อ่านละคร เพลิงนรี ตอนที่ 7/3 วันที่ 15 ส.ค.59

อ่านละคร เพลิงนรี ตอนที่ 7/3 วันที่ 15 ส.ค.59

“ไม้หนังสติ๊กเป็นของเล่นชิ้นแรกของผมเลยนะ แล้วคุณพ่อก็เป็นคนสอนวิธียิงให้ผมเพราะถ้าปล่อยให้ผมหัดเอง กระจกบ้านคงแตกอีกหลายบาน ตอนนั้นคุณแม่โกรธมากจะไม่ยอมให้ผมเล่นท่าเดียวเลย”
พริริสานึกอิจฉา “ฟังดูอบอุ่นดีนะคะ”
“แล้วคุณล่ะของเล่นชิ้นแรกของคุณเป็นอะไร”
“ฉันจำไม่ได้หรอกค่ะ ชีวิตวัยเด็กของฉันไม่สวยหรูเหมือนของคุณหรอก”

พริริสานึกถึงอดีตก็เหมือนสะกิดแผลตัวเองขึ้นมาอีก ดวงตาที่ไม่สดใสเมื่อพูดถึงอดีตทำให้ธีภพอยากรู้ความจริงเกี่ยวกับตัวพริริสามากขึ้น ชายชุดดำคนของอาซิสดูไม่ประสงค์ดียืนหลบมุมมองดูพริริสาและธีภพอยู่ ธีภพหันไปเห็นเข้า ชายชุดดำรีบหลบ ธีภพสังหรณ์ใจไม่ดี จับข้อมือพริริสาเอาไว้


“มีอะไรคะ” พริริสาตกใจ
“มีคนตามเรามา” พริริสาตกใจยังหวั่นใจเรื่องที่มีการลอบยิงอยู่ พยายามมอง ธีภพจับให้พริริสาอยู่นิ่งๆ“ทำเฉยๆ ไว้ รีบไปจากที่นี่ก่อน”
ธีภพดึงพริริสาให้วิ่งออกไปด้วยกัน ชายชุดดำเห็นธีภพพาพริริสาวิ่งหนี จึงวิ่งตาม

ธีภพจับมือพริริสาพาวิ่งจากสวนสาธารณะออกมาที่ถนนอีกด้าน ธีภพพาพริริสาวิ่งมาที่บริเวณทางม้าลายรถวิ่งผ่านไปมา สัญญาณไฟแดงพอดี ธีภพรีบดึงพริริสาวิ่งข้ามถนนไป ชายชุดดำวิ่งตามมาห่างๆ ข้ามถนนตามมา

ธีภพพาพริริสาวิ่งมาหลบที่ข้างตึกบริเวณนั้น เขากันพริริสาให้หลบไม่ให้ออกไปพ้นขอบตึก
“ทำไมเราต้องหนีด้วย”
“หรือคุณจะอยู่เฉยๆ ให้มันมาทำร้ายคุณ”
“แล้วคุณรู้ได้ยังไงว่าเขาจะมาทำร้ายฉัน คุณอาจจะคิดไปเองก็ได้ ไม่เชื่อเราออกไปดูกันไหมล่ะ”
ธีภพเริ่มโกรธที่พริริสาไม่สนใจความปลอดภัยตัวเอง จับตัวพริริสาแน่นให้ชิดกำแพงไว้ “คุณอย่าทำเป็นเล่นได้ไหมริสา วันก่อนที่มีการลอบยิงเจ้าชายคามิน ผมมองออก พวกมันก็จงใจจะยิงคุณด้วย คุณรู้ไหมว่าผมสงสัยแค่ไหนว่าทำไมพวกมันต้องจ้องเล่นงานคุณ”
พริริสาตกใจที่ธีภพคาดคั้นตนหนักขึ้น แต่เธอไม่มีวันให้เขารู้ความจริง “ฉันจะไปรู้ได้ยังไง พวกนั้นอาจจะไม่ได้เจาะจงใคร แค่คิดจะทำร้ายทุกคนที่อยู่ในสถานการณ์นั้นก็ได้” พริริสาทำท่าจะเดินหนีไม่อยากอยู่ให้ธีภพคาดคั้นต่อ
ชายชุดดำตามมาพยายามมองหาธีภพและพริริสา
ธีภพเห็นชายชุดดำก็รีบดึงพริริสากลับมาหลบที่ข้างตึก พร้อมคิดหาทางหนีทีไล่เตรียมไว้ “คุณอยู่นิ่งๆ ห้ามส่งเสียง”
พริริสาอ้าปากจะเถียง ธีภพรีบใช้มือปิดปากพริริสาเอาไว้ไม่ให้พูด พริริสาได้แต่ถลึงตาใส่ธีภพอย่างโมโห

ชายชุดดำเดินมาใกล้ข้างตึกที่ธีภพและพริริสาหลบอยู่ หยิบมีดพับออกมา หากเจอพริริสาและธีภพจะจัดการทันที จู่ๆ องครักษ์สองคนก็โผล่มาล็อกตัวชายชุดดำเอาไว้ แย่งมีดจากมือไป ชายชุดดำพยายามขัดขืนจะสู้แต่องครักษ์ใช้ปืนจ่อหลังชายชุดดำเอาไว้
“ตามพวกเรามาดีๆ อย่าขัดขืน”
ชายชุดดำยอมอยู่นิ่งเดินตามองครักษ์ทั้งสองไปแต่โดยดี
ธีภพโผล่หน้าออกมาดูจากข้างตึกแต่ไม่เห็นชายชุดดำแล้วก็แปลกใจ พริริสารีบเดินออกมาจากข้างตึก ธีภพรีบดึงไว้ก่อน
“ไหนล่ะคนที่จะมาทำร้ายฉัน ไม่เห็นจะมีใครเลย” ธีภพมองไปรอบๆ ไม่เห็นชายชุดดำแล้วก็แปลกใจ “คนที่คุณเห็นอาจจะเป็นคนโรคจิตที่แอบตามเรามาก็แค่นั้น คุณน่ะระแวงคนอื่นจนประสาทไปแล้ว”พริริสาทำท่าฮึดฮัดเดินหนีไป
ธีภพโมโหตามไปคว้าตัวพริริสามาจับไหล่สองข้างไว้แน่นไม่ให้เดินหนี “ผมประสาทก็เพราะคุณนี่ล่ะ ที่ทำให้ผมต้องคอยห่วงคุณมากขนาดนี้ ทั้งที่คุณมีความลับกับผมเยอะแยะไปหมด”
พริริสาอดตกใจไม่ได้ที่จู่ๆ ธีภพก็มาอารมณ์เสียใส่ตน “แล้วคุณมาห่วงฉันทำไม มาสนใจเรื่องของฉันทำไม”
“ก็เพราะผม...” ธีภพไม่กล้าพูดความในใจออกไป ธีภพได้แต่ใช้สายตาแทนคำตอบ ว่าเขาห่วงใยพริริสาแค่ไหน
พริริสารับรู้ความรู้สึกนั้นได้แต่อยากได้ยินให้มั่นใจ พริริสาน้ำเสียงอ่อนลง “เพราะอะไรคะ”
ธีภพตอบเลี่ยงไป “เพราะผมไม่ไว้ใจคุณไงล่ะ แล้วผมก็ไม่ชอบคนโกหก”พริริสาทำหน้างอนใส่ที่ธีภพตอบแบบนั้น สะบัดหน้าเดินออกไป “เดี๋ยวสิคุณ เกิดเจอพวกคนร้ายอีกจะทำยังไง” ธีภพส่ายหน้ากับตัวเองเดินตามพริริสาไป

เซฟเฮ้าส์ราห์มาน ทหารกบฏเข้ามาหาอาซิส รายงานเรื่องคนของพวกตนโดนจับไป
อาซิสไม่พอใจ “ว่าไงนะ คนของเราถูกพวกเจ้าชายคามินจับไป”
“ระหว่างที่ตามเจ้าหญิงกับนักธุรกิจไทย มีคนของเจ้าชายคามินปะปนอยู่แถวนั้นด้วยครับ”
อาซิสยิ่งโมโห “เจ้าโง่นั่นคงเผยตัวให้พวกมันจับได้ล่ะสิท่า”
ราห์มานเดินเข้ามาเห็นอาซิสและทหารท่าทางมีกังวลจึงเอ่ยถาม “เกิดอะไรขึ้น” อาซิสหน้าเสียที่คนของตนพลาดถูกจับได้ ราห์มานตวาด “ฉันถามว่าเกิดอะไรขึ้น”
ทหารกลัว “คนของเราถูกเจ้าชายคามินจับตัวไปครับ”
ราห์มานหันมาหาอาซิสอย่างเอาเรื่อง “พวกแกพลาดขนาดนี้ได้ยังไงกัน”
อาซิสรีบแก้ตัว “คนของเราฝึกมาดี ถึงจะโดนจับตัวไป ยังไงมันก็ไม่มีทางปริปากแน่ครับท่าน” อาซิสพยายามทำเป็นมั่นใจแต่ก็อดหวั่นใจไม่ได้

ห้องสอบสวน คามินและไคซัจยืนอยู่หลังกระจกกั้นห้อง มองทะลุออกไปเห็นชายชุดดำที่นั่งนิ่ง ใส่กุญแจมือ มีองครักษ์ 2 คนที่ยืนคุมชายชุดดำ
“สอบสวนแล้วได้อะไรบ้าง” คามินสอบถามความคืบหน้ากับไคซัจ
“พวกกระหม่อมสอบสวนมันอยู่หลายชั่วโมง มันสารภาพแค่ว่าต้องการจะปล้นนักท่องเที่ยวแค่นั้นพะยะค่ะ”
“เป็นแค่หัวขโมยหวังปล้นนักท่องเที่ยวงั้นเหรอ” คามินจ้องมองชายชุดดำผ่านกระจกอย่างไม่เชื่อในคำสารภาพนั้น
“ถ้าไม่เกิดเหตุการณ์ลอบยิงวันนั้นกระหม่อมก็อาจจะเชื่อ แต่ตอนนี้กระหม่อมคิดว่ามันคงโกหก”
“ถ้ามันไม่สารภาพ เราก็ไม่มีหลักฐานว่ามันเป็นพวกของใครอยู่ดี อย่างดีมันก็ถูกข้อหาหัวขโมยเท่านั้น งั้นก็ปล่อยมันไป”
ไคซัจแปลกใจ “ปล่อยไปเหรอพะยะค่ะ”
“ใช่ ปล่อยมันไป” คามินยิ้มเหมือนมีแผนในใจ
ไคซัจได้แต่ยืนงงยังไม่รู้ความนัยของคามิน
ห้องสอบสวน องครักษ์ปลดกุญแจมือออกจากชายชุดดำแล้วเอ่ยไล่ “นายไปได้แล้ว” ชายชุดดำทำหน้าประหลาดใจที่ถูกปล่อยตัวง่ายๆ “คราวหลังก็อย่าทำตัวเป็นโจรอีก ถ้าแกยังไม่กลับเนื้อกลับตัว หางานสุจริตทำ คราวหน้าไม่รอดแน่”
ชายชุดดำดีใจที่ถูกปล่อยตัว

พริริสาเดินไปตามทางไม่สนใจธีภพที่เดินตามมา
“นี่คุณจะรีบไปไหน”
พริริสาทีท่าไม่อยากจะตอบ “ฉันจะกลับโรงแรม ส่วนคุณอยากจะไปไหนต่อก็ ตามสบายค่ะ” พริริสาหยิบแผ่นพับท่องเที่ยวยัดใส่มือธีภพ ก่อนเดินไปต่อ
ธีภพรู้ว่าพริริสากำลังโกรธตนอยู่ก็คิดหาทางง้อ ธีภพตัดสินใจรีบเดินไปหาพริริสา “ผมขอโทษ”
พริริสาเห็นธีภพมาง้อก็แปลกใจ “คุณมาขอโทษฉันทำไม”
“ถือว่าผมคิดมากไปเองก็ได้เรื่องที่มีคนตามเรามา หายโกรธกันนะ”
“นี่คุณกำลังง้อฉันเหรอ”
“จะว่าแบบนั้นก็ได้ เพราะถ้าคุณงอนแบบนี้แล้วผมจะไปกับใครล่ะ ผมไม่อยากเดินเที่ยวคนเดียว” ธีภพพูดจบก็เอาแผ่นพับท่องเที่ยวส่งคืนให้พริริสา และวิสาสะจับมือพริริสาให้เดินไปด้วยกัน
พริริสาเห็นธีภพง้อตนก็แอบอมยิ้มขำหายโกรธ ยอมให้ธีภพจับมือพาเดินไปด้วยกัน

หน้าเกสท์เฮ้าส์ มิราเดินมาหาอธิรุธที่ยืนพิงกำแพง มีกระเป๋าเป้เสื้อผ้าวางอยู่ที่พื้น
อธิรุธทำท่าดีใจที่เห็นมิรา “คุณรู้ไหม คุณนี่เหมือนนางฟ้าของผมจริงๆ”
“ไม่ต้องมาพูดมากเลย ทำไมต้องโทรให้ฉันมาช่วยคุณด้วย ไหนว่าเพื่อนคุณก็อยู่ที่นี่ไง”
“ก็ผมติดต่อเพื่อนไม่ได้เลย มีประท้วงที่สนามบิน ผมก็พักอยู่ที่นี่ต่อไม่ได้เพราะคนอื่นเขาจองเต็มไปแล้ว ผมก็ไม่รู้จะทำยังไง ก็คงมีแต่คุณนี่ล่ะที่ช่วยผมได้”
“แล้วถ้าฉันไม่ช่วยคุณล่ะ”
“ผมก็คงต้องทำตัวเป็นโฮมเลส นอนห่มหนังสือพิมพ์อยู่แถวนี้น่ะสิ โธ่คุณไม่สงสารผมบ้างหรือไง” อธิรุธส่งสายตาน่าสงสารให้มิราเห็นใจ

มิราพาอธิรุธเดินมาตามทางในตรอกแคบๆ
อธิรุธมองสองข้างทางอย่างระแวง “นี่คุณจะพาผมไปที่พัก หรือจะพาผมขาย ทำไมทางไปมันดูเปลี่ยวๆ แบบนี้ล่ะ”
“อย่างคุณใครจะอยากซื้อ ทำไมกลัวฉันพาคุณไปจัดการหรือไง” มิราทำปาดคอขู่
“แล้วคุณจะจัดการผมทำไมล่ะ หรือคุณคิดจะจัดการผม เพราะกลัวผมรู้ความลับอะไรของคุณ” อธิรุธได้แกล้งโอกาสรุกไล่มิราจนติดผนังตึก
มิราผลักอธิรุธออก “ฉันไม่มีความลับอะไรสักหน่อย”
“ผมล้อเล่นน่ะคุณ ไม่ต้องทำท่ากลัวผมขนาดนั้นก็ได้” มิราโมโหที่โดนอธิรุธแกล้ง เดินจ้ำหนีไปก่อน “รอผมด้วยสิ คุณ” อธิรุธรีบเดินตามไป

มิราพาอธิรุธมาที่หน้าโบสถ์เก่าเล็กๆ แห่งหนึ่งแล้วเอ่ยบอก “ถึงแล้ว”
“นี่มัน...โบสถ์นี่” อธิรุธทำหน้าแปลกใจ
“ใช่”
“ผมให้คุณช่วยหาที่พัก ไม่ใช่อยากมาสารภาพบาปน่ะคุณ”
“หลวงพ่อที่นี่ใจดีมาก ชอบช่วยเหลือคนตกทุกข์ได้ยาก”
“นี่คุณจะให้ผมมานอนที่โบสถ์เนี่ยนะ”
“คุณให้ฉันหาที่พักให้ ฉันก็หาให้แล้วไง อีกสองวันคุณก็กลับเมืองไทยได้แล้ว อยู่ที่นี่แค่คืนสองคืน ไม่เป็นไรหรอกน่า เข้าไปได้เลย โชคดีนะคุณ” มิรารีบเดินหนีไปแอบขำ ทิ้งให้อธิรุธยืนงงอยู่หน้าโบสถ์
“ทำไมรู้สึกเหมือนโดนเอามาปล่อยวัดเลยวะเรา ผู้หญิงไทรจีสนี่แสบแบบนี้ทุกคนไหมเนี่ย”

บ้านคณิน คณินกลับเข้ามาในบ้านก็แปลกใจ เห็นกานดาและจินตนาช่วยกันเลือกชุดราตรีที่แขวนเรียงอยู่บนราว มีเจ้าของร้านเสื้อคอยดูแลคอยเชียร์
“ชุดนี้เป็นลูกไม้จากฝรั่งเศสเลยนะคะ ส่วนผ้าก็เป็นไหมจากอิตาลี”
กานดาและจินตนาดูชุดอย่างพอใจ
“ชุดนี้ก็สวยนะคะคุณแม่”
“นี่มันอะไรกัน” คณินเอ่ยถาม
กรนันท์ซึ่งลองชุดสวยสำหรับใส่งานหมั้นอยู่เดินเข้ามา “คุณพ่อมาพอดีเลย ชุดนี้สวยไหมคะ”

อ่านละคร เพลิงนรี ตอนที่ 7/3 วันที่ 15 ส.ค.59

ละครเพลิงนรีบทประพันธ์โดย อินตรา
ละครเพลิงนรีบทโทรทัศน์โดย ญาลิล
ละครเพลิงนรีกำกับการแสดงโดย น้องนุช ชวาลา
ละครเพลิงนรีผลิตโดย บริษัท กัทส์ เอ็นเตอร์เทนเม้นท์ จำกัด
ละครเพลิงนรีควบคุมการผลิตโดย พอฤทัย ณรงค์เดช และ ม.ล.ปิยาภัสร์ ภิรมย์ภักดี
ละครเพลิงนรี ออกอากาศทุกวันพุธ-พฤหัสบดี เวลา 20.15 น. ทางไทยทีวีสีช่อง 3
ที่มา ไทยรัฐ