อ่านละคร เลือดรักทระนง ตอนที่ 12 วันที่ 8 ก.ย.59

อ่านละคร เลือดรักทระนง ตอนที่ 12 วันที่ 8 ก.ย.59

“ที่จริงคุณพ่อไม่ได้เป็นคนใจร้าย แต่เป็นเพราะรามทรยศต่อท่านก่อน” พูดแล้วเห็นกระถินกับท่านชายเดินออกจากโรงแรมฝั่งตรงข้าม เธอชี้ให้ดูทันที “ปูเป้รู้ว่ารามไม่ได้ตั้งใจนอกใจหรอก รามก็แค่ตามเล่ห์เหลี่ยมผู้หญิงแปดเหลี่ยมสิบสองคมคนนั้นไม่ทัน”

รามมองตามปูเป้ไปเห็นกระถินกับท่านชายกำลังเดินไปขึ้นรถที่จอดอยู่ ปูเป้ยุอย่างเป็นต่ออีกว่า

“ทีนี้เข้าใจรึยังว่าทำไมปูเป้ถึงพยายามแย่งคุณมาจากนางกากีคนนั้น มันไม่เคยซื่อสัตย์กับรามหรือใครเลย”



รามเครียดนึกว่ากระถินนอกใจตน ที่แท้กระถินกับท่านชายพาเสือกาจมาหลบซ่อนตัวอยู่ที่โรงแรมนี้นั่นเอง

ooooooo

วันต่อมา เมื่อกระถินไปตรวจงานที่ห้าง สมพรรายงานว่าการค้าปลีกช่วงนี้ไม่ดี รามจึงเน้นเป็นตัวแทนขายสินค้าลอตใหญ่ ที่ผ่านมาส่งข้าวไปให้ ครั้งต่อไปจะส่งน้ำมัน ยอดสั่งซื้อสองร้อยแกลลอน

กระถินเอะใจถามว่ารามซื้อน้ำมันจากไหนและจะส่งให้ใคร สมพรบอกว่าได้จากตลาดมืดและจะส่งให้ทางการ ได้ยินว่าเที่ยวนี้จะส่งน้ำมันทั้งหมดลงใต้และยอดสั่งซื้อทั้งหมดมาจากพลโทคร้าม กระถินเป็นห่วงไปบอกรามว่ามีเรื่องจะเตือนเขา รามกำลังหึงไม่ทันฟังกระถินพูดก็ต่อว่าที่เธอออกจากโรงแรมกับท่านชาย รามหาว่ากระถินเอาคืนตนเรื่องปูเป้

“ถ้าจะมีใครสักคนที่ทรยศก็คงเป็นคนที่โกหกว่าจะมาจบทุกอย่าง กระถินคงโง่มากถ้ายังรอพี่อยู่โดยไม่รู้ว่าพี่ไม่คิดจะกลับไปหากระถินด้วยซ้ำ” รามถามว่าตนบอกแล้วว่าจะจบกับปูเป้ทำไมไม่เชื่อ “พี่เองก็ไม่คิดจะเชื่อใจกระถินเหมือนกัน”

ขณะทั้งสองเถียงกันด้วยความเข้าใจผิดเพราะรามถูกปูเป้เสี้ยมนั้น บ่าวมาบอกรามว่าปูเป้มารับแล้ว แต่รามยังพยายามชี้แจงกับกระถินว่าตนต้องเจอกับปูเป้เพราะเรื่องการค้า ไม่อย่างนั้นเขาจะปิดห้างเรา เรากำลังจะไปประชุมสมาคมพ่อค้าถ้ากระถินไม่เชื่อจะไปด้วยก็ได้ กระถินบอกว่าตนไม่ได้หึงเขาแต่สงสัยว่าสินค้าที่ส่งไปจะถูกเอาไปให้ญี่ปุ่น เพราะได้ยินมาว่าญี่ปุ่นวางแผนจะขนน้ำมันลงใต้ มันอาจจะใช้น้ำมันที่เรากำลังจะส่งไปก็ได้

“ถ้ากระถินไม่เชื่อใจ กลับมาคืนนี้พี่จะเล่าทุกอย่างให้ฟัง”

กระถินมองตามรามไปด้วยความเป็นห่วง พอจะเดินไปก็เจอพุดกรองมาดักเยาะเย้ยว่ารามแล่นออกไปหาเมียเก่าแสดงว่าเขาเห็นเธอเป็นแค่เมียบ่าว รามไม่กล้าเอาไว้ออกหน้าออกตาอวดใครถึงได้ควงลูกสาวนายพลไว้กู้หน้าแทน

ทันใดนั้นแจกันใบใหญ่ปลิวเฉียดหน้าพุดกรองไปตกแตก กระเบื้องแจกันกระจายเต็มพื้น!

ฝีมือชบานั่นเอง! ชบาเดินกะเผลกเข้ามาตรงเข้าผลักพุดกรองตะคอกอย่างแค้นใจว่า

“ฆ่ากูคนนึงไม่พอยังคิดจะฆ่าลูกมึงทั้งเป็น ชีวิตมึงเคยรักใครเป็นไหมนอกจากตัวเอง...มึงทนเห็นกระถินได้ดีกว่ามึงไม่ได้ เลยมาเสี้ยมจะให้มันตรอมใจอิจฉาแม้กระทั่งลูกในไส้ มึงมันคนใจบาป!!”

ชบาหยิบเศษกระเบื้องแจกันที่แหลมคมจะเข้ากรีดหน้าพุดกรอง กระถินถลาเข้าดึงชบาไว้ สร้อยสนกับละมุดได้ยินเสียงวิ่งเข้ามาดู กระถินบอกให้สร้อยสนเอาพุดกรองออกไปก่อน ส่วนละมุดพุ่งเข้าจะตบชบา พอชบาหันมาเล่นงานก็วิ่งแจ้นหนีไป

เมื่อพุดกรองโทรศัพท์ไปเล่าให้ทดที่เคาน์เตอร์โรงแรมฟังว่าชบากลับมาจะเอาคืนตน ทดปลอบอย่างเลือดเย็นว่า

“ตั้งสติ อย่าเพิ่งโวยวาย มาขนาดนี้แล้ว ถ้าไม่ทน เราจะไม่เหลืออะไรเลย”

ขณะนั้นเองเสือกาจที่มาซ่อนตัวที่โรงแรมเดียวกันเดินมาลงมาเห็นทดจำได้ว่าเป็นชู้ของพุดกรอง เสือกาจมองทดอย่างแค้นใจ

ooooooo

ที่ภัตตาคารห้อยเทียนเหลา ซึ่งโด่งดังเลิศหรูในยุคนั้น รามนัดพบกับพ่อค้าเชื้อสายจีน ขณะกำลังคุยเรื่องการค้ากันนั้น พ่อค้าอีกหลายคนก็กำลังรุมล้อมหลีปูเป้อยู่ รามมองอย่างระอาที่ปูเป้เอาตัวอ่อยพ่อค้าเหล่านั้นแลกกับผลประโยชน์

ขณะนั้นเองโทชิ คนที่พ่อเธอย้อมแมวลูกสาวขายให้เดินเข้ามาเห็นปูเป้อ่อยพวกพ่อค้าอยู่ก็เลี่ยงไปนั่งห่างออกไปจ้องมองปูเป้อย่างไม่พอใจ รามเห็นโทชิก็มองตามสายตาไปอย่างแปลกใจ

เมื่อโทชิออกไปเต้นรำกับปูเป้ เขาถามเธอว่าผู้ชายพวกนั้นเป็นใคร ปูเป้บอกว่าเป็นคนที่ชอบเห็นตนเป็นของตาย

“คุณก็เลยเห็นผมเป็นของตาย หลอกใช้ผมไปปั่นหัวเขา ถ้าเราจะค้าขายด้วยกันต่อไปคุณควรจริงใจกับผมมากกว่านี้” พูดแล้วโทชิเดินกลับไปที่โต๊ะเลย

ปูเป้หน้าชาที่ถูกทิ้งจึงหันไปหารามที่กำลังดื่มหนักเมื่อคิดถึงที่ถูกกระถินหาว่าทรยศโกหกตนว่าจะจบทุกอย่างกับปูเป้ แต่กลับไปมาหาสู่กันจนไม่ยอมกลับไปหาตน

รามดื่มหนักเมาจนปูเป้ต้องประคองไปขึ้นรถพากลับ

กระถินรอรามจนดึก เธอเข้าไปในห้องพระ ไหว้พระแล้วพูดกับรูปของคุณพระที่ตั้งอยู่ในนั้นอย่างแน่วแน่ว่า

“สถานการณ์บ้านเมืองไม่ค่อยดี แถมกระถินแต่งกับพี่รามเลยทำให้พี่รามตกอยู่ในฐานะลำบาก กระถินเป็นห่วงพี่รามจังค่ะ แต่กระถินสัญญาว่ายังไงกระถินก็จะปกป้องพี่รามแทนคุณลุงค่ะ”

ปูเป้พารามกลับมาก็หิ้วปีกเขาขึ้นห้องนอนพาไปนอนที่เตียงกอดจูบเขาอย่างกระหาย กระถินออกจากห้องพระเห็นห้องรามแง้มอยู่จึงเปิดดู ปูเป้กำลังกอดจูบรามหันมาเห็นก็กระแนะกระแหนว่า

“นึกว่าผีบ้านผีเรือนที่ไหน ขอเวลาส่วนตัวเราบ้างไม่ได้รึไง”

“คิดว่าคงให้ไม่ได้ กรุณาออกไปด้วยค่ะ”

ปูเป้อ้างว่าคืนนี้รามขอให้ตนอยู่กับเขา กระถินแฉว่าถ้ารามไม่มีสมบัติคนอย่างเธอก็ไม่เก็บเขาไว้หรอกให้เลิกยุ่งกับรามและออกไปจากชีวิตเขาเสีย

ทั้งสองโต้เถียงกันจนจันทร์ สร้อยสนและนายหวัดมายืนที่หน้าห้องด้วยความเป็นห่วง ปูเป้ตกใจจึงยอมกลับแต่พูดอาฆาตไว้ว่า

“วันนี้ฉันไป แต่บอกได้เลยอีกไม่นานเธอก็ต้อง ไป รามไม่มีวันเอาอนาคตของเขามาแลกกับผู้หญิงชั้นต่ำอย่างเธอ!”

ooooooo

สร้อยสนอยู่ที่วังปรียวัฒน์กำลังหัดพิมพ์ดีดกับท่านหญิงอย่างเอาการเอางาน เผื่อวันหนึ่งต้องออกจากบ้านจะได้เป็นงานหาเลี้ยงชีพต่อไป
ท่านหญิงจึงให้เป็นผู้ประสานงานระหว่างคนเจ็บจากภาวะสงครามกับแพทย์ที่หมอต้องรักษาคนเจ็บอย่างปิดบัง สร้อยสนดีใจบอกว่าตนทำได้ ตนอยากพิสูจน์ตัวเองว่ายังมีประโยชน์พอจะช่วยคนอื่นได้บ้าง

เมื่อท่านหญิงบอกท่านชาย ท่านชายอึกอักเพราะแพทย์ที่สร้อยสนจะต้องประสานด้วยคือนิธิ เมื่อทั้งสองเจอกันต่างก็ตกใจ แปลกใจ ต่างยังเข้าหน้ากันไม่ติด มองกันไม่สนิทใจ แต่หน้าที่ก็คือหน้าที่ เมื่อสร้อยสนเป็นผู้ช่วยนิธิไปรักษาคนเจ็บบาดแผลจากถูกซามูไรฟัน เธอถึงกับเป็นลมเมื่อเห็นเลือดและเข็มฉีดยา นิธิคิดว่าสร้อยสนไม่เหมาะกับงานนี้และคงยังรังเกียจตน เพราะได้ข่าวว่าเธอแต่งงานกับรามแล้ว พูดเหน็บว่า

“คุณเหมาะที่จะนั่งเป็นคุณนายนับเงินที่ห้างมากกว่า คุณไม่เหมาะกับงานแบบนี้หรอก” ไม่เพียงพูดกับสร้อยสน นิธิยังเสนอกับท่านชายว่าเธอไม่เหมาะกับงานนี้ และตนมีเพื่อนที่พอจะประสานงานได้ ประชดนิดๆว่าสร้อยสนเป็นอะไรไปรามจะว่าเอาได้ จึงได้รับคำชี้แจง จากท่านหญิงว่าภรรยาที่แท้จริงของรามคือกระถินเพราะมีการเปลี่ยนตัวเจ้าสาวในวันแต่งงาน

สร้อยสนน้อยใจตัดพ้อว่านิธิมองว่าตนจับจดยังไงวันนี้ก็ยังมองอย่างนั้น ยอมรับว่า

“สร้อยรู้ว่าสร้อยเหยียบขี้ไก่ไม่ฝ่อ ไม่เอาไหน แต่ตอนที่นิธิมีแต่ตัว สร้อยยังเคยให้โอกาสนิธิได้ แต่ทำไม ตอนนี้นิธิถึงให้โอกาสสร้อยบ้างไม่ได้” สร้อยสนพรั่งพรูความน้อยใจว่า “สร้อยรู้ตัวว่าไม่ดีพอแค่ขอโอกาสแก้ตัวก็ไม่ได้แล้วใช่ไหม สร้อยจะได้รู้ว่าชีวิตนี้มันจบ สร้อยคงไม่มีวันดีกว่านี้ได้ ไม่ว่าสร้อยจะทำอะไรก็ดูเหมือนมันจะไม่ได้ดั่งใจใครเลยสักคน”

สร้อยสนเดินหนีไปจนนิธิตกใจที่ทำให้เธอเสียใจมาก จะคว้าตัวไว้แต่ไม่ทัน จึงจากกันอย่างเข้าใจผิดกัน...

ooooooo

เสือกาจรายงานท่านชายถึงการขนส่งทางรถไฟของญี่ปุ่นว่าจะวิ่งมาสามเวลา ตกดึกชาวบ้านอย่างตนก็จะมาดักรอไม่รู้ว่าแต่ละวันจะได้อะไรเจออะไรก็ฉวยมาตามมีตามเกิด

ท่านชายมีรายละเอียดว่าสะพานรถไฟที่แม่น้ำตาปีถูกตัดขาด รถไฟจะหยุดขบวนตรงนั้นเพื่อขนถ่ายสินค้าลงเรือข้ามไปต่อรถไฟขบวนใหม่ถ้าเป็นไปได้ก็จะแจ้งไปยังกองบินของสัมพันธมิตรให้มาทิ้งระเบิดระหว่างที่ขนถ่ายน้ำมันข้ามแม่น้ำ

เพื่อความแน่ใจว่าน้ำมันอยู่ในขบวนรถไฟนั้น จึงอยากให้เสือกาจไปดักปล้นทุกวันเพื่อยืนยันว่าเจอน้ำมัน ได้กะเวลาส่งเครื่องบินไปบอมบ์น้ำมันพวกมันได้ เสือกาจบอกว่าสบายมาก แต่กระถินใจไม่ดีกลัวจะเป็นน้ำมันที่รามส่งไป ท่านชายบอกว่าถ้าไม่อยากเดือดร้อนก็ควรไปบอกรามให้ยกเลิกการส่งน้ำมันครั้งนี้เสีย

กระถินขอเสือกาจว่าอย่าไปปล้นน้ำมันรถไฟอีกเลย ตนกลัวจะไม่ได้เจอกันอีก เสือกาจควักจี้ทองที่คอ ออกมาบอกว่า

“เครื่องรางอันนี้ทำให้กูกับมึงอยู่รอดมาจนถึงวันนี้ได้ จำใส่กะโหลกมึงไว้ มึงกับกูจะตายไม่ได้ถ้ายังไม่ได้เห็นความฉิบหายของแม่มึง”

ทันใดนั้นเสียงหวอเตือนภัยดังขึ้น กระถินพาคนวิ่งไปที่หลุมหลบภัยไม่เห็นรามจึงวิ่งไปตามที่ห้องทำงานเห็นเขายังนั่งจิบน้ำชาอยู่เธอดึงเขาจากโต๊ะไปหลบภัย รามยิ้มที่ลองใจยั่วจนรู้ว่ากระถินเป็นห่วงตน

ท่านชายพบกับรามที่หลุมหลบภัย ท่านพูดถึงสงครามสร้างความเดือดร้อนให้ชาวบ้านแต่มีบางคนก็กอบโกยจากสงคราม รามกินปูนร้อนท้องแก้ตัวว่าตนไม่ได้ ค้าขายกับญี่ปุ่น แค่มีหน้าที่หาของที่ขาดแคลนมาให้ทุกคนเท่านั้น ท่านชายหัวเราะเยาะ พูดอย่างไม่ไว้หน้าว่า

“อย่าเรียกว่าให้ เรียกว่าทำกำไรไม่ไว้หน้าดีกว่า ที่สงครามยืดเยื้อมาจนป่านนี้ถ้าไม่ใช่เพราะคนอย่างนายแล้วจะมีใคร นายหากินบนความทุกข์ของคนอื่นลงคอได้ยังไง”

“ท่านชายทรงถามหามนุษยธรรมจากกระหม่อมทำไม ถึงกระหม่อมตายก็ใช่ว่าสงครามจะจบเสียเมื่อไหร่ มนุษยธรรมมันหาได้ในสงครามที่ไหน ก็เห็นอยู่ว่าใครก็ต้องเดือดร้อนกันทั้งนั้น กระหม่อมไม่ได้เป็นคนเลือกสงครามแค่พยายามดิ้นรนเอาตัวรอดก็ผิดด้วยหรือ”

เอมปรีดิ์เห็นทั้งสองโต้เถียงกันหน้าดำหน้าแดง จึงขัดขึ้นว่า

“นี่แหละสงคราม แค่คิดเห็นไม่ตรงกันก็เอามาเป็นเรื่องฟาดฟันกันได้ เชื่อมั่นในความดีมันก็ดี แต่ถ้ามัวแต่ยึดมั่นในความดี ก็จะเอาแต่อ้างว่ารบกันเพื่อสันติภาพอยู่ร่ำไป เพราะมัวแต่เอาชนะกัน ความสงบสุขถึงไม่มีอยู่อย่างนี้ไง”

ooooooo

เครื่องบินทิ้งระเบิดโรงไฟฟ้าทำให้ไฟฟ้าดับทั้งเมือง พุดกรองกับทดอยู่ที่โรงแรม เสือกาจถือโอกาสนี้ไปเคาะประตูห้อง ทดสงสัยว่าคงมีคนเอาเทียนไขมาให้ พุดกรองจึงไปเปิดประตู ถูกเสือกาจที่อำพรางใบหน้าลากออกจากห้องไป

เสือกาจเอามีดจี้คอพุดกรองถามว่า “กลัวทำไม ทำยังกะมึงไม่เคยฆ่าใคร” พุดกรองเอามือจิกตาเสือกาจและร้องขอความช่วยเหลือ ถูกเสือกาจถีบจนคว่ำนอนจุกที่พื้น เหยียบและเอามีดจ่อขู่

ทดได้ยินเสียงร้องของพุดกรองรีบออกมาดู เสือกาจจึงหนีไป ทดเห็นแต่เงาถามว่าใคร เห็นพุดกรองนอนกองอยู่จึงรีบช่วยเหลือถามว่ามันคือใคร พุดกรองบอกว่าไม่รู้ แต่ทดเหลือบเห็นสร้อยจี้ทองตกอยู่

เมื่อพากันกลับเข้าห้อง พุดกรองจำได้บอกว่าเป็นสร้อยของเสือกาจ ตกใจลนลานร้องว่าผู้ชายวันนี้คือเสือกาจ!

“แสดงว่ามันยังไม่ตาย ไม่เคยมีใครเห็นศพมัน มันตั้งใจกลับมาล้างแค้นฉัน...มันจะฆ่าฉัน!!”

“ใจเย็น ผมอยู่นี่ พุดกรอง...ผมอยู่นี่”

ทดกอดปลอบพลางมองหาที่ซ่อนตัวให้พุดกรองที่ทรุดตัวอยู่หน้าตู้อย่างขวัญเสีย

ooooooo

บ่ายวันนี้รามเก็บกระเป๋าเตรียมเดินทาง และหยิบปืนพกออกมา กระถินกังวลใจถามว่าจะไปไหน

“จะลงใต้ไปส่งน้ำมัน ไปดูให้เห็นกับตาจะได้รู้ว่าของไปอยู่กับพวกญี่ปุ่นจริงไหม”

“พี่รามจะไปเองเลยเหรอคะ” กระถินกลัวรามจะเจอระเบิด รามถามว่าเธอจะได้เลิกระแวงไม่ดีหรือ กระถินก้มหน้าอย่างไม่รู้จะห้ามเขาอย่างไร เลยถามว่า “ไม่ไปไม่ได้เหรอคะ กระถินเป็นห่วง ไม่อยากให้พี่รามไป”

รามชะงักเพราะกระถินไม่เคยขออะไรเขาบ่อยนัก พูดเชิงตัดพ้อว่าเธอนั่นแหละเป็นคนเบื่อตน กระถินบอกว่าตนไม่ได้เบื่อ แค่...แค่... กระถินอึกอักจนรามเป็นห่วงถามว่าหรือไม่สบาย กระถินเห็นเขาเป็นห่วงเลยคิดว่านี่คงจะหยุดเขาได้ เลยตีอ้อนว่า “พี่รามอยู่กับกระถินได้ไหม”

รามเอะใจถามว่าตัวก็ไม่ร้อน หรือว่าจะท้อง กระถินตกใจบอกว่าไม่รู้อาจไม่ใช่ก็ได้ รามทั้งดีใจและเป็นห่วงบ่นว่าทำไมเพิ่งบอกเอาตอนนี้
กลายเป็นเรื่องตื่นเต้นกันทั้งบ้าน จันทร์โทร.ไปตามหลวงแพทย์บอกว่ารามเร่งให้มาเดี๋ยวนี้เลย

ละมุดตกใจแจ้นไปบอกพุดกรอง บ่นอย่างกังวลว่า

“ถ้าเกิดมันท้องขึ้นมาสมบัติก็จะตกเป็นของมันกับคุณรามจริงๆแล้วสิ” พุดกรองที่ยังตกใจเรื่องเสือกาจ จิกตาบอกว่าไม่จริง ข้าไม่ยอม แต่ในใจหวาดหวั่นเมื่อรู้ว่าตัวเองกำลังเข้าตาจนเข้าไปทุกทีแล้ว

ผลการตรวจของหลวงแพทย์ปรากฏว่ากระถินไม่ได้ท้องแค่อ่อนเพลีย ที่เวียนหัวอาจเพราะพักผ่อนน้อย แต่จะให้ยาบำรุงร่างกายเผื่อจะมีข่าวดีทันใจราม ขณะแม่นิ่มออกไปส่งหลวงแพทย์ กระถินขอโทษรามที่ทำให้ผิดหวัง

“ไม่เป็นไรหรอกที่กระถินคิดมากส่วนหนึ่งก็คงจะเป็นเพราะพี่” รามหอมหน้าผากปลอบขวัญ “อย่าเครียดไปเลยนะพี่จะอยู่เป็นเพื่อนจนกระถินหาย จะได้กลับมาสดใสเหมือนเดิม” กระถินตื่นเต้นถามว่าเขา

ไม่ต้องไปทำงานแล้วหรือ รามส่ายหน้าบอกว่าให้คนอื่นไปแทนแล้ว ไม่อยากให้เธอเป็นห่วงจนนอนไม่หลับ พรุ่งนี้จึงจะตามไปทีหลัง
รามกอดกระถินให้กำลังใจ เธอกอดรามไว้อย่างโล่งใจที่หยุดการไปกับขบวนรถไฟที่อาจถูกวางระเบิดได้

คืนนี้จันทร์จัดซุปบำรุงมาให้กระถิน รามป้อนบอกให้กินเสีย วันนี้ไม่ท้องวันหน้าก็ต้องท้องอยู่ดี อ้อนว่า

“พี่อุตส่าห์ไม่เดินทางคืนนี้ กระถินจะตามใจพี่บ้างไม่ได้รึไง”

“ก็ได้ค่ะ” กระถินกินซุปยาจีนที่รามป้อนให้แล้วรีบลุก “อิ่มแล้วกระถินขอไปพักที่เรือนก่อนนะ” รามติงว่ามืดแล้วจะกลับไปยังไงบอกว่าจะไปส่งแล้วอุ้มทันที บอกว่า “คืนนี้พี่จะดูแลกระถินเอง อย่ากลับไปเรือนแม่นิ่มเลยนะ” ว่าแล้วก็อุ้มกระถินออกจากห้องกินข้าวไปเลย จันทร์หัวเราะคิกคักเมื่อเห็นสองคนกลับมารักกันเหมือนเก่า

เมื่อเข้าห้องนอน กระถินดูนาฬิกาเป็นเวลาสามทุ่มแล้วก็โล่งใจคิดว่ารถไฟคงออกไปนานแล้ว เมื่อรามอ้อนขอกอดอย่างนี้ทั้งคืน กระถินจึงบอกว่า “ตามใจสิคะ” รามแทบไม่เชื่อหูตัวเองถามว่าตนไม่ได้หูฝาดใช่ไหม

“แค่พี่รามเลือกกระถินมากกว่าธุระของพี่ กระถินก็พร้อมจะ ‘ตามใจ’ พี่รามทุกอย่าง” พูดแล้วก้มซบบ่ารามอย่างอ่อนโยน รามกอดกระถินไว้อย่างแสนรัก

สมพรที่ไปดูงานแทนรามคืนนี้ เขาแปลกใจที่ขบวนรถไฟคืนนี้มีทหารญี่ปุ่นคุมเต็มไปหมด โทชิเห็นสมพรแปลกหน้าจึงถามพนักงานว่านั่นใคร พนักงานบอกว่าคนจากบริษัทส่งสินค้ามาช่วยตรวจสินค้าที่ปลายทาง แล้วพาสมพรไปที่ขบวนรถไฟ สมพรรู้สึกผิดปกติ ถามพนักงานคนนั้นว่าทำไมรถไฟขบวนนี้มีแต่ทหาร

“ก็นี่มันรถไฟขบวนพิเศษไว้ขนเสบียงให้กองทัพ ไม่รู้รึไง”

สมพรตกใจไม่กล้าขึ้นไปบนรถไฟ แล้วดึกคืนนี้เขาก็ไปหารามบอกว่ามีธุระด่วน รามช็อกเมื่อฟังสมพรเล่า ถามว่าเราถูกหลอกรึไง!

“พวกเขาขายน้ำมันของเราให้กับกองทัพญี่ปุ่น ไม่ได้เอาไปปันส่วนให้กับชาวบ้านอย่างที่อ้าง ถอนตัวเถอะครับ อย่าให้เขาหลอกใช้เราอีกเลย”

รามเครียด คิดไม่ถึงว่าจะโดนคร้ามหักหลัง!

ooooooo

เสือกาจนำลูกน้องและชาวบ้านมาตามแผน เมื่อกระโดดขึ้นรถไฟเจอถังน้ำมัน โม่ก็พยายามใช้วิทยุติดต่อไปหาเสรีไทยที่ประจำศูนย์บัญชาการหัวหิน ท่านชายได้รับรายงานจากเสรีไทยท้องที่ก็รีบรายงานต่อไปยังศูนย์บัญชาการที่กรุงเทพฯ

เมื่อพนักงานตรวจการขนน้ำมันลงเรือเพื่อข้ามไปอีกฝั่งของแม่น้ำตาปีไปต่อรถไฟ พบว่าน้ำมันถูกขโมยไป 52 แกลลอน และระหว่างลำเลียงน้ำมันกันอยู่นั้น

ก็ถูกเครื่องบินรบโจมตี เสียงหวอเตือนภัยดังลั่นขึ้น ทหารญี่ปุ่นและพนักงานพากันหนีตายอลหม่าน แต่ก็ถูกเครื่องบินทิ้งระเบิดแพขนน้ำมันจนแหลกลาญทั้งคนและน้ำมัน

โทชิไปที่บ้านคร้ามตวาดอย่างเกรี้ยวกราดว่า “ขบวนรถเราไม่เคยถูกโจมตีหนักขนาดนี้ ต้องมีคนของพวกคุณเป็นสาย...ถ้าหาคนทำผิดไม่ได้ พวกคุณต้องรับผิดชอบ!!”

คร้ามหน้าเสีย ปาริชาติถามพ่อว่า “เราจะทำยังไงดีคะ?”

อ่านละคร เลือดรักทระนง ตอนที่ 12 วันที่ 8 ก.ย.59

ละครเรื่องเลือดรักทระนง บทประพันธ์โดย นางแก้ว
ละครเรื่องเลือดรักทระนง บทโทรทัศน์โดย ดนยา ทรัพย์ยิ่ง
ละครเรื่องเลือดรักทระนง กำกับการแสดงโดย แมน เมธี
ละครเรื่องเลือดรักทระนง ผลิตโดย บริษัท เมกเกอร์ เจ กรุ๊ป จำกัด
ละครเรื่องเลือดรักทระนง ออกอากาศทุกวันศุกร์-อาทิตย์ เวลา 20.15 น.
ติดตามชมละครเรื่องเลือดรักทระนง ทางไทยทีวีสีช่อง 3
ที่มา ไทยรัฐ