตโดย บริษัท เมกเกอร์ เจ กรุ๊ป จำกัด
ละครเรื่องเลือดรักทระนง ออกอากาศทุกวันศุกร์-อาทิตย์ เวลา 20.15 น.
ติดตามชมละครเรื่องเลือดรักทระนง ทางไทยทีวีสีช่อง 3
ที่มา ไทยรัฐ