อ่านละคร เลือดรักทระนง ตอนที่ 10 วันที่ 4 ก.ย.59

อ่านละคร เลือดรักทระนง ตอนที่ 10 วันที่ 4 ก.ย.59

“มัวแต่หลงจนหน้ามืดตามัว ฉันจะรอดูซิว่ามันจะจริงจังกับคุณสักแค่ไหนกัน” พุดกรองจิกตาใส่กระถิน

กระถินแปลกใจว่าทำไมพุดกรองจึงพยายามปรักปรำให้ตนเป็นผู้ต้องสงสัยให้ได้

กลับมาแล้ว ละมุดสอพลอพุดกรองบอกว่ากระถินเป็นคนดวงกินผัว ถึงได้เกิดเรื่องชั่วๆไม่เว้นวัน ใครอยู่ใกล้ก็อายุสั้นทั้งนั้น ยกตัวอย่างคุณพระว่าถ้าไม่ใช่เพราะกระถินดูแลท่านจะตายไวขนาดนั้นหรือ จันทร์ปรามละมุดว่าระวังจะตายเพราะปาก ละมุดท้าว่า

“ก็คอยดูแล้วกัน คุณรามจะฉิบหายก็เพราะได้เมียเสนียดจัญไรอย่างอีกระถินนี่แหละ”



พูดแล้วละมุดหยิบของในครัวกินอย่างถือวิสาสะ จันทร์มองละมุดอย่างแค้นใจที่พยายามใส่ไฟกระถิน

รามกลับมาพักที่บ้านแล้ว วันนี้มีโทรเลขถึงเขากระถินเอาไปให้ที่ห้องนอนแล้วไปเตรียมเสื้อผ้าอาบน้ำให้

เป็นโทรเลขจากปูเป้แจ้งว่า “ปูเป้ถึงสยามวันอังคาร ช่วยไปรับที่สถานีด้วย” กระถินกลับมาถามว่าโทรเลขจากไหน รามปดว่าจากเพื่อนที่อังกฤษ ไม่มีอะไร แต่ในใจรามร้อนรุ่มหนักใจว่าจะจัดการอย่างไร พลันก็นึกขึ้นได้เสนอกระถินว่า

“กระถิน พี่ว่าเราย้ายไปอยู่หัวหินกับแม่นิ่มกันดีกว่า” กระถินถามว่ากังวลจะถูกทำร้ายหรือ “จะว่าอย่างนั้นก็ได้ เกิดเรื่องไม่ค่อยดีพี่ไม่สบายใจ เราไปกันเถอะนะเดี๋ยวพี่จะให้คนไปจองตั๋วรถไฟให้ ไปให้เร็วที่สุดเท่าที่จะเร็วได้”

กระถินถามว่าแล้วงานที่ห้างล่ะ? รามบอกให้สมพรดูแลไปก่อน “จัดกระเป๋าไว้เลยนะ พี่อยากไปพักสักหน่อย”

“ดีเหมือนกัน ไหนๆอยู่ที่นี่ก็ไม่ปลอดภัย” รามบอกให้เก็บของไปเยอะๆคิดเสียว่าเราอพยพหนีภัยกัน กระถินไม่เฉลียวใจแม้แต่น้อย รีบเก็บของตามที่รามสั่ง แต่พอหยิบจดหมายจากโต๊ะเขียนหนังสือ ทำโทรเลข

ฉบับนั้นหล่น กระถินตกใจเมื่อรู้ข้อความในโทรเลข นึกรู้ทันทีว่ารามเร่งไปหัวหินเพื่อหลบหน้าปูเป้ พึมพำอย่างผิดหวัง...

“ที่แท้ก็เพราะคนรักกำลังจะกลับมานี่เอง...”

กระถินมองแหวนแต่งงานที่นิ้ว นึกรู้ว่าถึงเวลาที่จะต้องคืนรามให้เจ้าของตัวจริงแล้ว...

ooooooo

ไปถึงหัวหิน รามกับกระถินกราบเอมปรีดิ์

ผู้เป็นยาย รามขอให้คุณยายอวยพรให้ตนกับกระถินด้วย แม่นิ่มขัดขึ้นว่า

“อวยพรอะไรกัน อย่าเรียกว่างานแต่งเลยเรียกว่าปาหี่ดีกว่า ทำเอาขายหน้ากันไปทั่วหน้า”

“ยายรู้เรื่องว่าที่พ่อตาของเราเขาโกรธเคืองบ้านเราแล้ว ยังดีที่เราอดทนอดกลั้นไม่ได้ตอบโต้ด้วยกิริยาชั่วๆ ให้เขาดูถูกเราได้ แต่ดีที่สุดเราต้องแสดงความจริงใจในการแก้ปัญหา อย่าทำให้คาราคาซัง รีบไปหย่ากันเสียให้เรียบร้อยก่อนที่คู่หมั้นเราเขาจะกลับมา”

“ค่ะ กระถินก็กะว่าจะรีบกลับไปจัดการให้เร็วที่สุด” กระถินตอบทันทีจนรามหันมองอึ้ง

แม่นิ่มจัดให้กระถินอยู่กับตนและเปิดห้องให้รามอยู่ต่างหาก รามอึ้ง เซ็ง มองกระถินที่ถูกแยกไปหน้าจ๋อย...

รุ่งขึ้น เมื่อพุดกรองรู้ว่ารามกับกระถินไปอยู่หัวหินก็โทร.บอกทด ทดตอบอย่างผยองว่า ไกลหูไกลตาแบบนี้ลงมือคราวนี้รับรองไม่พลาดแน่

เมื่อถูกแยกกันอยู่ รามพยายามส่งสัญญาณให้กระถินออกมาพูดคุยกัน รามจึงเห็นว่าแหวนแต่งงานที่นิ้วกระถินหายไป ถามว่าแหวนหายไปไหน เธอบอกว่าถอดไว้ที่บ้านใส่แล้วเกะกะ กระถินเห็นแม่นิ่มกับบ่าวยกอาหารผ่านไป ถามว่าจะยกไปไหน

แม่นิ่มนึกได้บอกว่าท่านชายมาประทับที่เรือนของ หลวงกิจข้างๆเรา กระถินจึงขอยกไปเอง แม่นิ่มบอกว่าอย่าเพิ่งเลยเพราะไม่รู้ว่าท่านชายพร้อมจะเจอกันหรือยัง กระถินจึงไปแอบดูท่านชายที่เรือนไม้ริมทะเล ท่านชายหันมาเห็นถามว่า

“มาได้ยังไง อ้อ...คงมาฮันนีมูนสินะ ฉันนี่ไม่น่าถาม”

“เปล่าเพคะ ไม่ได้มาฮันนีมูนแค่หลบมาพักกับแม่นิ่มเฉยๆเพคะ ท่านชายเสด็จมาทำอะไรที่นี่เพคะ ท่านหญิงทรงห่วงท่านชายมาก ทำไมไม่ทูลท่านหญิงว่าท่านชายมาประทับอยู่ที่นี่ล่ะเพคะ”

“ฉันบอกใครไม่ได้หรอกว่าฉันมาทำอะไร แม้แต่บ้านเธอก็ยังคิดว่าฉันหนีมาทำใจที่เธอทิ้งฉันเลย”

พอดีเสียงเรียกวิทยุจากเครื่องบนบ้านดังขึ้น ท่านชายรีบไปรับสัญญาณบนบ้าน กระถินสงสัยจึงเดินขึ้นไปได้ยินท่านชายพูดเป็นรหัสนัดพบกันตอนสามทุ่ม กระถินร้อนใจถามว่าคืนนี้มีอะไรหรือ อันตรายหรือเปล่า ท่านชายบอกว่าตนมีภารกิจในทะเล ไม่ต้องห่วง มองไปที่ทหารฝรั่งบอกว่าตนไม่ได้ทำงานนี้คนเดียว แล้วพากระถินลงเรือนไป

เช้านี้รามไม่เห็นกระถินมากินมื้อเช้าพูดอย่างไม่พอใจว่านี่คงไปส่งข้าวส่งน้ำกันอยู่ ทีตนจะอดตาย

ไม่เห็นสนใจ ถูกเอมปรีดิ์ปรามว่ารามไม่มีสิทธิ์ไปหึงหวง

กระถิน เมื่อรามบ่นจันทร์บอกว่าอาหารและเนื้อที่เรากินอยู่นี่ได้มาจากท่านชายไปล่ามาจากป่า เราถึงได้ทำอาหารไปถวายคืนท่าน รามฮึดขึ้นมาจะออกไปหาเองบ้างจะได้ไม่ต้องพึ่งใคร

รามลุกจากโต๊ะไปทันที เอมปรีดิ์ดูออก บ่นว่า “แบบนี้เขาเรียกว่าหวงก้าง”

ooooooo

รามเดินมากับพรานป่าเจอท่านชายเดินมาส่งกระถินที่หน้าบ้านพัก กำชับว่าอย่าบอกใครเรื่องที่ตนเป็นพวกใต้ดินแม้แต่สามีเธอก็ห้ามบอก รามให้พรานป่าหยุดคอย แล้วเข้าไปทักท่านชาย

ท่านชายทักว่าเขาจะเข้าป่ารึ ทำไมไม่เคยเห็นหน้าพรานพวกนั้นเลย ตนจะแนะนำพรานที่ใช้อยู่ให้ เป็นพรานชำนาญทางดี รามขอบพระทัยแต่ไม่ต้องเพราะตนจะไปสำรวจดูพื้นที่ก่อนเท่านั้น พูดเหน็บว่า

“วันหน้าจะได้ไม่ต้องรบกวนท่านชายเรื่องข้าวปลาอาหารเดี๋ยวคนจะหาว่ากระหม่อมปล่อยเมียให้อดๆอยากๆ”

ท่านชายเห็นรามหงุดหงิดจึงขอส่งกระถินแค่นี้ กระถินเตือนเป็นนัยว่าอย่าลืมเรื่องที่จะสอนตนจับปูลมสามทุ่มคืนนี้ ท่านชายจะท้วงติงกระถินตัดบทว่า

“ถึงหม่อมฉันทำอะไรมากไม่ได้ ขอแค่ได้ให้กำลังใจท่านชายก็ยังดี”

รามฟังออกว่าทั้งสองมีลับลมคมในกันยิ่งไม่พอใจ ตกกลางคืนกระถินหิ้วถังถือไฟฉายทำท่าจะไปจับปูลมแต่ที่แท้จะไปส่งท่านชาย รามออกมาดักถามว่าจะไปไหนกระถินบอกว่าจะไปจับปูลม รามแย่งถังไปบอกว่าตนสอนให้ก็ได้ พูดอย่างรู้ทันว่า ไล่จับผู้ชายมันไม่ง่ายเหมือนจับปูลมหรอกนะ กระถินรู้ว่าถูกประชด สวนกลับอย่างสุดกลั้นว่า

“ที่พี่รามหนีมาหัวหินก็เพราะจะหลบหน้าคุณปูเป้ใช่ไหมล่ะ”รามตกใจแต่แก้ว่าที่มาเพราะเป็นห่วงเธอ ถูกโต้ว่า “พี่รามกะจะซ่อนกระถินให้พ้นสายตาคนรักนั่นก็เพราะพี่รามเห็นว่ากระถินเป็นแค่ชู้รัก พี่รามจะเก็บตัวกระถินไว้ที่นี่เพื่อเลี่ยงสายตาคนรักของพี่ กระถินบอกแล้วว่าจะไม่แย่งคนรักของใคร พี่รามอยากจะมีชีวิตกับใครก็ไป แต่อย่าดึงกระถินไปให้คนเขาดูถูก กระถินไม่เคยอยากได้อะไร แค่ศักดิ์ศรีก็จะเหลือไว้ให้คนอย่างกระถินบ้างไม่ได้เหรอ”

รามบอกว่าตนเลือกที่จะอยู่กับกระถินถึงได้มาที่นี่ กระถินบอกว่าเขามีคู่หมั้นแล้วไม่มีสิทธิ์เลือกใคร รามยืนยันว่าเรารักกัน ถ้าไม่ใช่เพราะปูเป้มายุ่งกับจดหมายของเรา เราก็จะไม่ผิดใจกันอย่างนี้ เราต้องสู้เพื่อให้ได้อยู่ด้วยกัน

“ไม่ค่ะ พี่รามไม่มีค่าพอที่จะให้กระถินเป็นคนเลว”

รามดึงกระถินเข้าไปจูบทันที พอดีท่านชายเดินมาเห็นถึงกับอึ้ง แต่ทหารฝรั่งตะโกนเร่งให้รีบไป กระถินผลักรามออกเห็นท่านชายเดินไปที่เรือ และสตาร์ตเรือออกไปปฏิบัติภารกิจแล้ว

กระถินวิ่งเตลิดกลับบ้านวิ่งเข้าห้อง รามวิ่งตามมาร้องเรียกให้คุยกันก่อน

“ออกไป ไม่งั้นจะไม่ได้เห็นหน้ากระถินอีกเลย” กระถินตะโกนแล้วปิดประตูปัง แม่นิ่มถามรามว่าไปแกล้งอะไรกระถิน รามสารภาพเสียงอ่อยว่าตนผิดเอง แล้วเดินกลับห้องตัวเอง

“น่ากลัวกระถินจะถอนตัวออกมายากเสียแล้ว” แม่นิ่มเห็นอาการของรามแล้วหนักใจ เข้าไปถามกระถินว่าทะเลาะอะไรกับรามมา กระถินบอกว่าไม่มีอะไรแม่นิ่มนอนเถอะดึกแล้ว แม่นิ่มรู้ว่ากระถินปิดบังบางอย่างตนได้แต่มองอย่างเป็นห่วง

ooooooo

รุ่งเช้า ขณะกระถินยืนเหม่อมองออกท้องทะเลอยู่ รามเดินมาทักแต่กระถินหมางเมิน เขาบอกว่าถ้าลำบากใจที่จะมองหน้ากันตนจะเป็นฝ่ายไปเอง พอดีบ่าวมาบอกว่าเก็บเสื้อผ้าเสร็จแล้ว กระถินคิดว่ารามคงจะหนีกลับไปหาปูเป้ก็ยิ่งน้อยใจ

รามไม่มากินอาหารเช้า จันทร์บอกว่าเขาออกป่าจะไปตั้งปาง 3-4 วัน แม่นิ่มบ่นว่านึกยังไงไม่บอกกล่าวกัน

“คงเหงาเพราะไม่มีคนเอาใจละมั้ง ขืนอยู่ที่นี่ต่อละก็มีหวังได้น้อยใจจนเผ่นกลับไปหาทางนู้นจริงๆ” จันทร์เอ่ย

กระถินรู้ว่าจันทร์พูดเหน็บตนแต่ทำไม่รู้ไม่ชี้นั่งกินข้าวหน้าตาเฉย

เมื่อกระถินยกสำรับอาหารไปที่เรือนพักท่านชาย เจอกันกลางทาง ท่านชายมากับพรานใช้ แนะนำว่าพรานใช้เป็นพรานประจำท้องที่นี้

ท่านชายเล่าว่าได้คุยกับพรานใช้ถึงพรานที่รามจ้างมา ปรากฏว่าไม่มีใครรู้จักเลย ถ้าไม่ชำนาญป่าแถบนี้จริงๆ รามอาจถูกหลอกก็ได้ ถามว่ากระถินรู้จักชื่อพรานพวกนั้นไหม

กระถินไม่รู้จัก นึกห่วงรามขึ้นมาถามว่าจะทำอย่างไรดีเพราะรามไปคนเดียวด้วย ท่านชายจึงชวนพรานใช้ไปตามรามกลับมา เพราะรามเพิ่งเดินป่าครั้งแรกไม่น่าจะไปได้ไกลนัก

“กระถินไปด้วยดีกว่าเพคะ รั้นๆ อย่างพี่รามคงจะไม่ยอมตามเสด็จท่านชายกลับมาง่ายๆ”กระถินยืนยันขอตามไป

พรานป่าสองคนและลูกหาบสองคน นำรามเดินเข้าป่ารกทึบ อ้างว่าแถวนี้มีไก่ป่าชุม แต่เดินมาลึกแล้วไม่เห็นสักตัว พรานป่าบอกว่าต้องไปลึกอีกหน่อย ล่อว่ามีทั้งเก้ง หมูป่า แม้แต่เสือก็ยังมีที่แท้มันเป็นคนที่ทดส่งมา ทดนั่งคุยกับพุดกรอง

อยู่ที่คฤหาสน์ บอกว่าคนของตนคงจะลงมือวันนี้ ตนจัดฉากให้รามตายในระหว่างล่าสัตว์แม้แต่ศพก็จะไม่เหลือซาก ส่วนกระถินถ้ารนหาที่ก็ช่วยไม่ได้

ทดดึงมือพุดกรองไปจูบขอเป็นรางวัล ละมุดมาเห็นพอดีถามเสียงดังว่าทำอะไรน่ะ!

เมื่ออยู่กันสองคน ละมุดตำหนิพุดกรองว่าลดตัวลงไปกินของต่ำๆ ไม่อายลูกมันบ้างรึไง

“ได้ผัวเป็นคุณพระข้าก็ต้องปากกัดตีนถีบอยู่ดี มีแต่ทดที่สนองทุกอย่างให้ข้าได้ แม้กระทั่งบ้านหลังนี้เขาก็กำลังจะเอามาประเคนให้ข้า ถ้ายังอยากอยู่ที่นี่ก็อย่าปากมาก เจียมกะลาหัวเอ็งไว้อีละมุด” พุดกรองทั้งด่าและปรามแล้วเดินเชิดไป

“หน้ามืดหลงมันเข้าไปมันจะนำความซวยมาให้เอ็ง คอยดู!” ละมุดจิกตามองอย่างไม่พอใจ

ooooooo

ท่านชาย พรานใช้ และกระถินเข้าป่าตามหาราม พรานใช้บอกว่าตามมาลึกขนาดนี้ยังไม่เจอ รามอาจจะพากันไปตั้งปางทางต้นน้ำ กระถินได้ยินคำว่าต้นน้ำก็ฉุกคิดถึงสมัยเด็ก มองไปรอบๆรู้สึกคุ้นตาจึงเดินย้อนขึ้นไป

พอท่านชายหันมาอีกทีกระถินหายไปแล้ว จึงรีบออกตามหากระถินกัน

รามมานั่งอยู่ริมลำธารหยิบรูปถ่ายตอนแต่งงานกับกระถินออกมาดูอย่างเจ็บปวด พรานป่าส่งสัญญาณให้ลูกหาบเตรียมยิงราม พอดีรูปร่วงจากมือจังหวะที่รามก้มเก็บรูปลูกหาบเหนี่ยวไกพอดีเขาจึงรอดหวุดหวิด พอรู้ตัวว่าถูกลอบฆ่ารามลุกคว้าปืนวิ่งหนีเอาเครื่องของปาขวางทางพวกพรานและลูกหาบ แต่ก็ถูกลูกหาบและพรานป่าอีกคนสกัดไว้

ขณะกำลังอยู่ในภาวะหน้าสิ่วหน้าขวาน รามได้ยินเสียงกระถินร้องเรียกและวิ่งมาเจอกัน รามจับมือกระถินพาวิ่งหนีพรานป่าและลูกหาบ ทั้งสองวิ่งมาถึงที่สูงชัน กระถินบอกว่าพวกมันตั้งใจหลอกเขามา รามปลอบว่า

“เราจะต้องไม่เป็นอะไร เชื่อพี่” แต่ครู่เดียวพวกพรานป่าก็ตามมาทัน รามกอดกระถินไว้อย่างปกป้อง บอกพวกมันว่า “ถ้าจะฆ่าก็ฆ่าฉัน อย่าทำเขา...ปล่อยเมียฉันแล้วฉันจะยอมทุกอย่าง”

พรานป่าไม่สนใจเย้ยว่ารักกันนักก็ตายพร้อมกันไปเสียเลย รามกอดกระถินเอาตัวบังไว้ เขาถูกยิงที่ไหล่ซ้ายล้มลงไปด้วยกันที่ริมโขดหิน รามบอกกระถินให้หนีไปไม่ต้องห่วงตน

“ไม่...ตายก็ตายด้วยกัน กระถินไม่ไปไหนทั้งนั้น”

พรานป่าถือปืนย่างสามขุมเข้ามาจะยิงทิ้งทั้งสองคน ทันใดนั้นเสียงปืนดังขึ้นนัดหนึ่งกระถินกอดรามกลิ้งตกน้ำไป

พรานป่ากับลูกหาบผวาเฮือกหันปืนส่ายไปมาอย่างไม่รู้ว่ากระสุนปริศนามาจากไหน ทันใดนั้นก็มีมีดปามาปักกลางอกลูกหาบล้มลง
ที่แท้โม่กับลูกน้องนั่นเอง โม่ถือปืนเล็งไปที่พรานอีกคนมันตกใจลุกหนีลนลาน ลูกน้องโม่จะตาม

“ไม่ต้องตาม ช่วยทางนี้ก่อน” โม่สั่งแล้ววิ่งไปที่หน้าผา ปรากฏว่ากระถินกับรามโดดลงไปแล้ว

ท่านชายกับพรานใช้ตามหากระถิน เห็นพรานป่าวิ่งสวนออกมาก็รีบสวนเข้าไปดู

ooooooo

ที่ลำธารใต้ชะง่อนผา กระถินพยายามดึงร่างรามที่โชกเลือดขึ้นฝั่ง อ้อนวอนเขาอย่าเป็นอะไร

รามปรือตาขึ้น ขอโทษที่เธอต้องเจ็บเพราะตน พยายามบอกก่อนสิ้นสติว่า

“รักษาตัวด้วยนะ...”

ขณะนั้นสมุนเสือกาจตามมาเจอ กระถินอ้อนวอนอย่าทำอะไรพวกตนเลย โม่ตามมาถึงต่างจำกันได้ โม่ดูรามที่เสียเลือดมากบอกว่า ขืนปล่อยไว้สงสัยจะไม่รอด แล้วช่วยกันแบกร่างรามกลับไปยังที่พักของพวกตนกลางป่าลึก

ท่านชายกับพรานใช้วิ่งมาถึงหน้าผาเห็นพรานป่าและลูกน้องนอนตายอยู่ พรานใช้คาดว่าคงจะถูกลวงมาฆ่า ท่านชายตะโกนเรียกรามกับกระถิน พรานใช้คาดว่า “พวกนั้นคงหนีตายอยู่ในป่านี้แหละ”

โม่กับลูกน้องพาร่างหมดสติของรามไปที่กระท่อมในรังโจร โม่บอกว่าต้องผ่าเอากระสุนออกไม่อย่างนั้นอาการจะหนักกว่านี้ ครู่หนึ่งชบาถือกะละมังและผ้าซับเลือดเดินกะเผลกออกมา กระถินอ้อนวอนชบาให้ช่วยรามด้วย

เสือกาจรู้เรื่องจากโม่จึงลงมือผ่าเอากระสุนออกให้ราม แต่ก็รู้สึกไม่พอใจนักที่เห็นกระถินห่วงใยรามมาก

กระถินคุยกับชบา รู้ว่าพุดกรองจะปิดปากชบาที่รู้ความสัมพันธ์กับทดโชคดีที่เสือกาจแอบมาอยู่ที่ท้ายสวนช่วยไว้

“เอ็งไม่รู้หรอกว่าแม่เอ็งมันใจเหี้ยมผิดมนุษย์มนาแค่ไหน ชีวิตพวกเราทุกคนป่นปี้เพราะมัน ที่เสือกาจช่วยฉันก็เพราะเรามีศัตรูคนเดียวกัน” ชบาเล่าอย่างแค้นใจ

พอดีเสียงรามร้องอย่างเจ็บปวดที่เสือกาจผ่าสดๆ เอากระสุนออก กระถินรีบวิ่งเข้าไปดู

ฝ่ายท่านชายกับพรานใช้ ตามหากระถินจนมืด พรานใช้เสนอให้พักก่อนพรุ่งนี้ค่อยหาต่อ

ooooooo

หลังจากเสือกาจผ่าเอากระสุนออกแล้ว อาการรามไม่ดีขึ้น เขายังไม่ได้สติและตัวร้อนจัด กระถินตัดสินใจขอพารามออกจากป่าชบาขอตามไปด้วย

อ่านละคร เลือดรักทระนง ตอนที่ 10 วันที่ 4 ก.ย.59

ละครเรื่องเลือดรักทระนง บทประพันธ์โดย นางแก้ว
ละครเรื่องเลือดรักทระนง บทโทรทัศน์โดย ดนยา ทรัพย์ยิ่ง
ละครเรื่องเลือดรักทระนง กำกับการแสดงโดย แมน เมธี
ละครเรื่องเลือดรักทระนง ผลิตโดย บริษัท เมกเกอร์ เจ กรุ๊ป จำกัด
ละครเรื่องเลือดรักทระนง ออกอากาศทุกวันศุกร์-อาทิตย์ เวลา 20.15 น.
ติดตามชมละครเรื่องเลือดรักทระนง ทางไทยทีวีสีช่อง 3
ที่มา ไทยรัฐ