อ่านละคร เลือดรักทระนง ตอนที่ 8 วันที่ 1 ก.ย.59

อ่านละคร เลือดรักทระนง ตอนที่ 8 วันที่ 1 ก.ย.59

ละมุดเอาขวดยาที่ใส่ยาพิษกลับมาที่ห้องพักฟื้นของคุณพระท่าทางมีพิรุธ เมื่อกระถินจะเอายาให้คุณพระกิน ละมุดก็หลอกกระถินว่ามีโทรศัพท์เข้า พอกระถินไปรับสายก็รีบเปลี่ยนขวดยา คุณพระเห็นก็ทำเสียงเอะอะแต่พูดไม่ได้

กระถินได้ยินเสียงคุณพระเอะอะรีบกลับมาถามว่าคุณลุงเป็นอะไร คุณพระได้แต่ส่งเสียงเอะอะกระถินบอกว่าคุณลุงไม่สบายให้กินยาเสีย คุณพระพยายามขัดขืน กระถินหว่านล้อมให้กินยาจะได้หายไวๆ แล้วป้อนยาคุณพระจนได้ คุณพระน้ำตาไหลเมื่อต้องกลืนยาเข้าไป

“อดทนหน่อยนะคะ สักวันคุณลุงจะต้องหาย” กระถินให้กำลังใจ ไม่รู้ว่ายาที่ตนป้อนให้คุณพระนั้นเป็นยาพิษ!



ที่หัวหิน แม่นิ่มที่ปั่นด้ายอยู่ด้ายขาดจึงไปจับที่กงล้อก็โดนบาดนิ้วจนเลือดออก แม่นิ่มสังหรณ์ใจว่าจะเป็นลางร้าย

ขณะเดียวกัน ท่านชายให้เพื่อนนำโทรเลขไปให้รามที่แมนชั่น อ่านโทรเลขแล้วรามเก็บเสื้อผ้าใส่กระเป๋าเดินทางอย่างเร่งรีบ ปูเป้ถามว่าจะไปไหน รามบอกว่าพ่อป่วยหนักตนต้องกลับเมืองไทย

ปูเป้ตกใจถามว่ารามรู้ได้อย่างไร พอรามบอกว่าท่านชายให้คนนำโทรเลขมาให้ก็โล่งใจจะตามกลับไปด้วย ขณะจัดเสื้อผ้าใส่กระเป๋าทำสร้อยห้อยจี้ทองของกระถินหล่น รามถามว่าสร้อยนี้มาอยู่ที่นี่ได้ยังไง ปูเป้ตกใจแต่ทำไก๋ถามว่า

“นั่นสิ สร้อยของกระถินมาอยู่ที่นี่ได้ยังไง” รามถามว่ารู้ได้ยังไงว่าเป็นของกระถิน? “กระถินเป็นคนส่งมา เขาก็แค่จะปั่นหัวให้รามกลับไป เรื่องพ่อนี่ก็เหมือนกัน รามอย่าไปหลงกลเขาเลยนะ เขาเอาเรื่องนี้มาอ้างตลอดเวลา”

รามจับโกหกปูเป้ได้ ถามว่าทำไมเธอรู้เรื่องดี แต่ตนไม่รู้เรื่องพ่อเลย ปูเป้โผกอดรามบอกว่าเรื่องนี้ตนอธิบายได้

“งั้นอธิบายเรื่องสร้อยนี่ให้ผมฟังทีได้ไหม”

ปูเป้หน้าเจื่อนกลัวถูกรามจับได้ว่าตนเป็นคนกักทำลายจดหมายติดต่อทั้งหมดไว้เอง

ooooooo

สุขภาพของคุณพระทรุดโทรมอย่างรวดเร็ว จนวันนี้ตามองไม่เห็นแล้ว กระถินร้องไห้เสียใจบอกสร้อยสนว่าคุณลุงตามองไม่เห็นแล้ว สร้อยสนพากระถินไปที่ห้องพุดกรอง เอายาแคปซูลสีแดงดำออกมาให้ดูบอกว่า

“ฉันไม่รู้ว่ามันเกี่ยวกับเรื่องนี้ด้วยไหม วันนี้ฉันเข้าไปค้นดูพินัยกรรมในห้องคุณแม่ แล้วเจอยานี้”

กระถินมั่นใจว่าตนเป็นคนดูแลยาไม่มีวันที่ใครจะมาทำอะไรได้ สร้อยสนเสนอให้ตรวจนับยานับแต่วันที่เอามาว่ากินไปกี่เม็ดและเหลือกี่เม็ด บอกว่า “บางทีที่อาการคุณลุงทรุดลงขนาดนี้อาจจะเกี่ยวกับคุณแม่ก็ได้”

เมื่อกลับมาที่ห้องพักฟื้นของคุณพระ กระถินเจอพุดกรองอยู่ในห้องก่อนแล้วท่าทางลุกลี้ลุกลนจึงแอบดูได้ยินพุดกรองตวาดถามคุณพระว่า “ตกลงแกเอาพินัยกรรมไว้ที่ไหน” คุณพระทำเสียงไม่เป็นภาษา พุดกรองโมโหปัดหนังสือบนโต๊ะตกรวมทั้งหนังสือ “โคลงโลกนิติ” ที่คุณพระสอดพินัยกรรมที่เขียนใหม่ไว้ด้วย พุดกรองอ่านพินัยกรรมตาลุกคำราม

“ที่แท้แอบเขียนไว้ใหม่ นี่ยังเห็นฉันเป็นเมียอยู่ไหม โง่ยกสมบัติให้อีกระถิน มันเป็นเมียแกอีกคนรึไง นี่คงไม่รู้ตัวสินะว่ามันป้อนยาพิษใส่ปากแกอยู่ทุกวัน ที่แกเป็นแบบนี้ก็ฝีมือนังลูกโจรมันทั้งนั้น แล้วยังจะยกสมบัติไปปรนเปรอมัน สมแล้วที่จะถูกมันปล้นหมดตัว ไอ้โง่เอ๊ย!!!”

กระถินช็อกที่ได้ฟังความจริงจากปากพุดกรอง พอเข้าไปต่อว่าก็ถูกพุดกรองหาว่าปรักปรำตน โทษว่า

“แกนั่นแหละคือคนที่ป้อนยาพิษให้มันทุกวัน แกต่างหากที่เป็นคนฆ่ามันเพราะพินัยกรรมฉบับนี้ไง”

พุดกรองอ้างว่าพินัยกรรมฉบับนี้จะเป็นหลักฐานว่ากระถินทำเพราะต้องการยึดสมบัติ ขู่ว่าถ้ากระถินเล่นงานตน ตนก็จะให้ตำรวจยัดข้อหาให้จับเข้าตะราง คุณพระส่งเสียงโวยวายเพื่อจะช่วยกระถินแต่พูดไม่รู้เรื่อง กระถินคุกเข่ากุมมือคุณพระร้องไห้อย่างรู้สึกผิดมหันต์...

เมื่อกลับไปที่บ้านทด พุดกรองเอาพินัยกรรมที่คุณพระเขียนใหม่ให้ทดดู พูดอย่างเจ็บใจว่า

“มันทำพินัยกรรมระบุให้รามแต่งงานกับกระถินแล้วจะได้สมบัติ นังกระถินมันจะได้ครอบครองทุกอย่างในบ้าน คุณพี่จะต้องเสียสติไปแล้ว”

“ในเมื่อยังไม่เคยมีใครเห็นพินัยกรรมฉบับนี้ แล้วเราจะปล่อยให้มันเป็นอย่างนั้นทำไม” ทดแววตาเจ้าเล่ห์ แล้วเผาพินัยกรรมฉบับนั้นทันที

ooooooo

กระถินส่งข่าวเรื่องอาการป่วยของคุณพระให้เอมปรีดิ์และแม่นิ่มที่หัวหิน แม่นิ่มจับรถไฟกลับทันที แต่ไม่ได้มาคนเดียวเพราะเจอรามบนรถไฟขบวนเดียวกันเลยมาคฤหาสน์นารายณ์พร้อมกัน

ท่านชายมาเยี่ยมคุณพระ เห็นกระถินเฝ้าคุณพระจนหลับทั้งที่ยังจับมือคุณพระอยู่ก็เป็นห่วง ท่านชายรู้ว่าคุณพระเป็นห่วงกระถินมาก จึงเอ่ยปากขอกระถินกับคุณพระ รับปากว่าจะดูแลปกป้องและยกย่องกระถินเป็นภรรยาไม่ให้ใครมารังแกได้อีก บอกกระถินว่า

“แต่งงานกับฉันนะกระถิน คุณพระท่านจะได้หมดห่วงไม่ต้องทรมาน...” เห็นกระถินอึ้งก็รบเร้า “ว่ายังไงล่ะ เธอจะแต่งงานกับฉันไหม”

ทันใดนั้นประตูห้องเปิดออก แม่นิ่มกับรามเดินเข้ามา ทั้งท่านชายและกระถินตะลึง รามเห็นสภาพคุณพระก็โผเข้ากอดร้องไห้โฮ แม่นิ่มเดินเข้ามาชิดขอบเตียงบอกว่า “ดิฉันกลับมาแล้วค่ะคุณพี่”

รามถามอย่างรับไม่ได้ว่าคุณพ่อป่วยหนักขนาดนี้ทำไมไม่ส่งข่าวให้ตน แม่นิ่มบอกว่ากระถินทั้งเขียนจดหมายและโทรเลขไปบอกแต่รามไม่เคยตอบกลับมาเลย รามเห็นกระถินกับท่านชายสนิทสนมกันก็คิดว่ากระถินคงตกลงปลงใจกับท่านชายแล้ว บอกแม่นิ่มอย่างสิ้นหวังว่า “ตอนนี้รามไม่เหลือใครแล้วครับ” แม่นิ่มได้แต่ปลอบให้รามเข้มแข็ง ตอนนี้คุณพ่อกำลังต้องการกำลังใจจากเขา

แล้วคืนนี้ก็มีเสียงไซเรนเตือนภัยดังไปทั่ว กระถินเร่งให้รามหนีไปก่อนตนจะอยู่ดูแลคุณลุงเอง รามไม่ยอมไปไหน บอกว่า “พี่จะไม่ไปไหน พี่จะอยู่กับคุณพ่อ...พี่ทิ้งคุณพ่อไปหลายปี พี่จะไม่ยอมทิ้งคุณพ่อไปไหนอีก”

แม่นิ่มกับสร้อยสนบอกกระถินว่าปล่อยให้รามทำหน้าที่ลูกเถอะ ให้รามได้ชดเชยที่ได้จากไปนาน กระถินมองรามที่กอดคุณพระไว้แน่น พึมพำอย่างรู้สึกผิด สะเทือนใจว่า

“ขอโทษค่ะพี่ราม ทุกอย่างเป็นเพราะกระถินดูแลคุณลุงไม่ดี”

ท่ามกลางเสียงระเบิด รามกอดคุณพระไว้แน่นปลอบว่าไม่ต้องกลัว เราต้องไม่เป็นอะไร พูดคุยเพื่อไม่ให้พ่อกลัวว่า...

“ถ้ารู้ว่ากลับมาคราวนั้น ลูกจะได้เจอคุณพ่อเป็นครั้งสุดท้ายลูกคงจะไม่ยอมกลับไป ลูกเป็นลูกที่ใช้ไม่ได้ ทั้งๆที่รู้ว่าคุณพ่อคงอยากจะเจอลูกยิ่งกว่าใคร แต่ลูกก็ไม่ได้กลับมา ความเสียใจของลูกตอนนี้คงเทียบกับเวลาหลายปีที่คุณพ่อเป็นฝ่ายรอลูกไม่ได้ ลูกคงจะรู้สึกผิดไปจนตายคงไม่มีทางไหนที่ลูกจะชดใช้ให้กับคุณพ่อได้อีกแล้ว”

คุณพระหายใจไม่ออกกระสับกระส่าย รามตกใจบอกให้คุณพ่อทำใจดีๆ แข็งใจไว้ แต่สิ้นเสียงของราม คุณพระก็หายใจเฮือกสุดท้ายคอพับไป

“คุณพ่อ!!” รามร้องสุดเสียง คุณพระสิ้นใจไปในอ้อมกอดของรามทั้งๆที่ยังลืมตา รามกอดคุณพระร้องไห้ท่ามกลางเสียงระเบิดสนั่นหวั่นไหว

ooooooo

คุณพระนอนตายตาไม่หลับ กระถินบอกว่าเป็นเพราะท่านเป็นห่วงราม

“คุณพ่อไม่ต้องห่วงลูกนะครับ ลูกสัญญาจะดูแลตัวเองและทุกคนที่นี่แทนคุณพ่อ คุณพ่อหลับให้สบาย ลูกอยู่ตรงนี้ คุณพ่อไม่ต้องกังวลอะไรอีกแล้ว” พูดแล้วรามเอามือลูบเปลือกตาคุณพ่อปิดลง คุณพระจึงตายตาหลับ รามร้องไห้อย่างหนักเมื่อรู้ว่าคนที่คุณพ่อเป็นห่วงที่สุดจนตายตาไม่หลับคือตน

ในขณะที่ทุกคนร้องไห้เสียใจกับการจากไปของคุณพระ พุดกรองกลับไม่มีน้ำตาแม้แต่หยดเดียว แต่พอเห็นสร้อยสนจ้องมองอยู่ ก็ร้องไห้โฮโผเข้าไปจับเท้า

คุณพระคร่ำครวญว่าต่อไปตนจะอยู่อย่างไร สร้อยสนได้แต่มองมารยาของแม่ปลงๆ

สร้อยสนถามกระถินว่าป่านนี้ยังหาพินัยกรรมของคุณลุงไม่เจอหรือ

“พินัยกรรมฉบับใหม่ที่คุณลุงเขียนอยู่ที่คุณพุดกรองแล้วค่ะ คุณลุงซ่อนไว้ คุณพุดกรองเป็นคนหาเจอแล้วหยิบไป” สร้อยสนถามว่ารู้ไหมว่าคุณลุงเขียนไว้ว่าอย่างไร กระถินส่ายหน้า “ไม่รู้ว่าคุณลุงเขียนไว้ว่ายังไง แต่รู้ว่าคุณพุดกรองอ่านแล้วไม่พอใจ ตอนนี้เรื่องพินัยกรรมเราคงทำอะไรไม่ได้ ก็ได้แต่หวังว่าคุณผู้หญิงจะไม่ทำให้ความตั้งใจของคุณลุงสูญเปล่า”

ในงานศพคุณพระ แม่นิ่มเข้าไปบอกรามที่นั่งอยู่หน้าโลงศพบอกว่า คุณยายทราบข่าวแล้วอยากจะขึ้นมาแต่แม่นิ่มห้ามไว้เพราะทางรถไฟโดนระเบิดไม่สะดวกเหมือนก่อน รามบอกว่าดีแล้วตนก็เป็นห่วงคุณยายเหมือนกัน ไม่อยากให้ท่านลำบากมา พอดีพระมา รามจึงลุกไป

พอคุณพระเสียชีวิต ทดก็ปลอมลายมือคุณพระทำพินัยกรรมฉบับใหม่ วันต่อมาก็เรียกประชุมอ่านพินัยกรรมทันที รามทักท้วงว่าทำไมต้องรีบ ทดอ้างว่าเป็นคำสั่งของท่านว่าหากสิ้นท่านแล้วให้เปิดพินัยกรรมทันที

รามบอกว่าจะยุ่งยากทำไมในเมื่อคุณพ่อมีตนเป็นทายาทคนเดียว พุดกรองก็ไม่ได้จดทะเบียนสมรสเป็นแค่เมียนอกสมรสเท่านั้น พุดกรองกระหยิ่มยิ้มที่รามจะต้องผิดหวัง กระถินเห็นหน้าพุดกรองก็เอะใจว่าต้องมีอะไรไม่ชอบมาพากลแน่ ในขณะที่ทดก็พูดเป็นนัยว่า

“ผมเกรงว่าคุณรามจะต้องทำความเข้าใจเสียใหม่ครับ”

ooooooo

ทดส่งซองพินัยกรรมให้ราม รามแทบไม่เชื่อสายตาเมื่อเห็นพินัยกรรมที่เขียนด้วยลายมือของคุณพ่อ เมื่อรามอ่านแล้ว ทดย้ำว่า

“คุณพระท่านตั้งเงื่อนไขในพินัยกรรมไว้ 3 ข้อ ข้อที่ 1 คุณรามจะต้องเข้าพิธีแต่งงานและจดทะเบียนสมรสกับบุตรสาวของคุณพุดกรอง ภรรยาคนปัจจุบันของท่าน ถ้าหากคุณรามไม่ปฏิบัติตาม ทรัพย์สินทั้งหมดจะถูกแบ่งเป็นสองส่วน ครึ่งหนึ่งเป็นของคุณราม อีกครึ่งหนึ่งเป็นของคุณพุดกรองผู้เป็นภรรยาของท่าน

เงื่อนไขข้อที่ 2 คุณรามจะมีสิทธิ์ในทรัพย์สินทุกประการก็ต่อเมื่อให้กำเนิดทายาทระหว่างการสมรสกับคนที่คุณพระท่านระบุไว้และเงื่อนไขข้อสุดท้าย พินัยกรรมนี้มีผลทันทีนับจากข้าพเจ้าตาย ถ้าหากไม่มีการแต่งงานภายใน 10 วันหลังจากข้าพเจ้าตายให้ถือว่ารามยอมสละสิทธิ์ และยินยอมรับมรดกเพียงกึ่งหนึ่งตามที่ท่านระบุไว้เท่านั้น”

รามปฏิเสธว่าเป็นไปไม่ได้ คุณพ่อไม่มีวันทำพินัยกรรมแบบนี้ ทดยืนยันว่าทั้งหมดนี้เป็นลายมือของท่าน เป็นคำสั่งเสียของท่านจริงๆ รามพิจารณาลายมืออีกครั้งแล้วนิ่งอึ้ง กระถินกับสร้อยสนมองหน้ากันอย่างหมดหวัง แต่แล้วรามก็โพล่งขึ้นว่าตนจะไม่มีวันยอมแต่งงานตามพินัยกรรมบ้าๆนั่น

ทดพูดอย่างไม่แยแสว่าสุดแล้วแต่รามจะตัดสินใจ มีเวลาอีก 9 วันเท่านั้น “คุณจะสละสิทธิ์ยอมรับมรดกเพียงครึ่งเดียวก็เป็นสิทธิ์โดยชอบของคุณ แต่ผมคงต้องบอกว่าครึ่งหนึ่งที่คุณจะได้นั้นไม่รวมถึงคฤหาสน์นารายณ์หลังนี้”

“บัดซบที่สุด คุณพ่อจะยกบ้านของท่านกับคุณแม่ให้กับพวกมันไม่ได้!”

รามมองรูปคุณพระที่โต๊ะอย่างผิดหวัง ในขณะที่กระถินสงสัยว่าทุกอย่างเป็นฝีมือของพุดกรอง เพราะพินัยกรรมที่คุณพระเคยเขียนไว้ไม่มีเงื่อนไขการแต่งงานแบบนี้ แม่นิ่มก็ไม่อยากเชื่อว่าคุณพระจะเขียนพินัยกรรมแบบนั้น ถามกระถินว่าแล้วพินัยกรรมฉบับนั้นไปไหน กระถินไม่รู้ไม่เข้าใจเหมือนกันว่าทำไมคุณลุงถึงแก้พินัยกรรมเป็นแบบนี้ แต่กระถินก็หวังว่า

“ถ้าคุณสร้อยเข้าข้างพี่ราม ถึงจะแต่งงาน แต่คุณสร้อยก็อาจจะช่วยรักษาสมบัติของพี่รามไว้ไม่ให้คุณพุดกรองมาชุบมือเปิบไปแน่”

แม่นิ่มกลัวรามจะถอดใจเสียเองเพราะเขาหมั้นกับปูเป้อยู่แล้ว รามอาจทิ้งสมบัติเพื่อแต่งงานกับคนที่เขารักก็ได้

“ถ้าอย่างนั้นก็เท่ากับคุณรามยอมทิ้งบ้านไป คุณรามจะรักแม่คนนั้นยิ่งกว่าครอบครัวของตัวเองอีกรึไง คุณรามควรจะสู้เพื่อปกป้องบ้านของพ่อแม่ไว้สิถึงจะถูก” จันทร์หนักใจ

ooooooo

รามข้องใจเรื่องจดหมาย เดินมาถามกระถินที่ห้องทำงานว่าเธอไม่ได้รับจดหมายของตนจริงๆ หรือแกล้งไม่เอาไปให้คุณพ่อ กระถินถามว่าตนจะ
ทำอย่างนั้นทำไม พอรามบอกว่าเธออาจจะรวมหัวกับพุดกรองกีดกันเพื่อไม่ให้ตนกลับมา

กระถินเลยประชดว่าใช่ แล้วเอาจดหมายกับรูปหมั้นที่ปูเป้ส่งมาบอกว่านอกนั้นตนไม่เคยได้รับ รามจึงรู้ว่าตัวเองถูกปาริชาติหลอก คิดแล้วรู้สึกว่าไม่มีใครที่ตนจะไว้ใจได้อีกแล้ว

ฝ่ายสร้อยสนแม้จะสับสนกับพินัยกรรมของคุณพระที่ให้ตนแต่งงานกับราม แต่เมื่อฟังเหตุผลที่กระถินวิเคราะห์ว่า พุดกรองมีผู้ชายคนใหม่แล้ววางยาหมายกำจัดคุณลุง และวางแผนให้รามแต่งงานกับสร้อยสนก็เพื่อจะกำจัดรามต่อไป ฉะนั้นเราต้องหาทางเอาผิดเขาก่อนที่เขาจะฮุบทุกอย่างไปจากราม สร้อยสนถามว่าหมายถึงเราต้องจับคุณแม่เข้าตะรางหรือ

“ถ้าพี่รามยอมแต่งงาน ฉันยืนยันจะไม่ให้คุณแม่ทำอะไรพี่รามได้” สร้อยสนตัดสินใจ กระถินถามว่าเธอจะปกป้องรามหรือ “ฉันก็แค่ทำใจเอาคุณแม่เข้าตะรางไม่ได้ ยังไงเขาก็เลี้ยงฉันมา จะหาว่าฉันเห็นแก่ตัวก็ได้ ขอโอกาสให้ฉันชดใช้ความผิดของคุณแม่ด้วยการเอาทุกอย่างคืนให้พี่รามแทนได้ไหม บาปของคุณแม่จะต้องแก้ที่ลูกอย่างเราก็ได้ไม่ใช่เหรอ”

“แต่กระถินไม่รู้ว่าพี่รามจะยอมแต่งงานตามพินัยกรรมไหม”

“ก็จริง พี่รามเกลียดฉันจะตาย เผลอๆเขาอาจจะยอมตัดใจไปแต่งกับปูเป้ก็ได้”

กระถินกับสร้อยสนมองหน้ากันอย่างเหนื่อยใจ

ooooooo

อ่านละคร เลือดรักทระนง ตอนที่ 8 วันที่ 1 ก.ย.59

ละครเรื่องเลือดรักทระนง บทประพันธ์โดย นางแก้ว
ละครเรื่องเลือดรักทระนง บทโทรทัศน์โดย ดนยา ทรัพย์ยิ่ง
ละครเรื่องเลือดรักทระนง กำกับการแสดงโดย แมน เมธี
ละครเรื่องเลือดรักทระนง ผลิตโดย บริษัท เมกเกอร์ เจ กรุ๊ป จำกัด
ละครเรื่องเลือดรักทระนง ออกอากาศทุกวันศุกร์-อาทิตย์ เวลา 20.15 น.
ติดตามชมละครเรื่องเลือดรักทระนง ทางไทยทีวีสีช่อง 3
ที่มา ไทยรัฐ